Inleiding

Al enkele jaren wordt in de wijde wereld een wet aangenomen die vrouwen het recht geeft om toevlucht te nemen tot de praktijk van abortus, mochten zij onder andere het gevoel hebben het kind niet te kunnen ondersteunen voor een ‘geldige’ reden zoals moeilijke economische omstandigheden; dit noemen ze abortus op afroep.

Binnen de islamitische rechtsgeleerdheid (fiqh) wordt abortus (jihād) beschouwd als een complexe kwestie waarin medische, ethische en spirituele dimensies samenkomen. De Sharīʿah erkent het leven als een heilige gave van Allah, waarbij de bescherming van het ongeboren kind centraal staat. Klassieke soennitische juristen hebben uitvoerig gedebatteerd over het moment waarop de ziel (rūḥ) het embryo binnengaat, doorgaans vastgesteld op 120 dagen na conceptie, gebaseerd op de overlevering in Ṣaḥīḥ al‑Bukhārī en Ṣaḥīḥ Muslim waarin de ontwikkeling van het embryo in fasen wordt beschreven. Voor deze periode hebben sommige madhāhib (rechtsscholen) beperkte ruimte toegestaan voor abortus onder specifieke omstandigheden, zoals ernstige medische noodzaak of gevaar voor het leven van de moeder. Na de bezieling wordt abortus in de meerderheid van de soennitische traditie beschouwd als verboden (ḥarām), tenzij het leven van de moeder in direct gevaar is.

Deze benadering toont hoe de Sharīʿah een balans zoekt tussen de bescherming van het ongeboren leven en de erkenning van uitzonderlijke menselijke noodsituaties. (vgl. Qurʾān 17:31; Ṣaḥīḥ al‑Bukhārī, Kitāb al‑Qadar, nr. 6594; Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb al‑Qadar, nr. 2643)

Wat is abortus?

Per definitie is abortus de beëindiging van de zwangerschap. Het kan worden veroorzaakt door lichamelijk letsel van de aanstaande moeder of door opzettelijke menselijke tussenkomst. Abortus die optreedt door interne biomedische factoren is algemeen bekend als een miskraam. Dit is geen controverse.

Wat betreft abortus door menselijk ingrijpen: het kan en mag in de islam worden beoefend wanneer een vrome moslimarts heeft vastgesteld dat er een duidelijke angst bestaat voor het leven van de moeder door de zwangerschap. Zoals u kunt zien, bevestigt de islam de heiligheid van het leven en is zij absoluut gekant tegen abortus op afroep. Er zijn een aantal verzen in de Heilige Qurʾān die hiervan getuigen. Allāh Ta’ālā openbaart:

وَلَا تَقْتُلُوا۟ ٱلنَّفْسَ ٱلَّتِى حَرَّمَ ٱللَّهُ إِلَّا بِٱلْحَقِّ ۗ وَمَن قُتِلَ مَظْلُومًۭا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهِۦ سُلْطَـٰنًۭا فَلَا يُسْرِف فِّى ٱلْقَتْلِ ۖ إِنَّهُۥ كَانَ مَنصُورًۭا

“En doodt niemand die Allāh heilig heeft verklaard, tenzij het met recht geschiedt. En wie onrechtvaardig is gedood, aan diens erfgenaam hebben Wij zeker gezag verleend, doch laat hem bij het doden niet buitensporig zijn, want hij wordt (door de wet) gesteund.” (Qurʾān, Surah al‑Isrāʾ 17:33). Hieruit blijkt duidelijk de algemene leringen van de Heilige Qurʾān en de Sunnah dat het leven, in welke vorm dan ook, behouden en niet vernietigd moet worden, behalve om een geldige reden.