Inleiding

Veel moslims verrichten de namāz (dagelijkse verplichte vijf gebeden), maar zijn niet op de hoogte van de kwaliteit van hun namāz. Helaas zie ik moslims, vooral jongeren, die handelingen in namāz doen die hun namāz ongeldig maken. Daarom heb ik dit boek geschreven door de meeste informatie te vertalen uit Durr-ul-Mukhtar, de toelichting Radd-ul-Mukhtar en andere bronnen. Daarom is wat in dit boek staat van toepassing in de Ḥanafī madhhab.

De makrūh van namāz zijn van twee soorten. Bij gebruik van alleen het woord makrūh betekent het taḥrīmī makrūh (een verbod dat is vastgesteld door dalīl (bewijs) of zann (gevolgtrekking). Iets voor wiens verbod geen bewijs of getuige is, maar dat niet goed is om te doen, heet tanzīhī makrūh. Het is (taḥrīmī) makrūh om de wājib en de muakkad sunnat niet toe te passen en (tanzīhī) makrūh om de (sunnat die niet muakkad zijn) in namāz te volgen (Ṣaḥīḥ Muslim, Boek 4, Hadith 759). Tanzīhī makrūh ligt dichter bij ḥalāl en taḥrīmī makrūh ligt dichter bij ḥarām. Hoewel de namāz uitgevoerd met makrūh ṣaḥīḥ (juist) is, zal het niet maqbool (geaccepteerd) worden, dat wil zeggen, het zal niet de beloofde zegeningen opleveren (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, Boek 76, Hadith 1).

Vierenveertig Makrūhāt

De onderstaande makrūh zijn in namāz op zowel de man als de vrouw van toepassing.

1. Het is makrūh om je jas over je schouders te draperen in plaats van het erop te zetten. Het is niet makrūh om de voorkant van uw vacht zonder knopen open te laten (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, Boek 8, Hadith 355).
2. Wanneer je de sajdah (prosterneert) doet, is het makrūh om je rokken of je broekmanchetten omhoog te trekken of op te rollen (Ṣaḥīḥ Muslim, Boek 4, Hadith 759).
3. Het is makrūh de namāz te beginnen met uw rokken of mouwen opgerold. Als je in haast wudu maakt zodat je in namāz achter de Imām kan aansluiten en als gevolg daarvan liet je ze opgerold, dan moet je ze langzaam uitrollen tijdens namāz. Evenzo, als het hoofddeksel van een persoon valt terwijl hij namāz uitvoert, kan hij het beter (na de sajdah) terugzetten op zijn hoofd (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, Boek 8, Hadith 360).

Theologische toelichting

Daarom is het makrūh om namāz te beginnen met korte mouwen die alleen naar beneden gaan tot de ellebogen, met een flanel, of met een korte broek die net onder de knieën ligt. Het is verkeerd om te zeggen: “Het is makrūh om namāz uit te voeren met een overhemd met lange mouwen die opgerold zijn, maar het is niet makrūh met een shirt met korte mouwen.” Elk fatāwā‑boek (jurisprudentie‑boek) verwijst naar opgerolde rokken en mouwen.

Het boek Ni’mat-e Islam zegt over de makrūh van namāz: “Het is makrūh voor een persoon om namāz met blote armen te beginnen.”

Ook is het geschreven in het boek Maʿārif-at-Nama, blz. 286, dat het makrūh is om namāz met blote armen uit te voeren. Mouwen die boven de ellebogen zijn, zijn nog erger. Als een persoon zijn broek of mouwen tijdens namāz oprolt, wordt zijn namāz ongeldig.

4. Nutteloze bewegingen zoals het spelen met je kleren zijn makrūh. Nuttige bewegingen brengen geen schade aan uw namāz, bijvoorbeeld door het zweet van uw voorhoofd met uw hand af te vegen. Wanneer uw broek of losse mantel op uw huid (bil of geslachtsorgaan kant) kleeft, is het niet makrūh om ze van uw huid weg te trekken, omdat de vorm van uw awrād (intieme delen) niet zichtbaar wordt. Het is makrūh om stof af te schudden van je kleding. Er is een ḥadīth die nutteloze bewegingen in namāz en luid gelach op een begraafplaats verbiedt (Ṣaḥīḥ Muslim, Boek 4, Hadith 1127). Het is niet nutteloos om jezelf te krabben tijdens namāz, maar het bewegen van je hand drie keer binnen een rukn (rakʿāt) maakt je namāz ongeldig (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, Boek 12, Hadith 792).
5. Het is makrūh om namāz uit te voeren door werkkleding te dragen of die je niet kon dragen als je je superieuren zou zien. Toch is het niet makrūh als je geen andere kleren hebt. Als je genoeg geld hebt, moet je extra kleren kopen. Het is niet makrūh om namāz uit te voeren door het dragen van schone pyjama’s of andere kleding die je draagt wanneer je naar bed gaat. Het moet wel schoon zijn. Allah Ta’ālā openvaart:

 يَابَنِيۤ ءَادَمَ خُذُواْ زِينَتَكُمْ عِندَ كُلِّ مَسْجِدٍ وكُلُواْ وَٱشْرَبُواْ وَلاَ تُسْرِفُوۤاْ إِنَّهُ لاَ يُحِبُّ ٱلْمُسْرِفِينَ

“O, kinderen van Adam, let op uw uiterlijk ter gelegenheid van aanbidding en eet en drinkt, maar verkwist niet. Hij heeft de verkwisters zeker niet lief.” (Qurʾān 7:31)
Het is makrūh om iets in je mond te hebben dat je verhindert om de Heilige Qurʾān correct te reciteren. Als het belemmert dat u de Heilige Qurʾān correct uitspreekt, wordt uw namāz ongeldig (Qurʾān 73:4).

6. Als een persoon zijn hoofd niet bedekt als hij namāz uitvoert, omdat hij het belang van het bedekken van zijn hoofd in namāz niet inziet of het hoofddeksel wegglijdt, is het makrūh. Maar als hij het negeert, omdat hij namāz als onbelangrijk of licht opvat, wordt hij een kāfir (ongelovige). Als je hoofddeksel valt, is het aan te bevelen om het terug te zetten op het hoofd met één actie. Het is ook makrūh om het hoofddeksel van je hoofd weg te halen, omdat het warm is en je op zoek bent naar comfort en verlichting van de warmte (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, Boek 8, Hadith 360).

Theologische toelichting

Uw hoofd bedekken met een hoofddeksel van elke kleur bij het uitvoeren van namāz is toegestaan. De boeken van de Dīn (godsdienst islam) bevatten geen uitspraken over zwarte hoofddeksels die door Joden in synagogen worden gedragen. Het is sunnat om een zwart hoofddeksel te dragen.

De Heilige Profeet ﷺ en de Ṣaḥābah-e-Kirām (raḍiyAllāhu ʿanhum) voerden namāz uit met hun gezegende naʿls (schoenen met lederen zolen) (Ṣaḥīḥ Muslim, Boek 5, Hadith 1357).

Het is geschreven in het boek Targhīb-us-Ṣalāt: “Het is door ʿUlamāʾ gezegd, dat een persoon die in namāz op blote voeten zit (zonder sokken), zijn rechterhand moet gebruiken om de zool van zijn voet te bedekken, want het is slecht om je voetzolen te laten zien aan andere gelovigen op elk moment. In namāz is het onsmakelijk voor degene die in de volgende ṣaff (namāz-rij) zit. Volgens sommige andere ʿUlamāʾ mag men de blote voet niet met de hand bedekken tijdens namāz, want het is sunnat om je handen op de dijen te zetten als je in namāz zit. En de persoon die achter je zit, moet op zijn beurt naar beneden kijken op zijn eigen schoot in de naleving van de sunnat. Wanneer beide individuen in overeenstemming met de sunnat zitten, zal er geen slechte manier optreden.”

Zoals kan worden gezien, zelfs volgens die ʿUlamāʾ die zeggen dat men de voet niet met de hand moet bedekken tijdens het zitten, is blote voeten weerzinwekkend, omdat het makrūh is om tijdens het zitten je handen weg te nemen van de dijen; men moet geen tweede makrūh begaan om de makrūh van blote voeten te dekken. ʿUlamāʾ hebben gezegd: als de persoon achter je kijkt naar zijn schoot, zal je veilig zijn tegen het irriteren van die persoon die achter je in de ṣaff zit.

In het boek Halab-e-Kabīr staat geschreven dat het makrūh is om de handen niet in de positie van de sunnat te houden tijdens het staan, in de rukūʿ, in de sajdah, en tijdens het zitten in namāz. En het is om deze reden geschreven: “Het is makrūh om een wājib of een sunnat achterwege te laten. Daarom is het makrūh voor mannen om hun blote voeten met hun hand te bedekken in de sajdah.” [Staat in het begin van de makrūh van namāz in het boek Marāqī al-Falāḥ en aan het einde van de makrūh in Halabī].

Het boek Bahjat-ul-Fatāwā, dat elke fatwa ondersteunt met bewijzen uit boeken van fiqh, heeft geen tegenbewijs kunnen tonen voor deze fatwa en heeft de ruimte voor een bewijs weggelaten.

Ibn-e-ʿĀbidīn (raḍiyAllāhu ʿanhu) schrijft aan het einde van de makrūh van namāz: “Het is beter om namāz met naʿls uit te voeren dan op blote voeten te zijn. Bovendien zult u het oneens zijn met de Joden. Een ḥadīth Sharīf verklaart: ‘Voer namāz uit met naʿls, zodat u niet als de Joden doet.’ Rasūl Allāh ﷺ en de Ṣaḥābah-e-Kirām (raḍiyAllāhu ʿanhum) zouden namāz uitvoeren met naʿls die ze buitenshuis droegen. Hun naʿls waren schoon, en de vloer van Masjid an-Nabawī was bedekt met zand. Ze zouden de masjid niet betreden met vuile naʿls” (Sunan Abū Dāwūd, Boek 2, Hadith 652).

Wanneer je schoenen worden besmeurd met najāsa (smerig vuil), moet je niet daarmee een moskee binnengaan. U kunt de sunnat uitvoeren door het dragen van sokken. Een persoon wiens sokken najīs (vuil, zweetstank) zijn of die geen sokken heeft om te dragen, moet namāz uitvoeren met een losse mantel die aan zijn hielen hangt. Ook is het geschreven in de boeken van Halabī, Bāriqah en Ḥadīqah dat er tal van zegeningen zijn in de namāz die wordt uitgevoerd met bedekte voeten. Het is niet toegestaan om namāz met blote hoofd en voeten uit te voeren, om de sajdah op een hogere plaats te doen, of om degenen te dwingen die onder uw commando staan om namāz uit te voeren door te zeggen: “Niet-moslims bidden met blote hoofd en voeten in kerken. Als ze dat doen, moeten wij op een beschaafde manier bidden.” Het is makrūh om als ongelovigen te doen tijdens het aanbidden. En degene die de door de islam vastgestelde manieren afkeurt, wordt een ongelovige.

7. Het is makrūh te beginnen aan namāz wanneer u zo nodig moet plassen, poepen of wanneer u zo nodig moet puffen (wind laten). Als deze noodzaak gebeurt tijdens namāz, moet u de namāz verbreken. Als je dat niet doet, zul je zondig worden. Het is beter om de namāz te breken, zelfs als het ertoe zal leiden dat u de Jamaat (congregatie) gaat missen. In plaats van namāz op een manier uit te voeren die makrūh is, is het beter om de Jamaat te missen. Maar het is niet makrūh om de namāz niet te breken als de gebedstijd zal vervallen of als je de namāz van janāzah zult missen (Ṣaḥīḥ Muslim, Boek 4, Hadith 714).
8. Het is makrūh voor mannen om namāz te beginnen met hun haar gebonden, in een knoop, op de rug vanaf hun nek, gewikkeld rond hun hoofd, of verzameld op de bovenkant van hun hoofd en vastgemaakt met draad. Als een man dat doet tijdens namāz, wordt zijn namāz ongeldig. Namāz wordt uitgevoerd met blote hoofd als je namāz in Mekka uitvoert tijdens de Ḥajj (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, Boek 26, Hadith 617).
9. Tijdens namāz is het makrūh stenen of de grond weg te vegen op de plaats van sajdah. Als zulke dingen je moeite geven om de sajdah te maken, is het toegestaan om ze met één beweging weg te vegen. U moet ze echter opruimen voordat u aan namāz begint (Ṣaḥīḥ Muslim, Boek 4, Hadith 1122).
10. Bij het toetreden tot een ṣaff (rij van aanbidders) in een moskee om namāz uit te voeren, bij het begin van de namāz of tijdens de namāz, is het makrūh om je vingers te kraken door ze te buigen of de vingers van beide handen tussen elkaar te steken. Als het nodig is, is het niet makrūh om je vingers te kraken voordat je klaar bent met namāz (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, Boek 8, Hadith 354).
11. Het is makrūh om je hand op je flank te zetten tijdens namāz (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, Boek 12, Hadith 793).
12. Het is makrūh om je gezicht rond te draaien en tanzīhī makrūh om rond te kijken door je ogen te draaien. Als uw borst uit de richting van de Qiblah draait, wordt uw namāz ongeldig (Ṣaḥīḥ Muslim, Boek 4, Hadith 1179).
13. In de tashahhud (zittend en het reciteren van bepaalde gebeden tijdens namāz) is het makrūh om als een hond te zitten, dat wil zeggen om op je billen te zitten met opgetrokken dijen, terwijl je je knieën in aanraking brengt met je borst en je handen op de grond zet (Ṣaḥīḥ Muslim, Boek 4, Hadith 1200).
14. In de sajdah is het makrūh voor mannen om hun onderarmen op de vloer te leggen, maar de vrouwen moeten hun onderarmen wel op de grond leggen (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, Boek 12, Hadith 794).
15. Het is makrūh om namāz in de richting van iemands gezicht uit te voeren. Het is zelfs makrūh als de persoon ver van je verwijderd is. Het is niet makrūh als er iemand is wiens rug naar je toe is gedraaid (Ṣaḥīḥ Muslim, Boek 4, Hadith 1118).
16. Het is makrūh om iemands groet met je hand of hoofd te erkennen [door te knikken]. Het is niet makrūh om iemands vraag te beantwoorden met een teken van je hand of hoofd. Een voorbeeld hiervan is wanneer iemand je vraagt hoeveel rakʿāt je hebt uitgevoerd, om te antwoorden met je vingers. Maar als u uw plaats verlaat door naar de ṣaff (rij) voor u te gaan op iemands vraag, wordt uw namāz ongeldig (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, Boek 12, Hadith 793).
17. In Targhīb-us-Ṣalāt staat geschreven dat het makrūh is om buiten namāz en tijdens de namāz te geeuwen. De onderlip moet tussen de tanden worden geperst. Als het u niet helpt, moet u uw mond bedekken met het buitenste deel (rug) van uw linkerhand en wanneer u in namāz staat met de handpalm van uw rechterhand. Onnodig geeuwen wordt veroorzaakt door Satan. Profeten (ʿalayhimus-us-salām) gingen niet geeuwen (Ṣaḥīḥ Muslim, Boek 4, Hadith 2995).
18. Het is tanzīhī makrūh om uw ogen te sluiten tijdens namāz. Het is niet makrūh als je het doet omdat je geest zal worden afgeleid.
19. Het is makrūh als de Imām in de miḥrāb (nis, het uitgeholde deel in de muur van de Qiblah wordt de miḥrāb genoemd) staat. Als zijn voeten buiten de miḥrāb liggen, is het niet makrūh voor hem om de sajdah in de miḥrāb te doen. Een persoon wordt beschouwd als gelegen op de plaats waar zijn voeten zijn. De reden hiervoor is dat priesters openbaar bidden door alleen in een geïsoleerde kamer te blijven. In een moskee, als de Imām van het eerste Jamaat de namāz niet voert door voor de miḥrāb te staan, is het makrūh.
20. Het is tanzīhī makrūh voor de Imām om namāz te beginnen op een plaats die een halve meter hoger is dan de vloer waar de Jamaat staat. Dit verbod is bedoeld om de mogelijkheid dat een Imām op priesters zou lijken te elimineren (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, Boek 12, Hadith 792).
21. Ook is het makrūh voor een Imām om namāz alleen op een lagere plaats te beginnen.
22. Het is makrūh om namāz in de achterste ṣaff uit te voeren, terwijl er ruimte is in de ṣaff voor u, of om namāz alleen in de achterste rij uit te voeren, omdat er geen ruimte is in de rij voor u. Als er geen ruimte is in de voorrijen, wacht je op een waarschijnlijke nieuwkomer tot de rukūʿ in plaats van het alleen uit te voeren. Als niemand komt, maak je je weg zachtjes in de rij voor u. Als u niet in de laatste rij kunt aansluiten, vraagt u iemand die u vertrouwt in de laatste rij voor u om naar de achterste rij met u te staan. Als er niemand is die u kunt vertrouwen, voert u deze alleen uit (Ṣaḥīḥ Muslim, Boek 4, Hadith 1121).
23. Het is taḥrīmī makrūh om namāz met kleren uit te voeren waarop een foto of foto’s van mensen of dieren zijn. Het is niet makrūh als er foto’s van levenloze dingen op hen. Of het nu voor eerbied is of voor vergankelijkheid, of het nu klein of groot is, het is ḥarām om foto’s te tekenen, te maken, te schilderen of om standbeelden van levende dingen te maken (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, Boek 72, Hadith 843).

Theologische toelichting

Het wordt in het boek Ḥadīqah uitvoerig uitgelegd binnen het onderwerp van foto’s over de ellende die door de handen is ontstaan: “Het is altijd makrūh om kleren met een beeld van een levend schepsel aan te trekken. Het hebben van foto’s op u is toegestaan indien gedekt.” Uit deze informatie en uit deel 5, blz. 238, van het werk van Ibn-e-ʿĀbidīn (raḍiyAllāhu ʿanhu) blijkt dat het toegestaan is om je foto te laten nemen voor identiteitspapieren, documenten, essentiële daden en andere benodigdheden door ze bedekt te houden.

Een ḥadīth geciteerd in Zawājir, blz. 26, verklaart: “Als je foto’s vindt, scheur ze dan kapot!” (Sunan Abū Dāwūd, Boek 33, Hadith 4158). Echter, als dat fitnah of vijandigheid veroorzaakt, moet je het niet doen. Geen van de profeten, de Ṣaḥābah of de grote ʿUlamāʾ van de Dīn hadden foto’s van zichzelf.

De afschuwelijke, lelijke foto’s die getoond worden in kranten en films zijn allemaal vals. Ze zijn gemaakt om geld te verdienen en om moslims te misleiden. Samen met het feit dat het ook ḥarām is om gezegende foto’s (Kaʿbah, mazār, moskeeën) hoog op muren op te hangen, is het ḥarām om ze op lage plaatsen te zetten. Omdat het ḥarām is om overal foto’s van levende dingen te tekenen, of met blote awrād (intieme delen) of met bedekte awrād delen, of het nu klein of groot is, is ook het geld dat daarmee is verdiend ḥarām. Dit is gericht als een ḥarām om afgoderij te voorkomen.

Het is geschreven in het verklarende boek Imdād van Tahtāwī: “Al voer je de namāz niet uit, toch is het makrūh om kleren te dragen met foto’s van levende dingen erop.”

Sayyid Abdul Ḥakīm Arwāsī (Quddisa sirruh) zegt in een van zijn brieven: “Het is toegestaan om dingen te gebruiken zoals zakdoeken en munten die foto’s hebben van levende dingen die op ze zijn gedrukt, want zulke dingen zijn verachtelijk; ze zijn niet vereerd.”

Dit feit is ook geschreven in deel 3 van al-Fiqh-ul-Mazāhib-il-Arbaʿa. Ḥazrat Ibn-e-Ḥajar Haythamī Makkī (raḍiyAllāhu ʿanhu) zegt in zijn fatwa: “Het bestaan van foto’s van levende dingen op artikelen als zakdoeken en munten is niet schadelijk, want het is niet toegestaan om foto’s van levende dingen te gebruiken op achtbare artikelen, maar het is toegestaan om ze te gebruiken op niet-gerespecteerde dingen.”

Het is geschreven in deel 2, blz. 633 van het boek Ḥadīqah: “Het is taḥrīmī makrūh om een stuk papier, doek of gebedstapijt op de grond te leggen waarop zelfs een [Arabische] letter is geschreven, want het is beledigend om ze te gebruiken voor welk doel dan ook of om ze op de grond te leggen. Het is kufr (ongeloof) om ze te leggen of te gebruiken en te beledigen. Er is gezegd dat het geoorloofd is om ze op muren te schrijven of stukken van het schrijven op muren op te hangen.” Daarom is het duidelijk dat het niet is toegestaan om gebedstapijten met stukjes geschriften of foto’s van de Kaʿbah of moskeeën op de vloer te leggen om erop te bidden. Niettemin, het is toegestaan om ze op te hangen op muren voor decoratie.

Zoals het wordt gezien, heeft de islam foto’s en beelden van mensen verboden die als instrumenten dienen om mensen te bespotten, die worden gebruikt voor het aanbidden van levende wezens, en die jongeren verdrijven naar opschepping en verleiding van getrouwde mensen. Echter, van de islam mogen foto’s gemaakt worden van de anatomische delen van levende dingen, van planten, en allerlei foto’s over de fysica, chemie, astronomie en engineering. Het is geboden te tekenen en foto’s te gebruiken die nodig zijn voor kennis en wetenschap. De islam heeft, zoals altijd, afbeeldingen in twee groepen ingedeeld: nuttig en schadelijk, en heeft geboden gebruik te maken van de nuttige en verboden van de schadelijke. Dan is het een blinde bewering en een laster voor de vijanden van de religie om te zeggen: “Moslims zeggen dat foto’s verboden zijn, wat een retrogressie (in psychologische context betekent retrogressie het weer opduiken van gedrag dat kenmerkend was voor pre-islamitische periode) is.”

24. Als het beeld van een levend ding wordt getekend op de muur, stukjes doek of papier en opgehangen op een muur, wordt het uitvoeren van namāz makrūh. Zelfs als het niet in een levende vorm is, zoals een beeld van het kruis, wordt het beeld voorgesteld als een levend ding, want het is het geloof van christenen. Het is makrūh om hun kwade praktijken na te bootsen, zelfs als ze niet zo zijn, of om hun onschadelijke gewoonten na te bootsen om op hen te lijken (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, Boek 72, Hadith 834).

Theologische toelichting

In feite is het geschreven in de boeken Targhīb-us-Ṣalāt en Niṣāb-ul-Aḥbār dat het makrūh is om namāz op dergelijke plaatsen uit te voeren, evenals plaatsen waar mensen alcohol drinken, gokken of muziekinstrumenten spelen. De namāz op deze plaatsen zal niet worden aanvaard (Ṣaḥīḥ Muslim, Boek 5, Hadith 1359).

25. Het is tanzīhī makrūh om āyat (verzen) of tasbīḥ met de hand te tellen tijdens de namāz. Het is wel toegestaan om ze te tellen door het hart.

Theologische toelichting

Namāz wordt niet ongeldig, noch is het makrūh om een slang of een schorpioen, die je nadert en je kan steken of bijten, te doden. Het is mustahab om het te doden met je linkerschoen (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, Boek 54, Hadith 531).

Een witte slang die recht kruipt zonder te slingeren is een Djinn. Je mag hem niet doden als hij je niet schaadt, maar het is ook toegestaan om hem te doden. De Djinns beloofden Rasūl Allāh ﷺ dat zij de huizen van moslims niet zouden betreden. Betreden zij toch een huis, dan zijn zij teruggekomen op hun woord. Eerst moet je de Djinn waarschuwen door te zeggen: “Irjī bi-iznillāh.” Dan, als hij niet weggaat, moet je hem doden, maar u mag hem niet waarschuwen als u namāz uitvoert. Het niet onmiddellijk doden van een Djinn die vermomd is als een slang is niet bedoeld om ze te respecteren, maar om hun schade te voorkomen (Ṣaḥīḥ Muslim, Boek 26, Hadith 5557).

26. Het is niet makrūh om namāz tegen de rug van zittende of staande mensen uit te voeren, zelfs als ze praten. Het is makrūh om het uit te voeren voor iemands gezicht of achter de ruggen van mensen die luid praten (Ṣaḥīḥ Muslim, Boek 4, Hadith 1118).
27. Het is niet makrūh om namāz uit te voeren door te staan voor de Heilige Qurʾān, zwaard, kaars, lamp, vlammen, oorlogsinstrumenten zoals pistolen of voor een persoon die slaapt, omdat die nooit vereerd zijn. Magiërs aanbidden vuur, niet vlammen, maar het is makrūh om het ook voor een vuur met vlammen uit te voeren (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, Boek 8, Hadith 354).
28. Het is taḥrīmī makrūh om namāz uit te voeren door jezelf in een handdoek van hoofd tot voet te wikkelen (Ṣaḥīḥ Muslim, Boek 4, Hadith 714).
29. Het is taḥrīmī makrūh om namāz met de bovenkant van je hoofd kaal uit te voeren waarop een tulband is gewikkeld (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, Boek 26, Hadith 617).
30. Het is taḥrīmī makrūh om namāz uit te voeren door uw mond en neus te bedekken. Magiërs aanbidden op die manier. U mag namāz niet uitvoeren met een masker, handschoenen of brillen die verhinderen dat uw voorhoofd de vloer aanraakt. Tenzij er noodzaak is, moet u namāz niet uitvoeren met iets dat voorkomt dat uw voorhoofd, neus of handen het aanraken van de vloer weerhoudt, dat wil zeggen voor het naleven van een farz (verplichting) of sunnat van de namāz. Er is geen noodzaak voor het dragen van dergelijke dingen tijdens namāz, zelfs voor vrouwen (Sunan Abū Dāwūd, Boek 2, Hadith 652).
31. Het is makrūh slijm van de keel te spugen zonder een sterke noodzaak. Als bloed in de mond niet mondvol is, zal het inslikken uw wudu of namāz niet ongeldig maken. Zo is het geval ook met braken (Halabī al-Kabīr; Hindiyyah).
32. ʿAmal-e-Qalīl (dat wil zeggen een hand één of twee keer bewegen) is makrūh. Het is toegestaan om een luis of vlooien te doden met ʿAmal-e-Qalīl, maar het is makrūh om het te vangen of te doden als het je niet bijt. Het is ḥarām om zulke insecten in de moskee te laten, of ze nu levend of dood zijn (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, Boek 54, Hadith 531).
33. Het is makrūh om een van de sunnat van namāz achterwege te laten. Er zijn twee groepen van sunnat. De eerste groep is Sunan-e-Hudā. Zij zijn de muʾakkad (sterke) sunnat. De tweede groep is Sunan-e-Zawāʾid. Het zijn de sunnat die niet muʾakkad zijn. De mustahab en de mandūb zijn in deze categorie, volgens de ʿUlamāʾ.

Theologische toelichting

Het is taḥrīmī makrūh om een muʾakkad sunnat weg te laten in namāz. Het is tanzīhī makrūh om een sunnat weg te laten die niet muʾakkad is. Het is niet makrūh, maar khilāf-e-awlā om een mustahab weg te laten (Ṣaḥīḥ Muslim, Boek 4, Hadith 759).

34. Zonder een noodzaak is het makrūh om namāz met uw kind in uw armen te beginnen. Het is niet makrūh als er een noodzaak is om dit te doen, op voorwaarde dat de kleren van het kind schoon zijn (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, Boek 10, Hadith 543).
35. Het is makrūh om namāz uit te voeren voor de dingen die je hart afleiden en je khushūʿ (nederigheid) voorkomen, zoals versierde dingen, toneelstukken, muziekinstrumenten of elk voedsel dat je verlangt. Het is makrūh om namāz uit te voeren door je schoenen achter je te laten. Deze makrūh is geschreven op blz. 186, binnen het onderwerp Ḥajj van het boek Durr-ul-Mukhtār en aan het einde van Halabī al-Kabīr en Bazāziyya. Het is ook gedetailleerd geschreven binnen het onderwerp van ‘verdenking in ṭahārah’ aan het einde van de boeken Bāriqah en Ḥadīqah (Ṣaḥīḥ Muslim, Boek 4, Hadith 1179).

36. Het is makrūh te leunen op een muur of mast bij het uitvoeren van de farz namāz als er geen sterke noodzaak is om dit te doen. Het is niet makrūh om dit te doen tijdens het uitvoeren van de nafl (vrijwillige) namāz (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, Boek 10, Hadith 543).
37. Het is makrūh om uw handen omhoog te tillen naar uw oren bij het buigen voor de rukūʿ of bij het rechttrekken van de rukūʿ (Ṣaḥīḥ Muslim, Boek 4, Hadith 759).
38. Het is makrūh om de qirāʾāt te voltooien na het buigen voor de rukūʿ (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, Boek 12, Hadith 792).
39. In de sajdah of in de rukūʿ is het makrūh om je hoofd neer te zetten of je hoofd op te tillen voordat de Imām het doet (Ṣaḥīḥ Muslim, Boek 4, Hadith 1179).
40. Het is makrūh om namāz uit te voeren op plaatsen die najīs (vuil, smerig) zijn, zoals op een begraafplaats, in een bad of kerk. Het is niet makrūh om het uit te voeren na het schoonmaken of wassen van dergelijke plaatsen, of in de kleedkamer van een bad of in een moskee op de begraafplaats. In het geval u namāz niet op een andere plaats kunt uitvoeren vanwege koud weer of om een andere reden, of als u geen andere plaats vindt, is het toegestaan om het in een kerk alleen of in Jamaat uit te voeren, maar u moet de plaats direct na de namāz verlaten. In de kerk is een plek waar duivels elkaar ontmoeten. Als u een kerk van de symbolen van ongeloof leegmaakt, zal het nooit makrūh zijn om namāz daaruit te voeren. Het is makrūh om namāz uit te voeren voor najāsa (smerigheid) als dat niet is afgedekt (Sunan Abū Dāwūd, Boek 2, Hadith 653).
41. Het is makrūh om namāz voor een graf uit te voeren. Wahhābī’s zeggen dat het shirk is (partner toeschrijven aan Allāh Ta’ālā).

Theologische toelichting

Het is geschreven in deel 2, blz. 630 van het boek Ḥadīqah dat een ḥadīth verklaart: “Vloek voor degenen die namāz op een graf uitvoeren!” Namāz op een graf uitvoeren is het imiteren van een Jood. Daarom is er gezegd dat het makrūh is (Ṣaḥīḥ Muslim, Boek 4, Hadith 1147).

Het is geschreven in de boeken Hindiyyah en Ḥāwī, dat het niet makrūh is om het uit te voeren op die delen van een begraafplaats waar geen graven zijn. Als het graf achter de aanbidder of voor hem is, maar zover dat het is toegestaan voor iemand voor hem binnen zo’n afstand te passeren, dan is het niet makrūh.

Ook om de graven van profeten of Awliyāʾ (vrome moslims) in moskeeën te veranderen, is om Joden te imiteren, omdat het is als toeschrijven van een partner aan Allāh Ta’ālā tijdens het aanbidden. De Profeet ﷺ verbood het en deed smeekbede: “O mijn Allāh! Maak mijn graf niet een idool dat vereerd wordt!” (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, Boek 23, Hadith 414).

Maar als een moskee wordt gebouwd in de buurt van een mazār (graftombe van Awliyāʾ) of als je namāz uitvoert op een plaats die dicht bij zijn graf is en denkt dat je het medelijden van Allāh Ta’ālā vanwege de Walī Allāh zult bereiken, of dat je aanbidding ook voor hem nuttig zal zijn, en als je niet denkt aan het aanbidden van de Walī Allāh, dan is het helemaal niet schadelijk. Want het graf van Ḥazrat Ismāʿīl (genaamd Ḥātim) ligt dicht bij de Ka’aba. De meest waardevolle namāz uitgevoerd in Masjid al-Ḥarām is de Haji die op die plaats probeert namāz uit te voeren. Het is geschreven in de toelichting van Maṣābīḥ dat dit zo is.

Het is geschreven op blz. 268 van Maʿārif-at-Namā: “Het is makrūh om namāz uit te voeren voor een graf dat geen gordijn heeft.”

Het is geschreven in hoofdstuk 5, blz. 320 van Fatāwā-e-Hindiyyah: “Het is niet makrūh als er een gordijn is tussen de Qiblah van de moskee en het graf of als het graf aan de zijkant of achter je staat.”

42. Het is tanzīhī makrūh niet te zitten in overeenstemming met de sunnat in de tashahhud (zittende houdingen). Maar het is niet makrūh als je een excuus hebt (Ṣaḥīḥ Muslim, Boek 4, Hadith 1200).
43. Het is tanzīhī makrūh om in de tweede rakʿāt dezelfde āyah te reciteren die u al hebt gereciteerd in de eerste rakʿāt. Het is taḥrīmī makrūh om een āyah eerder te reciteren. Deze fouten zijn niet makrūh als ze worden gedaan door vergeetachtigheid. Het is makrūh om in de tweede rakʿāt drie āyāt te reciteren die langer zijn dan wat er in de eerste rakʿāt werd gereciteerd (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, Boek 12, Hadith 792).
44. In Targhīb-us-Ṣalāt staat: “Het is makrūh om niet onmiddellijk op te staan voor de laatste sunnat na de farz.”

Bronnen

• Abū Dāwūd, S. ibn A. (n.d.). Sunan Abū Dāwūd (Boek 2, Hadith 652, 653; Boek 33, Hadith 4158).
• Al Bukhārī, M. I. (n.d.). Ṣaḥīḥ al Bukhārī (Boek 8, Hadith 354, 355, 360; Boek 10, Hadith 543; Boek 12, Hadith 792, 793, 794; Boek 23, Hadith 414; Boek 26, Hadith 617; Boek 54, Hadith 531; Boek 72, Hadith 834, 843; Boek 76, Hadith 1).
• al Fiqh ul Mazāhib il Arbaʿa. (n.d.).
• Arwāsī, A. Ḥ. (n.d.). Brieven.
• Bahjat ul Fatāwā. (n.d.).
• Bāriqah. (n.d.).
• Bazāziyya. (n.d.).
• Durr ul Mukhtār. Zie: Al Ḥaṣkafī, A. ibn A. (n.d.). Durr ul Mukhtār.
• Fatāwā e Hindiyyah. (n.d.).
• Ḥadīqah. Zie: Al Ḥaṣkafī, A. ibn A. (n.d.). Ḥadīqah.
• Halab e Kabīr. (n.d.).
• Halabī al Kabīr. (n.d.).
• Ḥāwī. (n.d.).
• Ibn ʿĀbidīn, M. A. (n.d.). Radd ul Mukhtār.
• Ibn Ḥajar al Haythamī. (n.d.). Fatāwā.
• Imdād. Zie: Tahtāwī, A. ibn M. (n.d.). Imdād.
• Maʿārif at Namā. (n.d.).
• Maṣābīḥ (toelichting). (n.d.).
• Marāqī al Falāḥ. (n.d.).
• Muslim ibn al Ḥajjāj. (n.d.). Ṣaḥīḥ Muslim (Boek 4, Hadith 714, 759, 1118, 1121, 1122, 1127, 1179, 1200, 1147, 2995; Boek 5, Hadith 1357, 1359; Boek 26, Hadith 5557).
• Niʿmat e Islām. (n.d.).
• Niṣāb ul Aḥbār. (n.d.).
• Qurʾān 2:219. (n.d.).
• Qurʾān 7:31. (n.d.).
• Qurʾān 73:4. (n.d.).
• Targhīb us Ṣalāt. (n.d.).
• Tahtāwī, A. ibn M. (n.d.). Imdād.
• Zawājir. (n.d.).