Salafisme en islam

Moslims die de weg van de Salaf-e-Sālihīn (Rahmatullāhi Ta’ālā ‘alayhim ajma’in) volgen worden Ahle Sunnat genoemd. De ketterse mensen die niet soennitisch zijn, die de leer verwerpen die niet duidelijk in de nass wordt gecommuniceerd, maar die de regels bevatten die door de soennitische geleerden zijn afgeleid, en die hun eigen begrip claimen, dat ze verkrijgen door de nass verkeerd te interpreteren, om de manier van de Salaf-e-Sālihīn te zijn, worden Silfiyya of Salafiyya genoemd. Het bid’ah genaamd Silfiyya werd voor het eerst bedacht door de beruchte ketter genaamd Ibn Taymiyya en bepleit door Wahhābis. Deze mensen beweren dat ze het pad van de Sahāba (radi Allāhu anhum) volgen. Door verkeerde en verdorven betekenissen af te leiden van de Heilige Qur’ān en ahadīth, belasteren ze de ware soenniet moslims.

We zullen van meet af aan zeggen dat de boeken van de Ahle Sunnat geleerden niets vermelden in de naam van de Salafiyya of van een Salafiyya mazhab. Deze namen, gesmeed door de Wahhābis en door de la-mazhab, zijn begonnen zich onder de Turken te verspreiden als een gemeenschappelijke samenloop van de boeken geschreven door de la-mazhabi en vertaald van Arabisch naar Turks door onwetende mannen van Din. Volgens hen is “Salafiyya de naam van de mazhab die door alle soennieten was gevolgd voordat de mazahib van Ashariyya en Maturidiyyah werden gesticht. Zij waren de volgelingen van de Sahāba en de Tābi’īn. De Salafiyya mazhab is de mazhab van de Sahāba, de Tābi’īn en de Tāb’i Tābi’īn. De vier grote A’imma waren verbonden aan deze mazhab. Het eerste boek ter verdediging van de Salafiyya mazhab werd geschreven door al-Imām al-Azam en kreeg de titel Fiqh al-Akbar.

Al-Imām al-Ghazālī stelt in zijn boek Iljam-ul-Awam ‘ani-l-kalām dat de Salafiyya mazhab zeven essentiële zaken heeft. De mutakh’khirin’s ‘ilm al-kalām begint met het verschijnen van al-Imām al- Ghazālī. Na bestudering van de mazahib van de vroegere ‘ulema’ van kalām en de ideeën van islamitische filosofen, bracht al-Imām al-Ghazālī veranderingen aan in de methoden van ilm al-kalām. Hij voegde filosofische onderwerpen toe aan ilm al-kalām om ze te weerleggen. Al-Radi en al-Amidi vervoegden kalām en filosofie en maakten er één tak van kennis van. En al-Baidhāwi maakte kalām en filosofie onafscheidelijk. De ‘ilm al-kalām’ van de mutakh’khirin verhinderde de verspreiding van de Salafiyya mazhab.

Ibn Taymiyya en zijn discipel, Ibn al- Qayyim al-Jawziyya, probeerden de Salafiyya mazhab te verrijken. Later brak de Salafiyya mazhab in twee delen in: de vroege Salafi’s gingen niet in op details over de attributen van Allāh Ta’ālā of de nass van mutashābih; de latere Salafi’s waren geïnteresseerd in detaillering. Deze zaak wordt vrij opvallend met de latere Salafi’s zoals Ibn Taymiyya en Ibn al-Qayyim al-Jawziyya. De eerste en de laatste Salafi’s worden in totaal de Ahle Sunnat al-khassa genoemd. De Ahle Sunnat ‘ulema van kalām interpreteerde een deel van de nass, maar de Salafiyya is ertegen. Door te zeggen dat Allāh’s aangezicht en Zijn komst anders zijn dan de gezichten van de mensen en hun komst, verschilt de Salafiyya van de Mushabbiha.”

Het is niet juist om te zeggen dat de Mazahib van al-Ash’ari en al-Maturidi later werden opgericht. Deze twee grote A’imma verklaarden de kennis van itiqād en Imān zoals het werd gecommuniceerd door de Salaf-e-Sālihīn. Ze regelden het in klassen en publiceerden het nadat ze het begrijpelijk hadden gemaakt voor jongeren. Imām al-Ash’ari zit in al-Imām Shafi’ī keten van discipelen. En Imām al-Maturidi is een grote schakel in al-Imām al-Azam Abu Hanīfa’s keten van discipelen. Al-Ash’ari en al-Maturidi gingen niet uit de gemeenschappelijke mazhab van hun meesters; ze hebben geen nieuwe sekten bedacht. Deze twee en hun leraren en de A’imma van de vier mazahib hadden één gemeenschappelijke mazhab; de mazhab bekend onder de naam Ahle Sunnat wal-Jamaat. Het zou correcter zijn om het een firqa (groep) te noemen. De overtuigingen van de mensen van deze groep zijn de overtuigingen van de Sahāba, de Tābi’īn en de Tāb’i Tābi’īn. Het boek Fiqh al-akbar, geschreven door al-Imām al-Azam Abu Hanīfa, verdedigt de mazhab van de Ahle Sunnat.

Qawl al-fasl, een van de verklaringen van het boek Fiqh al-Akbar, heeft meer dan vierhonderd pagina’s, en onderwijst de mazhab van de Ahle Sunnat en beantwoordt de ketterse groepen en filosofen.

Imām al-Ghazālī stelt in zijn boek Iljam-al-Awam: “In dit boek zal ik uitleggen dat de mazhab van het Salaf gelijk heeft en juist is. Ik zal uitleggen dat degenen die van deze mazhab afwijken, houders van bid’ah zijn. De mazhab van de Salaf betekent de mazhab die in handen is van de Sahāba en de Tābi’īn. Er zijn zeven benodigdheden in deze mazhab.” Zoals te zien is, geeft het boek Iljam de zeven essenties van de mazhab van de Salaf. Zeggen dat ze de essentie van de Salafiyya zijn, is de tekst verdraaien en Imām al-Ghazālī belasteren. Zoals in alle boeken van de Ahle Sunnat is het geschreven naar de woorden “Salaf” en “Khalaf” in de sectie over getuigen in het boek Durr-ul-Mukhtar, een zeer waardevol boek van fiqh: ” “Salaf” is een woord voor de Sahāba en de Tābi’īn. Ze worden ook wel de Salaf as-Sālihīn genoemd. En die ‘ulema’ van de Ahle Sunnat die de Salaf as-Sālihīn opvolgt, worden de ‘Khalaf’ genoemd.” De Tāb’i’ at-Tābi’īn zijn ook opgenomen in de Salaf as-Sālihīn. Imām al-Ghazālī, Imām ar-Rāzi en Imām al-Baidhāwi, die vooral geliefd en geëerd werden door de ‘ulema’ van tafsir, waren allemaal in de mazhab van de Salaf as-Sālihīn. Groepen bid’ah die in hun tijd verschenen vermengden ‘ilm al-kalām met filosofie. In feite hebben ze hun geloof gebaseerd op filosofie.

Het boek Al-Milāl wa an-Nihāl geeft gedetailleerde informatie over de overtuigingen van die corrupte groepen. Terwijl ze de mazhab van de Ahle Sunnat verdedigden tegen die corrupte groepen en hun ketterse ideeën weerlegden, gaven deze drie A’imma uitgebreide antwoorden op hun filosofie; maar het leveren van deze antwoorden betekent niet dat we filosofie moeten mengen met de mazhab van de Ahle Sunnat. Integendeel, ze zuiverden de kennis van kalām uit de filosofische gedachten die erin geïnterpoleerd waren. Er is niet één filosofische gedachte of filosofische methode in al-Baidhāwi ‘s werk of in de tafsir van Shaikh Zada, wat de meest waardevolle van tafāsir is. Het is een zeer snode laster om te zeggen dat deze verheven A’imma de filosofie innamen. Dit stigma werd voor het eerst gehecht aan de ‘ulema van de Ahle Sunnat door Ibn Taymiyya, in zijn boek Wasita. Bovendien, om te verklaren dat Ibn Taymiyya en zijn discipel Ibn al-Qayyim al-Jawziyya probeerden de Salafiyya mazhab te verrijken, is om een zeer belangrijke crux te onthullen waar degenen die op de goede weg zijn en degenen die op het verkeerde pad zijn afgeweken van elkaar verschillen. Voor die twee mensen was er geen Salafiyya mazhab, noch zelfs het woord “Salafiyya”; hoe kan men dan beweren dat ze geprobeerd hebben het te verrijken? Voor die twee was er slechts één echte mazhab, de mazhab van de Salaf as-Sālihīn, die de Ahle Sunnat wal Jamaat werd genoemd.

Ibn Taymiyya corrumpeerde deze ware mazhab, bedacht vele bid’ah en veroorzaakte de schijn van de overlast van het Wahhābisme. De bron van de boeken, de woorden, de ketterse en corrupte gedachten van de Wahhābis van vandaag, la-mazhab en religiehervormers zijn slechts de bid’ah ’s verzonnen door Ibn Taymiyya. Om moslims te misleiden en de jongeren ervan te overtuigen dat ze op de goede weg zijn, bedachten deze ketters een verschrikkelijk strategie; ze smeedden de naam “Salafiyya” uit de “Salaf as-Sālihīn” om Ibn Taymiyya’s bid’ah en corrupte ideeën te rechtvaardigen en de jeugd in zijn kielzog te drijven; zij hechtten de stigma’s van de filosofie en bid’ah aan de islamitische ‘ulema’, die de opvolgers zijn van de Salaf as-Sālihīn, en zij beschuldigden hen ervan dat zij het niet eens waren met hun verzonnen naam, Salafiyya; ze stelden Ibn Taymiyya voor als een mujtahid, als een held die de Salafiyya reanimeerde. Eigenlijk verdedigde de ‘ulema’ van de Ahle Sunnat, die de opvolgers zijn van de Salaf as-Sālihīn, de leringen van de itiqād van de Ahle Sunnat, die de mazhab van de Salaf as-Sālihīn was. Ze meldden ook in de boeken die ze tot onze tijd hebben geschreven en die ze vandaag de dag nog steeds schrijven dat Ibn Taymiyya, Shawkani en dergelijke en ook Wahhābis van de weg van de Salaf as-Sālihīn hebben afgeweken en moslims naar verderf en hel hebben gedreven.

Degenen die de boeken Tawassuli bin Nabi wa Jahalat-ul-Wahhabiyyin en ‘Ulema’ al-Muslimin wal-Wahhabiyyun en het boek Shifa’ as-Suqam en het voorwoord, Tathir al-Fu’ad min danis-il-itiqād, lezen, zullen zich realiseren dat de mensen die de corrupte overtuigingen genaamd de Nieuwe Salafiyya hebben uitgevonden, moslims naar verderf leiden en de islam slopen.

De laatste tijd klinken sommige monden opnieuw met het appellatief “Salafiyya”. Elke moslim moet heel goed weten dat de islam geen pad bevat dat de Salafiyya mazhab wordt genoemd. Er is alleen de mazhab van de Salaf as-Sālihīn in de islam. Salaf as-Sālihīn zijn de moslims van de eerste twee islamitische eeuwen, die in hadīth werden geprezen. De mazhab van deze eerbare mensen wordt de mazhab van de Ahle Sunnat wal Jamaat genoemd. Deze mazhab is de mazhab van Imān, de principes van het geloof. De Imān van de Sahāba en van de Tābi’īn was hetzelfde.  Er was geen verschil tussen hun overtuigingen. Vandaag de dag zijn de meeste moslims op aarde in de mazhab van de Ahle Sunnat. Alle tweeënzeventig ketterse groepen van bid’ah verschenen na de tweede eeuw van de islam. Stichters van sommigen van hen leefden voor hen, maar het was na de Tābi’īn dat hun boeken werden geschreven, ze verschenen in groepen en trotseerden de Ahle Sunnat.

Salafisten ook wel Salafiyya genoemd is dus een aftakking van Wahhābisme, net als de Deobandi en Tablighi Jamaat. Deze mensen noemen zich moslim, maar zijn in wezen terroristen. Terroristen in de zin van de islam als godsdienst willen vernieuwen door eigen denkstijlen te hanteren zonder grondige kennis te hebben van de Usool al-Qur’ān, Usool al-Hadith, Usool al-Fiqh, Usool al-Mu’amalāt, etc.

De leerstelling van de bedenker en oprichter Abdul Wahhāb Najdi worden vaak gerefereerd naar de oorspronkelijke Salafi, dat is het volgen van de voorvaders der islam. Echter, die generatie van meer dan 1000 jaar geleden waren moslims in de zuiverste vorm van het geloof. Je kunt ze vaak herkennen aan hun arrogante gedrag, de driekwart broekpijp en een kale kop.

Militante Salafiyya beweging

Salafiyya is een beweging net als de Ahmadiya, Tablighi Jamaat. De aanhangers komen voort uit gelovigen die voorheen behoorden tot de Hanafi, Mālikī, Shafi’ī en Hanbali mazhab (wetschool). Immers, de Salafiyya is primair geconformeerd aan de Hanbali en in het bijzonder Wahhābiyyah, en hun theologische equivalenten. De Salafiyya beweging wil de islam terugbrengen naar haar oorspronkelijke status, maar weten niet dat de oorspronkelijke islam nog steeds intact is. Bovendien geloven ze niet in wat de Heilige Profeet Mohammed ﷺ heeft verkondigd. De aanhangers van de oorspronkelijke islam is de Ahle Sunnat wal Jamaat. Deze groep (Ahle Sunnat) is de grootste moslimgemeenschap en de enige volgeling van de Heilige Profeet Mohammed ﷺ.

In Nederland, maar ook in het buitenland wordt Salafisme gezien als een radicale en terroristen organisatie, zo blijkt uit kranten, boeken en openbare opinie. De Salafi jihad beweging werft internationaal veel militanten. Zij strijden om een wereldwijde islamitische gemeenschap op te richten die op gewelddadige wijze tegen niet-moslims ten strijde trekken. Zo hebben zij jihad gevoerd in Kasjmir, Bosnië, Chechnya, Afghanistan en Filippines. De Salafi jihad beweging in Central Azië en de Kaukasus is beter gelokaliseerd, een expressie van identiteit in gebieden zoals Fergana, dorpen in Daghestan en boven Gharm Valley.

Enkele ongelovige artikelen van de Salafi

De Salafisten zeggen, ondanks dat de Profeet Mohammed ﷺ zegt het wel te horen, dat de Profeet ﷺ de salām (vredes-groet) van de moslims niet hoort die voor hem ﷺ zijn bestemd. Dit is een regelrechte valse bewering van de Salafisten en een bid’ at (vernieuwing). U zult in de islam niemand tegenkomen die zoiets zegt, behalve de Salafisten en hun aanverwanten. Moge Allāh Ta’ālā ons bevrijden van hen.

De Salafisten beweren: “Er zijn twee onmiskenbare teksten van de Heilige Qur’ān die de mogelijkheid ontkennen dat doden in hun graf kunnen horen. Zij halen aan wat Allāh Ta’ālā openbaart: “Waarlijk, gij kunt de doden, noch de doven de oproep doen horen als zij zich verwijderen.” Surah an-Naml (de mieren) H27, vers 80

“Noch zijn de levenden gelijk aan de doden. Voorzeker, Allāh doet hen horen die Hij wil, maar gij kunt degenen die in hun graven zijn, niet doen horen.” Surah Fātir (de Schepper), H35, vers 22

Verweer: het is voldoende, dat degene die hiqmah hebben weten wat het cruciale verschil is tussen Allāh’s openbaringen “u kunt geen doden/degene in hun graven horen” en het vermoeden dat “de Heilige Qur’ān de mogelijkheid ontkent van de overleden persoon om te kunnen horen”! Degene die geen hiqmah heeft kunnen wij in nog geen miljoen jaar begrip bijbrengen. Waarlijk het is niet de ogen die blind zijn, maar de harten.

Sayyidena RasoolAllāh ﷺ heeft salām aan de moslims in hun graven gedaan. Zoals Ibn Kathīr in zijn tafsir op bovenstaande verzen schrijft: “Het is absurd om de doden salām te doen als zij niet kunnen horen. De Profeet Mohammed ﷺ zou nooit zulke absurde praktijken aan zijn Ummah opdragen.”

Kortom, de bewering van de Salafisten is verworpen, omdat grote mufassir zoals A’imma Tabāri, Qurtubi, Ibn Kathīr, Imām Suyuti en andere A’imma in hun tafāsir duidelijk hebben geschreven over de authenticiteit op dit onderwerp.

De Salafisten zeggen: “Ibn Mas’ud verhaalde dat de Heilige Profeet Mohammed ﷺ zei: “Allāh heeft engelen die rondom de aarde reizen; zij [doen en zullen] aan mij de vredesgroet van mijn Ummah (volgelingen) overbrengen.” Abu Dawood

De Salafisten hebben de overtuiging, dat deze hadīth verhelderd dat de Heilige Profeet Mohammed ﷺ de vredesgroet van zijn Ummah niet hoort, want als hij het direct kon horen er geen engelen nodig ware nom de vredesgroet van de Ummah aan hem over te brengen.

Verweer: dit is een zaak van discutabele logica, omdat zij weigeren de verklaring van de Schriftgeleerden aan te horen en dringen aan op herinterpreteren van islam conform hun eigen verlangen; allereerst, het bewijsmateriaal dat zij aanhalen is vaak onrechtvaardig en/of vals: waarom rapporteren zij de berichtgeving van Hazrat Abu Dawood niet waarbij de Heilige Profeet Mohammed ﷺ zei: “Niemand begroet mij totdat Allāh mijn ziel terug heeft gestuurd naar mij zodat ik de vredesgroet van mijn Ummah kan beantwoorden.”

Translate »
error: Content is protected !!