De beste droominterpretaties worden toegeschreven aan Hazrat Mohammed Ibn Sirīn (radi Allāhu anhu) die leefde van 653 tot 729 Hijri. Hij was een Tābi’īn omdat hij een tijdgenoot was van Hazrat Anas ibn Malik (radi Allāhu anhu).

Ibn Sirīn heeft echter zonder enige twijfel geen enkel boek geschreven over de interpretatie van dromen. Hij schreef echter wel een compilatie van Hazrat Abu Huraira ’s (radi Allāhu anhu) overleveringen van de Profeet ﷺ samen met de meningen van Abu Huraira zelf. Deze tekst werd bewaard door zijn broer, Yahya Ibn Sirīn, omdat Mohammed Ibn Sirīn, in zijn latere dagen, er niet van hield om boeken bij te houden.

Dromen

In de onderstaande overleveringen werd er melding gemaakt van de Profeten (alayhis salatus salām), het noemen van de metgezellen (mannen en vrouwen) radi Allāhu anhum/anhunna en natuurlijk het noemen van dromen. We moeten voorzichtig zijn om te beseffen dat in veel van de bovenstaande verklaringen de verwijzing is naar ‘kunnen’, dat wil zeggen, het zien van zoiets in een droom ‘kan’ aangeven dat ‘dit en dat’ werd gezien.

Opgemerkt moet worden dat bij het vertellen van een droom dit moet worden gedaan zonder er iets aan toe te voegen of er iets van af te trekken. Als een persoon dit doet, bederft en verandert hij de droom. Profeet Mohammed ﷺ heeft iedereen ten strengste verboden om dit te doen.

Profeet Mohammed ﷺ zei: “Waarlijk, de ergste leugen is die van een persoon die ten onrechte beweert een droom te hebben.” Sahīh Al-Bukhārī

Profeet Mohammed ﷺ zei: ‘Wie beweert een droom te hebben die hij niet had, zal worden bevolen twee gerstekorrels aan elkaar te binden, wat hij nooit zal kunnen; en als iemand het gesprek van sommige mensen afluistert waarvan ze niet wilden dat hij het hoorde, of als ze probeerden bij hem weg te blijven, dan zal er gesmolten lood in zijn oren worden gegoten op de Dag der Opstanding; en wie een beeld maakt [van een wezen met een ziel] zal op de Dag der Opstanding worden gestraft en [zal] worden bevolen er een ziel in te plaatsen, wat hij niet zal kunnen doen.” Sahīh Al-Bukhārī

Hij ﷺ heeft ook gezegd dat iedereen die een leugen verzint die het aan hem of zijn eigen vader of vriend koppelt, hij zal niet eens de zoete geur van Jannah ruiken.

Hij ﷺ heeft ook overgeleverd: “Er zijn drie personen die Allāh streng zal straffen op de Dag van Qiyāmah:

1. Iemand die een valse droom vertelt, zal een knoop moeten leggen tussen twee gerstkorrels, wat hij nooit zal kunnen.
2. Een man die een afbeelding maakt van bezielde objecten; Hij zal ertoe gebracht worden er leven in te leggen, wat Hij nooit zal kunnen doen.
3. Een man die een volk leidt in salāh (namāz), terwijl zij een hekel aan hem hebben.

Het is raadzaam voor een persoon die een onaangename of verontrustende droom ziet dat hij driemaal op zijn linkerzij spuugt zodra hij wakker wordt en daarna Allāh’s bescherming zoekt tegen de vervloekte duivel. Profeet Mohammed ﷺ en zijn volgelingen deden hetzelfde.

De drie soorten islamitische dromen

Hazrat Abu Qatadah (radi Allāhu anhu) vermelde dat de Profeet ﷺ zei: “Een goede droom die uitkomt is van Allāh, en een slechte droom is van Satan, dus als iemand van jullie een slechte droom ziet, moet hij zijn toevlucht zoeken bij Allāh tegen Satan en aan de linkerkant spitten (spugen), want de slechte droom zal hem geen kwaad doen.” Sahīh al-Bukhārī

Dromen worden volgens de Sunnah in drie delen opgedeeld:

1. Ru’yā (goede visioenen, dus dromen)
2. Huloom (slechte dromen)
3. Dromen van jezelf.

Abu Huraira (radi Allāhu anhu) heeft overgeleverd dat de Profeet Mohammed ﷺ zei: “Er zijn drie soorten dromen: een rechtvaardige droom die een blijde tijding is van Allāh, de droom die verdriet veroorzaakt is van Shaytān, en een droom van de omzwervingen van de geest. Sahīh Muslim

goede dromen

We kunnen zien dat ware dromen van Allāh Ta’ālā zijn, zoals de profeet Mohammed ﷺ zei: “Echte dromen zijn van Allāh, en slechte dromen zijn van Shaytān.” Sahīh Al-Bukhārī

Ware gelovigen zullen eerder degenen overkomen die waarheidsgetrouw zijn in hun leven, zoals de Profeet Mohammed ﷺ zei: “Degenen onder jullie met de meest ware dromen zullen degenen zijn die het meest waarheidsgetrouw zijn in spraak.” Sahīh Muslim

Goede dromen zijn ook van Allāh Ta’ālā. Profeet Mohammed ﷺ zei: “Als iemand van jullie een droom heeft die hij leuk vindt, dan is het van Allāh. Hij zou Allāh ervoor moeten danken en het aan anderen moeten vertellen.” Sahīh Al-Bukhārī

Goede daden bestaan uit mensen die halāl (wettelijke) daden verrichten.

Men moet hun dromen delen met degenen die ze leuk vinden, zoals de profeet Mohammed ﷺ zei: “Als iemand een goede droom ziet, laat hem dan het goede verwachten, en vertel het niet alleen aan degenen die hij leuk vindt.”  Sahīh Muslim

Een voorbeeld hiervan is de openbaring van Allāh Ta’ālā

قَالَ يٰبُنَيَّ لاَ تَقْصُصْ رُؤْيَاكَ عَلَىٰ إِخْوَتِكَ فَيَكِيدُواْ لَكَ كَيْداً إِنَّ ٱلشَّيْطَانَ لِلإِنْسَانِ عَدُوٌّ مُّبِينٌ

“Hij zeide: “O, mijn zoon, verhaal uw broeders uw droom niet, anders zullen zij plannen tegen u smeden, want Satan is een openlijke vijand der mensen.” Surah Yusuf, H12, vers 5

Tafsir: Hazrat Yaqub (alayhis salām) vertelde zijn zoon Yusuf (alayhis salām) zijn droom over elf sterren en de zon en de maan die voor hem neerknielden [geleerden hebben gezegd dat de elf sterren zijn broers waren, en de zon en de maan vertegenwoordigden zijn moeder en vader]: “Hij zei: “O mijn zoon! Vertel uw visioen niet aan uw broeders, opdat zij geen samenzwering tegen u smeden. Voorwaar! Satan is voor de mens een openlijke vijand.”

We weten dat de halfbroers van Yusuf in het begin jaloers op hem waren, dus het vertellen van de droom zou waarschijnlijk alleen maar dienen om de jaloezie te vergroten.

Profeet Mohammed ﷺ vertelde ook: “Er is niets overgebleven van het profeet ambt, behalve blijde tijdingen.” Degenen die bij hem waren, vroegen: “Wat zijn blijde tijdingen?” Hij ﷺ antwoordde: “Goede dromen.” Sahīh Al-Bukhārī

Slechte dromen

Zoals hierboven vermeld, zijn slechte dromen van Shaytān. Profeet Mohammed ﷺ vertelde wat we moesten doen bij het zien van een slechte droom. Dus als een van jullie een droom ziet die hij niet leuk vindt, moet hij drie keer op zijn linkerzij spugen, driemaal zijn toevlucht zoeken bij Allāh Ta’ālā tegen Shaytān, en de kant waarop hij ligt veranderen. Sahīh Muslim

In een andere overlevering vertelde de Profeet Mohammed ﷺ dat als we drie keer spugen en toevlucht zoeken bij Allāh, het (de droom) hen geen kwaad zal doen.” Sahīh Muslim

Profeet Mohammed ﷺ vertelde ook dat als we een slechte droom zien, we moeten “opstaan en bidden.” Sahīh Muslim

Slechte dromen mogen niet worden onthuld

Profeet Mohammed ﷺ zei: “Als hij een droom ziet die hij niet leuk vindt, dan is het van Shaytān. Hij moet zijn toevlucht zoeken bij Allāh tegen het kwaad ervan, en hij mag het aan niemand vertellen, dan zal het hem geen kwaad doen.” Sahīh Al-Bukhārī. Dus, als iemand over de nare droom vertelt, bestaat de kans dat er iets kwaads uit voortkomt.

Dromen van jezelf

Deze dromen komen voort uit iemands gedachten en zijn noch van Allāh Ta’ālā noch van Shaytān.

Er zijn mannen en vrouwen die van Naat Sharīf (lofdichtenbijeenkomst) een business hebben gemaakt. Deze business Naat khawān (voordragers) die vooral in Pakistan voorkomen worden naar Nederland gehaald door organisatoren die er zelf ook een afschuwelijke business van hebben gemaakt. Naat kan u helpen uw ziel en hart te reinigen, maar het kan u door verkeerde insteek ook naar de hel brengen! Denk aan die mannen en vrouwen die heilige gedichten op melodie van Bollywood gezang nabootsen of gekrijs.

Soorten gedichten

Een lofdicht is een gedicht dat iets over de lof van iemand verteld. Gedichten bestaan sinds mensenheugenis. Poëzie als kunstvorm dateert al van vóór geschreven tekst. De vroegste poëzie  wordt verondersteld te zijn gereciteerd als een manier om de mondelinge geschiedenis te herinneren,  genealogie en  recht. Poëzie is vaak nauw verwant aan muzikale tradities, en de vroegste poëzie bestaat in de vorm van hymnen [zoals het werk van de  Summarische  priesteres  Enheduanna] en andere soorten zanguitvoering. Poëzie is dus een verbale kunst. Veel van de gedichten overleven uit de oude wereld zijn opgenomen gebeden of verhalen over religieuze onderwerpen, maar ze bevatten ook historische rekeningen, instructies voor alledaagse activiteiten, liefdesliedjes, en fictie. Zo blijken veel oude werken, van de Veda’s  (1500 – 1000 voor Christus) tot de  Odyssee  (800 – 675 v.Chr.), in poëtische vorm te zijn gecomponeerd om memorisatie en orale overdracht te ondersteunen, in prehistorische en oude samenlevingen. Poëzie verschijnt onder de vroegste records van de meeste geletterde culturen, met poëtische gedeelte gevonden op vroege  monolieten.

Wat is een Hamd?

Hamd (lof) is een woord dat uitsluitend Allāh Ta’ālā prijst in geschreven of gesproken vorm. Zo wordt het woord Hamd altijd gevolgd door de naam van Allāh Ta’ālā zoals Tamhīd, Alhamdulillāh. Het woord Hamd komt uit de Heilige Qur’ān en is de benaming die na Bismillāh het eerste vers van het eerste hoofdstuk al-Fatiha (het Openen) vestigt. Een Hamd is meestal geschreven in het Arabisch, Perzisch, Turks, Bengaals, Punjabi of Urdu en gereciteerd over de hele moslimwereld, van Indonesië tot Marokko.

Hamd is een woord dat elke moslim moet reciteren om het in gedachten te houden. Als een moslim bijvoorbeeld niest, is het eerste wat zij moeten zeggen Alhamdulillāh die Allāh Ta’ālā looft in elke kleine of grote situatie. Er wordt aangenomen dat wanneer een persoon niest, zijn of haar ziel milliseconden wordt weggenomen en terugkeert, daarom is het bedanken voor het teruggeven van de ziel een zegen. Moslims moeten Allāh Ta’ālā altijd loven, ongeacht in welke staat ze zich bevinden. Hamd is altijd de Waarheid en impliceert bewondering, liefde en verheerlijking van de schepper. Hamd is daarom oprechte en ware lofprijzing wanneer hij het meest verdient; Mahmood genoemd, die afkomstig is van het woord Hamd. Wanneer de moslims Alhamdulillāh zeggen is dat uit liefde, nederigheid en volledige onderwerping aan de Eenheid en Perfectie van de Schepper.

Wat is een Naat?

Een naat (lofdicht) is een gedicht dat iets over de lof van de Profeet Mohammed ﷺ verteld. Het is belangrijk dat u goed kennis neemt van deze zaken, omdat de Qadiyāni met zijn aftakkingen zeggen dat het een aanbidding van de Profeet Mohammed ﷺ is, ma’āzAllāh (moge Allāh Ta’ālā ons vergeven).

Naat is poëzie ter ere van de islamitische profeet te weten de Profeet Mohammed ﷺ. De praktijk is populair in Bangladesh, Pakistan en India gewoonlijk in Bengaals, Pasjtoe, Punjabi en Urdu. Mensen die Naat reciteren staan bekend als Naat khawān of sana’a-khua’an. Exclusief “Lof aan Allāh Ta’ālā” en alleen Allāh Ta’ālā wordt dus Hamd genoemd, niet te verwarren met Naat. In Arabische landen worden teksten en lofdichten die voor de Profeet Mohammed ﷺ worden gezegd Madih Nabwi genoemd.

Taalkundig wordt het woord Naat gebruikt om het goede attribuut van een persoon te noemen; zo’n attribuut dat op het niveau van perfectie is. Naat is gebaseerd op mahabbah (liefde) en tazīm (eer). Naat is geen ‘nep’ lof, wat betekent dat het niet wordt gedaan om de persoon te behagen of zonder betekenis, maar Naat is altijd waar. Naat impliceert emotie, liefde en verheerlijking van de lof van de Mahmood (iemand die wordt geprezen). Naat kan alleen worden gedaan voor een mens met een intellect. Naat is een oprechte en ware lof, een lof die de Mahmood (iemand die wordt geprezen) verdient. Degene die Naat voorleest is uit nederigheid onderworpen aan degene die geprezen wordt. Naat omvat ook oprechte dankbaarheid en het noemen van de kamāl (beste) eigenschappen van iemand.

Het is niet moeilijk om de geschiedenis van Naat khawāni te achterhalen, omdat origineel verslag kan worden gevonden in de ahadīth van wanneer het is geïnitieerd. Een vroege auteur Hassan stond bekend als Shair-e-Darbār-e-Risālat. Zelfs voordat hij de islam accepteerde, was hij een dichter, maar nadat hij de islam had omarmd gaf hij een nieuwe wending aan zijn poëzie en begon hij Naats te schrijven ter ere van de Profeet Mohammed ﷺ. Hij stond bekend om zijn poëzie die de Profeet Mohammed ﷺ verdedigde als reactie op rivaliserende dichters die hem en zijn religie aanvielen zoals de Qadiyāni. Daarom staat Hassan bekend als de eerste sana khawān (Naat voordrager) van die tijd. Daarna volgden menig dichter deze trend en legden ze zich volledig toe op het schrijven van Naats zoals Alahazrat Imām Ahmad Raza Khan Qādri en Taajush Shari’ah Shaykh Akhtar Raza Khan Qādri (rahmatullāhi ta’ala alayhim ajma’in).

Tala al-Badru ‘Alayna een Naat voorgedragen aan de Profeet Mohammed ﷺ tijdens zijn voltooiing van de migratie naar Medina in 622 n. Chr. wordt verondersteld een van de vroegste Naats te zijn.

Wat is een Manqabat?

Een manqabat is een Sufi devotiegedicht ter ere van Hazrat Ali Ibn Abi Tālib (radi Allāhu anhu) de schoonzoon van de Profeet ﷺ en daarna ook voor andere Sufi heiligen. De meest bekende van de manqabat is Man Kunto Maula geschreven door Amir Khusru (Alayhir Rahmah) ter ere van Ali (radi Allāhu anhu).

Wat is een Qasida?

De qasida is een oud Arabisch woord en vorm van het schrijven van poëzie, vaak vertaald als ode, doorgegeven aan andere culturen na de uitbreiding van de Arabische moslims. Het woord qasida wordt nog steeds gebruikt in zijn oorspronkelijke geboorteplaats Arabië en in alle Arabische landen. De bekendste qasida is de Qasida-e-Burda (Gedicht van de Mantel) van Imām al-Busiri (Alayhir Rahmah) en Shaykh Ibn Arabi’s (Alayhir Rahmah) klassieke collectie Tarjuman al-Ashwāq (de tolk van verlangens).

De klassieke vorm van qasida handhaaft een enkele uitgebreide meter door het hele gedicht, en elke regel rijmt op hetzelfde geluid. Het loopt meestal van vijftien tot tachtig regels en soms meer dan honderd. Het genre vindt zijn oorsprong in Arabische poëzie en werd overgenomen door Perzische dichters waar het zich ontwikkelde tot soms meer dan honderd regels.

De rechtvaardige religie van Hazrat ‘Isa (Jezus) alayhis salām werd in een korte tijd sluipend veranderd door zijn vijanden. Een Jood, genaamd Paulus, beweerde dat hij de religie van ‘Isa alayhis salām verspreidde, echter dat was een leugen. Hij vernietigde de Injīl, die was neergezonden uit de hemel. Later verschenen vier personen die opschreven wat ze hadden gehoord van de twaalf apostelen. Dus werden vier boeken in de naam van de Bijbel samengesteld, maar de leugens van Paulus werden ook opgenomen in die boeken. Hoewel een apostel Barnabas wel correct had opgeschreven wat hij had gehoord en gezien van Hazrat ‘Isa alayhis salām, werd desondanks zijn samengestelde Bijbel ook vernietigd.

In de loop van de tijd namen het aantal verzonnen Injīl toe en werden verschillende Bijbels op verschillende plaatsen gelezen. Constantijn de Grote was een heiden en aanvaarde het christendom. Na de uitbreiding en verbetering van de huidige stad Istanbul gaf hij de stad de naam Constantinopel.

In het jaar 325 werden 319 priesters door Constantijn bijeengeroepen in Nicaea[1] (nu Iznik) waar opdracht werd gegeven om alle Bijbels te verzamelen en een nieuwe Bijbel te schrijven met veel artikels van het heidendom van zijn vroegere godsdienst. Door het accepteren van de Dag van Kerstmis als begin van het jaar richtte hij een nieuwe christelijke religie op.

Gewoonte van de kuffār accepteren is kufr.

Het is geschreven in fiqh boek: “Het tweede type ding die ongelovigen gebruiken zijn de dingen die symptomen van ongeloof zijn, symptomen van het ontkennen de Shari’ah en de islam, en het is voor ons wājib om hen te vernederen. En degene die de kuffār gewoonte nadoet of ze gebruikt wordt een ongelovige.” Ze kunnen niet gebruikt worden, tenzij men met de dood bedreigd wordt of met het afsnijden van iemands ledematen of een andere legitieme redenen zoals ernstige pak slaag en gevangenisstraf. Ook degene die doet of gebruik maakt van een van hun ongeloof tekens of als een grap om mensen aan het lachen te krijgen, wordt een kāfir (ongelovige). Bijvoorbeeld, het is kufr speciale dingen te dragen of gebruiken die door de priesters tijdens de erediensten worden gebruikt. Dit heet Kufr-e-Hukmi. Birghiw-e-Wasiyyet-Namis-e-Sharhi[2]

Het staat geschreven in de basisboeken van fiqh, geschreven door Oelema, dat het dragen van de dingen die eigen zijn aan ongelovigen kufr (ongeloof) is. Radd al-Muhtar ala Ad-Durr al-Mukhtar, deel 5, pagina 481.

“Het zal kufr (ongeloof) zijn om rond de taille een touw als gordel te wikkelen die zunnar[3] wordt genoemd en die wordt gedragen door priesters die het kruis en standbeelden aanbidden; eerbied aan het kruis tonen en beelden laten zien; om een boek te beledigen die de Shari’ah leert; om elke islamitische geleerde te vernederen; te spreken of een woord schrijven dat ongeloof veroorzaakt; als referentie op te geven wat juist dient te worden veracht. Als men één van deze dingen doet zal iemands Imān (geloof) hem verlaten, één op één zal een ongelovige zijn. Birghiw-e-Wasiyyet-Namis-e-Sharhi, pagina 115 en 202

Hazrat Isa (alayhis salām)  

Het is geschreven in Burhān-e-Qati dat Plato in de tijd van’ Isa alayhis salām leefde, maar in Europese geschiedenisboeken staat geschreven dat hij in 347 was overleden vóór de eervolle geboorte van Hazrat Isa alayhis salām, omdat de leer van deze beroemde Griekse filosoof na zijn dood betrouwbaar werd. Echter, Hazrat Isa alayhis salām was heimelijk geboren en na een kort leven in de wereld levend opgenomen in de hemel. Dit was alleen bekend bij de twaalf apostelen en omdat de Isaïs ​​(zijn volgelingen) weinig waren en in afzondering leefden door de eeuwen heen, kon kerstavond[4] niet goed worden bepaald. Samen met het feit dat de verjaardag wordt geschat op 25 december of 6 januari of een andere dag, is het geschreven in de boeken in diverse talen zoals Hasib Bey’s boek Kosmografie[5] en het boek Taqwim-e-Abuzziya, dat de christelijke jaartelling ongeveer vijf jaren mist.

Volgens Imam-e-Rabbāni ‘Quddisa sirruh’ en Burhan-e-Qati ontbreekt meer dan 300 jaar en het verstrijken van de tijd tussen Isa alayhis salām en Profeet Mohammed ﷺ is niet minder dan duizend jaar.

Het is geschreven in hoofdstuk drie deel twee van Mawāhib-e-la Diniyyā: “Ibn-e-Asakir citeert uit Shabi, er zijn 963 jaar tussen Hazrat Isa alayhis salām en Hazrat Mohammed ﷺ.”

Kerstmis vieren

Het vieren van de dag Nawruz[6] en kerstmisnacht zoals de magiërs het doen is om kāfir (ongelovige) te worden. Dit soort dagen hebben geen waarde of het belang in de islam. Het enige dat waardevol en belangrijk is in de islam en die de mens dichter bij Allah Ta’ālā meeneemt is het gehoorzamen en Zijn boodschapper ﷺ. Dit is de weg van de Sahāba en de Ahle-Bayt-e-Izām. De Heilige Qur’ān is gestuurd om op deze manier te begeleiden.

Moge Allah Ta’ālā ons allemaal in de ware manier en weg van Zijn geliefde profeet ﷺ, de Sahāba en de Ahle-Bayt-e-Izām houden! Amien.

Het is geschreven: “Het is harām (verboden) cadeaus te geven onder de mom van deze dagen zoals Nawruz en kerstmis. Durr-ul-Mukhtar, deel 5, blz. 481

Het is kufr (ongeloof) om cadeautjes te geven op feestdagen van de kuffār onder de noemer van die feestdag. Een moslim bijvoorbeeld een ei op paasfeest geeft aan een ongelovige uit eerbied voor die feestdagen wordt hij een ongelovige. Dit is het geval van het kopen van iets op die dagen. Als hij koopt wat hij dagelijks koopt, zal hij geen ongelovige worden. De Nawruz dag is de magiërs feestdag. Het is kufr zich aan sluiten bij de magiërs om hen te imiteren op die dag. Als een moslim die dag viert, zal hij zijn Imān verliezen zonder dat hij het beseft. Fatāwa Bazaziyya

Het is afgeleid van bovenstaande fatwa, dat een moslim die festivals en feesten van ongelovigen zoals Kerstmis dag of nacht of hun Pasen en andere feestdagen imiteert, een ongelovige zal worden.

Het is shirk (afgoderij) hulp te verwachten van de afgoden, beelden en priesters om zich te ontdoen van een ziekte, wat een wijdverbreide praktijk onder moslims is tegenwoordig. Het is ongeloof te vragen aan de afgoden en standbeelden voor wat men nodig heeft.

Allah Ta’ālā openbaart:

يَا أَيُّهَا ٱلَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُواْ ٱلرَّسُولَ وَأُوْلِي ٱلأَمْرِ مِنْكُمْ فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى ٱللَّهِ وَٱلرَّسُولِ إِن كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِٱللَّهِ وَٱلْيَوْمِ ٱلآخِرِ ذٰلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلاً

“O, gij die gelooft, gehoorzaamt Allah en Zijn boodschapper en degenen, die onder u gezag hebben. En indien gij over iets twist, verwijst het naar Allah en Zijn boodschapper, als gij gelooft in Allah en de laatste Dag. Dit is beter en uiteindelijk het beste.” Soera an-Nisā (de vrouwen), H4 vers 59

Tafsir al-Jalālayn: “O, gij die gelooft, gehoorzaamt Allah en gehoorzaamt de Boodschapper ﷺ en de gezagsdragers onder u, dat wil zeggen, heersers, wanneer ze beveel je aan Allah en Zijn boodschapper ﷺ te gehoorzamen. Mocht u twisten, oneens, over alles, verwijst het naar Allah, dat is Zijn Boek, en de boodschapper, terwijl hij leeft, en daarna [verwijzen] om zijn Soenna: met andere woorden, onderzoekt deze [geschillen] met betrekking tot deze twee [bronnen: Heilige Qur’ān en Ahadīth], als je gelooft in Allah en de Laatste Dag; dat de verwijzing naar de twee [bronnen], is het beter voor je dan ruzie of [vast te houden aan] persoonlijke adviezen, en meer uitstekend in interpretatie, op het einde.”

De meeste vrouwen, het feit niet wetende, raken verstrikt in deze Satan’s val. Verwacht hulp van een aantal afgodsnamen van geen betekenis, ze willen zich ontdoen van problemen door middel van hen. Er zijn zeer weinig vrouwen die aan deze hinder kan ontsnappen en die niet een van de tekenen van ongeloof doen. Het meedoen aan de festivaldagen van hindoes [en de kerst nachten en Pasen dagen die Christenen respecteren] en hun gewoonten imiteren op die dagen. Het veroorzaakt allemaal ongeloof!

Op de festivaldagen van ongelovigen gedragen de onwetende moslims, vooral de vrouwen, zich zoals ongelovigen het doen en denken. Op die festivaldagen sturen moslims geschenken aan elkaar zoals ongelovigen het doen op die dagen; zij ornamenten hun meubels en maaltijd tafels als ongelovigen. Ze onderscheiden die avonden uit andere nachten. Al deze activiteiten zijn shirk, dus ongeloof.

Allah Ta’ālā verklaart

مَا تَعْبُدُونَ مِن دُونِهِ إِلاَّ أَسْمَآءً سَمَّيْتُمُوهَآ أَنتُمْ وَآبَآؤُكُمْ مَّآ أَنزَلَ ٱللَّهُ بِهَا مِن سُلْطَانٍ إِنِ ٱلْحُكْمُ إِلاَّ للَّهِ أَمَرَ أَلاَّ تَعْبُدُوۤاْ إِلاَّ إِيَّاهُ ذٰلِكَ ٱلدِّينُ ٱلْقَيِّمُ وَلَـٰكِنَّ أَكْثَرَ ٱلنَّاسِ لاَ يَعْلَمُونَ

“Gij aanbidt naast Allah niets, dan ijdele namen die je hebt uitgedacht, jij en uw vaderen; Allah heeft daar geen gezag voor neergezonden. De beslissing berust bij Allah alleen. Hij heeft bevolen dat je naast Hem niets zult aanbidden. Dit is de juiste godsdienst, maar de meeste mensen beseffen het niet.” Soera Yusuf, H12, vers 40

Nieuwjaar

Muharram nacht is de eerste nacht van de maand Muharram en het begin van het Nieuwjaar van de moslims, dat wil zeggen van de Hijri jaar (H).  

Ongelovigen vieren Kerstmis op de eerste avond van januari, dat is de dag van hun nieuwe jaar. Zij begaan de acties van ongeloof onder bevel van de christelijke religie. Zij aanbidden op die avond. En, moslims feliciteren ook op hun nieuwe jaar dag en nacht elkaar door of het uitwisselen van wenskaarten. Ze bezoeken elkaar geef aan elkaar geschenken. Ze vieren de Nieuwjaar met tijdschriften en kranten. Ze sturen hun gebeden, zodat het nieuwe jaar gunstig en voorspoedig voor hen en voor alle moslims zal zijn. Ze bezoeken hun ouders en de Schriftgeleerden bij hun huizen en krijgen hun zegeningen. Op die dag trekken ze zetten nieuwe kleding aan alsof het een dag van ied is. Ze geven aalmoezen aan de armen.

Besluit

Imam Muhammad Ghazālī, Imam Ahmad Rabbāni en vele andere islamitische superieuren studeerden de Griekse filosofie, arresteerde het in stukken en onthulde hoe onwetend, dom en agnostisch die filosofen waren.

De christenen vieren moslim feestdagen niet. En, moslims hebben een heilige leven en dienen dus in geen enkele vorm mee te doen aan feestelijkheden van niet-moslims.

[1] De stad Nicea werd rond 310 v. Chr. gesticht door Antigonus I Monophthalmus die de stad Antigoneia noemde. (bron: Wikipedia)

[2] Mohammed Birghiewie Bey zijn vader is Ali. Hij werd geboren in Balikesir (is in de Marmara regio van Turkije) in 928 en stierf aan de pest in 981 H. Zijn waardevolle boeken zijn Birghiw-e-Wasiyyet-Namis-e-Sharhi, Tariqat, Awamil, ‘Izhar en anderen.

[3] Dat wil zeggen twee touwen die elkaar snijden waardoor rechte hoeken ontstaan.

[4] Dat wil zeggen zijn verjaardag.

[5] Bewerkt in 1333 H (1915)

[6] Dag van het Perzische nieuwe jaar valt op 22 maart.