Tasawwuf (algemeen) – Stichting NIRI

De Tasbīḥ

Wat zegt Imām al‑Ghazālī (raḍiyAllāhu ʿanhu) over de tasbīḥ in de Iḥyāʾ’?

Inleiding

Tasbīḥ betekent letterlijk: Allāh Ta’ālā verheerlijken en Hem vrij verklaren van elke tekortkoming. Het komt van de Arabische stamwoord die o.a. “verheffen”, “bewegen”, “glijden” en “verheerlijken” betekent.

1. Al‑Ghazālī (raḍiyAllāhu ʿanhu) beschouwt de tasbīḥ als toegestaan en nuttig

In de Iḥyāʾ’ bespreekt al‑Ghazālī de dhikr‑praktijken en noemt hij dat het tellen van dhikr op verschillende manieren kan:

met de vingers (afḍal), wat hij als afḍal (voorkeur) noemt omdat de vingers op de Dag des Oordeels zullen getuigen;
met steentjes of pitten;
met een koord met knopen of kralen (wat overeenkomt met de latere tasbīḥ).

Hij beschouwt het gebruik van hulpmiddelen als toegestaan wanneer het de persoon helpt om meer dhikr te verrichten zonder afgeleid te raken.

2. Zijn belangrijkste argument: hulpmiddelen zijn toegestaan als ze leiden tot meer dhikr

Al‑Ghazālī (raḍiyAllāhu ʿanhu) stelt dat: “Alles wat helpt om het hart aanwezig te houden bij Allah en de tong te beschermen tegen nalatigheid, behoort tot de middelen van het goede.” Daarmee valt de tasbīḥ onder de categorie wasāʾil al‑khayr (middelen tot het goede).

3. Hij verwijst naar de praktijk van de Ṣaḥābah

Al‑Ghazālī citeert in de Iḥyāʾ’ de bekende overleveringen:

Sayyidah Ṣafiyyah (raḍiyAllāhu ‘ʿanhā) had steentjes waarmee zij tasbīḥ deed.
Abū Hurayrah (raḍiyAllāhu ‘ʿanhu) had een koord met 1000 knopen voor zijn dagelijkse dhikr.

Deze worden door al‑Ghazālī gebruikt om te tonen dat hulpmiddelen voor dhikr een gevestigde praktijk zijn. Daar bespreekt al‑Ghazālī:

de vormen van dhikr,
het tellen van dhikr,
de hulpmiddelen die de vroege moslims gebruikten.

Al‑Ghazālī (raḍiyAllāhu ʿanhu) staat het gebruik van de tasbīḥ volledig toe, beschouwt het als een hulpmiddel voor meer dhikr, verwijst naar de praktijk van de Ṣaḥābah, en benadrukt dat de intentie belangrijker is dan de vorm.

Al‑Ghazālī (raḍiyAllāhu ʿanhu) bedoelt niet dat de tasbīḥ (de kralenketting) uit drie delen bestaat, maar dat de tasbīḥ‑handeling (het prijzen van Allāh Ta’ālā) zelf uit drie soorten dhikr bestaat. In Iḥyāʾ’ ‘ʿUloom al‑Dīn, in Kitāb al‑Dhikr wa’l‑Du‘ā’, zegt Imām al‑Ghazālī dat de dhikr die men telt (met vingers, steentjes of kralen) drie hoofdvormen heeft:

De drie onderdelen volgens al‑Ghazālī

Tasbīḥ
– zeggen: SubḥānAllāh
– dit is het heiligen en verheerlijken van Allāh Ta’ālā, vrij van tekortkomingen.
Tamḥīd
– zeggen: Alhamdulillāh
– dit is het prijzen en danken van Allāh Ta’ālā.
Tahlīl
– zeggen: Lā ilāha illā Allāh
– dit is het verklaren van de eenheid van Allāh Ta’ālā.

Dit zijn de drie categorieën dhikr die al‑Ghazālī koppelt aan het tellen met tasbīḥ. Soms voegt hij ook takbīr (Allāhu Akbar) toe als vierde, maar de klassieke driedeling is: tasbīḥ – tahlīl – tamḥīd.

4. Hij waarschuwt wel tegen ostentatie (riyā’)

Al‑Ghazālī benadrukt dat:

de tasbīḥ geen pronkstuk mag worden,
het niet bedoeld is om vroomheid te tonen,
en dat de intentie belangrijker is dan het hulpmiddel.

5. De spirituele functie volgens al‑Ghazālī

Hij noemt drie voordelen:

Concentratie: het ritme van de kralen helpt het hart te focussen.
Continuïteit: het voorkomt dat men de tel kwijtraakt.
Discipline: het maakt het makkelijker om vaste aantallen dhikr te onderhouden.

Waar in de Iḥyāʾ’ staat dit (bron)?

Rub‘ al‑‘Ibādāt (Het kwartier van de aanbiddingen)
Boek 9: Dhikr en Du‘ā’ (Kitāb al‑Dhikr wa’l‑Du‘ā’)

Khatme Ghausiya

Inleiding

Khatme Ghausiya is een krachtige, traditionele dhikr‑ en du’ā‑majlis die wordt toegeschreven aan Sayyidunā Shaykh ‘Abd al‑Qādir al‑Jīlānī (Ghaus‑e‑Aʿẓam raḍiyAllāhu ʿanhu). Het behoort tot de bekende awrād en Azkār binnen de Qādrī‑Sufi‑keten en wordt vaak gereciteerd voor spirituele bescherming, verlichting van moeilijkheden, en het verkrijgen van barakāh. Khatme Ghausiya is een gestructureerde reeks van Qur’ān‑verzen, duʿā’ en dhikr‑formules die in een specifieke volgorde worden gereciteerd. Het wordt gezien als:

een spirituele bescherming tegen innerlijke en uiterlijke negativiteit
een middel tot opening (fath) in moeilijke tijden
een verbinding met de nisbat van Shaykh ‘Abd al‑Qādir al‑Jīlānī
een bron van rust, helderheid en goddelijke nabijheid

In veel Qādrī‑kringen wordt het wekelijks of maandelijks gereciteerd, vaak op donderdagavond of in Rabīʿ al‑Thānī.

Waarom heet het “Ghausiya”?

Het wordt toegeschreven aan Ghaus‑e‑Aʿẓam, de spirituele “helper” en “redder” van zijn tijd.
De term Ghausiya verwijst naar:

zijn spirituele rang als Ghaus (de hoogste Quṭb)
zijn rol als bron van madad (spirituele ondersteuning)
zijn nalatenschap van awrād en adhkār

Het reciteren van Khatme Ghausiya wordt gezien als een manier om je hart af te stemmen op zijn nisbat — zijn spirituele lijn en energie.

Wat bevat Khatme Ghausiya?

De exacte samenstelling kan per Qādrī‑ṭarīqah licht verschillen, maar meestal bevat het: Surah Fātiḥah, Ayat al‑Kursī, de laatste verzen van Surah Baqarah, Surah Ikhlāṣ, Falaq, Nās. Daarnaast specifieke dhikr‑formules zoals:

Lā ilāha illā Allāh
Allāh, Allāh
Yā Qādir, Yā Qādir
Salawāt (Darood)
Een afsluitende duʿā waarin de barakāh van Ghaus‑e‑Aʿẓam wordt aangeroepen

Het is dus geen willekeurige verzameling teksten, maar een spiritueel georkestreerde structuur.

Spirituele betekenis

1. Verbinding met de Qādrī‑nisbat

Het reciteren van Khatme Ghausiya wordt gezien als een manier om: je hart te verbinden met de lijn van Shaykh ‘Abd al‑Qādir, spirituele kracht (himmah) te ontvangen en innerlijke stabiliteit te versterken.

2. Bescherming en verlichting

De combinatie van Qur’ān‑verzen en dhikr werkt als bescherming tegen negativiteit, verlichting van zorgen en opening van blokkades.

3. Innerlijke zuivering

De ritmische structuur helpt het hart te kalmeren, gedachten te ordenen en spirituele helderheid te verkrijgen.

4. Barakāh van Ghaus‑e‑Aʿẓam

In de traditie wordt gezegd: Wie de awrād van de Ghaus reciteert, wordt niet aan zichzelf overgelaten. Het is een vorm van tawassul via een van de grootste awliyāʾ.

Wanneer wordt het gereciteerd?

Bij moeilijkheden
Voor spirituele opening
Tijdens maandelijkse bijeenkomsten
In Rabīʿ al‑Thānī, de maand van Ghaus‑e‑Aʿẓam
Op donderdagavond (een traditionele Qādrī‑avond)

Instructie voor RSS-Sufi studenten

In beginsel dient elke Heilige Qur’ān‑surah, elk vers, evenals elke Darood en elk wazīfa 111 keer te worden gereciteerd. Voor wie dit te veel is, volstaat het om elf keer te reciteren. Het volledige spirituele effect wordt echter pas ervaren bij het reciteren van 111 keer.

Spiritueel‑traditioneel is dit eveneens juist: binnen de Qādirī‑tariqa wordt Khatme Ghausiya beschouwd als een Khāṣṣ wazīfah (een bijzonder spiritueel ritueel), waarvoor normaliter ijāzah (toestemming) van een bevoegde shaykh of murshid vereist is. Als Murīd Qādrī Razvi Noorani en als khalīfa Sarkār wal khalīfa Bareilwī Sharīf van Shere Raza Ḥazrat Mannan Raza Khan Qādrī verleen ik aan mijn afgestudeerde studenten CPS3 die ook de Tasawwuf training hebben afgerond toestemming om Khatme Ghausiya zowel voor persoonlijke toepassing te verrichten als een halqa te leiden.

Darood Ghausiya

اَللّٰہُمَّ صَلِّ عَلٰی سَیِّدِنَا وَمَوْلَانَا مُحَمَّدٍ مَّعْدِنِ الْجُوْدِ وَالْکَرَمِ وَاٰلِہٖ وَبَارِکْ وَسَلِّمْ

Allāhumma ṣalli ‘alā Sayyidinā wa Mawlānā Muḥammadin ma‘dinil‑jūdi wal‑karam wa ālihi wa bārik wa sallim.

O Allāh, zegen onze meester en patroon (profeet) Mohammed ﷺ, de bron van edelmoedigheid en vrijgevigheid, en zijn familie. Schenk hen zegeningen en vrede.

RSS Sufi-theologische toelichting

Hier gaan we de diepte in precies waar deze woorden hun ware kracht tonen. Dit soort Darood is niet alleen poëzie; het is een spirituele kaart die laat zien wie de Profeet ﷺ is in de ogen van de mensen van ma‘rifah.

Diepere spirituele betekenis

1. “Allāhumma salli ‘alā Sayyidinā wa Mawlānā Muhammad”

Dit is niet slechts een smeekbede om zegeningen. Het is een spirituele verbinding. Wanneer iemand dit uitspreekt:

opent hij een kanaal van Raḥmah (goddelijke barmhartigheid)
verbindt hij zijn hart met de bron van leiding
wordt hij opgenomen in de kring van degenen die Allāh Zelf prijst

De Profeet ﷺ is in de taal van de Qur’ān “rahmatan lil-‘ālamīn” — een universele genade. Darood is het middel waarmee de dienaar zich afstemt op die genade.

2. “Ma‘din al‑jūd wa’l‑karam”

een diepere toelichting: Deze uitdrukking is zeldzaam, rijk en theologisch geladen. Laten we het woord voor woord openen.

a) Ma‘din (معدن)

Letterlijk: mijn, bron, oorsprong, plaats waar iets in zijn pure vorm voorkomt.

In spirituele taal betekent dit:

de plek waar een eigenschap zijn hoogste, zuiverste vorm bereikt
het punt waar een kwaliteit niet aangeleerd is, maar wezenlijk is
de oorsprong waaruit anderen slechts druppels ontvangen

Dus wanneer we zeggen dat de Profeet ﷺ een ma‘din is, zeggen we: Zijn edelmoedigheid is niet aangeleerd; het is zijn natuur. Hij is niet slechts een drager van jūd en karam — hij is hun bron.

b) Jūd (جود)

Jūd betekent vrijgevigheid zonder berekening, geven zonder te wachten op een tegenprestatie en gulheid die voortkomt uit liefde, niet uit verplichting.

In de spirituele traditie verwijst jūd naar: het schenken van leiding, het schenken van vergeving, het schenken van innerlijke verlichting en het schenken van nabijheid tot Allāh Ta’ālā. De Profeet ﷺ is de volmaakte manifestatie van deze vorm van geven.

c) Karam (كرم)

Karam is verwant aan jūd, maar subtiel anders:

het is de edelheid van karakter
het is de waardigheid die voortkomt uit zuiverheid van ziel
het is de morele schoonheid die anderen verheft

Karam is niet alleen geven — het is geven op een manier die de ontvanger eert.

De Profeet ﷺ is het hoogste voorbeeld van karam: Zijn omgang met vrienden, vijanden, armen, kinderen, ouderen — alles was doordrenkt met waardigheid.

3. Waarom samen: “Ma‘din al‑jūd wa’l‑karam”?

Deze combinatie zegt iets dat afzonderlijke woorden niet kunnen: Hij ﷺ is de oorsprong van zowel uiterlijke vrijgevigheid (jūd) als innerlijke edelheid (karam).

Met andere woorden: Zijn hand geeft, Zijn hart vergeeft, Zijn karakter verheft, Zijn aanwezigheid geneest en Zijn voorbeeld leidt. Het is een erkenning dat: Alles wat de ummah aan goedheid ontvangt, komt via hem.

4. Spirituele implicatie voor de recitant

Wanneer iemand dit Darood leest:

opent hij zich voor de barakāh van jūd en karam
wordt zijn eigen karakter zachter, edeler, vrijgeviger
wordt zijn hart afgestemd op de eigenschappen van de Profeet ﷺ
wordt hij opgenomen in een keten van spirituele transmissie

De Sufi van tasawwuf zeggen: Wie de bron benoemt, wordt door de bron gevoed.

5. Waarom dit Darood zo krachtig is

Omdat het niet alleen vraagt om zegeningen, maar erkent wie de Profeet ﷺ werkelijk is, de recitant in die realiteit betrekt en een innerlijke transformatie op gang brengt. Het is Darood als ma‘rifah, niet alleen als woorden.

Derde kalma

سُبْحٰنَ اللّٰہِ وَالْحَمْدُ لِلّٰہِ وَلَآ اِلٰہَ اِلَّا اللّٰہُ وَاللّٰہُ اَکْبَرُ وَلَا حَوْلَ وَلَا قُوَّۃَ اِلاَّ بِاللّٰہِ الْعَلِیِّ الْعَظِیْمِ

Subḥāna llāhi wal‑ḥamdu li llāhi wa lā ilāha illā llāhu wa llāhu akbar wa lā ḥawla wa lā quwwata illā bi llāhi l‑‘aliyyi l‑‘aẓīm.

Heilig is Allāh. Alle lof behoort aan Allāh. Er is geen god behalve Allāh. Allāh is de Grootste. Er is geen kracht en geen macht behalve door Allāh, de Verhevene, de Geweldige.

RSS Sufi-theologische toelichting

Deze formule behoort tot de meest krachtige kalimāt al‑khayr — woorden die het hart reinigen, de ziel verheffen en de dienaar in een staat van nabijheid brengen.

Spirituele betekenis van de woorden

1. سُبْحَانَ اللّٰهِ — Subḥāna llāh

“Heilig is Allāh / Verheven is Allāh boven elke onvolmaaktheid.”

Spirituele betekenis:

Dit is tanzīh: het hart verklaart dat Allāh vrij is van elke beperking.
Het reinigt het innerlijke beeld van Allāh.
Het opent de poort van ma‘rifah (innerlijke kennis).
Het breekt subtiele vormen van ego en trots af.

Wie dit zegt, maakt zijn hart leeg van alles wat Allāh niet waardig is.

2. وَالْحَمْدُ لِلّٰهِ — wal‑ḥamdu li llāh

“Alle lof behoort aan Allāh.”

Spirituele betekenis: Het hart erkent dat elke vorm van goedheid van Allāh komt. Het brengt shukr (dankbaarheid), en dankbaarheid trekt nieuwe zegeningen aan. Het verandert innerlijke onrust in rust, omdat het hart zich richt op de Gever, niet op de omstandigheden. Dit is de sleutel tot barakāh.

3. وَلَا إِلٰهَ إِلَّا اللّٰهُ — wa lā ilāha illā llāh

“Er is geen god behalve Allāh.”

Spirituele betekenis: Dit is de kern van tawḥīd. Het snijdt alle valse afhankelijkheden door. Het maakt het hart vrij van angst, omdat er maar één Werkelijke Macht is. Het brengt de ziel in een staat van veiligheid (amn). Wie dit reciteert, vernieuwt zijn geloof en zijn innerlijke richting.

4. وَاللّٰهُ أَكْبَرُ — wa llāhu akbar

“Allāh is Groot.”

Spirituele betekenis: Het hart wordt bevrijd van de druk van de wereld. Het herstelt perspectief: problemen worden klein, Allāh wordt groot. Het geeft innerlijke kracht, moed en stabiliteit. Dit is de formule van ruḥānī quwwah — spirituele kracht.

5. وَلَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللّٰهِ — wa lā ḥawla wa lā quwwata illā bi llāh

“Er is geen kracht en geen macht behalve door Allāh.”

Spirituele betekenis:

Het ego wordt zacht, want de dienaar erkent dat hij niets uit zichzelf kan.
Het opent de deur naar tawakkul (volledig vertrouwen op Allāh).
Het trekt goddelijke hulp aan in momenten van zwakte.
Het is een schild tegen wanhoop, omdat het hart weet dat kracht van boven komt.

Dit is de formule van overgave, rust en goddelijke ondersteuning.

6. الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ — al‑‘Aliyyi l‑‘Aẓīm

“De Verhevene, de Geweldige.”

Spirituele betekenis:

Het hart wordt omhoog getrokken naar hogere staten.
De ziel voelt de majesteit van Allāh.
Het brengt nederigheid, maar ook waardigheid, omdat de dienaar verbonden is met de Hoogste.

Samenvattend: wat gebeurt er innerlijk?

Wanneer je deze formule reciteert wordt je hart gereinigd (SubḥānAllāh), gevuld met dankbaarheid (al‑ḥamdu li llāh), gericht op de Eenheid (lā ilāha illā Allāh), versterkt door goddelijke grootheid (Allāhu akbar), gedragen door vertrouwen (lā ḥawla wa lā quwwata illā bi llāh) en verheven door Zijn Majesteit (al‑‘Aliyyi l‑‘Aẓīm). Het is een complete spirituele cyclus — van zuivering tot verheffing.

Surah al-Sharḥ (Alam Nashra, H94)

Bismillāhir Raḥmānīr Raḥīm	بِسْمِ اللہِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیۡمِ
Alam nashraḥ laka ṣadrak	أَلَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ
Wa waḍa‘nā ‘anka wizrak	وَوَضَعْنَا عَنكَ وِزْرَكَ
Alladhī anqaḍa ẓahrak	ٱلَّذِيۤ أَنقَضَ ظَهْرَكَ
Wa rafa‘nā laka dhikrak	وَرَفَعْنَا لَكَ ذِكْرَكَ
Fa‑inna ma‘a l‑‘usri yusrā	فَإِنَّ مَعَ ٱلْعُسْرِ يُسْراً
Inna ma‘a l‑‘usri yusrā	إِنَّ مَعَ ٱلْعُسْرِ يُسْراً
Fa‑idhā faraghta fanṣab	فَإِذَا فَرَغْتَ فَٱنصَبْ
Wa ilā rabbika farghab	وَإِلَىٰ رَبِّكَ فَٱرْغَبْ

RSS Sufi-theologische toelichting

Deze surah — Ash‑Sharḥ (De Verruiming) — is een directe troost, bemoediging en spirituele verheffing van Allāh aan Zijn Geliefde ﷺ. De woorden dragen een diepe genezende kracht voor iedereen die ze reciteert.

“Bismillāhir Raḥmānīr Raḥīm”

Allāh’s Naam is het begin, de Meest Barmhartige, de Meest Genadevolle.

Spirituele betekenis: Je begint vanuit bescherming, liefde en goddelijke nabijheid. Het hart wordt zacht en ontvankelijk.

1. “Alam nashraḥ laka ṣadrak”

Hebben Wij jouw borst (hart) niet verruimd?

Spirituele betekenis: Allāh herinnert de Profeet ﷺ aan de innerlijke verlichting, rust en helderheid die Hij hem schonk. Voor de recitant betekent dit:

Allāh kan jouw hart openen
zorgen verlichten
innerlijke ruimte geven
helderheid schenken in verwarring

Het is een uitnodiging tot vertrouwen.

2. “Wa waḍa‘nā ‘anka wizrak”

En Wij hebben jouw last van je weggenomen.

Spirituele betekenis: Allāh verwijdert lasten die de ziel drukken — schuld, zorgen, verdriet, innerlijke zwaarte. Voor de recitant:

dit is een vers van verlichting
een belofte dat lasten niet eeuwig blijven
een genezing voor het hart dat moe is

3. “Alladhī anqaḍa ẓahrak”

Die (last) die jouw rug bijna deed breken.

Spirituele betekenis: Allāh erkent de zwaarte van menselijke beproevingen. Het is een goddelijke erkenning:

jouw pijn is gezien
jouw moeite is niet verborgen
Allāh kent de diepte van jouw strijd

Dit vers geeft diepe troost.

4. “Wa rafa‘nā laka dhikrak”

En Wij hebben jouw naam voor jou verheven.

Spirituele betekenis: De naam van de Profeet ﷺ is verbonden met de Naam van Allāh in adhān, ṣalāh, dhikr en harten. Voor de recitant:

wie de Profeet ﷺ volgt, wordt zelf verheven
eer, waardigheid en spirituele status komen van Allāh
dit vers opent deuren van respect en acceptatie

5. “Fa‑inna ma‘a l‑‘usri yusrā”

Voorwaar, met moeilijkheid komt verlichting.

Spirituele betekenis: Niet na moeilijkheid — maar met moeilijkheid. De verlichting is al onderweg terwijl de beproeving plaatsvindt. Dit vers is een sleutel voor: geduld, hoop, vertrouwen en innerlijke rust.

6. “Inna ma‘a l‑‘usri yusrā”

Voorwaar, met moeilijkheid komt verlichting. (herhaling)

Spirituele betekenis: Allāh herhaalt het om het in het hart te verankeren. De geleerden zeggen:

één moeilijkheid wordt nooit vergezeld door twee verlichtingen
maar één moeilijkheid wordt vergezeld door twee verlichtingen, dus verlichting overwint altijd.

7. “Fa‑idhā faraghta fanṣab”

Wanneer je vrij bent, richt je dan volledig op (aanbidding).

Spirituele betekenis: Wanneer een taak eindigt, vul de leegte met dhikr, gebed, dienstbaarheid. Dit vers leert: spirituele discipline, focus en het hart niet laten leeglopen in nutteloosheid. Het is een oproep tot standvastigheid.

8. “Wa ilā rabbika farghab”

En richt je verlangen volledig tot jouw Heer.

Spirituele betekenis: De kern van de surah: richt je hart naar Allāh, zoek je vervulling bij Hem en maak Hem je doel, je toevlucht en je hoop. Dit vers brengt de ziel in een staat van liefdevolle overgave.

Samenvatting van de spirituele boodschap

Deze surah leert Allāh opent harten, Allāh verlicht lasten, Allāh ziet jouw pijn, Allāh verheft wie Hij liefheeft, Moeilijkheid wordt altijd vergezeld door verlichting, Vul je tijd met aanbidding, Richt je verlangen op Allāh alleen. Het is een surah van troost, genezing, hoop en innerlijke kracht.

Surah Ikhlāṣ (H112)

Bismillāhir Raḥmānīr Raḥīm Qul huwa llāhu aḥad	بِسْمِ اللہِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیۡمِ قُلْ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ
Allāhu ṣ‑ṣamad	ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ
Lam yalid wa lam yūlad	لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ
Wa lam yakun lahu kufuwan aḥad	وَلَمْ يَكُنْ لَّهُ كُفُواً أَحَدٌ

RSS Sufi-theologische toelichting

Surah al‑Ikhlāṣ is een van de meest krachtige, zuiverende en theologisch diepste hoofdstukken van de Qur’ān. De spirituele betekenis is intens, compact en volledig gericht op tawḥīd — de absolute Eenheid van Allāh. Hieronder vind je een uitleg die zowel klassiek als innerlijk‑spiritueel is.

Spirituele betekenis van Surah al‑Ikhlāṣ

1. بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ

“Allāh’s Naam is het begin, de Meest Barmhartige, de Meest Genadevolle.”

Spirituele betekenis:

Je begint vanuit goddelijke bescherming en liefde.
Het hart wordt zacht, ontvankelijk en verbonden.
De recitatie wordt omhuld door Raḥmah — een spirituele mantel van genade.

2. قُلْ هُوَ اللّٰهُ أَحَدٌ — Qul huwa llāhu aḥad

“Zeg: Hij is Allāh, de Enige.”

Spirituele betekenis:

Dit is de kern van tawḥīd: Allāh is uniek, zonder gelijke, zonder delen.
Het hart wordt bevrijd van afhankelijkheid van schepselen.
Het ego wordt stil, want er is maar één Werkelijke Bron.
Innerlijke angst verdwijnt wanneer je beseft dat er maar één Absolute Macht is.

Dit vers is een spirituele zuiveringsvlam.

3. اللّٰهُ الصَّمَدُ — Allāhu ṣ‑ṣamad

“Allāh is de Onafhankelijke, van Wie alles afhankelijk is.”

Spirituele betekenis:

Alles heeft Hem nodig; Hij heeft niemand nodig.
Het hart leert: jouw kracht, je rust, je voorziening — alles komt van Hem.
Dit vers geeft diepe stabiliteit: je staat niet op jezelf, maar op de Oneindige.
Het is een genezing voor innerlijke onrust en onzekerheid.

Ṣamad is een van de meest majestueuze namen van Allāh.

4. لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ — Lam yalid wa lam yūlad

“Hij verwekt niet en is niet verwekt.”

Spirituele betekenis: Allāh is vrij van elke vorm van lichamelijkheid, tijd, ruimte of afstamming. Het hart wordt gezuiverd van antropomorfisme — het toeschrijven van menselijke eigenschappen aan Allāh. Dit vers breekt afgoderij in al haar vormen:

afgoderij van beelden
afgoderij van mensen
afgoderij van ideeën
afgoderij van het ego

Het is een spirituele bescherming tegen misleiding.

5. وَلَمْ يَكُن لَّهُ كُفُوًا أَحَدٌ — Wa lam yakun lahu kufuwan aḥad

“En niemand is aan Hem gelijk.”

Spirituele betekenis: Allāh is uniek in Zijn Wezen, Zijn Eigenschappen en Zijn Daden. Niets kan met Hem vergeleken worden — geen mens, geen macht, geen concept. Dit vers bevrijdt het hart van valse verwachtingen:

niemand kan jou geven wat Allāh geeft
niemand kan jou beschermen zoals Allāh beschermt
niemand kan jouw lot bepalen behalve Hij

Het is een vers van volledige overgave en innerlijke vrijheid.

Samenvattende spirituele boodschap

Surah al‑Ikhlāṣ:

zuivert het hart van allesbehalve Allāh
geeft innerlijke rust en zekerheid
versterkt tawḥīd in zijn diepste vorm
beschermt tegen spirituele misleiding
opent de deur naar nabijheid tot Allāh
is gelijk aan een derde van de Qur’ān in betekenis (zoals in de ḥadīth)

Het is een surah van puurheid, helderheid en spirituele kracht.

Wazifa 1

یَا بَاقِیْ اَنْتَ الْبَاقِیْ

Yā Bāqī, anta l‑Bāqī (O Eeuwige, U bent de Eeuwige.)

RSS Sufi-theologische toelichting

Deze korte maar krachtige dhikr behoort tot de asmā’ al‑Ḥusnā‑formules die het hart stabiliteit, rust en innerlijke zekerheid geven.

1. Yā Bāqī ( O Eeuwige)

Je roept Allāh aan met Zijn Naam al‑Bāqī: Hij Die nooit verdwijnt, nooit verandert, nooit eindigt.
Het herinnert de ziel eraan dat alles in de schepping vergankelijk is, behalve Hij.
Het brengt het hart in een staat van onafhankelijkheid van de wereld en afhankelijkheid van de Bron.

2. Anta l‑Bāqī (U bent de Eeuwige)

Je bevestigt dat alleen Allāh werkelijk blijft.
Het ego wordt zacht, want het beseft dat macht, bezit, status en zorgen allemaal tijdelijk zijn.
Het geeft diepe innerlijke rust: Als Allāh blijft, hoef jij niet bang te zijn voor wat verdwijnt.

Innerlijke werking van deze dhikr

Kalmeert angst voor verlies, verandering en onzekerheid.
Versterkt tawakkul: vertrouwen op Allāh in tijden van instabiliteit.
Zuivert het hart van gehechtheid aan tijdelijke dingen.
Opent de ziel voor een staat van overgave en vrede.
Verbindt je met de eeuwige realiteit achter de vergankelijke wereld.

De Sufi van tasawwuf zeggen: “Wie ‘Yā Bāqī’ reciteert, wordt verankerd in rust, zelfs wanneer de wereld beweegt.”

Wazifa 2

یَا شَافِیْ اَنْتَ الشَّافِیْ

Yā Shāfī, anta sh‑Shāfī (O Genezer, U bent de Genezer.)

RSS Sufi-theologische toelichting

Deze dhikr behoort tot de meest krachtige asmā’ al‑Ḥusnā‑aanroepingen voor innerlijke en uiterlijke genezing. Hij werkt op drie niveaus: het hart, de ziel en de omstandigheden.

1. Yā Shāfī (O Genezer)

Je roept Allāh aan met Zijn Naam ash‑Shāfī, de Enige Die werkelijk geneest.

Spirituele werking:

Het hart erkent dat alle genezing van Allāh komt, niet van middelen op zichzelf.
Het brengt rust in angstige of onzekere momenten.
Het opent de deur naar shifā’ — genezing van lichaam, hart en ziel.
Het maakt de ziel ontvankelijk voor goddelijke zorg en bescherming.

De Sufi van ma‘rifah zeggen: “Wie Yā Shāfī reciteert, nodigt genezing uit in elke laag van zijn bestaan.”

2. Anta sh‑Shāfī (U bent de Genezer)

Hier bevestig je dat genezing niet alleen van Allāh komt, maar dat Allāh Zelf de Genezing is.

Spirituele werking:

Het ego laat zijn illusie van controle los.
Het hart wordt zacht en vertrouwend.
Het brengt diepe overgave: “Ik zoek geen genezing in de schepping, maar in de Schepper.”
Het versterkt tawakkul — volledig vertrouwen op Allāh’s wijsheid en timing.

3. Innerlijke genezing

Deze dhikr werkt niet alleen op fysieke gezondheid, maar vooral op:

gebrokenheid van het hart
innerlijke onrust
spirituele blokkades
emotionele pijn
vermoeidheid van de ziel

Het is een dhikr van troost, zachtheid en herstel.

4. Verborgen spirituele realiteit

De geleerden zeggen:

ash‑Shāfī is een Naam die licht in het hart brengt
deze dhikr trekt Raḥmah (goddelijke barmhartigheid) aan
het opent de deur naar barakāh in gezondheid, energie en helderheid

Het is een dhikr die je stabiel, kalm en gedragen maakt.

5. Wanneer deze dhikr bijzonder krachtig is

tijdens ziekte of herstel
bij emotionele pijn of stress
bij spirituele vermoeidheid
bij het maken van belangrijke beslissingen
in momenten van angst of onzekerheid
als dagelijkse bescherming voor jezelf en je gezin

Wazifa 3

یَا کَافِیْ اَنْتَ الْکَافِیْ

Yā Kāfī, anta l‑Kāfī (O Voldoende Zijnde, U bent Degene Die voldoende is.)

RSS Sufi-theologische toelichting

Deze dhikr behoort tot de meest krachtige formules voor innerlijke rust, vertrouwen en bescherming. De Naam al‑Kāfī verwijst naar Allāh als Degene Die volledig genoeg is voor Zijn dienaar — in zorgen, in noden, in angst, in onzekerheid.

1. Yā Kāfī (O Degene Die voldoende is)

Je roept Allāh aan als:

Degene Die jouw noden vervult
Degene Die jou beschermt
Degene Die jouw hart geruststelt
Degene Die jou genoeg is, zelfs wanneer middelen ontbreken

Spirituele werking:

Het hart wordt bevrijd van afhankelijkheid van mensen
Angst voor verlies vermindert
Innerlijke stabiliteit groeit
Je voelt dat je gedragen wordt door een Hogere Kracht

De Sufi van tasawwuf zeggen: “Wie Yā Kāfī reciteert, voelt dat Allāh genoeg is, zelfs wanneer de wereld tekortschiet.”

2. Anta l‑Kāfī (U bent Degene Die voldoende is)

Hier bevestig je:

dat jouw vertrouwen niet in middelen ligt
dat jouw rust niet afhankelijk is van omstandigheden
dat jouw voorziening niet in handen van mensen ligt
dat Allāh Zelf jouw genoegzaamheid is

Spirituele werking:

Het ego laat controle los
Het hart vindt rust in overgave
Je voelt dat je niet alleen staat
Je ziel wordt licht, omdat ze niet meer hoeft te dragen wat Allāh draagt

3. Innerlijke transformatie

Deze dhikr werkt diep in op:

angst
onzekerheid
financiële zorgen
emotionele druk
spirituele vermoeidheid

Het is een formule van vertrouwen, zekerheid en goddelijke nabijheid.

4. Wanneer deze dhikr bijzonder krachtig is

Bij zorgen over werk, inkomen of toekomst
Bij gevoelens van druk of overweldiging
Bij angst of onzekerheid
Bij het zoeken naar innerlijke rust
Bij het versterken van tawakkul (vertrouwen op Allāh)
Bij het leiden van een halqa voor spirituele stabiliteit

Wazifa 4

ارَسُوْلَ اللّٰہِ اُنْظُرْ حَالَنَا

یَاحَبِیْبَ اللّٰہِ اِسْمَعْ قَالَنَا

اِنَّنِیْ فِیْ بَحْرِ ہَمٍّ مُّغْرَقٌ

خُذْ یَدِیْ سَہِّلْ لَنَااِشْکَالَنَا

Yā RasūlAllāh, unẓur ḥālanā
Yā HabībAllāh, isma‘ qālanā
Innanī fī baḥri hammim mughraq
Khudh yadī, sahhil lanā ishkālanā

O Boodschapper van Allāh, kijk naar onze toestand.
O Geliefde van Allāh, luister naar onze woorden.
Waarlijk, ik ben verdrinkt in een zee van zorgen.
Neem mijn hand en maak onze moeilijkheden gemakkelijk.

RSS Sufi-theologische toelichting

Deze du‘ā is een uitdrukking van diepe liefde, afhankelijkheid en nabijheid tot de Profeet ﷺ. Het is geen aanbidding van hem — aanbidding is alleen voor Allāh — maar een roep om shafā‘ah, om aandacht, om troost, zoals de Ummah dat altijd heeft gedaan.

1. “Yā RasūlAllāh, unẓur ḥālanā” (O Boodschapper van Allāh, kijk naar onze toestand.)

Spirituele betekenis:

Je wendt je tot de meest barmhartige onder de schepselen.
Je vraagt om zijn aandacht, zijn zorg, zijn voorspraak.
Het hart voelt zich gezien en niet alleen.
Het is een roep van liefde, niet van aanbidding.

2. “Yā HabībAllāh, isma‘ qālanā” (O Geliefde van Allāh, luister naar onze woorden.)

Spirituele betekenis:

Je spreekt tot degene wiens hart vol compassie is voor zijn Ummah.
Je vraagt dat jouw smeekbede wordt gehoord en gedragen.
Het is een erkenning van zijn spirituele rang en nabijheid tot Allāh.

3. “Innanī fī baḥri hammim mughraq”

“Waarlijk, ik ben verdrinkt in een zee van zorgen.”

Spirituele betekenis:

Je erkent je menselijke zwakte en je behoefte aan hulp.
Je benoemt dat zorgen, verdriet en beproevingen je overspoelen.
Deze zin opent het hart voor goddelijke verlichting, omdat nederigheid de sleutel is tot hulp.

4. “Khudh yadī, sahhil lanā ishkālanā” (Neem mijn hand en maak onze moeilijkheden gemakkelijk.)

Spirituele betekenis:

Je vraagt om spirituele leiding, troost en verlichting.
Je vraagt om taysīr — dat Allāh via Zijn Geliefde ﷺ jouw pad verzacht.
Het is een overgave: je laat je leiden, je laat je dragen.

Innerlijke werking

Deze du‘ā opent het hart, verzacht zorgen, brengt troost, versterkt liefde voor RasūlAllāh ﷺ, nodigt goddelijke verlichting uit en verbindt de dienaar met de spirituele erfenis van de Ummah. Het is een roep van liefde, hoop en overgave.

Wazifa 5

یَاحَبِیْبَ الْاِلٰہِ خُذْ بِیَدِیْ مَالِعَجْزِیْ سِوَاکَ مُسْتَنَدِیْ

Yā Ḥabībal‑Ilāh, khudh bi‑yadī, Mā li‑‘ajzī siwāka mustanadī

“O Geliefde van de Goddelijke Heer, neem mijn hand. In mijn zwakte heb ik niemand anders om op te steunen dan U.”

RSS Sufi-theologische toelichting

Deze regel behoort tot de meest tedere en intieme uitdrukkingen van liefde en afhankelijkheid richting RasūlAllāh ﷺ. Het is een du‘ā die het hart zacht maakt en de ziel in overgave brengt.

1. “Yā Ḥabībal‑Ilāh” (O Geliefde van de Heer.)

Je erkent de unieke rang van de Profeet ﷺ als de meest geliefde bij Allāh.
Het hart wordt verbonden met de bron van Raḥmah die via hem naar de Ummah stroomt.
Deze aanroep opent de deur naar shafā‘ah (voorspraak) en spirituele nabijheid.

2. “Khudh bi‑yadī” (Neem mijn hand.)

Een beeld van volledige overgave en vertrouwen.
Je vraagt om leiding, bescherming en troost.
Het is de taal van iemand die verdwaald is en terug wil naar veiligheid.

3. “Mā li‑‘ajzī siwāka mustanadī” (In mijn zwakte heb ik niemand anders om op te steunen dan U.)

Je erkent je menselijke kwetsbaarheid.
Je zoekt steun bij degene die door Allāh is gezonden als Raḥmah lil‑‘ālamīn.
Het hart laat alle wereldse afhankelijkheden los en vindt rust in spirituele nabijheid.

Innerlijke werking

Deze du‘ā verzacht zorgen, opent het hart voor troost, brengt rust in momenten van zwakte, versterkt liefde voor RasūlAllāh ﷺ en nodigt goddelijke verlichting uit via de deur van de Geliefde. Het is een formule van liefde, overgave en spirituele steun.

Wazifa 6

فَسَہِّلْ یَااِلٰہیْ کُلَّ صَعْبٍ بِحُرْمَۃِ سَیِّدِ الْاَبْرَارِ سَہِّلْ

Fasahhil yā Ilāhī kulla ṣa‘bin, biḥurmati Sayyidi l‑Abrār, sahhil

“Maak elke moeilijkheid gemakkelijk, o mijn Allāh, door de heiligheid van de Leider van de Rechtschapenen — maak het gemakkelijk.”

RSS Sufi-theologische toelichting

Deze du‘ā is een combinatie van tawḥīd, tawassul en diepe liefde voor RasūlAllāh ﷺ. Ze wordt gereciteerd wanneer het hart verlichting zoekt in tijden van druk, zorgen of beproevingen.

1. “Fasahhil yā Ilāhī kulla ṣa‘bin” (Maak elke moeilijkheid gemakkelijk, o mijn Allāh.)

Spirituele betekenis:

Je erkent dat alle verlichting van Allāh komt.
Je vraagt om taysīr — goddelijke vergemakkelijking.
Het hart laat angst los en zoekt rust in Allāh’s macht.
Het is een du‘ā van overgave, vertrouwen en hoop.

2. “biḥurmati Sayyidi l‑Abrār” (door de heiligheid van de Leider van de Rechtschapenen.)

Spirituele betekenis:

Je doet tawassul via de rang, zuiverheid en eer van de Profeet ﷺ.
Je erkent zijn unieke positie als Sayyid al‑Abrār — de leider van alle rechtschapenen.
Het hart wordt verbonden met de bron van Raḥmah die via hem naar de Ummah stroomt.
Het opent de deur naar shafā‘ah en spirituele nabijheid.

3. “sahhil” (“Maak het gemakkelijk.”)

Spirituele betekenis:

Een herhaling die het hart versterkt.
Het is een roep van urgentie, maar ook van vertrouwen.
Het bevestigt dat verlichting nabij is.
Het brengt rust, omdat het hart weet dat Allāh hoort en antwoordt.

Innerlijke werking

Deze du‘ā verzacht zorgen, opent deuren die gesloten leken, brengt rust in het hart, versterkt vertrouwen in Allāh Ta’ālā, verbindt de ziel met de barakāh van RasūlAllāh ﷺ en geeft kracht in momenten van druk of onzekerheid. Het is een du‘ā die de ziel optilt en de weg effent.

Wazifa 7

یَاصِدِّیْقْ یَاعُمَرْ یَاعُثْمَانْ یَاحَیْدَرْ دَفعْ شَرْکُنْ خَیْرآوَرْ یَاشَبِّیْر یَاشَبَّرْ

Yā Ṣiddīq, yā ‘Umar, yā ‘Uthmān, yā Ḥaydar, daf‘a sharrikun khayran āwar, yā Shabbīr, yā Shabbar. (raḍiyAllāhu ʿanhum)

“O (Abu Bakr) de Waarachtige, O (Umar) de Rechtvaardige, O (Uthmān) de Bescheiden, O (Ḥaydar ‘Alī) de Dappere, Wend jullie kwaad af en breng ons goed. O Shabbīr (Imām Ḥasan), O Shabbar (Imām Ḥusayn).”

RSS Sufi-theologische toelichting

Deze aanroepingen behoren tot de klassieke madad‑formules van de Ummah. Ze drukken liefde, eerbied en verbondenheid uit met de vier Khulafā’ ar‑Rāshidīn en de twee kleinzonen van de Profeet ﷺ. Het gaat niet om aanbidding — aanbidding is uitsluitend voor Allāh — maar om:

tawassul: vragen om barakāh via de rechtschapenen
mahabbah: liefde voor de Ahl al‑Bayt en Sahāba
ruḥānī steun: het zoeken van spirituele kracht in tijden van moeilijkheid
verbondenheid met de spirituele erfenis van de Profeet ﷺ

Hieronder de innerlijke betekenis per naam.

1. Yā Ṣiddīq — “O Waarachtige” (Abu Bakr)

symbool van absolute oprechtheid en vertrouwen
roept de kracht op van ṣidq — zuiverheid van hart
brengt stabiliteit in geloof en intentie

2. Yā ‘Umar — “O ‘Umar”

symbool van rechtvaardigheid, moed en helderheid
roept bescherming op tegen onrecht en innerlijke zwakte

3. Yā ‘Uthmān — “O ‘Uthmān”

symbool van bescheidenheid, zachtheid en zuiverheid
brengt rust, licht en innerlijke zachtheid

4. Yā Ḥaydar — “O Leeuw (Ali)”

Ḥaydar is de titel van Sayyidinā ‘Alī
symbool van kracht, wijsheid en spirituele moed
roept bescherming op tegen kwaad en verwarring

5. “Daf‘a sharrikun khayran āwar” (“Wend jullie kwaad af en breng ons goed.”)

een smeekbede om bescherming
een vraag om barakāh, verlichting en taysīr

6. Yā Shabbīr — “O Hasan”

symbool van vrede, zachtheid en spirituele schoonheid

7. Yā Shabbar — “O Ḥusayn”

symbool van opoffering, waarheid en spirituele kracht

Samen vormen Hasan en Ḥusayn een bron van Raḥmah en ruḥānī steun.

Innerlijke werking

Deze du‘ā opent het hart voor de spirituele erfenis van de Profeet ﷺ, brengt bescherming, rust en innerlijke kracht, verbindt je met de zuiverste generaties van de Ummah en is een roep om barakāh, niet om aanbidding. Het is een formule van liefde, eerbied en spirituele steun.

Wazifa 8

یَاحَضْرَتْ سُلْطَانْ شَیْخ سَیِّدْ شَاہْ عَبْدَ الْقَادِرْ جِیْلَانِیْ شَیْئًا لِّلّٰہِ الْمَدَدْ

Yā Ḥazrat Sulṭān Shaykh Sayyid Shāh, ‘Abd al‑Qādir Jīlānī, shay’an li‑llāh, al‑madad

“O Aanwezige Sultan, Meester, Heer, Sayyid Shāh ‘Abd al‑Qādir Jīlānī, omwille van Allāh — hulp.”

RSS Sufi-theologische toelichting

Deze aanroeping behoort tot de meest bekende madad‑formules binnen de Qādirī‑tariqa. Ze drukt diepe eerbied, liefde en verbondenheid uit met Ghawth al‑Aʿẓam, de grote heilige en spirituele steunpilaar van de Ummah. Het is geen aanbidding — aanbidding is uitsluitend voor Allāh — maar een vorm van:

tawassul (bemiddeling zoeken via een geliefde dienaar van Allāh)
mahabbah (liefde voor de awliyā’)
ruḥānī steun (spirituele kracht en verlichting)
verbondenheid met de Qādrī‑keten

Hieronder de innerlijke betekenis per deel.

1. “Yā Ḥazrat Sulṭān Shaykh”

“O Aanwezige, O Sultan onder de Awliyā’, O Meester‑Shaykh.”

Je erkent zijn spirituele rang als leider van de vrienden van Allāh.
Het hart opent zich voor ruḥānī aanwezigheid en barakāh.

2. “Sayyid Shāh ‘Abd al‑Qādir Jīlānī”

Je noemt zijn volledige eretitel, waarmee je zijn spirituele autoriteit erkent.
Het is een uitdrukking van liefde en eerbied voor de Ghawth al‑Aʿẓam.

3. “Shay’an li‑llāh” (Omwille van Allāh.)

Dit is de sleutel van tawassul:
je vraagt niet in plaats van Allāh, maar omwille van Allāh.
Het is een erkenning dat alle kracht van Allāh komt.

4. “al‑madad” (Hulp, steun, bijstand.)

Je vraagt om spirituele verlichting, bescherming en kracht.
Het is een roep van liefde, vertrouwen en overgave.
Het hart zoekt rust in de barakāh van de Qādrī‑keten.

Innerlijke werking

Deze aanroeping brengt rust in het hart, opent de deur naar spirituele kracht, verzacht zorgen en moeilijkheden, versterkt verbondenheid met de awliyā’ en brengt de recitant in een staat van nederigheid en liefde. De Sufi van tasawwuf zeggen: “Wie ‘Yā Ghawth al‑Aʿẓam madad’ reciteert, voelt dat de weg lichter wordt.”

Wazifa 9

مَا ہَمَہ مُحْتَاجْ توحَاجَتْ رَوَا اَلْمَدَدْ یَاغَوْثِ اَعْظَمْ سَیِّدَا

Mā hamah muḥtāj, tū ḥājat‑ravā, al‑madad yā Ghawth‑e Aʿẓam, Sayyidā

“Wij zijn allen behoeftig, en U (o Heer) bent Degene Die noden vervult. Hulp, o Grote Ghawth, o Meester.”

RSS Sufi-theologische toelichting

Deze du‘ā is een combinatie van nederigheid, overgave en liefde voor Ghawth al‑Aʿẓam. Ze wordt gereciteerd wanneer het hart verlichting zoekt in tijden van zorgen, druk of spirituele behoefte.

1. “Mā hamah muḥtāj” (Wij zijn allen behoeftig.)

Spirituele betekenis:

De mens erkent zijn totale afhankelijkheid van Allāh.
Het hart wordt nederig en zacht.
Het ego laat de illusie van zelfredzaamheid los.

Het is een innerlijke buiging: wij hebben niets van onszelf.

2. “Tū ḥājat‑ravā” (U bent Degene Die noden vervult.)

Spirituele betekenis:

Alle vervulling komt van Allāh.
Het hart richt zich op de Enige Die werkelijk geeft.
Het is een erkenning van goddelijke voorziening, bescherming en taysīr.

3. “al‑madad yā Ghawth‑e Aʿẓam, Sayyidā” (Hulp, o Grote Ghawth, o Meester.)

Spirituele betekenis:

Je vraagt om madad — spirituele steun en verlichting.
Je doet tawassul via de rang van Ghawth al‑Aʿẓam, de Qutb van zijn tijd.
Het hart zoekt kracht, rust en richting via de barakāh van de Qādrī‑keten.
Het is een roep van liefde, vertrouwen en verbondenheid.

De Sufi van tasawwuf zeggen: “Wie ‘Yā Ghawth‑e Aʿẓam madad’ reciteert, voelt dat de last lichter wordt en de weg helder.”

Wazifa 10

مُشْکِلَاتِ بے عَدَدْ دَارَیْم مَا المدد یاغوث اعظم پِیْرِمَا

Mushkilāt‑e be‑‘adad dāraym mā, al‑madad yā Ghawth‑e Aʿẓam, pīr‑e mā

“Wij hebben ontelbare moeilijkheden, help ons — o Grote Ghawth, onze Meester.”

RSS Sufi-theologische toelichting

Deze du‘ā is een uitdrukking van nederigheid, afhankelijkheid en liefde voor Ghawth al‑Aʿẓam, Sayyidinā ‘Abd al‑Qādir al‑Jīlānī. Ze wordt gereciteerd wanneer het hart verlichting zoekt in tijden van druk, zorgen of spirituele nood.

1. “Mushkilāt‑e be‑‘adad dāraym mā” (Wij hebben ontelbare moeilijkheden.)

Spirituele betekenis:

De mens erkent zijn zwakte en afhankelijkheid.
Het hart wordt zacht en nederig.
Je benoemt dat de zorgen talrijk zijn — soms meer dan je kunt tellen.
Deze erkenning opent de deur naar goddelijke verlichting.

2. “al‑madad yā Ghawth‑e Aʿẓam, pīr‑e mā” (Help ons, o Grote Ghawth, onze Meester.)

Spirituele betekenis:

Je vraagt om madad — spirituele steun, verlichting en bescherming.
Je doet tawassul via de rang van Ghawth al‑Aʿẓam, de Qutb van zijn tijd.
Het hart zoekt kracht, rust en richting via de barakāh van de Qādrī‑keten.
“Pīr‑e mā” betekent: “onze spirituele gids, onze meester.”

Het is een roep van liefde, vertrouwen en verbondenheid.

Innerlijke werking

Deze aanroeping verzacht zorgen, opent de deur naar taysīr (vergelijking), brengt rust in het hart, versterkt verbondenheid met de awliyā’ en geeft spirituele kracht in moeilijke tijden. De Sufi van tasawwuf zeggen: “Wie ‘Yā Ghawth‑e Aʿẓam madad’ reciteert, voelt dat de last lichter wordt en de weg helder.”

Wazifa 11

یَاحَضْرَتْ شَیْخ مُحْیُ الدِّیْن مُشْکِلْ کُشَا بِالْخَیْر

Yā Ḥazrat Shaykh Muḥyiddīn, mushkil‑kushā bil‑khayr

“O Aanwezige Shaykh Muḥyiddīn, verwijder moeilijkheden met goedheid.”

RSS Sufi-theologische toelichting

Deze aanroeping is een uitdrukking van liefde, eerbied en tawassul via een grote vriend van Allāh. Het is geen aanbidding — aanbidding is uitsluitend voor Allāh — maar een roep om barakāh, verlichting en spirituele steun. Hier is de innerlijke betekenis per deel:

1. “Yā Ḥazrat Shaykh Muḥyiddīn” (O Aanwezige, eerbiedwaardige Shaykh Muḥyiddīn.)

Je roept een grote walī aan met respect en liefde.
Muḥyiddīn betekent: “Hij die de religie tot leven brengt.”
Het hart opent zich voor spirituele nabijheid en rust.
Je erkent zijn rang als iemand die harten verlicht en zielen richting geeft.

2. “Mushkil‑Khushā” (Degene die moeilijkheden verlicht.)

In de traditie wordt dit gezegd voor een walī die door Allāh een middel is voor verlichting.
Het betekent niet dat de walī zelfstandig iets doet, maar dat Allāh via hem verlichting schenkt.
Het hart zoekt steun, rust en helderheid.

3. “bil‑khayr” (met goedheid.)

Je vraagt dat de oplossing zacht, mooi en vol barakāh komt.
Het is een roep om taysīr — vergemakkelijking.
Het hart zoekt een oplossing die niet alleen werkt, maar ook goed voelt.

Innerlijke werking

Deze du‘ā verzacht zorgen, opent de deur naar goddelijke verlichting, brengt rust in het hart, versterkt verbondenheid met de awliyā’ en geeft spirituele kracht in moeilijke tijden.

De Sufi van tasawwuf zeggen: “Wie de namen van de awliyā’ met liefde reciteert, voelt dat de last lichter wordt.”

Wazifa 12

امداد کُن امداد کُن اَز بَنْدِ غم آزاد کُن

دَرْ دین و دنیا شَاد کُن یَا غوثِ اَعظم دَستگیر

Imdād kun, imdād kun, az band‑e gham āzād kun,
dar dīn o dunyā shād kun, yā Ghawth‑e Aʿẓam, dast‑gīr

“Schenk hulp, schenk hulp, bevrijd mij van de ketenen van verdriet,
maak mij gelukkig in religie en in wereld, o Grote Ghawth, mijn Helper.”

RSS Sufi-theologische toelichting

Deze du‘ā is een diepe roep van het hart — een combinatie van nederigheid, vertrouwen en liefde voor Ghawth al‑Aʿẓam. Ze wordt gereciteerd wanneer iemand zich gebonden voelt door zorgen, verdriet of innerlijke druk. Hier is de innerlijke betekenis per regel:

1. “Imdād kun, imdād kun” (Schenk hulp, schenk hulp.)

Een directe roep om verlichting.
Het hart erkent dat het steun nodig heeft.
De herhaling versterkt de urgentie én de overgave.
Het is een spirituele opening naar goddelijke taysīr (vergelijking).

2. “Az band‑e gham āzād kun” (Bevrijd mij van de ketenen van verdriet.)

Verdriet wordt gezien als een band, een keten die het hart vastzet.
Je vraagt om bevrijding van innerlijke zwaarte, zorgen en emotionele druk.
Het is een du‘ā van genezing en verlichting.

3. “Dar dīn o dunyā shād kun” (Maak mij gelukkig in religie en in wereld.)

Je vraagt om balans:
- dīn: spirituele rust, geloof, richting
- dunyā: welzijn, stabiliteit, vreugde
Het is een vraag om een leven dat zowel innerlijk als uiterlijk in harmonie is.

4. “Yā Ghawth‑e Aʿẓam, dast‑gīr” (O Grote Ghawth, Helper, neem mijn hand.)

Dast‑gīr betekent letterlijk: “degene die de hand grijpt en optilt.”
Je vraagt om spirituele steun via de barakāh van Ghawth al‑Aʿẓam.
Het is een roep van liefde, vertrouwen en verbondenheid met de Qādrī‑keten.
Niet als aanbidding, maar als tawassul: vragen om hulp omwille van Allāh via Zijn geliefde dienaren.

Innerlijke werking

Deze du‘ā verzacht zorgen, opent de deur naar verlichting, brengt rust in het hart, versterkt vertrouwen op Allāh Ta’ālā, verbindt je met de spirituele erfenis van de awliyā’ en geeft kracht in moeilijke tijden. De Sufi van tasawwuf zeggen: “Wie met liefde ‘Yā Ghawth‑e Aʿẓam madad’ reciteert, voelt dat de last lichter wordt.”

Besluit

In al deze aanroepingen klinkt één waarheid door:

de mens is zwak, maar nooit zonder hoop; gebonden, maar nooit zonder toegang; zoekend, maar nooit zonder leiding.
Wij roepen Allāh aan als de Enige Bron van kracht, verlichting en genezing,
en wij zoeken barakāh via Zijn geliefde dienaren — de Profeten, de Ahl al‑Bayt, de Sahāba, en de Awliyā’ die als spiegels van Zijn licht de harten richting Hem leiden.
Moeilijkheden worden lichter wanneer het hart zich opent. Verdriet verliest zijn greep wanneer de ziel zich overgeeft. En elke stap naar Allāh wordt beantwoord met nabijheid, rust en taysīr.
Moge Allāh, door de eer van Zijn Geliefde ﷺ en door de barakāh van de rechtschapenen, onze lasten verlichten, onze zorgen oplossen, onze harten genezen en onze wegen openen.

Āmīn, summa āmīn.

Wat is an‑nafs al‑Ammārah?

Inleiding: An‑Nafs al‑Ammārah

De menselijke ziel kent volgens de islamitische traditie verschillende toestanden. Eén daarvan is an‑nafs al‑ammārah bi-s‑sū’, oftewel de ziel die tot het slechte aanzet. Deze toestand wordt beschouwd als de laagste vorm van de ziel, waarin de mens geneigd is zijn impulsen, begeerten en ego te volgen zonder morele of rationele rem. De Qurʾān verwijst hiernaar in Surah Yūsuf zoals Allāh Ta’ālā openbaart

وَمَآ أُبَرِّىءُ نَفْسِيۤ إِنَّ ٱلنَّفْسَ لأَمَّارَةٌ بِٱلسُّوۤءِ إِلاَّ مَا رَحِمَ رَبِّيۤ إِنَّ رَبِّي غَفُورٌ رَّحِيمٌ

“En ik verklaar mijzelf niet vrij (van zwakheid) te zijn, want het menselijke, ik’ spoort tot het kwade aan, uitgezonderd dat waarover mijn Heer barmhartigheid betoont. Voorzeker, mijn Heer is Vergevensgezind, Genadevol.” (Qurʾān 12:53).

Deze vorm van de ziel is niet slechts een psychologische toestand, maar een spirituele uitdaging die de mens moet leren beheersen. Het is de bron van innerlijke strijd, die in de islam wordt aangeduid als al‑jihād al‑akbar — de grootste strijd: die tegen het eigen ego. Het is dus een psychologisch-spirituele categorie: de laagste vorm van de nafs, die ongefilterde impulsen volgt.

De Profeet ﷺ zei: “De sterkste onder jullie is niet degene die anderen overwint in gevecht, maar degene die zichzelf overwint wanneer hij boos is.” (Ṣaḥīḥ al‑Bukhārī, Boek 78, Hadith 135)

De beheersing van an‑nafs al‑ammārah vereist een combinatie van spirituele training (riyāḍat an‑nafs), zelfreflectie (muḥāsabah), en het bewust kiezen van moreel gedrag boven impulsieve reacties. Imām Aḥmad Raza Khan (raḍiyAllāhu ʿanhu) schrijft in Fatāwā Razviyya dat het volgen van de impulsen van de nafs zonder correctie leidt tot morele degeneratie en spirituele blindheid (Fatāwā Razviyya, Deel 21, p. 234).

Bahāre Sharīʿat benadrukt dat het herkennen van de nafs en het onderscheiden van haar stem essentieel is voor elke moslim die streeft naar tazkiyah (zuivering van de ziel). Het boek stelt dat de mens dagelijks geconfronteerd wordt met innerlijke impulsen die, indien onbeheerst, leiden tot zonden en spirituele schade (Bahāre Sharīʿat, Deel 1, hoofdstuk over Tazkiyah al‑Nafs).

Wat moet je doen om deze nafs te beheersen?

Hieronder een didactisch overzicht in drie lagen: bewustwording → training → stabilisatie.

Bewustwording (maʿrifa)

Herkennen van je triggers: situaties, emoties of mensen die je ego activeren.
Observeren zonder oordeel: “Dit is mijn nafs die spreekt, niet mijn ware intentie.”
Dagelijkse muḥāsabah (zelfreflectie): kort terugkijken op daden, woorden en intenties.

Training (riyāḍat an‑nafs)

A. Spirituele oefeningen

Dhikr: vooral korte, herhalende adhkār die het hart stabiliseren.
Qurʾān‑recitatie: langzaam, met aandacht voor betekenis.
Duʿāʾ’: specifiek vragen om beheersing van de nafs.

B. Gedragsmatige discipline

Vasten (farḍ en vrijwillig): bewezen methode om impulsen te verzwakken.
Grenzen stellen: vermijden van situaties die de nafs voeden.
Uitstellen van impulsen: 10‑secondenregel of korte pauze voor een reactie.

C. Morele correctie

Tegenactie: wanneer de nafs iets wil, doe het tegenovergestelde als training.
- Wil het ego praten? → zwijgen.
- Wil het ego wraak? → vergeven.
- Wil het ego pronken? → verborgen goede daden doen.

3. Stabilisatie (tazkiyah)

Consistentie in kleine daden (al‑istiqāmah).
Omgaan met mensen die je spirituele staat versterken.
Regelmatige stilte, reflectie en innerlijke rustmomenten.
Het ego niet voeden met lof, likes, status of bevestiging.

Mini‑tabel: de eerste drie laagste niveaus van de nafs

Niveau	Kenmerk	Doel
Nafs al‑ammārah	Aanzet tot slechte impulsen	Beheersen
Nafs al‑lawwāmah	Zelfkritisch geweten	Versterken
Nafs al‑muṭma’innah	Innerlijke rust en stabiliteit	Bereiken

Didactische toelichting

An‑Nafs al‑Ammārah — toelichting op alle opsommingen

Impulsief, volgt begeerten en gemak: Deze nafs reageert direct op prikkels zonder nadenken. Ze kiest altijd de weg van het minste weerstand: gemak, plezier, onmiddellijke bevrediging. Ghazālī noemt dit de staat waarin begeerte en woede de mens beheersen.
Zoekt rechtvaardiging voor fout gedrag: De mens weet dat iets verkeerd is, maar verzint excuses: “Iedereen doet het”, “Het valt wel mee”, “Ik had geen keuze”. Dit is een kenmerk van een hart dat verzwakt is door de nafs.
Ego‑gericht, weinig morele rem: De focus ligt op “ik wil”, “ik voel”, “ik heb recht op…”. De nafs wil domineren en duldt geen morele grenzen. Ghazālī beschrijft dit als een ziel die haar koning (het hart) heeft afgezet.
Bron van innerlijke strijd: De strijd tussen hart en begeerte begint hier. De mens voelt soms schuld, maar de begeerte wint meestal. Dit is de fase waarin tazkiyah noodzakelijk wordt.

An‑Nafs al‑Lawwāmah — toelichting op alle opsommingen

Innerlijk geweten wordt actief: De mens begint onderscheid te maken tussen goed en kwaad. Het geweten “spreekt” en waarschuwt. Ghazālī noemt dit een teken dat het hart leeft.
De mens berispt zichzelf na fouten: Na een misstap voelt de mens spijt, schaamte of teleurstelling. Dit zelfverwijt is geen zwakte, maar een spirituele kracht die richting geeft.
Er is spijt, reflectie en verlangen naar verbetering: De mens wil veranderen, zoekt kennis, vraagt om vergeving, en probeert opnieuw. Ghazālī zegt dat deze ziel nog niet stabiel is, maar wel op de juiste weg.
De ziel is niet stabiel, maar strijdt tegen impulsen: Soms wint de begeerte, soms het hart. Deze wisseling is normaal. Het is de fase van mujāhidah — de actieve strijd tegen de nafs.

An‑Nafs al‑Muṭma’innah — toelichting op alle opsommingen

Innerlijke rust, stabiliteit en tevredenheid: De mens ervaart kalmte, zelfs in moeilijke situaties. Het hart is niet langer in conflict. Ghazālī beschrijft dit als de staat waarin het hart regeert.
Gehoorzaamheid aan Allah is natuurlijk geworden: Ibādah voelt niet zwaar, maar licht. Zonden voelen vreemd. De mens volgt het goede zonder innerlijke weerstand.
Hart is vrij van innerlijke strijd: De strijd tussen begeerte en geweten is grotendeels verdwenen. De begeerten zijn getemd en gehoorzamen het hart.
Spirituele volwassenheid: Dit is de staat van een ziel die haar reis heeft voltooid. Ghazālī noemt dit de hoogste graad van tazkiyah.

Ghazālī’s integrale model — toelichting op alle opsommingen

Ammārah → tegenactie, discipline: Omdat deze nafs dominant is, moet de mens haar breken door vasten, dhikr, grenzen stellen en bewuste tegenacties. Ghazālī noemt dit riyāḍat an‑nafs.

Lawwāmah → berouw, correctie: Hier werkt het geweten. De mens moet fouten erkennen, corrigeren en opnieuw proberen. Ghazālī benadrukt dat deze fase de sleutel is tot zuivering.

Muṭma’innah → stabiliteit, dankbaarheid: De mens moet deze staat bewaken door dankbaarheid, dhikr en nederigheid. Ghazālī waarschuwt dat trots deze staat kan vernietigen.

Geïntegreerde didactische flow — toelichting op alle opsommingen

De student leert zijn innerlijke toestand te identificeren: impuls (ammārah), zelfkritiek (lawwāmah), of rust (muṭma’innah).

Beoordelen

De student onderzoekt:

Wat zegt mijn hart?
Wat zegt mijn begeerte?
Wat zegt mijn geweten?
Dit is de kern van muḥāsabah.

Handelen

Elke nafs‑toestand vraagt een andere interventie:

Ammārah → remmen
Lawwāmah → corrigeren
Muṭma’innah → stabiliseren

Reflecteren

De student kijkt terug:

Wat deed de nafs?
Wat deed ik?
Wat kan beter?
Dit is de motor van spirituele groei.

Bronnen

Aḥmad Raza Khan. (n.d.). Fatāwā Razviyya, Deel 21, p. 234.
Al‑Bukhārī, M. I. (n.d.). Ṣaḥīḥ al‑Bukhārī, Boek 78, Hadith 135.
Al‑Ghazālī, A. H. M. (n.d.). Iḥyāʾ ʿUloom al‑Dīn. Dār al‑Kutub al‑ʿIlmiyyah.
Amjad ʿAlī Aʿẓamī. (n.d.). Bahāre Sharīʿat, Deel 1, hoofdstuk over Tazkiyah al‑Nafs.
The Qurʾān (A. Y. Ali, Trans.). (2001). Words

Lees ook de uitgebreide les: Tazkiya-e-Nafs >>>

Tasbīh Noorani

De tasbih Noorani staat in de Shajrah Sharīf van Sheikh-ul-Akbar Qaid-e-Ahle Sunnat Allama Hāfiz Qari Shah Ahmad Noorani Siddiqui Qadri (Alayhir Rahmah).

Op z’n minst elke donderdagavond elk der tasbih 100 keer repeteren voor barakāh (zegen), hulp en na nadrukkelijke toestemming van de Sheikh 1.001 keer als wazifa voor spirituele groei. Vooraf en na de tasbih 11 keer Darood Sharīf reciteren.

Definitie

Het verschil tussen tasbih en wazifa ligt in hun betekenis en gebruik binnen de islamitische traditie.

Tasbih (تسبيح): Dit verwijst naar het herhalen van lofuitingen aan Allāh Ta’ālā, zoals “SubhanAllāh” (Heilig is Allāh), “Alhamdulillāh” (Alle lof zij Allāh), en “Allāhu Akbar” (Allāh is de Groot). Vaak wordt een tasbih-ketting (bestaande uit 33 of 99 kralen) gebruikt om het tellen te vergemakkelijken. Het is een vorm van dhikr (herdenking van Allāh Ta’ālā) en wordt vaak na het gebed of op elk moment van de dag gedaan.

Wazifa (وظيفة): Dit is een bredere term en verwijst naar een specifieke gebedsroutine of formule van recitaties, vaak afgeleid van verzen uit de Heilige Qur’ān, Attributen van Allāh Ta’ālā (Asmā-ul-Husna), of andere smeekbeden (du’ā). Het wordt vaak voorgeschreven door geleerden of spirituele gidsen met een bepaald doel, zoals genezing, bescherming of het vervullen van wensen.

In essentie is tasbih een specifieke vorm van lofuitingen en herinnering aan Allāh Ta’ālā, terwijl wazifa meer als een uitgebreide spirituele praktijk kan worden gezien met een specifieke intentie.

اللَّهُمَّ يَا مُجِيبَ الدَّعَوَاتِ

Allāhumma Yā Mujibat al-Da’wāt

De uitdrukking is een smeekbede in het Arabisch, vaak vertaald als “O Allāh, Degene die gebeden beantwoordt”. Het weerspiegelt een oprechte aanroeping en vertrouwen in de kracht van Allāh Ta’ālā om gebeden te horen en te beantwoorden. Het is een mooie uitdrukking van geloof en verbondenheid.

اللَّهُمَّ يَا قَاضِيَ الْحَاجَاتِ

Allāhumma Yā Qādiyal-Hajāt

De uitdrukking kan worden opgevat als: “O Allāh, de Vervuller van behoeften.” Het weerspiegelt een krachtig vertrouwen in Allāh’s vermogen om in onze diepste verzoeken en verlangens te voorzien. Het maakt vaak deel uit van oprechte smeekbeden, waarbij de nadruk wordt gelegd op vertrouwen op Hem.

اللَّهُمَّ يَا دَافِعَ الْبَلَايَات

Allāhumma Yā Dāfiyal-Balayāt

De uitdrukking kan worden opgevat als: “O Allāh, de Verwijderaar van calamiteiten” of “O Allāh, de Afleider van kwellingen.” Het is een oprechte manier om Allāh’s macht te erkennen om te beschermen, ontberingen te verlichten en te beschermen tegen schade of leed.

اللَّهُمَّ يَا كَافِيَ الْمُهِمَّات

Allāhumma Yā Kāfiyal-Muhimmat

De uitdrukking betekent: “O Allāh, Degene Die voldoende is in alle (belangrijke) zaken” of “O Allāh, de Voldoender voor alle zaken.” Het is een diepgaande aanroeping, die het vertrouwen uitdrukt op Allāh’s vermogen om alle (belangrijke) behoeften en uitdagingen te beheersen, op te lossen en te voorzien.

اللَّهُمَّ يَا رَافِعَ الدَّرَجَات

Allāhumma Yā Rafi’at-Darajāt

De uitdrukking kan worden vertaald als: “O Allāh, Degene Die de rangen (of posities) verhoogt.” Het benadrukt Allāh’s vermogen om individuen te verheffen in status, eer en nabijheid tot Hem, zowel in deze wereld als in het Hiernamaals. Het is een prachtige erkenning van Allāh’s genade en vrijgevigheid.

اللَّهُمَّ يَا مُفْتَاحَ الْأَبْوَاب

Allāhumma Yā Muftah-al-Abwāb

De uitdrukking vertaalt zich naar: “O Allāh, de Opener van de poorten.” Het is een prachtige smeekbede die Allāh’s vermogen symboliseert om deuren van genade, kansen, leiding en zegeningen te openen voor Zijn dienaren. Het weerspiegelt een diep vertrouwen in Allāh’s macht om te geven wat nodig is en om paden te creëren waar er geen lijken te bestaan.

اللَّهُمَّ يَا صَفِيَّ الْأَمْرَاض

Allāhumma Yā Ṣafiyal-Amrāḍ

De uitdrukking kan worden geïnterpreteerd als: “O Allāh, de Genezer van ziekten”. Het weerspiegelt een diep vertrouwen in Allāh’s vermogen om fysieke, emotionele en spirituele genezing te schenken. Het maakt vaak deel uit van oprechte smeekbeden voor jezelf of anderen in tijden van ziekte of moeilijkheden. [Uitleg: Het woord Ṣafī (صَفِيّ) wordt hier geïnterpreteerd als “Degene die zuivert” of “reinigt,” en gecombineerd met al-Amrāḍ (الْأَمْرَاض), dat “ziektes” betekent, ontstaat een krachtige roep tot Allāh Ta’ālā om lichamelijke en geestelijke zuivering.]

اللَّهُمَّ يَا مُسَبِّبَ الْأَسْبَاب

Allāhumma Yā Musabbib al-Asbāb

De uitdrukking vertaalt zich naar: “O Allāh, de Veroorzaker van oorzaken” of “O Allāh, Degene die dingen laat gebeuren.” Het is een diepgaande erkenning van Allāh’s macht en wijsheid in het orkestreren van evenementen, het creëren van kansen en het op elkaar afstemmen van de omstandigheden voor Zijn opperplan. [Uitleg: Het woord Musabbib (مُسَبِّب) verwijst naar Allāh Ta’ālā als de oorzaakgever, Hij is Degene die alle omstandigheden, situaties en gebeurtenissen laat plaatsvinden met een doel. En al-Asbāb (الأسباب) betekent “de middelen” of “de redenen.]

اللَّهُمَّ يَا حَلَّالَ الْمُشْكِلَات

Allāhumma Yā Hallal-Mushkilāt

De uitdrukking kan worden vertaald als: “O Allāh, de Oplosser van problemen” of “O Allāh, Degene die moeilijkheden oplost”. Het is een diep geruststellende smeekbede die het vertrouwen weerspiegelt in Allāh’s oneindige wijsheid en macht om de complexiteit van het leven te ontwarren en verlichting te bieden in tijden van uitdaging. [Uitleg: Het woord Ḥallāl (حَلَّال) verwijst naar Allāh Ta’ālā als degene die knopen ontbindt, hindernissen wegneemt, en complexiteiten eenvoudig maakt. Al-Mushkilāt (المشكلات) betekent “moeilijkheden” of “problemen.]

اللَّهُمَّ يَا غِيَاثَ الْمُسْتَغِيثِين

Allāhumma Yā Ghayathal-Mustaghithīn

De uitdrukking vertaalt zich naar: “O Allāh, de Helper van degenen die hulp zoeken” of “O Allāh Ta’ālā, de Redder van degenen in nood.” Het is een krachtige smeekbede, waarbij Allāh’s genade en Zijn hulp wordt aangeroepen, vooral in tijden van grote nood of ontberingen. Het weerspiegelt een diep geloof in Zijn vermogen om te redden en hulp te bieden. [Uitleg: Het woord Ghayāth (غِيَاث) verwijst naar hulp die komt op het moment van uiterste nood, en al-Mustaghīthīn (الْمُسْتَغِيثِينَ) zijn degenen die smeken om hulp, vaak in wanhoop, verdriet of verwarring. Dit is een krachtige roep om Allāh Ta’ālā interventie op momenten dat de wereld geen uitweg lijkt te bieden.]

اللَّهُمَّ يَا خَيْرَ الرَّازِقِين

Allāhumma Yā Khairar-Raziqīn

De uitdrukking vertaalt zich naar: “O Allāh, de Beste van de Voorzieners”. Het benadrukt Allāh’s ongeëvenaarde vermogen om Zijn hele schepping in stand te houden en te voorzien, en benadrukt Zijn vrijgevigheid en overvloed. [Uitleg: Het woord Rāziqīn (الرَّازِقِينَ) is het meervoud van “Rāziq” degene die voorziet, geeft en onderhoudt, maar met “Khayr” (خَيْرَ) geef je aan dat Allāh Ta’ālā de beste is van allen die voorzien. Hij is de ultieme bron van levensonderhoud, zegeningen en overvloed.]

اللَّهُمَّ يَا خَيْرَ النَّاظِرِين

Allāhumma Yā Khayra al-Nāẓirīn

De uitdrukking kan worden vertaald als: “O Allāh, de Beste Waarnemer”. Het betekent Allāh’s voortdurende waakzaamheid, Zijn allesomvattende kennis en Zijn vermogen om Zijn schepping te overzien en te beschermen met ultieme zorg en rechtvaardigheid. [Uitleg: Het woord Nāẓirīn (النَّاظِرِينَ) komt van het werkwoord naẓara (نظر), wat “kijken”, “beschouwen”, of “toezien” betekent. Door Allāh Ta’ālā aan te roepen als Khayra al-Nāẓirīn, erken je Hem als degene die met de meest perfecte blik kijkt vol genade, wijsheid en rechtvaardigheid. Het is een du‘ā die vertrouwen uitdrukt in Zijn waarneming van onze toestand, én Zijn vermogen om bij te staan vanuit die allesomvattende blik.]

اللَّهُمَّ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِين

Allāhumma Yā Arham Ar-Rahimīn

De uitdrukking vertaalt zich naar: “O Allāh, de Meest Barmhartige van degenen die genade tonen.” Het erkent Allāh’s ongeëvenaarde genade en mededogen, en versterkt de hoop en het vertrouwen op Zijn eindeloze genade in elke situatie. [Uitleg: Het is een van de krachtigste uitingen van hoop en overgave. Door Allāh Ta’ālā aan te roepen als Arḥam al-Rāḥimīn, benadruk je Zijn ongeëvenaarde genade en mededogen. Dit wordt vaak uitgesproken in tijden van verdriet, berouw of onzekerheid wanneer je je tot Allāh wendt als degene die altijd vergeeft, troost en genade schenkt.]

Lees de Shajrah Sharīf Aleemi Noorani >>>

Wat is Sufisme?

Inleiding

Het soefisme, ook bekend als tasawwuf in het Arabisch, is een mystiek geloof en praktijk binnen de islam wat onderdeel is van de Shari’ah. Het richt zich op het zoeken naar Goddelijke liefde en kennis door directe persoonlijke ervaring van Allāh Ta’ālā. Het soefisme bestaat uit verschillende mystieke paden die zijn ontworpen om de aard van de mensheid en Allāh Ta’ālā te verkennen en de ervaring van goddelijke liefde en wijsheid in de wereld te vergemakkelijken. De term “soefisme” is waarschijnlijk afgeleid van het Arabische woord voor een mysticus, Sufi, dat kan verwijzen naar het wollen kledingstuk dat door vroege islamitische asceten werd gedragen. Sufi’s hebben een essentiële rol gespeeld bij het vormgeven van de moslimsamenleving, waarbij ze de nadruk legden op spirituele zorgen terwijl ze zich hielden aan de goddelijke wet. Door hun poëzie hebben de soefi-ideeën zich wijd verspreid onder moslims.

Waar gaat het mystieke pad over?

Soefisme is edelmoedig ervaren en verwezenlijking van Haqq (de Absolute Waarheid, de Absolute Werkelijkheid).
De mens heeft een innerlijk en uiterlijk wezen.
Het doel: bereiken van Allāh Ta’ālā.
Tariqat: het Geestelijke Pad

Toelichting op de punten

Soefisme is in feite een school die opleidt tot de verwezenlijking van de Goddelijke Ethiek. Het is een school die streeft naar het bereiken van innerlijke verlichting . Het is geen filosofisch systeem maar binnen naar een synthese gezocht wordt van zienswijzen en verzamelde kennis . Het beste kan het verschil tussen benadering van de soefi’s en die van de filosofen geïllustreerd worden aan de hand van een verhaal van maulana Jalāluddin Rumi over de olifant.
De mens heeft een innerlijk en een uiterlijk wezen . Het innerlijk wezen is het hart, de ziel en het gevoel (mystiek). Het uiten geluk wezen bestaat uit het lichaam , maar ook bij het verstandelijke vermogen , het logische denken (Shari’ah). Nu kan ik de mens slechts met zijn innerlijk wezen de Volmaaktheid van de Absolute Werkelijkheid waarnemen, Maar dan Alleen wanneer hij zijn gedeeltelijk bestaan heeft laten opgaan In het Geheel. Dit Geheel kan vergeleken worden met de oceaan en gedeeltelijke bestaan (het menselijke ego), met een druppel . Dit omgaan van het deel in het Geheel is de weg van soefisme , Het is dus een weg naar de Absolute Werkelijkheid; de drijfkracht die dat Sufi op deze weg voortstuwt is de liefde voor Allāh Ta’ālā en Zijn Profeet Mohammed ﷺ, die leeft In het hart van de Sufi . Het is dus niet de drijfveer van het verstandelijke vermogen die op deze weg van belang is .
Wanneer de Soefi deze weg wat gaat heeft de Sufi slechts één doel voor ogen: het bereiken van Allāh Ta’ālā. De mens die geregeerd wordt door de verlangens en vrezen van zijn ego (zelf, ik) leeft niet in harmonie met het Geheel: de Allāh Ta’ālā Bestaan. Hierdoor zal zijn geloof, zijn onderscheidingsvermogen voor wat betreft het waarnemen en ervaren van de Absolute Werkelijkheid verward en vertekend zijn. Deze mens is verstrengeld in zijn materiële bestaan en wordt er geheel en al door opgeslokt. Om zijn Weg op het Pad te kunnen gaan moet de mens In de eerste instantie loskomen van deze verlangens en vrezen van zijn ego. Dit Pad is het geestelijke pad ook wel genoemd Tariqat en naarmate men verder vordert op dit Pad zal men steeds meer de harmonie bereiken met Allāh Ta’ālā. Dit pad van het hart is moeilijk weer te geven met de woorden van het verstand . hierbij worden wij herinnerd aan de woorden van maulana Rumi: “Wanneer ik tot de liefde kom, schaam ik mij voor al datgene wat ik ervoor over heb gezegd”.
Tariqat is de wijze waarop de Sufi in harmonie komt met Allāh Ta’ālā Bestaan. De soefi gaat ervan uit net of men zich dan niet aangetrokken voelt tot het geestelijke pad het fluiten en Alleen afhangt van de wil van Allāh Ta’ālā. In de Heilige Qur’ān staat hierover het vers: “Hen te leiden is niet uw plicht, maar Allāh leidt wie Hij wil. En welke rijkdommen je ook weggeeft, het komt je ten goede en je geeft alleen om Allāh’s welbehagen te zoeken. En welke rijkdommen je ook besteedt, het zal je ten volle worden terugbetaald en je zal geen onrecht worden aangedaan.”

Deze aantrekkingskracht die de zoeker tot het pad brengt wordt te Talab genoemd. Dit Talab heeft een dubbele betekenis: (1) de roep van Allāh Ta’ālā die de zoeker tot het pad brengt en (2) ook de kracht die de zoeker bijstaat op zijn weg en hem constant doet streven naar zijn einddoel.

Aan de grondslag van dit streven ligt een volmaakte droefheid , onvrede met de afstand die tot dusver is afgelegd op het blad en een vurig verlangen om dichter bij het einddoel te komen .

Deze droefheid en dit verlangen zullen de soefi’s sterken en het streven te ontkomen en zijn beperkte staat, om daarmee een grotere mate van geestelijke kalmte en rust te bereiken .

Het gevoel van Talab is een manifestatie van datgene wat In de soefi terminologie Faqir (Geestelijke Armoede) wordt genoemd.

Faqir Is zowel het gevoel dat men onvolmaakt is en hulp nodig heeft Als de wens de volmaaktheid te bereiken . Faqir houdt dus in dat men van zichzelf bewust is van het feit dat hij volmaaktheid niet bezit.

In het soefisme wordt een volmaakte mensen Walī en volmaakte meesters Qutub genoemd het ging letterlijk betekent oprechte vriend. De waarde Soefi meesters zijn opvolgers van Hazrat Ali (radi Allāhu anhu). Hé ik vroeg aan de Profeet Mohammed ﷺ om hem soefisme te leren omdat hij van de Shariah alles al van de Profeet Mohammed ﷺ had geleerd. De Profeet Mohammed ﷺ zij aan Ali (radi Allāhu anhu) dat Shari’ah aan eenieder geleerd moeten worden zonder dat ze erom vragen, maar Tasawwuf moet alleen geleerd worden aan de personen die daar om vragen .

Murshid

Het geestelijke pad van Ali (radi Allāhu anhu), de Tariqat van het soefisme houdt in dat men voordat men tot het pad toetreedt en aan de trainen begint de religieuze voorschriften (Shari’ah) onderhoud.

De Shari’ah wordt hierbij gezien als een voorbereidende fase van het soefisme.
De Tariqat, met daarbij de relatie tussen de meester en de leerling, behoort tot de midden fase van het pad.
Bij de eindfase staat men op de drempel van Haqq (de Waarheid).

Deze onderverdeling van het pad in drie stadia ontleden de soefi’s aan de volgende uitspraak van de Profeet Mohammed ﷺ: “de Shari’ah zijn mijn woorden , de Tariqat is mijn handelen , en de Haqiqat is mijn innerlijke toestand.”

Wanneer een persoon zijn eigen onvolmaaktheid gewaar is geworden zal hij een meester trachten te vinden die hem tot de volmaaktheid zou kunnen leiden, het uiteindelijke vinden van de meester hangt zowel af van het zoeken, als van het in staat zijn de man die hij gevonden heeft als zijn meester te kunnen herkennen. De eigenlijke ontmoeting tussen de leerling en meester vindt voor het grootste deel plaats In het onderbewuste. Het is een zaak van het hart en is puur geestelijk van aard. Als meester aan zijn leerling al heeft geleerd wat nodig is stuurt hij hem door naar een hogere meester.

De geestelijke psychologie van het soefisme kent twee soorten van onderbewuste (1) het hart en (2) het zogenaamde gebiedende zelf ook wel Nafs-e-Ammāra genoemd. Het hart wordt beschouwd als een Goddelijke gift en het wordt vaak vergeleken met een spiegel die van het roest van de materiële wereld moet worden ontdaan, en zo moet worden opgepoetst dat de Absolute Waarheid zich erin kan spiegelen. Allāh Ta’ālā zegt niets kan mij omvatten behalve het hart van mijn aanbidder. Dus, Allāh Ta’ālā zit al in het hart van de moslim, alleen moeten wij het koesteren wat niet door iedere moslim wordt gedaan.

Murid

De Shari’ah wordt hierbij gezien als een voorbereidende fase van het soefisme.
De Tariqat, met daarbij de relatie tussen de meester en de leerling, behoort tot de midden fase van het pad.
Bij de eindfase staat men op de drempel van Haqq (de Waarheid).

Deze onderverdeling van het pad in drie stadia ontleden de soefi’s aan de volgende uitspraak van de Profeet Mohammed ﷺ: “de Shari’ah zijn mijn woorden, de Tariqat is mijn handelen , en de Haqiqat is mijn innerlijke toestand.”

Menselijk laagheid en onzuiverheid

Nafs-e-Ammāra is de kracht die de mens ertoe drijft zijn dierlijke, agressieve en seksuele instincten te bevredigen, en dit is de bron van de menselijke laagheid en onzuiverheid. Hierover zegt Allāh Ta’ālā in de Heilige Qur’ān:

Allāh Ta’ālā openbaart over Nafs-e-Ammāra

Om tot de Waarheid terug te keren moet dit gebiedende zelf in de mens omgevormd worden tot het verwijtende zelf dat Nafs-e-Lawwamah wordt genoemd. Het verwijtende zelf In de mens zoekt de volmaaktheid en verwijt het gebiedende zelf zijn hartstochten en zijn dierlijke eigenschappen.

Allāh Ta’ālā openbaart:

ٱرْجِعِي إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً

“Keer tot uw Heer terug, verblijd in Allāh’s welbehagen.” Surah al-Fajr (de dageraad), H89, vers 2

En tenslotte tot het tot rust gekomen zelf wat Nafs-e- Mutma’inna wordt genoemd. het tot de rust gekomen zelf heeft vrede gevonden en is aangekomen bij de volmaaktheid.

De discipline en geestelijke methoden van de Tariqat zuiveren geleidelijk het hart, waardoor de geestelijke eigenschappen naar boven komen en tegelijkertijd transformeren zij de Nafs-e-Ammāra. Wanneer het hart van de Sufi gezuiverd is zal hij ook de Nafs-e- Mutma’inna bereikt hebben.

Over dit dubbele proces is gezegd: soefisme is het toevertrouwen van het zelf aan Rubudiyyah (dienstbaarheid) en het hechten van het hart aan Rububiyyah (de goddelijke heerschappij).

Aan het eind van het Pad is de leerling de eigenschappen van het zelf kwijt en daarvoor in plaats zijn gekomen de Asmā-ul-Hussna (Attributen van Allāh Ta’ālā). Zo’n persoon heeft het gezegde van de Profeet in praktijk gebracht Mohammed ﷺ : Plaat uzelf in harmonie met de Schepper”

Adāb van het leerlingschap

Onderwerpen aan de wil van de meester

Een echte leerling heeft in de spiegel van zijn hart de status zijn Murshid (meester) gezien en is onmiddellijk een liefde ontbrand door deze schoonheid. Is dit niet het geval dan zal de leerling zich nooit volledig konden onderwerpen aan de wil van de meester. Een leerling volgt dus niet meer zijn eigen wil maar onderwerp zich aan de wil van de meester.

Taken uitvoeren

قَالَ فَإِنِ ٱتَّبَعْتَنِي فَلاَ تَسْأَلْني عَن شَيءٍ حَتَّىٰ أُحْدِثَ لَكَ مِنْهُ ذِكْراً

Hij zei: “Welaan dan, indien je mij wenst te volgen stel mij nergens vragen over eer ik zelf daaromtrent tot u spreek.” Surah al-Kahf (de spelonk), H18, vers 70

De leerlingen moeten de taken volbrengen die de meester hem opdraagt ook al begrijpt hij de reden niet. Dus, geen dit en dat enz. Hierover openbaart Allāh Ta’ālā in de Heilige Qur’ān: “Hij zei: “Welaan dan, indien je mij wenst te volgen stel mij nergens vragen over eer ik zelf daaromtrent tot u spreek.“ Dit vers gaat over Mozes (alayhis salām) die aan Khizr (alayhis salām) vraagt of hij hem wil aannemen als zijn leerling. Khizr (alayhis salām) antwoordde: “Als gij mij wilt volgen, vraag mij dan nooit iets totdat ik het zelf tot u zeg.”

Naast het onvoorwaardelijk uitvoeren van een opdracht van de meester moet een leerling nooit iets van eigen belang ondernemen Zonder hiervoor de toestemming van de meester te hebben gekregen. Dus, niet vragen maar afwachten tot je het krijgt. De leerling mag nooit de geheimen openbaren die er tussen hem en de meester bestaan, ook mag hij nooit datgene openbaar maken wat hij aan ongewoons ziet terwijl hij wakker is of slaapt: Wel mag hij dit zijn meester toevertrouwen.

Nederigheid in aanwezigheid van de meester

يٰأَيُّهَا ٱلَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تُقَدِّمُواْ بَيْنَ يَدَيِ ٱللَّهِ وَرَسُولِهِ وَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ إِنَّ ٱللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ

“O, gij die gelooft, weest niet voorbarig bij Allah en Zijn boodschapper, maar vreest Allah. Voorwaar Hij is Alhorend, Alwetend.” Surah al-Hujurāt (de binnenkamers), H49, vers 1

De leerling moet altijd nederig zijn in aanwezigheid van de meester en nooit zijn zelf manifesteren, daarom mag hij nooit zijn mening geven zonder dat die hem gevraagd wordt en nooit iets doen zonder dat dit hem wordt opgedragen.

Nooit luid spreken in aanwezigheid van de meester

يٰأَيُّهَا ٱلَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَرْفَعُوۤاْ أَصْوَاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ ٱلنَّبِيِّ وَلاَ تَجْهَرُواْ لَهُ بِٱلْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ أَن تَحْبَطَ أَعْمَالُكُمْ وَأَنتُمْ لاَ تَشْعُرُونَ

“O gij gelovigen, verheft uw stem niet boven de stem van de profeet en spreekt niet hardop tot hem, zoals gij hardop tot elkander spreekt, opdat uw werken niet vruchteloos mogen worden zonder dat gij het bemerkt.” Surah al-Hujurāt (de binnenkamers), H49, vers 2

Ook moet de leerling nooit luid spreken in de aanwezigheid van de meester, want de meester is onder zijn leerlingen, zoals de Profeet Mohammed ﷺ was onder zijn Sahāba (radi Allāhu anhum).

Yaqīn

De hiërarchie van bewustzijn en zekerheid in de klassieke soefi-doctrine

Inleiding

Binnen de klassieke soefi-traditie vormt het bewustzijn de kern van spirituele ontwikkeling. De reis van de mens begint bij de identificatie met het lichamelijke zelf, maar leidt uiteindelijk naar een verfijnde staat van innerlijke realisatie en goddelijke nabijheid. Deze transformatie wordt beschreven in termen van drie graden van zekerheid (ʿilm al-yaqīn, ʿayn al-yaqīn, Ḥaqq al-yaqīn), die niet alleen spirituele niveaus aanduiden, maar ook overeenkomen met een hiërarchie van menselijke identiteit: de geleerden, de gnostici en de geliefden. Deze inleiding verkent hoe het bewustzijn zich losmaakt van het fysieke en zich opent voor de geheimen van de goddelijke werkelijkheid.

De ontbinding van het lichamelijke zelfbeeld

Op het niveau van bewustzijn begint de Sufi-student het idee los te laten van zichzelf als een lichaam. Soms ervaart hij zichzelf als lichamelijk, andere keren als een entiteit die losstaat van het lichaam. Wat voor soort entiteit hij werkelijk is—de staat van gevoel gescheiden van het lichaam—is echter nog niet duidelijk. Deze staat kan niet worden bereikt door louter kennis; het is geen ervaringsvorm die via weten toegankelijk is. Deze fase van bewustzijn is de moeilijkste in het spirituele leven. Het bewustzijn wordt geconfronteerd met tegenstrijdige impulsen: de ene keer ziet men zichzelf als dienaar (ʿabd), de andere keer als goddelijke entiteit (ilāh), wat leidt tot verwarrende spirituele sensaties. Degene die zichzelf als god beschouwt in deze fase, kan zelfs het niveau van heiligheid (wilāyah) als een verlaging ervaren. Hij kan zijn waarden loslaten en terugvallen in een volledig lichamelijk bestaan.

De drie graden van zekerheid (yaqīn) in de soefi-traditie

De klassieke soefi-doctrine kent drie graden van zekerheid:

Graad	Betekenis volgens Hujwīrī (ca. 465/1072)
ʿilm al-yaqīn	Kennis van religieuze praktijk (muʿāmalāt) volgens Allāhs geboden
ʿayn al-yaqīn	Kennis van de stervensstaat (naẓʿ) en het moment van vertrek uit deze wereld
Ḥaqq al-yaqīn	Onthulling (kashf) van de goddelijke visie die in het Paradijs zal worden geopenbaard

Bron: Hujwīrī, Kashf al-Maḥjūb (cf. Ernst, 1999)

Data Hujwīrī (ca. 465/1072; raḍiyAllāhu ʿanhu) beschreef de drie graden van zekerheid als volgt: “Voor de Sufi betekent ʿilm al-yaqīn de kennis van de religieuze praktijk (muʿāmalāt) in deze wereld, volgens Allāhs geboden. Met ʿayn al-yaqīn bedoelen zij kennis van de staat van sterven (naẓʿ) en het moment van vertrek uit deze wereld. En met Ḥaqq al-yaqīn bedoelen zij de onthulling (kashf) van de goddelijke visie (van Allāh Ta’ālā), die in het Paradijs zal worden geopenbaard, evenals de aard ervan.”

Het pad van de muḥaqqiqūn en de spirituele lezing van de Sunnat-Allāh

Voor de mensen van het ware geloof (muḥaqqiqūn) begint op dit niveau de handeling van “lezen”—niet als intellectuele activiteit, maar als spirituele waarneming. Het systeem dat Sunnat-Allāh wordt genoemd, wordt dan begrepen in zijn diepere dimensie. De “waarom” achter “wat” Rasūl Allāh ﷺ bracht, wordt geopenbaard op het niveau van Ḥaqq al-yaqīn.

Op dat station wordt men ḥanīf—een zuivere aanbidder, vrij van associatie (shirk). Zijn geloof in de Ene, genaamd Allāh, wordt werkelijk. Hij wordt gezuiverd van de spirituele kracht van “harteloze ontdekking” (kashf-i ẓulmānī) en verkrijgt de kracht van “zorgzame ontdekking” (kashf-i Noorani). Hij begint de geheimen van de Heilige Qurʾān waar te nemen tot aan de Dag des Oordeels. Degene die deze staat bereikt, wordt ʿĀrif genoemd—een bewuste gnosticus.

Misvattingen over spirituele posities

Veel mensen uit de groep van navolgers (ahl al-taqlīd) beschouwen bepaalde individuen als heiligen (Awliyāʾ) en zelfs als geschikt voor de status van Ghaus of Quṭb—spirituele centrale autoriteiten. Deze personen kunnen zichzelf als bezitters van die posities zien, terwijl hun spiritueel begrip niet meer is dan een kleine stroom water uit de fontein van heiligheid (wilāyah). Daarom:

ʿilm al-yaqīn is de rang van de religieuze geleerden (ʿulamāʾ) vanwege hun correcte naleving van Allāhs geboden.
ʿayn al-yaqīn is het station van de gnostici (maqām al-ʿārifīn) vanwege hun voorbereiding op de dood.
Ḥaqq al-yaqīn is het vernietigingspunt van de geliefden (fanāgāh al-dustān) vanwege hun afwijzing van alle bestaande wezens en dingen (mawjūdāt).

Conclusie: hiërarchie van bewustzijn en identiteit

Deze drie graden van zekerheid corresponderen met een drievoudige hiërarchie van menselijke identiteit:

Graad van zekerheid	Spirituele identiteit
ʿilm al-yaqīn	De geleerden (ʿulamāʾ)
ʿayn al-yaqīn	De gnostici (ʿārifīn)
Ḥaqq al-yaqīn	De geliefden (muḥibbīn)

Deze hiërarchie vormt de kern van de klassieke soefi-opvatting van spirituele ontwikkeling en bewustzijn.

Bronnen

Hujwīrī, ʿAlī ibn ʿUthmān. (n.d.). Kashf al-Maḥjūb. Dār al-Kutub al-ʿIlmiyya.
Ernst, C. W. (1999). The Shambhala Guide to Sufism. Shambhala Publications.
Al-Ghazālī, Abū Ḥāmid. (n.d.). Iḥyāʾ ʿUloom al-Dīn. Dār al-Fikr.
Al-Ṭaḥāwī, A. J. (n.d.). ʿAqīdah al-Ṭaḥāwiyyah. Diverse edities.

Soefi woorden en begrippen

Adāb: Protocol, etiquette, respect.

Ahl-ul-Bayt: De Heilige Qur’ān term voor de naaste familie van
Profeet Mohammed ﷺ. Meestal bedoeld voor de Profeet Mohammed ﷺ zijn dochter Hazrat Fatima Zehra, haar man Imam Ali en hun twee zonen Imam Hasan en Imam Hussain.

Alam Akbar: onwaarneembare kosmos, universum.
Alam Asghar: deel van waarneembare kosmos, universum.
Alam al-Ghayb: het onzichtbare rijk.
Arsh: Goddelijke Troon.

Baqā: overleving, voortbestaan. Deze fase volgt na fana, wanneer de gnostische (symbolische beschrijvingen van ‘het herstel’ als een spiritueel proces) terugkeert naar zijn of haar verbeterde ‘ik’ na geabsorbeerd in de Schepper.

Bātin: esoterische of mystieke betekenis van de Heilige Qur’ān. Innerlijke godsdienst of traditie.

Dargah: Soefi Tombe.

Derwisj: Soefi, Soefi student. De term wordt in het algemeen gebruikt in de Turkse beïnvloede gebieden zoals de Balkan, Turkije, Centraal-Azië en Iran. Bijvoorbeeld de wervelende derwisj van de Mawlawiyyah Soefi Orde.

Dhikr (zikr): Herinnering aan Allah in de Heilige Qur’ān voorgeschreven. In het soefisme, wordt dhikr gedaan door het reciteren van een geselecteerd Goddelijke Naam door tong of door het hart als een formule. Bijvoorbeeld in de Soefi Orde van Qādiriyya Razwiyah is Yā Hayyu Yā Qayyoum gegeven voor zikr.

Fanā: vernietiging, volledige overgave van het zelf (ik) met het Goddelijke. Zelfontkenning.

Faqir: verlicht, berooid, een zwervende Soefi student.

Fatāh: openbaring. In het soefisme, een toestand waarin de student in staat is om het onzichtbare te zien.

Fiqh: islamitische jurisprudentie.

Ghaus-e-Pak: titel van Shaikh Abdul Qādir Jilāni, oprichter van Qadiri Orde.

Hadith: uitspraken van de profeet Mohammed.

Iblīs: Satan. Volgens de Heilige Qur’ān toen Allah Ta’ālā de engelen commandeerde te knielen voor Adam, deden zij het behalve Iblīs, die op zijn superioriteit ten opzichte van Adam aangedrongen. Zo werd hij veroordeeld en weggestuurd uit het Goddelijke Hof. Toen ze geconfronteerd werden door Allah weigerde Iblīs om verantwoordelijkheid te nemen en beschuldigde Allah van hem laten afdwalen. Ook overtuigde hij (Iblīs) Eva om van de verboden boom te proeven.

Ihsān: een staat van bewustzijn waarin een persoon voelt alsof hij naar Allah Ta’ālā kijkt, maar zeker weet dat Allah naar hem voortdurend kijkt. Ook wel bekend als martabā-e-ihsān.

Ilm, ilm laduni: volgens het soefisme oorspronkelijke kennisgegeven aan Adam en na hem aan alle profeten en apostelen van Allah. Na de sluiting van het profeetambt, werd de kennis overgedragen via Imam Ali en zijn nakomelingen naar andere soefi heilige (Walī). De ultieme beloning voor elke Soefi.

Imam: literair leider. In de soennitische islam geldt deze term voor iedereen die gebeden (namāz) leidt.

Ishq: spiritueel, onbaatzuchtige liefde (verzen hu’b = liefde die verlangt naar fysiek contact, agiedat = devotionele liefde, dat is gebaseerd op imitatie).

Jalāl: Goddelijke Majesteit.

Jamāl: Schoonheid.

Jinn: volgens de Heilige Qur’ān, een ongezien schepsel anders dan de engelen of mensen.

Jadhab: Absorptie, overgave van het bewuste naar het Goddelijke.

Jazb: zie jadhab.

Karāmat: wonder uitgevoerd door Soefi heiligen.

Kashf: spirituele visie.

Kashf-ul-Qaboor: openbaring van het leven na de dood.

Khalifa: In het soefisme iemand die ilm (kennis) heeft ontvangen van zijn Shaikh. Ook gebruikt om de opvolger van een Shaikh aan te duiden.

Khanqah: Soefi klooster.

Khilafat: in de islam een seculier of theocratisch leiderschap. Echter, in het soefisme wordt de term gebruikt voor die ilm (kennis) die ooit Allah heeft geschonken aan Adam, Hij gaf opdracht alle engelen te knielen voor Adam. Ook bekend als ilm laduni, ilm al-alma.

Langar: gratis maaltijd aangeboden bij Soefi heiligdommen.

Majzoub: wie zijn bewustzijn permanent aan de Goddelijke heeft overgegeven, heilige ‘gestoorde’.

Murad (murshid): Shaikh, Soefi Meester.

Murāqaba: meditatie, concentratie, overdenking.

Marāqib: Iemand die in de staat Murāqaba.

Murid: discipel, student. Iemand die wordt ingewijd in een Soefi Orde.

Nafs: ziel.

Nafs al-Ammāra: zie ruh-e-hewāni.

Nafs al-lawwamah: zie ruh-e-insāni.

Nafs al-mutma’inna: zie ruh-e-Azam.

Noor: onzichtbaar puur licht.

Pak-Punjtan: literair de heilige vijf. Zie Ahl-ul-Bayt.

Pīr: soefi meester.

Qalander: een hooggeplaatste Soefi, die de beperking van tijd en ruimte heeft overwonnen.

Qawwali: geestelijke muziek uitgevoerd voornamelijk in soefi-heiligdommen. Ook bekend als Samā.

Qutub: Een hooggeplaatste Soefi.

Rooh: ziel.

Rooh-a-Azam: hogere zelf, tevreden ziel. Volgens het soefisme draagt deze ziel de oorspronkelijke kennis.

Rooh-e-insānī: ego, intellect.

Ruh-e-hewāni: lagere zelf.

Samā: geestelijke muziek.

Shahood: een niveau van Soefi leren, waar de student in staat is om te observeren over de grenzen van tijd en ruimte.

Shaikh: Soefi Master.

Silsilah: literair keten, Soefi Orde, Tariqah.

Soefi, Soefisme: de esoterische en mystieke versie van de islam.

Tariqah: Soefi Order.

Tasawwuf: originele term voor het soefisme.

Tekke: Soefi klooster in de eerste plaats in de Turkse gebieden.

Urs: literair huwelijk. Overlijden van de soefi-heilige, dus een vereniging met Allah, de Geliefde. Ook gebruikt voor de sterfdag van de heilige, die meestal een tijd van feest voor de liefhebbers.

Wa’da-e-Alust: Toen Allah de zielen van niet-bestaan geschapen had waren ze in eerste instantie in een toestand van verbijstering. Toen Allah hen gerichte, Ben ik niet Alust) (uw Heer), antwoordden de wezens collectief Bala (ja), wij getuigen. Dit evenement wordt genoemd in de Heilige Qur’ān en in de soefi-literatuur als Wada-e-Alust (Verbond van Alust) bekend. Door samen te getuigen gaan de schepselen collectief op in bewustzijn.

Zikr: zie dhikr.

Malamīs en Qalander

Inleiding

De Malamīs vormen een spirituele groep binnen het soefisme die bekendstaat om hun nadruk op ikhlāṣ (oprechtheid) en het verbergen van hun daden van aanbidding. Zij streven naar innerlijke zuivering en vermijden ostentatie. Volgens klassieke beschrijvingen richten zij zich vooral op het zuiveren van het hart en het vermijden van aandacht van mensen. Over oprechtheid (ikhlāṣ) en het verbergen van aanbidding openbaart Allāh Ta’ālā het volgende

قُلْ إِنَّ صَلاَتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ ٱلْعَالَمِينَ

“Zeg: “Mijn gebed en mijn offer, mijn leven en mijn dood zijn gewijd aan Allāh, de Heer der Werelden.” (Qur’ān 6:162).

De Qalander wordt in sommige teksten beschreven als een subgroep van de ware Malamīs, gekenmerkt door eenvoud, wereldverzaking en het niet hechten aan uiterlijke vormen van devotie. Zij richten zich vooral op het zuiveren van de bāṭin en het vernietigen van de nafs, terwijl zij minder nadruk leggen op vrijwillige aanbiddingen en meer op de verplichte daden. In sommige historische bronnen worden Qalanders beschreven als rondtrekkende derwisjen die zich buiten sociale conventies plaatsen.

Bronnen en context

In de 68ste brief van Makātīb-e- Sharīfa wordt vermeld dat “Sufiyya-yi ‘Aaliyah verscheen tegen het einde van de tweede eeuw.” In de 79ste brief van hetzelfde werk, evenals in het begin van Nafahat-ul-Uns en in Ar-Riyad-ut-Tasawwufiyya van Sayyid ‘Abdulhakim Arwasi, wordt een systematische indeling gegeven van de groepen binnen het tasawwuf.

Twee categorieën van voltooide reizigers (kāmilīn)

Volgens deze werken zijn degenen die het eindpunt van de spirituele weg (tasawwuf) hebben bereikt — “Raḥmatullāhi Ta‘ālā ‘Alayhim ajmaʿīn” — onder te verdelen in twee categorieën:

De Murshid: De eerste categorie betreft de murshid die, nadat hij volmaaktheid heeft bereikt door het pad van de Boodschapper van Allāh ﷺ te volgen, bewust terugkeert naar het niveau van het volk om hen te begeleiden en te onderwijzen.
De Walī die niet onderwijst (Quṭb-e-Madār): De tweede categorie betreft de Walī die op het niveau blijft waarop hij is aangekomen en niet belast is met de opleiding of begeleiding van anderen. Deze figuur wordt aangeduid als de Quṭb-e-Madār.

Twee categorieën van spirituele voortgang

Er worden eveneens twee groepen onderscheiden onder degenen die vooruitgang boeken op de weg van tasawwuf:

De Murīd: De eerste groep bestaat uit murīds die alles vergeten behalve Allāh Ta‘ālā en uitsluitend Zijn nabijheid wensen.
De Ṭālib: De tweede groep bestaat uit ṭālib die streven naar de beloning van het Hiernamaals, in het bijzonder het Paradijs.

Twee categorieën van hen die Allāh wensen

Onder degenen die Allāh Ta‘ālā wensen, worden opnieuw twee groepen onderscheiden:

De Soefi: De eerste groep bestaat uit soefi’s die zichzelf hebben gezuiverd en reeds enkele zegeningen van het eindpunt hebben bereikt.
De Malamīs: De tweede groep bestaat uit de Malamīs. Zij streven naar sidq (oprechtheid) en ikhlāṣ (zuivere intentie). Zij verbergen hun aanbiddingen en vrome daden, verrichten veel sunnah- en vrijwillige aanbiddingen, en vermijden het tonen van hun devotie. Hoewel zij spiritueel waardevol zijn, bereiken zij niet de graad van tawḥīd omdat zij nog bezig zijn met de schepping. Malamīs worden beschouwd als oprecht (mukhlis).

Vier categorieën van hen die het Hiernamaals wensen

Degenen die het Hiernamaals wensen, worden onderverdeeld in vier groepen: de zāhid, de faqīr, de huddām en de ‘ābid. Alle acht bovengenoemde groepen hebben navolgers, zowel oprechte als onechte. In deze context worden slechts twee typen navolgers van de Malamīs besproken.

De ware navolgers van de Malamīs: de Qalanders

De oprechte navolgers van de Malamīs hechten geen waarde aan de zichtbaarheid van hun aanbiddingen. Zij volgen de religieuze gebruiken, streven naar het behagen van anderen door vriendelijk te spreken en te glimlachen, verrichten geen vrijwillige aanbiddingen, besteden grote aandacht aan de verplichte daden (farāʾiḍ) en hechten geen waarde aan wereldse zaken. Deze groep wordt aangeduid als Qalander. Omdat zij vrij zijn van hypocrisie en uiterlijk vertoon, lijken zij op de Malamīs. Over het vermijden van hypocrisie en uiterlijk vertoon openbaart Allāh Ta’ālā

مَن كَانَ يُرِيدُ ٱلْحَيَاةَ ٱلدُّنْيَا وَزِينَتَهَا نُوَفِّ إِلَيْهِمْ أَعْمَالَهُمْ فِيهَا وَهُمْ فِيهَا لاَ يُبْخَسُونَ

أُوْلَـٰئِكَ ٱلَّذِينَ لَيْسَ لَهُمْ فِي ٱلآخِرَةِ إِلاَّ ٱلنَّارُ وَحَبِطَ مَا صَنَعُواْ فِيهَا وَبَاطِلٌ مَّا كَانُواْ يَعْمَلُونَ

“Wie het tegenwoordige leven en de schoonheden er van wenst, Wij zullen hen volgens hun werken in dit leven ten volle belonen en zij zullen daarin niet tekort worden gedaan. Dezen zijn degenen, die in het Hiernamaals niets dan het Vuur zullen ontvangen en hetgeen zij in dit leven verrichtten zal teniet gaan en hetgeen zij doen is vergeefs.” (Qur’ān 11:15–16).

Ḥazrat ‘Abdullāh Delhwi (Raḥmatullāhi Ta‘ālā ‘Alaih) stelt in zijn negenenzeventigste brief dat de Qalander zich richt op de zuivering van het innerlijk (bāṭin) en de vernietiging van de nafs. Hij verricht weinig gebed. De soefi daarentegen streeft naar zowel innerlijke zuivering als uiterlijke aanbidding en neemt geen schepselen waar; daarom staat hij hoger dan de Qalander.

Misbruik van de titel Qalander

In de huidige tijd zijn er velen die zich Qalander noemen maar de beschreven eigenschappen niet bezitten. Deze personen hebben de religie verlaten en kunnen beter worden aangeduid als Hashawī dan als Qalander.

De valse navolgers van de Malamīs

De onechte navolgers van de Malamīs vormen een groep afvalligen die zonden begaat en vervolgens beweren dat hun hart zuiver is en dat hun daden omwille van Allāh zijn. Zij stellen dat zij zonden begaan om hypocrisie te vermijden en ware mensen van Allāh te worden. Zij beweren dat Allāh Ta‘ālā geen behoefte heeft aan aanbidding en dat zonden Hem niet schaden. Volgens hen is de enige echte zonde het schaden van anderen, en het verrichten van gunsten aan mensen is volgens hen de ware aanbidding. Deze opvattingen worden als irreligieus en afvallig beschouwd.

De moderne Malamīs-claim

Tegenwoordig wordt binnen sommige kringen beweerd dat één specifieke shaykh de spirituele staat van de Malamīs belichaamt. Men stelt dat wie enkele minuten in zijn aanwezigheid zit, onmiddellijk innerlijke extase ervaart, Allāh in zijn hart voelt, en geen ander bestaan erkent dan zijn eigen essentie. Deze opvatting impliceert het ontkennen van Allāh Ta‘ālā en wordt beschouwd als ongeloof en atheïsme.

Kritische analyse

De besproken tekst biedt een gedetailleerde typologie van spirituele groepen binnen het tasawwuf, maar roept tegelijkertijd belangrijke vragen op over methodologie, interpretatie en historische context. De indeling in verschillende categorieën van murshid, walīs, murīds, tālibs, soefi’s, Malamīs en Qalanders is theologisch rijk, maar berust sterk op normatieve aannames die niet expliciet worden beargumenteerd. De tekst presenteert deze classificaties als vanzelfsprekend en universeel, terwijl zij in werkelijkheid voortkomen uit specifieke soefi‑tradities en auteurs, met name uit de lijn van Sayyid ‘Abdulhakim Arwasi en de bredere Naqshbandī‑omgeving. Hierdoor ontstaat een systeem dat intern consistent is, maar niet noodzakelijk representatief voor alle stromingen binnen het soefisme.

Een tweede kritische observatie betreft de manier waarop de tekst omgaat met authenticiteit en afwijking. De scherpe scheiding tussen “ware” en “valse” navolgers van de Malamīs is theologisch begrijpelijk, maar epistemologisch problematisch. De criteria voor authenticiteit — zoals het verbergen van aanbidding, het vermijden van vrijwillige daden, en het streven naar innerlijke zuivering — worden gepresenteerd als objectief vaststelbaar, terwijl zij in de praktijk moeilijk te verifiëren zijn. De tekst maakt bovendien gebruik van sterke normatieve taal (“afvalligen”, “ongodsdienstig”), wat de grens tussen descriptieve analyse en polemiek vervaagt. Dit roept de vraag op in hoeverre de classificatie een beschrijving is van historische groepen, dan wel een normatieve afbakening van orthodoxie.

Daarnaast valt op dat de tekst een duidelijke hiërarchie aanbrengt tussen spirituele staten, waarbij de soefi die zowel innerlijke als uiterlijke zuivering nastreeft, wordt gepositioneerd als superieur aan de Qalander. Deze hiërarchie is theologisch coherent binnen de besproken traditie, maar impliceert een evaluatief kader dat niet noodzakelijk gedeeld wordt door andere soefi‑orden. De Qalanders worden bijvoorbeeld in sommige historische bronnen juist gezien als radicale asceten die conventionele religieuze vormen doorbreken omwille van spirituele authenticiteit. De tekst erkent deze alternatieve interpretaties niet, wat de analyse eenzijdig maakt.

Ten slotte verdient de kritiek op moderne claims van Malamīs‑spiritualiteit aandacht. De tekst wijst terecht op het gevaar van doctrines die leiden tot ontkenning van goddelijke transcendentie of tot een vorm van pantheïstische zelfvergoddelijking. Tegelijkertijd blijft onduidelijk in hoeverre deze moderne stromingen daadwerkelijk representatief zijn voor hedendaagse Malamīs‑praktijken, of dat zij vooral dienen als contrastfolie om orthodoxe posities te versterken. De afwijzing van deze moderne claims is theologisch begrijpelijk, maar zou analytisch sterker zijn wanneer zij werd ondersteund door historische of sociologische gegevens.

Samenvattend biedt de tekst een waardevolle en intern consistente beschrijving van spirituele categorieën binnen een specifieke soefi‑traditie, maar de normatieve toon, de beperkte historische contextualiseren en de afwezigheid van alternatieve interpretaties beperken de academische neutraliteit. Een bredere vergelijking met andere soefi‑tradities en een explicitering van de onderliggende aannames zouden de analytische diepgang vergroten.

Awliya kenmerken

Wie is een Walī?

Een Walī is een vrome moslim die door zijn kennis en nabijheid van Allāh Ta’ālā op een specifieke positie is terecht gekomen. Meestal wordt deze gradatie gegeven aan een Walī vanwege zijn strikte naleving van de Shari’ah en zijn toewijding en zijn aanbidding. Wilāyāh wordt echter soms aan een persoon vanaf de geboorte begunstigd, dus zonder toewijding en inspanning. Van de Awliya-e-Ummah-e-Muhammadi zijn de meest superieure Awliya de vier Khulafa, namelijk Hazrat Abu Bakr, Hazrat Umar, Hazrat Usman en Hazrat Ali (radi Allāhu ‘Anhum) en vervolgens alle Sahāba-e-Kirām. Alle Sahāba zijn ook Awliya. De bron van de zegen voor de Awliya na deze Sahābiyyin is Hazrat Ali (radi Allāhu ‘Anhu). Met andere woorden, ze zijn allemaal begunstigd met Wilāyāh door de zegen van Hazrat Ali (radi Allāhu ‘Anhu). Hij is van de Awliya van alle Ummah de grootste Walī van de Ummah van RasoolAllāh ﷺ. Er zijn Awliya in elke tijd en er zal altijd Awliya in elke tijd zijn, echter de herkenning is moeilijk.

Er zijn vier beroemde Ordes (geestelijke orden) in de wereld van het spiritisme:

Qādiriyya: de Sheikh is Hazrat Sheikh Abdul Qādir Jilāni
Chishtiyya: de Sheikh is Hazrat Khwaja Moïnuddin Chisthi
Soharwardiyya: de Sheikh is Hazrat Khwaja Sahābuddin Suharwardi
Naqshbandiyya: de Sheikh is Hazrat Khwaja Baha’uddin Naqshbandī ((radi Allāhu ‘Anhum).

Het volgen van de Heilige Qur’ān en de Hadith is het werkelijke doel van elk van hen. De islam is een grote zee, en deze vier Ordes zijn de rivieren. Van deze vier Ordes is Hazrat Sheikh Abdul Qādir Jilāni (radi Allāhu ‘Anhu) zeer groot.

Hun kennis is zeer uitgebreid, zelfs tot die mate waarbij veel informatie van “Makāna wa Māyakoon” gegeven kan worden of wat eerder is gebeurd en wat in de toekomst zal gebeuren en op Lawh-e-Mahfooz.

Bijzonderheden van de Awliya

Allāh Ta’ālā heeft de Awliya grote kracht gegeven. Wie om hun hulp vraagt wordt hulp gegeven, zelfs al zijn ze een grote afstand ver weg.

Na het overlijden van de Awliya neemt hun macht en kracht toe.

Een bezoek aan de Mazār (heiligdommen, graven) van de Awliya is voor het verkrijgen van deugd, voorspoed en zegen.

Te presenteren van isāl-e-sawāb is een zeer goede zaak en een manier voor het verkrijgen van zegeningen.

Om de Urs (sterfdag) van de Awliya-e-Kirām te herdenken, betekent dat elk jaar de Qur’ān recitatie, uit te voeren van Fatiha, ceremonie toespraak, isāl-e-sawāb reciteren en de Sawāb sturen naar de Awliya zijn allemaal goede dingen en het waard zijn om beloning uit te voeren.

Echter, wat betreft slechte daden en niet toegestane acties zoals, dansen, muziek, etc. zijn allemaal zondige daden en zijn zelfs nog zondiger wanneer deze wordt uitgevoerd in de buurt Mazār.

Om Sajdah-e-Tazim (ter aardewerping uit respect) voor iemand anders dan Allāh Ta’ālā te doen is volkomen Harām. Sajdah-e-ibādah (ter aardewerping als aanbidding) voor iemand doen anders dan Allāh Ta’ālā is ongetwijfeld en zeker Shirk en kufr. Sajdah-e-Tazim voor uw Pier-o-Murshid of Mazār van een Walī is niet toegestaan, maar is een ernstige zonde en ook Harām.

Elke onwetend persoon of een persoon van een sekte (Wahhābi, Ahmadiya, sjiitische, etc.) kan nooit een heilige zijn of worden.

Reiniging van het hart, aanvaarden en volgen van de Profeet ﷺ fysiek en spiritueel, en naleven van de Shari’ah is bekend als Tasawwuf.

De Awliya kan ons nog steeds helpen, zelfs al zijn zij op kilometers afstand, zij luisteren, raken aan en zien dingen van heinde en verre met de toestemming van Allāh Ta’ālā.

Een Sahāba zette eens zijn tent op een stuk grond zonder te beseffen dat hij het deed boven op een graf. Na een tijdje realiseerde hij zich, dat zijn tent op een graf was, want hij kon de recitatie van Surah Mulk horen. Hij vertelde het verhaal aan de Profeet ﷺ die antwoordde dat de recitatie van Surah Mulk inderdaad de persoon assisteert in het graf en beschermt tegen pijn en straf. Tirmizi Sharīf

Van deze hadīth leren wij, dat de geliefde dienaren van Allāh nog in leven zijn in hun graven anders zou de Heilige Profeet ﷺ geen rekening hebben gehouden met het hele incident. Hij deed het niet. In plaats daarvan, gaf hij commentaar op de voortreffelijkheden van de soera Mulk wat betekent dat hij ook aanvaard dat de geliefde dienaren van Allāh Ta’ālā nog in leven zijn in hun graven.

Er is gerapporteerd, dat in de periode van Hazrat Mu’āwiyah (radi Allāhu ‘Anhu) een kanaal werd gegraven tussen Mekka en Medina. Ongelukkigerwijs liep het kanaal over dat stuk grond waar de Shuhadā (martelaren) van Uhud begraven lagen. Een persoon sneed tijdens het graven per ongeluk de voet van een Shahīd (martelaar) met zijn spade. Als gevolg hiervan begon bloed te stromen uit de gezegende voet. We leren van dit incident, dat behalve hun ziel, zelfs de lichamen van deze grote en geliefde dienaren van Allāh in leven zijn. Jazb-ul Qulub, Sharah-us Sudur

Imām Abu Na’īm (radi Allāhu ‘Anhu) schreef in zijn boek “Hilyat-ul Awliya” een vertelling van Hazrat Saied (radi Allāhu ‘Anhu). De grote heilige verklaart: “Bij Allāh, Hāmid Tawīl en ik waren Hazrat Sābit Aslam Nibhāni Basrī, een Tābi’īn, (radi Allāhu ‘Anhum) aan het begraven. Terwijl we de laatste stenen legden viel een rots per ongeluk in het graf. Toen ik in het graf keek zag ik dat Hazrat Sābit Nibhāni (radi Allāhu ‘Anhu) op het punt stond om de Salāh te verrichten en hij smeekte Allāh op de volgende manier: “O Allāh, U hebt sommige van Uw schepping toestemming gegeven om hun namāz in het graf te mogen verrichten, geef mij ook dezelfde toestemming.” Het was inderdaad verder dan de Barmhartigheid van Allāh om hem te weigeren. Hij had de gewoonte om de recitatie van de Heilige Qur’ān in een etmaal te voltooien. Hij vastte gedurende de dag. Dit bewijst, dat de Awliya in leven zijn in hun graf en Ibādah doen zoals toen ze nog leefden in de fysieke wereld.

Het is gerapporteerd in de Hadith-e-Qudsī, dat Allāh Ta’ālā heeft gezegd: “Wanneer Mijn slaaf mijn geliefde wordt, dan worden zijn woorden en attributen de spiegel van Mijn Woorden en Attributen. Wat hij ook voor pleit, ik schenk het aan hem. Als hij toevlucht zoekt in Mij, bescherm Ik hem.”

Zoals we hebben gezien, zijn al deze gaven nog steeds gevonden in de geliefde dienaren van Allāh, zelfs nadat ze zijn vertrokken uit deze wereld. Het is uitsluitend hieraan te wijten, dat de gelovige moslims de graven van de heiligen bezoeken, want zij zijn inderdaad de mensen aan wie die de genade en de hulp van Allāh Ta’ālā is beloofd. We leiden uit deze bewijzen, dat als een individu naar de Mazār van een grote heilige gaat en aan hem smeekt op deze manier: “O, geliefde dienaar van Allāh, u bent inderdaad de geliefde dienaar van Allāh. Vraag de Almachtige namens mij…….”. Hoe kan dit vragen om hulp dan Shirk genoemd worden als Allāh Ta’ālā Zelf hen al deze gaven heeft beloofd?

Na bestudering van deze feiten, indien een persoon voelt dat hij niet kan bereiken waarvoor hij hulp en bijstand vroeg door een bezoek aan een Mazār van een grote heilige te brengen, dan heeft hij op geen enkele manier de Walī beledigd, maar hij heeft getwijfeld aan de belofte van Allāh Ta’ālā, terwijl Allāh Ta’ālā Zijn dienaren Zijn hulp heeft beloofd.

De Geliefde van Allāh zijn ayāh Rahmah (Tekenen van Genade). Zij nemen in hun gewaad van genade allen die hen herinneren en respecteren. Deze Awliya stralen het licht van barmhartigheid op hen. Iemand vroeg aan de koning van de Awliya Sayyidena Ghaus-ul Azam (radi Allāhu ‘Anhu): “Als een persoon je naam met respect en eer noemt, hoewel hij niet je murid is of niet door u persoonlijk ingewijd, zou hij worden geteld als uw murid?” De grote Ghaus antwoordde: “Allāh zal degenen die enige vorm van relatie of verband met mij heeft zijn naam in mijn spirituele kantoor aanvaarden. Als zo iemand elk gewenste (spirituele) pad betreedt zal Allāh hem zegenen met leiding en berouw. Hij zal onder mijn spirituele banier zijn. Voorwaar, mijn Heer, de Almachtige en de Almachtige, heeft mij beloofd dat al mijn murid, iedereen die van me houden en al degenen die het pad volgen dat ik volg, zal in Jannah (Paradijs) gaan.” Bahjat-ul Asrār

Wonderen van de Awliya

Awliya laten wonderen zien op bepaalde momenten, maar wonderen zijn niet nodig voor een status van heiligheid. De Awliya beschouwen het gewetensvol naleven van de Shari’ah als het grootste wonder. Ghaus-al Azam (radi Allāhu ‘Anhu) zei: “Het wonder van een Walī is zijn volledige naleving van de leer van Nabi ﷺ.”

Sheikh-e-Akbar Mohiyuddin Muhammad Ibn al Arabī (radi Allāhu ‘Anhu) verklaart het fenomeen van de wonderen: “Een soort van wonder is het Hissi (schijnbare) wonder, dat wil zeggen, is het evident door het grote publiek duidelijk gezien. Bijvoorbeeld, vliegen in de lucht, lopen op het water, de toekomst voorspellen, het doorkruisen van honderden mijlen in een stap, enz. Een ander type wonder is de Manawi (spirituele) wonder, die alleen kan worden gezien en waargenomen door speciale mensen. Bijvoorbeeld, de beheersing van vleselijke verlangens, de vaststelling van deugden door Goddelijke leiding, zich onthouden van slechte gewoonten, en het stipt en ijverig beoefenen van alle wājibāt (verplicht handelingen). Deze types wonderen bevatten geen samenspanning, terwijl het waarschijnlijker is dat Hissi wonderen deze bevatten.” Futuhāt-e-Makkiyya

De standvastige naleving van de Shari’ah is de beste Karāmāt. Een echte Walī is rechtvaardig en volgt de weg die door de Heilige Profeet ﷺ is ingeslagen.

Hazrat Bāyazid Bustāmi (radi Allāhu ‘Anhu) waarschuwt ons: “Als je een persoon met gekruiste benen in de lucht ziet zitten, laat je niet voor het gek houden door zijn daad, maar neem in acht zijn aanpak/ houding ten opzichte van de verplichte handelingen (Farz, Wājib) en verboden! handelingen (Harām, Makruh Tahrīmi) en verfoeilijke handelingen (Makruh) en andere beperkingen en etiquette ‘s van de Shari’ah.” Risālah Qushayriya

De ziel en zijn Attributen

Iḥyāʾ Uloom-ud-Dīn, hoofdstuk over de vernietigende kwaden voor de spirituele zoeker. Auteur: Hujjat-ul-Islam Mujaddid Imām Abu Ḥāmid ibn Muhammad al-Ghazālī (raḍiyAllāhu ʿanhu)

Inleiding

Het is door middel van de ziel dat de mens de Heer van de schepping kent, zoals het door middel van de ziel is dat de mens de kennis van Allāh Ta’ālā en Zijn attributen kent, en dit door middel van geen andere organen van het lichaam kan verwerven. Door middel van de ziel kan de mens tot de nabijheid van Allāh Ta’ālā komen door zich in te spannen om Hem te zien. Dus, de ziel is de koning van het lichaam en de verschillende organen zijn bedienden om de bevelen van de ziel uit te voeren. Het wordt door Allāh Ta’ālā aanvaard wanneer de ziel vrij blijft van andere dingen dan Allāh Ta’ālā. Wanneer de ziel gehecht is aan andere dingen dan Allāh Ta’ālā, drijft zij weg van Allāh Ta’ālā. Het is de ziel die zal worden ondervraagd en bestraft. De ziel wordt gelukkig wanneer zij gezuiverd en gereinigd wordt, en zij wordt ongelukkig wanneer zij onzuiver wordt gehouden. Het is de kennis van de ziel die de wortel vormt van de kennis van Allāh Ta’ālā. Wanneer de mens zichzelf niet kent, kent hij Allāh Ta’ālā niet. De meerderheid van de mensen is onwetend dat de ziel en haar attributen als een scherm zijn geplaatst tussen de ziel en het eigen fundament.

Allāh Ta’ālā zegt: “Allāh staat tussen een mens en zijn ziel en beheerst haar en haar attributen. Het is tussen de twee vingers van de Barmhartige. Soms bereikt zij de uiterste grens van de duivel en soms stijgt zij zo hoog als de troon van de Almachtige.” (Qur’ān 8:24; Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb al‑Qadar, 2654). Hij die niet naar zijn ziel vraagt, behoort tot degenen over wie Allāh Ta’ālā in het volgende vers zegt: “Zij vergaten Allāh, en daarom deed Hij hen zichzelf vergeten. Zij zijn de overtreders.” (Qur’ān 59:19). Het is daarom essentieel om de ziel en haar attributen te kennen, want zij vormen de wortel van de religie.

Qalb, Rooh en Aql: De Subtiele Realiteiten van Hart, Ziel en Intellect

Qalb (hart)

We zullen het woord Qalb in dit hoofdstuk vertalen als een ziel of Latīfa (een immaterieel ding) met haar attributen.

Qalb (hart) heeft twee betekenissen. Het betekent eerst een stuk vlees in de linkerborst, genoemd hart, dat hol is vanbinnen, gevuld met zwart bloed en dat een bron vormt van rooh (ziel) of leven. Qalb is het centrum voor de circulatie van het bloed. De gedetailleerde beschrijving van het hart is te vinden in de anatomie. Het bestaat in de borsten van mensen en lagere dieren en behoort tot de materiële wereld.

De tweede betekenis van Qalb is de ziel waarmee wij ons hier bezighouden. Het is een immaterieel ding of vormloos Latīfa (een basaal subtiel element) dat verbonden is met het materiële hart. Het is net zoals elektriciteit, die onzichtbaar is. Het is het belangrijkste orgaan in de mens. Het ontvangt kennis van Allāh Ta’ālā en van de spirituele wereld. Het wordt gestraft en beloond. De verbinding van de ziel met het hart is als de verbinding van attributen met de lichamelijke ledematen, of een huis met zijn gevangenen.

Deze verbinding bestaat uit twee soorten. Eén soort verbinding is met ʿUloom al‑Mukāshafa (spirituele kennis), maar in deze context is ons doel om ʿUloom al‑Muʿāmalāt (kennis van aardse gebruiken) te bespreken. Het tweede verband vereist kennis van de geheimen van de ziel. De Profeet ﷺ heeft dit onderwerp niet belicht, en daarom moeten wij ons ervan onthouden.

Rooh (ziel)

Rooh heeft ook twee betekenissen. Het betekent eerst een materieel ding in het hart dat het hele lichaam doet vibreren als de stroom van elektriciteit en dat door de aderen van het lichaam stroomt. Het wordt ‘leven’ genoemd. Het heeft de kracht van aanraken, horen, zien, ruiken en de kracht van de andere ledematen van het lichaam. Het is net als de straling van het licht van een verlichte lamp in een hoek van het huis. Het is een subtiel gas of stoom dat de warmte van het hart creëert. Ons doel is dat niet.

De tweede betekenis van Rooh is een immaterieel subtiel ding dat de ziel wordt genoemd en geen leven. Allāh Ta’ālā openbaart:

وَيَسْأَلُونَكَعَنِٱلرُّوحِقُلِٱلرُّوحُمِنْأَمْرِرَبِّيوَمَآأُوتِيتُممِّنَٱلْعِلْمِإِلاَّقَلِيلاً

“En zij stellen u vragen betreffende de Geest (rooh). Zeg: ‘De Geest is op bevel van mijn Heer, en er is u slechts een weinig kennis van gegeven.’” (Qur’ān 17:85)

Aql (brein)

Aql heeft ook vele betekenissen, waarvan wij er hier twee zullen bespreken.

De eerste betekenis van aql is intellect, waarmee de ware aard van dingen in deze materiële wereld bekend wordt, en waarvan de zetel in de ziel is.

De tweede betekenis van aql is de macht om de geheimen van verschillende lessen te begrijpen. Het is een subtiele essentie genaamd kennis, die een attribuut is. Kenmerk en het ding dat het bevat zijn twee verschillende zaken. Intellect is de naam van beide.

Dit wordt ondersteund door de volgende ḥadīth: “Het eerste ding dat Allāh Ta’ālā schiep is intellect. Het attribuut van intellect is een immaterieel iets, maar het attribuut kan niet bestaan zonder een materieel iets. Dus de plaats van het intellect moet eerst of samen worden gecreëerd. Kennis is de inhoud van intellect en dus werd het eerst gecreëerd.” (Sunan al‑Tirmidhī, Kitāb al‑Qadar, ḥadīth nr. 2155)

De Legers van de Ziel: Hun Aard, Functies en Verborgen Krachten

Er zijn gewapende soldaten in de ziel. Hun werkelijke aard is niet bekend en niemand kent hun aantal, behalve Allāh Ta’ālā. De ziel heeft twee legers: één leger dat kan worden gezien door de externe ogen en een ander leger dat alleen kan worden gezien door het interne oog. Deze twee legers zijn noodzakelijk voor het onderhoud van de heerschappij van de ziel.

Hovelingen, bedienden, helpers, enzovoort zijn de legers van de ziel die door de externe ogen kunnen worden gezien. Evenzo zijn handen, voeten, ogen, oren en de tong naar buiten gericht voor het fysieke lichaam, terwijl de interne organen zoals het hart de legers van de ziel vormen. Het zijn allemaal dienaren van de ziel, die over hen regeert. Zij zijn geschapen om de ziel te gehoorzamen en kunnen zich niet tegen haar verzetten. Wanneer de ziel de ogen opdraagt te openen, openen zij. Wanneer zij de voeten opdraagt te lopen, lopen zij. Hun onderwerping is als die van de engelen van Allāh Ta’ālā: de engelen zijn geschapen om Allāh Ta’ālā te gehoorzamen en kunnen niet tegen Hem ingaan.

Deze legers zijn noodzakelijk voor de ziel tijdens haar reis naar Allāh Ta’ālā, zoals vervoer en voedsel noodzakelijk zijn voor het lichaam. De ziel moet vele stations oversteken om Hem te ontmoeten, waarvoor zij geschapen is. Allāh Ta’ālā openbaart:

وَمَاخَلَقْتُٱلْجِنَّوَٱلإِنسَإِلاَّلِيَعْبُدُونِ

“En Ik heb de djinn en de mensen slechts tot Mijn aanbidding geschapen.” (Qur’ān 51:56)

Het lichaam is het vervoer of de drager van de ziel, en het voedsel van de ziel is kennis. Om dit voedsel te verwerven, zijn goede daden de noodzakelijke ingrediënten. Het bereiken van Allāh Ta’ālā is onmogelijk wanneer het lichaam niet gezond blijft. Deze wereld is de kiemgrond voor de volgende en een station van begeleiding. Zij wordt Dunyā genoemd (dichtstbijzijnde wereld), omdat zij het dichtstbijzijnde station is van vele stations. Daarom is het noodzakelijk om voedsel in deze wereld te verwerven.

Twee legers van gezondheid

Voedsel dat de gezondheid van het lichaam onderhoudt is noodzakelijk, en schadelijk voedsel moet worden vermeden. Daarom zijn er twee legers: het verborgen leger van hebzucht naar eten en drinken, en het open leger van lichamelijke organen. Hebzucht naar eten en drinken is in de ziel geplaatst omdat het nodig is voor het onderhoud van het lichaam, en de organen zijn de armen van deze hebzucht. Twee legers zijn ook nodig om de externe vijanden, die destructief kwaad zijn, te verwijderen, zoals woede waarmee dit kwaad wordt verdreven.

Drie legers van de ziel

Het eerste leger dat de ziel dient is het leger van hebzucht. Het tweede leger is woede, dat de lichamelijke organen beweegt om het voorwerp van hebzucht kracht te geven. Het derde leger werkt als geheime afgezanten van het zicht, gehoor, geur, smaak en aanraking. Deze gedefinieerde vermogens worden aan verschillende organen toevertrouwd. Voor deze legers zijn er open armen en vingers om te grijpen, ogen om te zien, enzovoort.

Het derde leger is verder verdeeld in twee delen. Het eerste leger leeft openlijk, zoals de attributen van de vijf organen: horen, zien, ruiken, proeven en aanraken. Het tweede leger leeft verborgen in de horizon van de hersenen en bestaat uit vijf krachten: de kracht van idee, de kracht van gedachte, de kracht van het geheugen, het retentievermogen en de kracht om deze samen te consolideren. Deze vijf krachten bevinden zich in de hersenen en blijven daar in het geheim. Dit zijn de legers van de ziel.

Een mens met zwak intellect zal moeite hebben om dit te begrijpen, maar de wijze persoon zal baat hebben bij deze besprekingen. Wij zullen proberen de zwakkeren te helpen deze zaken te begrijpen door middel van illustraties.

Illustraties van de Geheime Legers van de Ziel

De eerste illustratie

De ziel is een koning over het lichaam, zoals een keizer over een keizerrijk. In het imperium van de ziel zijn handen, voeten en andere organen net als zakenlieden en industriëlen in de stad. Hebzucht is een verzamelaar van inkomsten in die stad, woede is de politie, intellect is de minister en de ziel is de koning. De verzamelaar hebzucht is als degene die voedsel verzamelt, en woede is als de politie die erover waakt. De verzamelaar hebzucht is ronduit een leugenaar en een bedrieger. Het heeft ogenschijnlijk goede wensen, maar er is destructief gif in.

De heerschappij van de ziel over de regio van het lichaam is vergelijkbaar. Het gaat goed wanneer alle organen en attributen onder de heerschappij van de ziel vallen. Als de ziel de hulp van haar minister (intellect) neemt, dan heerst er een regeling over hebzucht die woede onder controle houdt. Om woede onder controle te brengen, zoekt de ziel soms de hulp van hebzucht, en dan wordt haar karakter en gedrag goed. Hij die van dit pad afgaat, wordt als iemand over wie Allāh Ta’ālā openbaart:

أَرَأَيْتَمَنِٱتَّخَذَإِلَـٰهَهُهَوَاهُأَفَأَنتَتَكُونُعَلَيْهِوَكِيلاً

“Heb je hem gezien, die zijn eigen begeerte als zijn Allāh aanneemt? Wil je dan een beschermer over hem zijn?” (Qur’ān 25:43)

وَلَوْشِئْنَالَرَفَعْنَاهُبِهَاوَلَـٰكِنَّهُأَخْلَدَإِلَىٱلأَرْضِوَٱتَّبَعَهَوَاهُفَمَثَلُهُكَمَثَلِٱلْكَلْبِإِنتَحْمِلْعَلَيْهِيَلْهَثْأَوْتَتْرُكْهُيَلْهَثذَّلِكَمَثَلُٱلْقَوْمِٱلَّذِينَكَذَّبُواْبِآيَاتِنَافَٱقْصُصِٱلْقَصَصَلَعَلَّهُمْيَتَفَكَّرُونَ

“En indien Wij wilden, konden Wij hem daardoor verheffen, doch hij verkoos de aarde en volgde zijn begeerten. Hij is als een hond: als gij hem achtervolgt, laat hij zijn tong hangen, en indien gij hem met rust laat, steekt hij ook zijn tong uit. Dit is het geval van de mensen die Onze tekenen verloochenen. Vertel daarom deze gelijkenis opdat zij mogen nadenken.” (Qur’ān 7:176)

De tweede illustratie

Weet, o beste lezers, dat het lichaam een stad is en intellect of geweten regeert over die stad zoals een koning. Zijn legers zijn de externe en interne zintuigen, en het onderwerp zijn de organen. Seksuele passie en woede zijn de vijanden van de regio van het lichaam, en de ziel is de bewaker.

Wanneer de ziel tegen haar vijanden vecht en hen verslaat, dwingt zij hen om te doen wat zij wil. Haar acties worden prijzenswaardig en zij keert terug naar de Almachtige. Allāh Ta’ālā openbaart:

ٱلَّذِينَآمَنُواْوَهَاجَرُواْوَجَاهَدُواْفِيسَبِيلِٱللَّهِبِأَمْوَالِهِمْوَأَنْفُسِهِمْأَعْظَمُدَرَجَةًعِندَٱللَّهِوَأُوْلَـٰئِكَهُمُٱلْفَائِزُونَ

“Zij die geloven, hun woonplaatsen verlaten en met hun bezit en hun persoon voor de zaak van Allāh strijden, hebben in de ogen van Allāh de hoogste rang. Zij zijn de overwinnaars.” (Qur’ān 9:20)

Als de ziel als een bewaker fungeert maar de grenswachters, de organen van het lichaam, verwaarloost, wordt zij gestraft. Op de Dag der Opstanding zal worden gevraagd: O oneerlijke bewaker, je hebt gegeten en melk gedronken, maar je hebt niet navraag gedaan naar het verloren dier en niet gezorgd voor de behandeling van zieke dieren. Vandaag zal Ik vergelding op jou nemen. In de ḥadīth wordt zo’n Mujāhid of strijder geprezen: “Je bent teruggekeerd van het kleine gevecht tot het grootste gevecht.” (Musnad al‑Bazzār, Kitāb al‑Jihād, ḥadīth nr. 2785)

De derde illustratie

Intellect is als een ruiter, hebzucht is als een paard en woede is als zijn jachthond. Wanneer de ruiter een expert is en zijn paard en hond zijn opgeleid, kan succes worden verkregen in de jacht. Wanneer de ruiter onervaren is, het paard ongehoorzaam en de hond bijt, dan gehoorzamen zij de ruiter niet. Evenzo, wanneer intellect volwassen is en hebzucht en woede onderdanig zijn aan intellect, is succes zeker. Maar wanneer intellect onvolwassen is en hebzucht en woede niet onder controle zijn, ontstaat er zeker wanorde.

Kennis en eigen wil

De attributen waardoor de ziel van de mens geschikt wordt om Allāh Ta’ālā te benaderen en te eren, worden kennis en eigen wil genoemd. Kennis betekent kennis hebben van het materiële, de spirituele wereld en de realiteit van intellect. Daarachter liggen de zaken die door de zintuigen zijn opgedaan. Lagere dieren hebben hier geen aandeel in. Met betrekking tot de wil: wanneer een mens door zijn intellect kan begrijpen dat het resultaat van elke actie goed zal zijn, groeit zijn geest om het goede te verkrijgen en die actie uit te voeren. Het is niet de wil van hebzucht of het instinct van de lagere dieren; het staat juist tegenover hebzucht. Intellect wil wat goed is in de toekomst. Er is bijvoorbeeld hebzucht om heerlijk eten te nemen tijdens ziekte, maar intellect verbiedt dit eten. Een wijze man onthoudt zich van het eten. Dus, de ziel van de mens is begiftigd met kennis, in tegenstelling tot lagere dieren. Zelfs kleine kinderen hebben een leemte in deze attributen. Allāh Ta’ālā openbaart:

وَعَلَّمَآدَمَٱلۡأَسۡمَآءَكُلَّهَا

“En Hij onderwees Adam alle namen.” (Qur’ān 2:31). Er zijn twee stadia van het verwerven van kennis bij een jongen.

De eerste fase is het leren van alle voorbereidende noodzakelijke dingen en het kennen van legale en onrechtmatige zaken. In dit stadium kan hij geen deskundige kennis opdoen, maar komt wel dichtbij.
De tweede fase is zijn verwerving van kennis door te leren en te denken. Hij wordt dan als een deskundige schrijver.

De Profeet ﷺ zei: “Het zoeken naar kennis is een verplichting voor iedere moslim.” (Sunan Ibn Mājah, Kitāb al‑Muqaddimah, ḥadīth nr. 224)

Drie manieren om zielskracht te verkrijgen

Allāh Taʿālā’s inspiratie komt op sommige zielen onbewust, voordat zij geestelijke kennis verwerven.
Sommige zielen verwerven geestelijke kracht door te leren en te streven.
Sommige zielen verwerven geestelijke macht snel, anderen wat later.

Er zijn graden van deze verwervingen bij profeten, vrienden van Allāh Ta’ālā, wijze en geleerde mannen. Deze vooruitgang is onbeperkt. Er is geen limiet aan kennis over Allāh Ta’ālā. De rang van een profeet in dit opzicht is het grootst. Alle geheimen worden aan hem bekendgemaakt zonder inspanning.

Een kind in de baarmoeder van zijn moeder kent de toestand van een jongen niet. Een jongen kent de toestand van een volwassen man niet. Een volwassen man kent niet de toestand van een intelligente man en zijn verworven kennis. Evenzo kent een intelligente man niet de zegeningen, genade en gaven die Allāh Ta’ālā aan de profeten heeft gegeven. Deze zegeningen worden ook geschonken aan die zielen die voorbereid blijven en geschikt worden om ze te ontvangen.

De Profeet ﷺ heeft gezegd: “Er waait van uw Heer in de dagen van uw leven. Wees alert en wees erop voorbereid.” (Musnad Aḥmad, Kitāb al‑Zuhd, ḥadīth nr. 11134). De betekenis van dit preparaat is het wegnemen van de onzuiverheden die in de ziel zijn als gevolg van zonden.

Het kan worden begrepen uit de volgende ḥadīth: “Allāh Ta’ālā daalt elke nacht neer naar de dichtstbijzijnde hemel en zegt: ‘Is er iemand die Mij aanroept, zodat Ik zijn aanroep zal accepteren?’” (Ṣaḥīḥ al‑Bukhārī, Kitāb al‑Tahajjud, ḥadīth nr. 1145; Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb Ṣalāt al‑Musāfirīn, ḥadīth nr. 758)

In een andere ḥadīth staat: “De religieuze man blijft enthousiast om Mij te ontmoeten, maar Ik ben meer enthousiast om hem te ontmoeten.” (Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb al‑Dhikr, ḥadīth nr. 2684)

In een ḥadīth Qudsī zegt Allāh Ta’ālā: “Ik kom een armlengte dichter bij degene die een halve armlengte naar Mij komt.” (Ṣaḥīḥ al‑Bukhārī, Kitāb al‑Tawḥīd, ḥadīth nr. 7405; Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb al‑Dhikr, ḥadīth nr. 2675). Hieruit wordt begrepen dat Allāh Ta’ālā Zijn genade niet achterhoudt om de glans van kennis op de ziel te laten stralen, maar dat mensen worden verweten hun ziel of verstand niet te reinigen van de onzuiverheden die zij erop hebben gelegd.

Zoals lucht niet in een pot vol water komt, zo komt kennis van Allāh Ta’ālā niet in een ziel of geest die gevuld blijft met zaken anders dan Allāh Ta’ālā. Om deze reden zei de heilige Profeet ﷺ: “Als de partij van de duivel niet in de hoofden van de kinderen van Adam was geraakt, hadden zij de spirituele wereld gezien.” (Musnad Aḥmad, Kitāb al‑Zuhd, ḥadīth nr. 12416). Hieruit wordt begrepen dat kennis het bijzondere kenmerk van de menselijke ziel is. De kennis over Allāh Taʿālā’s wezen, attributen en daden is de meest eerbare, en door die kracht wordt een mens volmaakt. Binnen deze perfectie ligt zijn fortuin om Allāh Ta’ālā te benaderen.

Eigenaardigheden van de menselijke ziel

Het lichaam is gevormd voor de accommodatie van de ziel, die het huis van kennis is. Allāh Taʿālā’s kennis is het menselijke doel en zijn specialiteit. Een ezel en een paard zijn hetzelfde voor het dragen van ladingen, maar een paard is superieur aan een ezel, omdat het paard extra kwaliteiten heeft zoals schoonheid en snelheid, die een ezel en andere dieren ontbreken. Evenzo is er verschil tussen een mens en een engel. De mens die al zijn ledematen, gedachten en daden inzet om Allāh Ta’ālā te behagen, is als een engel en geschikt om een engel genoemd te worden.

Allāh Ta’ālā openbaart over de Profeet Joesoef (ʿalayhis salām):

وَقَالَٱلَّذِيٱشْتَرَاهُمِنمِّصْرَلاِمْرَأَتِهِأَكْرِمِيمَثْوَاهُعَسَىٰأَنيَنفَعَنَآأَوْنَتَّخِذَهُوَلَداًوَكَذٰلِكَمَكَّنَّالِيُوسُفَفِيٱلأَرْضِوَلِنُعَلِّمَهُمِنتَأْوِيلِٱلأَحَادِيثِوَٱللَّهُغَالِبٌعَلَىٰأَمْرِهِوَلَـٰكِنَّأَكْثَرَٱلنَّاسِلاَيَعْلَمُونَ

“En de Egyptenaar, die hem kocht, zei tot zijn vrouw: ‘Maak zijn verblijf behoorlijk. Het is waarschijnlijk dat hij ons van nut kan zijn, of dat wij hem als zoon aannemen.’ En zo vestigden Wij Joesoef in het land, opdat Wij hem in het verklaren der dingen mochten onderwijzen. Allāh heeft macht over Zijn gebod, maar de meeste mensen weten het niet.” (Qur’ān 12:21)

Hij die alleen inspanningen doet voor zijn lichamelijke troost, behoort tot de klasse van dieren. Hij wordt dan jaloers als een os, hebberig als een varken, bijtend als een hond, etend als een kameel, wraakzuchtig als een luipaard, sluw als een vos en slim als een duivel (de belichaming van het kwaad).

Er is geen ledemaat of zintuig dat een mens niet kan helpen om Allāh Ta’ālā te bereiken. Succesvol is hij die dat pad bewandelt, en niet succesvol is hij die in misleiding leeft. Het fortuin van de mens ligt in het streven naar Allāh Taʿālā’s visioen als ultiem doel, de volgende wereld als zijn permanente onderkomen, deze wereld als zijn tijdelijke verblijf, het lichaam als zijn drager en de ledematen als zijn knechten.

De menselijke ziel is het centrum om dit te realiseren en een koning over de regio van het lichaam. Zijn kracht van idee werkt als een postkantoor voor het hoofd. Al het nieuws dat door de zintuigen wordt verzameld, wordt daar verzameld. De kracht van denken achter de hersenen werkt als een penningmeester, de tong als tolk, en de vijf zintuigen als geheime politie. De ogen hebben de macht gekregen om verschillende kleuren te ontvangen, de oren om verschillende stemmen te ontvangen, de neus om te ruiken en andere ledematen om ander nieuws te ontvangen en door te sturen naar de kracht van ideeën, die dit doorstuurt naar de kracht van denken, en vervolgens naar de koning (ziel).

Ḥazrat Kaʿb al‑Aḥbār (raḍiyAllāhu ʿanhu) zei dat hij eens naar Ḥazrat ʿĀishah (raḍiyAllāhu ʿanhā) ging en zei: “De ogen van de mens zijn hun gids, zijn twee oren zijn de bewakers, zijn tong is zijn tolk, zijn twee handen zijn vleugels, zijn twee voeten zijn boodschappers en zijn ziel is de koning. Wanneer de ziel tevreden is, zijn haar legers ook blij.”

Ḥazrat ʿĀishah (raḍiyAllāhu ʿanhā) zei: “Ik hoorde de Profeet ﷺ dit zeggen.” (Musnad Aḥmad, Kitāb al‑Zuhd, ḥadīth nr. 25195)

Ḥazrat ʿAlī (raḍiyAllāhu ʿanhu) zei bij wijze van illustratie van de menselijke ziel: “Allāh Ta’ālā heeft veel potten in deze wereld. De dierbaarste voor Allāh Ta’ālā onder hen is wat het meest zacht, puur en sterk is.” Hij legde uit: “De ziel die het meest standvastig is in Allāh Taʿālā’s dienst, het meest zuiver in geloof en het meest vriendelijk in omgang met broeders, is dierbaar voor Allāh Ta’ālā.”

Dit kan worden gezien in het volgende vers:

مُّحَمَّدٌرَّسُولُٱللَّهِوَٱلَّذِينَمَعَهُأَشِدَّآءُعَلَىٱلْكُفَّارِرُحَمَآءُبَيْنَهُمْتَرَاهُمْرُكَّعاًسُجَّداًيَبْتَغُونَفَضْلاًمِّنَٱللَّهِوَرِضْوَاناًسِيمَاهُمْفِيوُجُوهِهِمْمِّنْأَثَرِٱلسُّجُودِذَلِكَمَثَلُهُمْفِيٱلتَّوْرَاةِوَمَثَلُهُمْفِيٱلإِنجِيلِكَزَرْعٍأَخْرَجَشَطْأَهُفَآزَرَهُفَٱسْتَغْلَظَفَٱسْتَوَىٰعَلَىٰسُوقِهِيُعْجِبُٱلزُّرَّاعَلِيَغِيظَبِهِمُٱلْكُفَّارَوَعَدَٱللَّهُٱلَّذِينَآمَنُواْوَعَمِلُواْٱلصَّالِحَاتِمِنْهُممَّغْفِرَةًوَأَجْراًعَظِيماً

“Mohammed is de boodschapper van Allāh. En zij die met hem zijn, zijn hard tegen de ongelovigen en zachtmoedig onder elkaar. Je ziet hen zich buigen en neerwerpen [in gebed], Allāhs genade en Zijn welbehagen zoekend; op hun aangezichten zijn de sporen van het zich ter aarde werpen. Dit is hun beschrijving in de Torah. En hun beschrijving in het Evangelie is als een zaad dat zijn scheut uitspruit, en dat versterkt, waardoor het dik wordt en op eigen stengel komt te staan, tot vreugde van de zaaiers en woede van de ongelovigen. Allāh heeft aan de gelovigen die goede werken doen, vergiffenis en een grote beloning beloofd.” (Qur’ān 48:29). In een ander vers zegt Allāh Ta’ālā: “Zijn licht is als een nis waarin een lamp is.” (Qur’ān 24:35)

Ḥazrat Kaʿb (raḍiyAllāhu ʿanhu) zei hierover: “De betekenis van licht is het licht van de ziel van een gelovige.” Allāh Ta’ālā zegt verder: “Of het is als duisternis in een bodemloze zee.” (Qur’ān 24:40). Daarom wordt de ziel van een hypocriet als illustratie genoemd.

Het karakter van mensen

Er zijn vier geaardheden van de mens: het beestachtige karakter, het dierlijke karakter, het duivelse karakter en het engelachtige karakter. Woede is een teken van het beestachtige karakter, samen met vijandschap, haat, berisping en aanvallen op mensen. Het dierlijke karakter wordt zichtbaar wanneer zijn seksuele passie sterk wordt. Hij heeft een duivels karakter, zoals bedrog, fraude en samenzwering. Hij heeft een engelachtig karakter, zoals Allāh Ta’ālā aanbidden en goed zijn voor iedereen. Zoals hij de heilige ziel heeft gekregen, zo heeft hij ook het karakter van heerschappij gekregen, en hij houdt ervan vrij te zijn van onderwerping en gemeenheid.

De wortels van deze vier karaktereigenschappen liggen in de mens en zijn gecentreerd in de menselijke ziel. Als hij alleen de aard van een lager dier heeft gekregen, wordt hij als een varken of een hond. Als hij alleen de aard van de duivel heeft gekregen, wordt hij als een duivel. Als hij kwaliteiten van Allāh Ta’ālā heeft gekregen, wordt hij een werkelijk wijs mens. Wanneer hij seksuele passie en hebzucht volgt, verwerft hij het kwaad van onzuiverheid, schaamteloosheid, slechte houding, ellendigheid, haat en andere slechte gewoonten. Wanneer hij gehoorzaamt aan de drang van woede, verwerft hij gruwelijke eigenschappen zoals hoogmoed, trots, liefde voor macht, zelfverheerlijking, spot, minachting voor anderen en onderdrukking. Wanneer hij de duivel gehoorzaamt, verwerft hij kwade gedragingen zoals bedrog, verraad en fraude. Allāh Ta’ālā openbaart:

كَلاَّبَلْرَانَعَلَىٰقُلُوبِهِمْمَّاكَانُواْيَكْسِبُونَ

“Neen, maar hetgeen zij plachten te verdienen heeft zich als roest aan hun hart gehecht.” (Qur’ān 83:14). Wanneer hij het bovengenoemde kwaad weet te beheersen, wordt hij door Allāh Ta’ālā begiftigd met kwaliteiten zoals wijsheid, kennis, geloof en inzicht in de aard van alle dingen. Wanneer hij vrij wordt van seksuele passie en woede, verwerft hij deugden zoals vergeving, tevredenheid, zelfbeheersing, ascese, vroomheid, angst voor Allāh Ta’ālā, bescheidenheid en schaamte. Wanneer hij woede onder controle houdt, verwerft hij roem, vriendelijkheid, geduld en stilte.

De ziel is een spiegel

De ziel is als een spiegel waarin bovengenoemde kwaad en deugden tot uitdrukking komen. De deugden maken de ziel stralend, schitterend en helder, terwijl kwaadaardige daden, zonden en fouten haar donker maken. De Profeet ﷺ heeft gezegd: “Wanneer Allāh Ta’ālā een dienaar goed wil doen, plant Hij een aansporing in zijn ziel. Degene die een aansporing in de ziel heeft gekregen, heeft een bewaker van Allāh Ta’ālā gekregen.” (Musnad Aḥmad, Kitāb al‑Zuhd, ḥadīth nr. 18344). Zikr (herinnering) van Allāh Ta’ālā wordt blijvend in de ziel. Allāh Ta’ālā openbaart:

وَٱلَّذِينَيَنقُضُونَعَهْدَٱللَّهِمِنبَعْدِمِيثَاقِهِوَيَقْطَعُونَمَآأَمَرَٱللَّهُبِهِأَنيُوصَلَوَيُفْسِدُونَفِيٱلأَرْضِأُوْلَـٰئِكَلَهُمُٱللَّعْنَةُوَلَهُمْسُوۤءُٱلدَّارِ

“En degenen die het verbond van Allāh breken nadat zij het hadden bevestigd en hetgeen Allāh heeft bevolen om verenigd te zijn, afsnijden en op aarde wanorde stichten — hen treft de vloek en zij zullen een slecht tehuis hebben.” (Qur’ān 13:25). De zonden zijn als rook vol duisternis die de ziel bedekt. Een zonde na de andere komt over de ziel als een laag rook, totdat zij volledig omhuld wordt met duisternis. Als gevolg daarvan wordt de ziel van Allāh Ta’ālā verwijderd.

Maimūn ibn Mihrān zei: “Wanneer een man een zonde pleegt, valt een zwarte vlek in zijn ziel. Als hij berouw toont, wordt zij uitgewist. Wanneer hij opnieuw zondigt, neemt de vlek toe.”

De Profeet ﷺ zei: “De ziel van een gelovige is helder en er is een fel licht in. De ziel van een ongelovige is zwart en donker.” (Sunan al‑Tirmidhī, Kitāb al‑Tafsīr, ḥadīth nr. 3334). Het poetsen van de ziel is gehoorzaamheid aan Allāh Ta’ālā en verzet tegen passie. Zonden zijn onzuiverheden op de ziel.

Vier soorten ziel

De Profeet ﷺ zei: “De ziel is van vier soorten. De eerste soort ziel is helder waarin er een verlicht licht is — dit is de ziel van een gelovige. De tweede soort ziel is zwart — dit is de ziel van een ongelovige. De derde soort ziel is opgesloten in een dekking — dit is de ziel van een hypocriet. De vierde soort ziel is vermengd met geloof en hypocrisie.” (Musnad Aḥmad, Kitāb al‑Zuhd, ḥadīth nr. 18534)

Allāh Ta’ālā openbaart:

إِنَّ ٱلَّذِينَ ٱتَّقَواْ إِذَا مَسَّهُمْ طَائِفٌ مِّنَ ٱلشَّيْطَانِ تَذَكَّرُواْ فَإِذَا هُم مُّبْصِرُونَ

“Degenen die [Allāh Ta’ālā] vrezen, wanneer hen een boze neiging van Satan overvalt, gedenken Allāh, en zie, zij zijn ziende.” (Qur’ān 7:201). De helderheid van de ziel wordt gewonnen door Zikr, die troost vindt in een persoon die angst heeft voor Allāh Ta’ālā. Allāh Ta’ālā is de poort van Zikr, die weer de poort van kashf (innerlijke openbaring) is, die de poort van heil is en de poort van het fortuin van het visioen van Allāh Ta’ālā.

Illustratie van de ziel

De ziel is een container van kennis. Zoals een spiegel verbinding heeft met figuur en vorm, zo heeft ook de ziel verbinding met voorwerpen van kennis. Afbeeldingen of figuren kunnen worden gezien als geplaatst voor een spiegel; zo worden ook verschillende voorwerpen van kennis weerspiegeld in de ziel.

Een spiegel neemt de kleur aan van de figuur die ervoor staat. Evenzo neemt de ziel de kleur aan van de aard van een object van kennis. Elk voorwerp van kennis heeft een eigenschap en elke eigenschap heeft een waarde. Die waarde wordt weerspiegeld in de spiegel van de ziel en is zichtbaar.

De ziel, de echte aard van een ding en de kennis van dien aard zijn drie verschillende zaken. De ziel is het middel waarmee kennis wordt opgedaan. Schaduwen van alles worden hierin weerspiegeld.

Bijvoorbeeld: om een schild te vangen zijn drie dingen nodig — de hand, het schild en het vangen. Deze drie samen produceren een actie. Evenzo is kennis een zaak die verbonden is met de ziel door de schaduw van het ding daarin. Er ontstaat geen kennis tenzij het voorwerp van kennis in de ziel valt.

Van vuur kan niet worden gezegd dat het letterlijk in de ziel valt om kennis van vuur te produceren. De schaduw van vuur in de ziel is voldoende om kennis te produceren.

De echte man blijft niet in de spiegel; de schaduw van zijn echte zelf blijft in de spiegel. Evenzo vallen de schaduwen van alle dingen in de ziel, en dat wordt kennis genoemd.

Vijf obstakels om Allāh Taʿālā’s kennis te kunnen verwerven

Er zijn vijf obstakels of hindernissen die echte beelden in een spiegel verhinderen. Een beeld kan niet worden gezien in een spiegel wanneer de grondstof waarmee de spiegel is gemaakt daarvoor niet geschikt is, wanneer de spiegel bedekt is met vuil, wanneer de spiegel niet gericht is op het beeld, wanneer er iets tussen de spiegel en het beeld staat, of wanneer het beeld niet voor de spiegel staat.

Analoog is het geval met de menselijke ziel. Zij heeft vijf obstakels. De menselijke ziel heeft de geschiktheid om ware beelden van alles te ontvangen, maar wanneer haar functie dit niet kan doen, zal kennis niet komen als gevolg van de vijf obstakels:

Een natuurlijk defect van de ziel, zoals bij jonge mensen.
De onzuiverheden van zonden als gevolg van hebzucht, passie en lage verlangens. Wanneer deze onzuiverheden niet worden verwijderd, zoals vuil op een spiegel, wordt de waarheid er niet in weerspiegeld. De Profeet ﷺ zei:

“Het intellect van een man die gewend is zonden te plegen gaat weg. Het komt nooit terug naar hem.” (Musnad Aḥmad, Kitāb al‑Zuhd, ḥadīth nr. 23567). Met andere woorden: roest valt op zijn ziel, tenzij het wordt verwijderd door goede daden en berouw.

Wanneer de ziel niet gericht is op het juiste voorwerp van onderzoek. Helderheid van de waarheid wordt niet weerspiegeld wanneer de aandacht alleen naar wereldse zaken gaat. Allāh Ta’ālā openbaart:

وَٱلَّذِينَ جَاهَدُواْ فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا وَإِنَّ ٱللَّهَ لَمَعَ ٱلْمُحْسِنِينَ

“En zij die naar Ons streven — Wij zullen hen zeker op Onze wegen leiden. Voorwaar, Allāh is met hen die goed doen.” (Qur’ān 29:69)
De Profeet ﷺ zei: “Allāh Ta’ālā geeft wijsheid aan degene die handelt naar Zijn leer, wat hij niet eerder wist.” (Sunan Ibn Mājah, Kitāb al‑Muqaddimah, ḥadīth nr. 219)

Wanneer er een scherm is tussen de ziel en het gewenste object. Passie, lage verlangens en blind geloof (taqlīd) vormen obstakels.
Onwetendheid met betrekking tot een specifiek object. Zonder juiste methode en wortels van kennis kan geen ware kennis ontstaan.

De ziel en haar bijzondere attribuut

Allāh Ta’ālā openbaart:

إِنَّا عَرَضْنَا ٱلأَمَانَةَ عَلَى ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلأَرْضِ وَٱلْجِبَالِ فَأبَيْنَ أَن يَحْمِلْنَهَا وَأَشْفَقْنَ مِنْهَا وَحَمَلَهَا ٱلإِنْسَانُ إِنَّهُ كَانَ ظَلُوماً جَهُولاً
“Voorwaar, Wij boden de hemelen, de aarde en de bergen aan om een vertrouwen te dragen, maar zij weigerden dit en vreesden ervoor. De mens nam het op zich. Inderdaad, hij is zeer onrechtvaardig en onwetend.” (Qur’ān 33:72). Dit vertrouwen is Maʿrifat (Goddelijke kennis) en Tawḥīd. De ziel is van oorsprong geschikt om dit te dragen, maar obstakels verhinderen haar ware aard.

De Profeet ﷺ zei: “Ieder kind wordt geboren als moslim, maar zijn ouders maken hem tot Jood, Christen of Magiër.” (Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb al‑Qadar, ḥadīth nr. 2658). Hij zei ook: “Als de partij van de duivel niet in de ziel van de zoon van Adam zou bewegen, had hij het Goddelijke Rijk kunnen zien.” (Musnad Aḥmad, Kitāb al‑Zuhd, ḥadīth nr. 23973). En: “De gelovige wiens ziel makhmūs is, is de beste.” Hij werd gevraagd: “Wat is makhmūs?” Hij antwoordde: “Die ziel die Allāh Ta’ālā vreest, waarin geen bedrog, verraad, misleiding of haat bestaat.” (Musnad Aḥmad, Kitāb al‑Zuhd, ḥadīth nr. 23974)

Het doel van zuiverheid van de ziel

Allāh Ta’ālā openbaart:

فَأَلْهَمَهَافُجُورَهَاوَتَقْوَاهَا

“Hij openbaarde haar wat slecht en wat goed voor haar is.” (Qur’ān 91:8). En:

أَفَمَنشَرَحَٱللَّهُصَدْرَهُلِلإِسْلاَمِفَهُوَعَلَىٰنُورٍمِّنرَّبِّهِفَوَيْلٌلِّلْقَاسِيَةِقُلُوبُهُمْمِّنذِكْرِٱللَّهِأُوْلَـٰئِكَفِيضَلاَلٍمُّبِينٍ

“Hij wiens hart Allāh voor de Islam heeft verruimd, is in het licht van zijn Heer. Wee degenen wier hart verhard is bij de gedachtenis aan Allāh! Waarlijk, zij verkeren in duidelijke dwaling.” (Qur’ān 39:22). Het doel van zuiverheid van de ziel is om het licht van geloof en Goddelijke kennis daarin te laten schijnen.

Drie stadia van het licht van het geloof

Het licht van geloof in de ziel heeft drie stadia.

Eerste fase: het geloof van de gewone man. Dit is het licht van blind geloof.
- Voorbeeld: men gelooft in een betrouwbare persoon die zegt dat Zaid in zijn huis is. Dit is geloof op basis van horen.
- Wanneer kinderen volwassen worden, horen zij van hun ouders en verwanten dat Allāh Ta’ālā de Almachtige is, Schepper van alles, en dat Hij apostelen met Boeken heeft gestuurd. Zij geloven wat zij horen. Dit geloof zal de oorzaak zijn van heil in de volgende wereld, maar zij behoren nog niet tot de nabije gelovigen, want er is geen opening van hun innerlijke oog (kashf) en geen verruiming van de borst.
Tweede fase: het geloof van de volgelingen van fiqh (jurisprudentie). Dit geloof is gemengd met bewijs.
- Voorbeeld: men hoort de stem van Zaid uit zijn huis en concludeert dat hij daar is. Dit geloof is sterker dan gerucht, maar kan nog vergissingen bevatten.
Derde fase: het geloof van de Awliyāʾ (Vrienden van Allāh Ta’ālā). Dit is de duizelingwekkende straal van een zeker geloof.
- Voorbeeld: men gaat de kamer binnen en ziet Zaid met eigen ogen. Dit is directe kennis door aanschouwing, zonder misverstand.

Er zijn echter graden van deze kashf. Als Zaid van dichtbij in het volle licht wordt gezien, is het een perfect zicht. Als hij van grote afstand wordt gezien, is het minder perfect. Evenzo zijn er verschillende gradaties van spirituele visie en kennis. Allāh Ta’ālā openbaart:

أَفَمَنشَرَحَٱللَّهُصَدْرَهُلِلإِسْلَامِفَهُوَعَلَىٰنُورٍمِّنرَّبِّهِ

“Is hij wiens hart Allāh voor de Islam heeft verruimd, zodat hij in het licht van zijn Heer verkeert…” (Qur’ān 39:22). De Profeet ﷺ zei: “Ieder kind wordt geboren in de natuurlijke aanleg (fiṭrah), maar zijn ouders maken hem tot Jood, Christen of Magiër.” (Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb al‑Qadar, ḥadīth nr. 2658). En hij zei: “Wanneer Allāh iemand goed wil doen, geeft Hij hem begrip van de religie.” (Ṣaḥīḥ al‑Bukhārī, Kitāb al‑ʿIlm, ḥadīth nr. 71; Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb al‑Zakāt, ḥadīth nr. 1037)

Twee soorten kennis

De kennis die in de ziel valt, is van twee soorten: kennis over intellect en kennis over religie. De eerste soort, kennis over intellect, is ook van twee soorten: natuurlijke kennis en verworven kennis.

Natuurlijke kennis is primaire, noodzakelijke kennis die niet wordt verworven door blind geloof of gerucht. Het is kennis die vanzelf wordt opgedaan, zonder dat men weet hoe of waar. Bijvoorbeeld: de wetenschap dat dezelfde persoon fysiek niet tegelijkertijd op twee verschillende plaatsen kan zijn, of dat iets niet tegelijk oud en nieuw kan zijn. Deze voorkennis wordt al in de vroegste jaren in de geest van een kind geprent, zonder dat hij weet waar deze kennis vandaan komt.
Verworven kennis wordt opgedaan door te leren. Deze twee soorten kennis samen worden intellect of wijsheid genoemd.

De Profeet ﷺ zei met betrekking tot het natuurlijke intellect vanaf de geboorte: “Allāh Ta’ālā heeft niets eerwaarder geschapen dan intellect.” (Sunan Ibn Mājah, Kitāb al‑Muqaddimah, ḥadīth nr. 58). Met betrekking tot het tweede soort intellect, gebaseerd op gerucht en verwerving, zei de Profeet ﷺ tegen Ḥazrat ʿAlī (raḍiyAllāhu ʿanhu): “Wanneer de mensen dicht bij Allāh Ta’ālā komen door goede daden, zul jij in staat zijn om dicht bij Hem te komen door de hulp van je intellect. Het is niet mogelijk om dicht bij Allāh Ta’ālā te komen door natuurlijk intellect; het moet worden verworven.” (Musnad Aḥmad, Kitāb al‑Zuhd, ḥadīth nr. 1213)

De menselijke ziel heeft macht van het gezicht door middel van externe ogen, want er is kracht van zicht in de ogen, en dus ook kracht in de menselijke ziel. Een van de namen van deze kracht is intellect, ook wel wijsheid genoemd. De kracht van het visioen is een basisingrediënt dat niet voorkomt in een geestelijk blinde mens. Het is alleen aanwezig in een persoon die alles ziet, zelfs wanneer hij zijn ogen sluit of in duisternis verblijft. Alle dingen worden gezien door het oog van kennis.

Er is vertraging in de opkomst van kennis totdat men volwassenheid bereikt, omdat de “Tablet” van de ziel nog niet voorbereid is voor het licht van kennis. De pen is een instrument om beelden van kennis te verbeelden. Allāh Ta’ālā openbaart:

ٱلَّذِىعَلَّمَبِٱلْقَلَمِ

“[Allāh Ta’ālā] leert [de mens] de pen te gebruiken; Hij leert de mens wat hij niet wist.” (Qur’ān 96:4–5). Hij leerde de mens wat hij niet kende. Allāh Taʿālā’s pen is niet zoals de pen van de mens, omdat Zijn attributen niet zijn zoals die van de mens. Zijn pen is niet gemaakt van materiaal of andere dingen. Er is dus onderscheid tussen innerlijke visie en uiterlijke zicht.

Zielenvisie en blindheid

De visie van de ziel is latīfa (subtiele essentie) waarmee spirituele dingen worden gezien. Deze essentie is als een ruiter en zijn oog is als een vervoermiddel. De blindheid van de ruiter is schadelijker dan de blindheid van het paard; de blindheid van de ziel is schadelijker dan de blindheid van het oog. Deze twee zaken hebben geen direct verband met elkaar, maar er is wel een zekere gelijkenis tussen uitwendig zicht en inwendige aanblik. Allāh Ta’ālā legt het zicht van de ziel in dit vers uit:

مَاكَذَبَٱلْفُؤَادُمَارَأَىٰ

“Het hart loog niet over wat het zag.” (Qur’ān 53:11). Hier wordt gezegd dat de ziel macht heeft van het zicht. Allāh Ta’ālā openbaart in een ander vers:

وَكَذَلِكَنُرِيۤإِبْرَاهِيمَمَلَكُوتَٱلسَّمَٰوَٰتِوَٱلأَرْضِوَلِيَكُونَمِنَٱلْمُوقِنِينَ

“Zo toonden Wij Abraham het koninkrijk der hemelen en der aarde, opdat hij tot de vast‑gelovenden zou behoren.” (Qur’ān 6:75). Hier is geen sprake van extern zicht, omdat anderen deze macht ook hebben gekregen, maar hier gaat het om interne aanblik.

Het tegenovergestelde is de interne blindheid waarover Allāh Ta’ālā openbaart:

ٱنظُرْكَيْفَفَضَّلْنَابَعْضَهُمْعَلَىٰبَعْضٍوَلَلآخِرَةُأَكْبَرُدَرَجَاتٍوَأَكْبَرُتَفْضِيلاً

“Zie, hoe Wij sommigen van hen hebben doen uitblinken boven anderen; voorwaar, het Hiernamaals is groter in waardigheid en uitmuntendheid.” (Qur’ān 17:21). Dit is de blindheid van de ziel. Dit behoort tot de vertelling van kennis over intellect.

Kennis van de religie

De kennis van de religie wordt verworven door geloof in de woorden van de profeten. Zij kan geleerd worden door het bestuderen van de Heilige Qur’ān en de soenna van de Profeet ﷺ, of door het horen ervan voor de zaligheid van de ziel. Hoewel kennis over intellect noodzakelijk is, is zij niet afzonderlijk voldoende.

Wat de gezondheid van het lichaam betreft, zijn bepaalde maatregelen noodzakelijk, maar zij zijn niet voldoende zonder hun eigenlijke toepassing. Speciale methoden van geneesmiddelen voor genezing moeten worden geleerd van artsen. Alleen intellect is dus niet voldoende.

Hij die slechts oproept tot blind geloof zonder toepassing van intellect is een dwaas. Aan de andere kant, hij die uitsluitend vertrouwt op intellect na het bestuderen van de Heilige Qur’ān en soenna, is een trotse man. De twee moeten samen worden gehouden.

Onderwijs over intellect is als voedsel, en religieuze educatie is als geneeskunde. Een zieke man lijdt schade wanneer hij alleen voedsel neemt en de geneeskunde opgeeft. Zo is het ook met de zieke ziel. De remedie is niet mogelijk zonder de heilzame geneeskunde van de Sharīʿah.

Het geneesmiddel van de Sharīʿah is de taak die door de profeten is geboden voor de zuiverheid van de ziel. Hij die zijn zieke ziel niet behandelt door het geneesmiddel van godsdienstoefening zoals geordend door de Sharīʿah, en denkt dat de neigingen van intellect voldoende zijn, bederft zijn ziel. Allāh Ta’ālā openbaart:

وَأَنزَلْنَا إِلَيْكَ ٱلذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ مَا نُزِّلَ إِلَيْهِمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ

“En Wij hebben de Vermaning tot u nedergezonden, opdat gij de mensen duidelijk maakt wat hun is geopenbaard, en opdat zij mogen nadenken.” (Qur’ān 16:44). De Profeet ﷺ zei: “Ik laat bij jullie twee zaken achter; wanneer jullie je daaraan vasthouden, zullen jullie nooit dwalen: het Boek van Allāh en mijn Soenna.” (Sunan al‑Tirmidhī, Kitāb al‑ʿIlm, ḥadīth nr. 2676)

De wetenschap is niet tegen de religie

Sommige mensen denken dat de wetenschap tegen de religie is. Dit is helemaal niet juist. Zo’n mens zet het leren van de Sharīʿah tegenover iets anders. De reden is zijn onvermogen om de twee te coördineren. Als gevolg daarvan dwalen zulke mensen af van de religie. Zo’n mens is als een blinde man die struikelt over meubels in een huis en zegt: “Waarom zijn deze meubels hier geplaatst?” De huiseigenaar antwoordt: “Zij staan op hun juiste plaats. Het is uw blindheid die verantwoordelijk is voor uw struikelblok.” Dit is ook het geval bij degene die denkt dat wetenschap tegen religie is.

Twee soorten wetenschap

Er zijn twee soorten wetenschap: materieel en spiritueel.

Materiële wetenschappen: medische wetenschap, wiskunde en andere technische disciplines behoren tot de neigingen van deze wereld.
Spirituele wetenschappen: opvoeding van de ziel, kennis van Allāh Ta’ālā, Zijn attributen en daden.

Hij die inspanningen doet met betrekking tot de wereldse wetenschappen wordt expert, maar heeft in de meeste gevallen tekortkomingen in de religieuze wetenschappen.

Ḥazrat ʿAlī (raḍiyAllāhu ʿanhu) gaf drie illustraties om dit uit te leggen. Hij zei: “Deze wereld en de volgende wereld zijn als twee schalen van een weegschaal, of als het Oosten en het Westen, of als twee echtgenotes. Je zult ontdekken dat hij die intelligent is in wereldse wetenschappen en expert is in medische wetenschap, wiskunde, filosofie, geometrie enzovoort, onervaren is in de religieuze wetenschappen. Hij die ervaren is in de religieuze wetenschappen is onervaren in de wereldse leer.” De Profeet ﷺ zei: “De meeste bewoners van het Paradijs zijn onverschillig.” (Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb al‑Jannah, ḥadīth nr. 2834). Met andere woorden: zij zijn onattent in wereldse aangelegenheden. Ḥazrat Ḥasan al‑Baṣrī (raḍiyAllāhu ʿanhu) zei: “Wij hebben zulke mensen gezien dat, als je hen zou zien, je zou denken dat zij krankzinnig en boos zijn. Als zij jou hadden gezien, zouden zij jou duivels noemen.” De werelds opgeleide mensen ontkennen vaak de wonderen van de religie. Allāh Ta’ālā openbaart:

إِنَّ ٱلَّذِينَ لَا يَرْجُونَ لِقَآءَنَا وَرَضُواْ بِٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا وَٱطْمَأَنُّواْ بِهَا وَٱلَّذِينَ هُمْ عَنْ ءَايَاتِنَا غَٰفِلُونَ

“Degenen die niet hopen op Onze ontmoeting en tevreden blijven met het leven van deze wereld en daarin rust vinden, en die achteloos zijn tegenover Onze tekenen…” (Qur’ān 10:7). En:

وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكاً

“Wie zich afwendt van Mijn gedachtenis, voor hem zal er een benauwd leven zijn.” (Qur’ān 20:124)

Het zijn alleen de profeten die de kennis van deze wereld en de volgende hebben gecombineerd. Zij werden geholpen door de Heilige Geest (Jibrīl ʿalayhis salām) en kregen bovennatuurlijke krachten.

Middelen om geestelijke krachten te verwerven

Weet, o lieve lezers, dat er verschillende kennisvoorwaarden zijn die niet allemaal noodzakelijk zijn. Sommigen vallen plotseling in het achterhoofd, genaamd ilhām (inspiratie), en sommige worden verworven door inspanningen. Kennis die niet door inspanningen is verworven, is van twee soorten.

Een soort van dergelijke kennis is niet bekend waar het vandaan komt of hoe het komt. Een andere soort van dergelijke kennis komt door een engel die het in iemands ziel plaatst. Dit heet wahy (openbaring). Dit wordt geopenbaard aan de profeten. Ilhām van de eerste soort wordt geplaatst in de zielen van profeten en andere religieuze persoonlijkheden.

Kortom, de menselijke ziel is de plaats van het bekendmaken van waarheden van alle dingen, maar de eerdergenoemde obstakels staan als schermen. Dat zijn schermen tussen Lauḥ al‑Maḥfūẓ (de Bewaakte Tablet) en de spiegel van de ziel. Beelden van alles wat zal plaatsvinden tot de Dag der Opstanding zijn bewaard gebleven in deze Bewaakte Tablet. De werkelijke toestand van elke zaak wordt weerspiegeld in de spiegel van de ziel, net als een afbeelding in een spiegel.

Als er geen scherm is tussen de twee, is het zichtbaar in de ziel vanuit de Bewaakte Tablet. De wind van latīfa (essentie) verwijdert soms het scherm van de ziel, om te onthullen wat er in de Bewaakte Tablet staat. Soms kunnen toekomstige gebeurtenissen worden gezien in een droom. Door de dood worden alle schermen verwijderd. In wakkere staat kan het scherm soms ook worden verwijderd, mits geheime genade de ziel begunstigt. Dan komt in de ziel de kennis van de ongeziene dingen. Het duurt een korte tijd.

Ilhām en wahy (inspiratie en openbaring) kunnen niet door menselijke wil worden verkregen. Allāh Ta’ālā zegt:

وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ أَن يُكَلِّمَهُ ٱللَّهُ إِلَّا وَحْيًا أَوْ مِن وَرَآءِ حِجَابٍ أَوْ يُرْسِلَ رَسُولًا فَيُوحِيَ بِإِذْنِهِ مَا يَشَآءُ

“Het is niet aan een mens om met Allāh te spreken, behalve door middel van openbaring, of van achter een scherm, of door middel van een boodschapper die met Zijn toestemming onthult wat Hij wil.” (Qur’ān 42:51)

Verdiensten van de kennis door ilhām

De Soefi’s verkrijgen kennis door ilhām. Om deze reden hechten zij weinig waarde aan onderwijs, boeken lezen of argumenten. Zij zeggen dat de belangrijkste bron van kennis het bevrijden van zichzelf is van de veroordeling van het kwaad, het verbreken van alle connecties en het richten van alle inspanningen op Allāh Ta’ālā. Wanneer het nodig is, wordt Allāh Ta’ālā zelf de verzorger van de menselijke ziel. Hij redt de ziel door het licht van kennis te versterken. Wanneer Allāh Ta’ālā voor de ziel zorgt, valt er genade in, straalt licht, wordt de borst verruimd en worden de geheimen van de spirituele wereld bekendgemaakt. Door Allāh Taʿālā’s hulp worden de schermen van duisternis uit het bovenste deel van de ziel verwijderd en komt de ware aard van Allāh Ta’ālā tot de mens.

Het is dus de plicht van de dienaar van Allāh Ta’ālā om zijn ziel te zuiveren en inspanningen te doen met ware en oprechte intentie. Deze zaken worden geopend voor de profeten en Awliyāʾ. Licht stroomt over hun borsten. Het is niet te danken aan hun verworven kennis door inspanningen, maar aan hun onthechting van wereldse connecties en de volledige richting van hun energieën jegens Allāh Ta’ālā.

De Soefi gaat hierdoor op in Allāh Ta’ālā. Voor de Soefi is de eerste stap om alle wereldse connecties af te snijden, de ziel vacant te maken voor Allāh Ta’ālā, alle inspanningen voor familie, bezittingen, kinderen, huizen, naam en roem op te geven en zich vervolgens te beperken tot het uitvoeren van verplichte en vrijwillige ʿibādah (aanbidding). Zij zitten in meditatie met een geest volledig vrij van alles. Hun gedachten zijn alleen op één Wezen (Allāh Ta’ālā) gecentreerd.

Zelfs worden zij vrij van interpretatie van de Heilige Qur’ān, ḥadīth en andere boeken en zaken. Zij verblijven in eenzame plaatsen en roepen alleen Allāh Ta’ālā aan met nederigheid van geest, totdat zij een stadium bereiken waarin zij zelfs de bewegingen van hun tong opgeven. Dan komt de invloed van hun tong in hun ziel, die Allāh Ta’ālā regisseert. De woorden verdwijnen dan uit hun ziel, maar hun betekenissen blijven daarin.

Het is jouw optie om deze etappe te herwinnen. Je hebt geen macht om genade van Allāh Ta’ālā te claimen, maar je kunt geschikt worden om Zijn zegen te ontvangen. Op dat moment kan een sprankelende straal van de Waarheid schitteren in de ziel, eerst als een elektrische vonk, maar het duurt niet lang. Je zult je ziel blijven zuiveren en hopen op Allāh Taʿālā’s zegeningen.

Deze weg is zeer lastig en het resultaat tijdrovend. Als je één stadium bereikt, is het moeilijk om erin te blijven, omdat de duivel je voortdurend zal misleiden.

De Profeet ﷺ zei: “Het hart van een gelovige verandert sneller dan een pot met kokend water.” (Sunan Ibn Mājah, Kitāb al‑Muqaddimah, ḥadīth nr. 199). Tijdens deze periode van inspanningen en beproevingen kan zelfs de gezondheid verslechteren.

Ilhām en verworven kennis

Weet, o lieve lezers, dat de prachtige actie van de ziel buiten de kennis van de zintuigen ligt, omdat de ziel buiten de kennis van de zintuigen is. Dus om de daden van de ziel te begrijpen, zijn illustraties uit de materiële wereld noodzakelijk. Slechts twee daarvan worden hier aangehaald.

Eerste illustratie

Neem bijvoorbeeld aan dat een put is gegraven in de grond. Er zijn twee manieren om water te verkrijgen: via een pijp of kanaal, of door de put heel diep te graven zodat water uit de bodem kan stromen. De tweede manier is beter, omdat het op deze manier verkregen water zuiverder en duurzamer is. Evenzo is de ziel als een put, kennis is als water en de vijf zintuigen zijn als pijpen of kanalen. Kennis stroomt naar de ziel door middel van de vijf organen zoals pijpen of kanalen. Als je zuivere kennis wilt verkrijgen, moet je de vijf zintuigen sluiten, zoals men leidingen afsluit om zuiver water uit de bodem van de put te laten stromen. De vuiligheid in de bodem van de put moet worden verwijderd om zuiver water te laten uitstromen. Zo ook moet men de kennis die door de vijf zintuigen is opgedaan afsluiten, omdat dergelijke kennis vol kwalen, bijgeloof en fouten zit.

Hoe kan kennis uit de ziel komen als zij zonder kennis blijft? Dit zijn de prachtige daden van de ziel. Het is moeilijk om ze te verkrijgen uit wereldse kennis. Er kan echter worden gezegd dat de werkelijke toestand van alles is opgenomen in Lauḥ al‑Maḥfūẓ (de Bewaakte Tablet). Dit werd ook opgetekend in de zielen van engelen die dicht bij Allāh Ta’ālā zijn. Zoals een architect een ontwerp maakt voor het bouwen van een huis en het vervolgens uitvoert volgens zijn ontwerp, zo heeft de Schepper Zijn ontwerp van alles — van Zijn daden in de hemelen en de aarde, van de eerste tot de laatste dag — opgenomen in de Bewaakte Tablet. Daarna voert Hij alles uit volgens dat voorbereide plan. Er zijn vier stadia van deze materiële wereld:

Haar bestaan in de Bewaakte Tablet vóór de schepping van de wereld.
Deze materiële wereld verschijnt volgens dit plan.
De wereld van ideeën volgt deze materiële wereld.
De wereld van intellect volgt de wereld van ideeën.

Dit zijn de beelden die in de menselijke ziel vallen. Sommige werelden zijn materieel en andere immaterieel. Ook in de immateriële werelden is men meer spiritueel dan in de andere. Dit zijn de strategieën van Allāh Ta’ālā. Kijk naar het oog. Hoewel het klein is, vallen de beelden van de hemelen en de aarde erin. Dan komen zij in de ideeënwereld en vervolgens vallen zij in de ziel. De mens neemt er geen kennis van totdat het de ziel bereikt.

Lof aan Allāh Ta’ālā, Die de prachtige kracht in de ziel en de ogen creëerde, en Die ook de ziel en de ogen van sommigen blind maakte. Zo vallen de beelden van de wereld in de ziel, soms door de hulp van de vijf zintuigen en soms door de hulp van de Bewaakte Tablet, zoals het beeld van de zon in de ogen valt. Evenzo valt het beeld van de zon in water zoals het in de ogen valt.

Wanneer obstakels worden verwijderd tussen de ziel en de Bewaakte Tablet, ziet de ziel veel dingen en ontstaat kennis daaruit. Dan is geen hulp van de zintuigen meer nodig voor dergelijke kennis. Het is net als het uitstromen van water uit de diepe bodem van een put. Allāh Ta’ālā openbaart:

وَعِندَهُۥٓأُمُّٱلۡكِتَٰبِ

“En bij Hem is de Moeder van het Boek (de Bewaakte Tablet).” (Qur’ān 13:39)

Twee deuren van de ziel

Eén deur van de ziel is open naar de spirituele wereld, die de wereld van de engelen en de Bewaakte Tablet is. De andere deur van de ziel is open naar de vijf zintuigen en verbonden met de materiële wereld.

De eerste deur, die openstaat voor de spirituele wereld, kan beter worden begrepen uit dromen waarin men toekomstige en voorbije gebeurtenissen kan zien. Men kan dit vertellen zonder kennis te hebben opgedaan via de vijf zintuigen. Die deur is open voor degene die zich in eenzaamheid blijft inzetten voor de gedachtenis aan Allāh Ta’ālā. De Profeet ﷺ zei: “De bewoners van eenzaamheid zijn voorgegaan.” Hij werd gevraagd: “O Profeet ﷺ van Allāh Ta’ālā, wie zijn de bewoners van eenzaamheid?” Hij antwoordde: “Zij die rein zijn gemaakt door de gedachtenis aan Allāh Ta’ālā, degenen wier lasten zijn weggenomen door de gedachtenis aan Allāh Ta’ālā en degenen die op de Dag van de Opstanding zullen komen, vrij van lasten.” (Musnad Aḥmad, Kitāb al‑Zuhd, ḥadīth nr. 23139). Toen beschreef hij hun deugden en las deze woorden van Allāh Ta’ālā voor: “Eerst zet Ik licht in hun ziel. Als gevolg hiervan zenden zij het nieuws uit dat zij van Mij krijgen.” Er is verschil in de kennis van de profeten, de Awliyāʾ, de Schriftgeleerden en de wetenschappers.

Kennis van de profeten en de Awliyāʾ komt uit de poort van de ziel die openstaat naar de spirituele wereld.
Kennis van de Schriftgeleerden komt uit de poort van de ziel die openstaat naar de spirituele wereld, maar via studie en helderheid.
Kennis van de wetenschappers komt uit de poort van de ziel die openstaat naar de materiële wereld door middel van de vijf zintuigen.

Het is dus onmogelijk voor de laatste om geestelijke kennis te verwerven.

Tweede illustratie

Het onderscheid tussen de acties van de Schriftgeleerden en de Awliyāʾ kan worden begrepen uit de tweede illustratie. De Schriftgeleerde leert de basisprincipes van studie, helderheid en zuiverheid. De spirituele kennis van een gelovige is eeuwig, omdat de ziel van een gelovige geen dood kent. Op het moment van zijn dood vergaat zijn kennis niet. Ḥazrat Ḥasan al‑Baṣrī (raḍiyAllāhu ʿanhu) zei: “De aarde kan de geloofsplaats niet verteren, maar het is een middel om de nabijheid van Allāh Ta’ālā te bereiken.” De rang van de gelukkige verschilt volgens de mate van maʿrifah (kennis van Allāh Ta’ālā) en geloof, zoals er verschil is tussen rijke mannen naar gelang hun rijkdom. Maʿrifah is een licht; zonder dit licht kan de gelovige het Goddelijke visioen niet veiligstellen. Allāh Ta’ālā openbaart:

يَوْمَ تَرَى ٱلْمُؤْمِنِينَ وَٱلْمُؤْمِنَاتِ يَسْعَىٰ نُورُهُم بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَبِأَيْمَانِهِم بُشْرَاكُمُ ٱلْيَوْمَ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا ٱلأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا ذَلِكَ هُوَ ٱلْفَوْزُ ٱلْعَظِيمُ

“En de Dag waarop gij de gelovige mannen en vrouwen zult zien, hun licht vóór hen en aan hun rechterhand uitstralend; verblijdend nieuws is er voor u op deze Dag! Tuinen waar doorheen rivieren stromen, waarin gij zult vertoeven. Dat is de opperste zegepraal.” (Qur’ān 57:12)

Er is verschil in de graden van licht. De Profeet ﷺ zei: “Als het geloof van Abū Bakr (raḍiyAllāhu ʿanhu) wordt gemeten met dat van de mensen in de wereld, behalve het geloof van de profeten en apostelen, zal het evenwicht van zijn geloof zwaarder zijn.” (Sunan al‑Tirmidhī, Kitāb al‑Manāqib, ḥadīth nr. 3661). Het licht van het geloof van de profeten en apostelen is als de stralen van de zon, het licht van de Ṣiddīq is als dat van de maan, het licht van de Awliyāʾ is als dat van de sterren en het licht van de algemene gelovigen is als dat van een lamp. De Profeet ﷺ zei: “Wie in zijn hart geloof heeft zo groot als een atoom, zal uit de hel worden genomen.” (Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb al‑Īmān, ḥadīth nr. 193)

Allāh Ta’ālā zegt: “Allāh zal die gelovigen onder u die kennis hebben gekregen in rang verhogen.” (Qur’ān 58:11). Ḥazrat Ibn ʿAbbās (raḍiyAllāhu ʿanhu) legde dit vers uit door te zeggen: “Allāh Ta’ālā zal de geleerde gelovigen boven de gewone gelovigen plaatsen met 700 graden, en de afstand tussen elke twee graden is als de afstand tussen hemel en aarde.”

De Profeet ﷺ zei: “De meerderheid van de bewoners van het Paradijs zijn eenvoudig, maar de geleerde zal in het hoogste Paradijs leven.” (Sunan Ibn Mājah, Kitāb al‑Muqaddimah, ḥadīth nr. 222). En hij zei: “De superioriteit van een geleerde boven een gewone aanbidder is als mijn superioriteit boven een gewone man onder mijn volgelingen.” (Sunan al‑Tirmidhī, Kitāb al‑ʿIlm, ḥadīth nr. 2685). In een andere ḥadīth staat: “De superioriteit van de volle maan boven de sterren.” (Sunan Abū Dāwūd, Kitāb al‑ʿIlm, ḥadīth nr. 3641)

Uit het bovenstaande kan worden begrepen dat het verschil tussen de rangen van de bewoners van het Paradijs zal zijn conform het verschil van hun ziel in Goddelijke kennis.

Bewijs van Sharīʿah over de juistheid van de manieren van de Soefi’s in het verkrijgen van spirituele kennis

Ilhām en Kashf

Als er iets over een onbekende bron wordt bekendgemaakt aan iemand middels ilhām, wordt hij Soefi genoemd. Door voortdurende betrokkenheid bij de dienst van Allāh Ta’ālā wordt spirituele kennis in de ziel bekendgemaakt middels ilhām of kashf. De Profeet ﷺ zei: “Allāh geeft iemand die handelt naar zijn kennis, kennis die voor hem eerder onbekend was. Hij geeft hem taufīq (genade) in zijn daden totdat het Paradijs voor hem zeker wordt. Hij die niet conform zijn kennis handelt, zwerft rond in zijn leerproces. Allāh Ta’ālā is hem niet genadig in de wijze waarop hij handelt totdat de hel voor hem zeker wordt.” (Musnad Aḥmad, Kitāb al‑Zuhd, ḥadīth nr. 23415). Allāh Ta’ālā zegt:

وَمَن يَتَّقِ ٱللَّهَ يَجْعَل لَّهُۥ مَخْرَجٗا وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ

“Allāh maakt een weg vrij voor wie Hem vreest en voorziet hem uit een bron die hij niet kan bedenken.” (Qur’ān 65:2–3). Dit betekent dat Allāh Ta’ālā hem uit twijfels en moeilijkheden haalt en hem kennisgeeft zonder onderwijs, en begrip zonder ervaring. Allāh Ta’ālā zegt:

يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ إِن تَتَّقُواْ ٱللَّهَ يَجْعَل لَّكُمْ فُرْقَانٗا

“O jullie die geloven, als jullie Allāh vrezen, zal Hij jullie furqān geven.” (Qur’ān 8:29). Furqān betekent licht waarmee waarheid en leugen kunnen worden onderscheiden en waarmee men uit twijfel kan komen. De Profeet ﷺ deed gewoonlijk smeekbede: “O Allāh, geef mij licht, verhoog mijn licht, geef mij licht in mijn ziel, geef mij licht in mijn graf, geef mij licht in mijn gehoor, geef mij licht in mijn ogen.” (Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb al‑Ṣalāh, ḥadīth nr. 763). Ook zei hij: “Geef mij licht in mijn haren, mijn vlees, mijn bloed en mijn botten.” Toen gevraagd werd naar de betekenis van het vers:

فَمَن شَرَحَ ٱللَّهُ صَدْرَهُۥ لِلْإِسْلَٰمِ فَهُوَ عَلَىٰ نُورٖ مِّن رَّبِّهِۦ

“Hij is op het licht van Allāh wiens hart Allāh heeft geopend voor de islam.” (Qur’ān 39:22). Antwoordde de Profeet ﷺ: “Het is menging van licht; wanneer het licht in de ziel valt, breidt het hart zich uit en verspreidt zich.” (Musnad Aḥmad, Kitāb al‑Zuhd, ḥadīth nr. 23876). De Profeet ﷺ deed smeekbede voor Ibn ʿAbbās (raḍiyAllāhu ʿanhu): “O Allāh, geef hem kennis van religie en interpretatie.” (Ṣaḥīḥ al‑Bukhārī, Kitāb al‑ʿIlm, ḥadīth nr. 75)

Ḥazrat ʿAlī (raḍiyAllāhu ʿanhu) zei: “Er is niets wat de Profeet ﷺ voor ons heeft verborgen.”

Allāh Ta’ālā geeft de kennis van de Heilige Qur’ān aan enkele van Zijn dienaren. Het is geen verworven kennis. Allāh Ta’ālā zegt:

يُؤْتِي ٱلْحِكْمَةَ مَن يَشَآءُ

“Hij geeft wijsheid aan wie Hij wil.” (Qur’ān 2:269). En:

فَفَهَّمْنَٰهَا سُلَيْمَٰنَ

“Wij gaven Sulaymān begrip.” (Qur’ān 21:79)

Ḥazrat Abū al‑Dardāʾ (raḍiyAllāhu ʿanhu) zei: “Een gelovige is hij die door de hulp van Allāh Ta’ālā met Licht alles van achter het scherm ziet.” Een wijsgeer zei: “Vrees de aanblik van een gelovige wanneer hij met het Licht van Allāh Ta’ālā kijkt.” De Profeet ﷺ zei: “Leren is van twee soorten. Eén soort leren ligt verborgen in de ziel, en dat is het voordeel van het leren.” (Sunan Ibn Mājah, Kitāb al‑Muqaddimah, ḥadīth nr. 219). Een geleerde zei hierover: “Dat is een geheime zaak uit de geheime zaken van Allāh Ta’ālā. Hij werpt het in de zielen van Zijn geliefde dienaren; gewone mensen hebben er geen idee van.” Dit is kennis van de Almachtige, genaamd ʿIlm al‑Ladunī (geheime kennis). Allāh Ta’ālā zegt:

وَعَلَّمْنَٰهُ مِن لَّدُنَّا عِلْمٗا

“Wij leerden hem kennis van Onze zijde.” (Qur’ān 18:65).Sommige kennis komt van Allāh Ta’ālā en sommige kennis wordt verworven door middel van mensen. Het kan geen geheime kennis genoemd worden die voortkomt uit de diepe bodem van de ziel zonder reden. De Heilige Qur’ān en ḥadīth ondersteunen dit.

Voorbeelden van ʿIlm al‑Ladunī

Ḥazrat Abū Bakr (raḍiyAllāhu ʿanhu) zei tegen Ḥazrat ʿĀishah (raḍiyAllāhu ʿanhā) op het moment van zijn dood: “Zij zijn zowel uw broer als zuster.” Op dat moment was zijn vrouw zwanger en zij gaf daarna een dochter. Hij wist dus vooraf dat er een dochter geboren zou worden.
Op een dag zei Ḥazrat ʿUmar (raḍiyAllāhu ʿanhu) tijdens zijn preek: “O leger, naar de heuvel, richting de heuvel.” Door kashf kwam hij te weten dat de vijanden op het punt stonden de moslimsoldaten te vermoorden. Hij waarschuwde hen en riep hen om zich op de heuvel te groeperen. Het is wonderlijk dat zijn oproep direct de soldaten bereikte.
Ḥazrat Anas (raḍiyAllāhu ʿanhu) vertelde: “Ik ging naar ʿUthmān om hem te ontmoeten. Onderweg kwam ik een vrouw tegen en dacht aan haar buitengewone schoonheid. Toen ik bij ʿUthmān aankwam, zei hij: ‘Iemand van jullie is bij mij gekomen met een open teken van verjonging in zijn ogen. Weet je niet dat het kijken naar een vreemde vrouw niet toegestaan is? Toon berouw, anders zal ik je straffen.’ Ik zei: ‘Openbaring komt alleen naar de Profeet ﷺ.’ Ḥazrat ʿUthmān zei: ‘Openbaring komt niet, maar door diepgaand inzicht kan alles worden gezien.’”

Ware droom

De ware droom onthult ongeziene gebeurtenissen. Wanneer dit mogelijk is in een droom, is het niet onmogelijk in wakkere toestand. In de slaap blijven de acties van de uiterlijke zintuigen gesloten en geschorst, terwijl de ziel vrij blijft van de verlovingen van de materiële wereld. Dan blijft de deur van de kennis van de ziel een beetje open naar de spirituele wereld. Dit gebeurt soms ook in wakkere toestand.

Profetieën van de Profeet ﷺ

Met betrekking tot de profetieën van de Profeet ﷺ over toekomstige gebeurtenissen zijn er bewijzen in de Heilige Qur’ān. Een profeet is hij aan wie de werkelijke aard van alles wordt bekendgemaakt. Een Walī is hij die niet verwikkeld blijft in de dagelijkse zaken van het volk, maar die de ware aard van de dingen kan kennen. De Profeet ﷺ zei: “Er zijn ware nieuwsbrengers onder mijn volgelingen, en ʿUmar is er één van.” (Ṣaḥīḥ al‑Bukhārī, Kitāb al‑Manāqib, ḥadīth nr. 3689; Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb Faḍāʾil al‑Ṣaḥābah, ḥadīth nr. 2398). In een ḥadīth Qudsī zegt Allāh: “Hij wiens nieuws Ik uit de ziel neem, houdt Mijn dhikr stevig in zijn ziel. Ik neem zijn aanklacht en word zijn Vriend, Vermaner en Metgezel.” (Musnad Aḥmad, Kitāb al‑Zuhd, ḥadīth nr. 11145)

Uitspraken van de vroege vromen

Ḥazrat Abū Sulaymān al‑Dārānī (raḍiyAllāhu ʿanhu) zei: “De ziel is als een tent waarvan alle poorten gesloten zijn. Eén poort wordt geopend naar de spirituele wereld en naar Allāh Ta’ālā. Dat wordt geopend door Allāh Ta’ālā voor angst, onthouding van wereldse lusten, hebzucht en inspanningen.”
Een zekere wijze man zei: “De ‘hand’ van Allāh Ta’ālā wordt op de wijze geplaatst. Zij vertellen niets behalve wat Allāh Ta’ālā aan hen bekendmaakt.”
Een andere wijsgeer zei: “Als je verstandig bent, zal ik je vertellen dat Allāh Ta’ālā een aantal van Zijn geheimen aan Zijn dienaren bekendmaakt die Hem vrezen.”

Satans influisteringen in de ziel

Zoals reeds gezegd, de ziel is een gesloten tent die verschillende deuren heeft gekregen en van elke deur is de toestand doordrenkt. Of, de ziel is als een gebouw waar pijlen uit elke richting worden geschoten. Of, de ziel is als een bewaarde spiegel waarin verschillende beelden worden geplaatst en beeld na beeld erin valt. Of, de ziel is als een put die een verbinding heeft met leidingen waardoor water erin valt.

De vijf zintuigen zijn de open pijpen, en de geheime pijpen zijn het karakter en gedrag van een mens, opgebouwd uit hebzucht, woede enzovoort. Wat door de vijf zintuigen wordt waargenomen, valt in de ziel. Wanneer seksuele passie hoog stijgt door overmatig eten en drinken, valt het effect in de ziel. De ziel verandert van de ene toestand naar de andere. Dit effect in de ziel heet khawāṭir (gedachten), waaruit de wil groeit en vervolgens de intentie. Gedachten zijn goed of slecht. Goede gedachten worden ilhām genoemd en slechte gedachten worden waswasah (influisteringen van de duivel).

Duivel en engel

De duivel en de engelen hebben impulsen. De oorzaak of drang die naar goed roept, wordt engel genoemd, en de oorzaak die naar slecht roept, wordt duivel genoemd. Latīfa geeft hulp aan de ziel bij het ontvangen van ilhām (inspiratie), en deze hulp heet taufīq (genade). Het ding dat wordt aanvaard door waswasah wordt misleiding genoemd. De actie van een engel is om een impuls te geven tot goede daden, om waarheid te onthullen en om orde te brengen tegen kwaad en onfatsoenlijkheid. Zo schiep Allāh Ta’ālā twee tegengestelde krachten. Allāh Ta’ālā openbaart:

وَهُوَ ٱلَّذِي مَدَّ ٱلأَرْضَ وَجَعَلَ فِيهَا رَوَاسِىَ وَأَنْهَاراً وَمِن كُلِّ ٱلثَّمَرَاتِ جَعَلَ فِيهَا زَوْجَيْنِ ٱثْنَيْنِ يُغْشِى ٱلَّيلَ ٱلنَّهَارَ إِنَّ فِي ذٰلِكَ لآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ

“En Hij is het, Die de aarde uitspreidde, er bergen op verhief en rivieren vormde. En Hij maakte er elke vruchtensoort in twee geslachten. Hij doet de nacht de dag bedekken. Voorwaar, daarin zijn tekenen voor een volk dat nadenkt.” (Qur’ān 13:3). Behalve Allāh Ta’ālā hebben alle dingen een tegenpool. Allāh Ta’ālā is Eén en Uniek, Die verschillende dingen heeft geschapen. Dus leeft de ziel in strijd tussen engel en duivel.

De Profeet ﷺ zei: “Er zijn twee impulsen in de ziel: één impuls van de engel die naar goed roept en de waarheid bevestigt. Wie deze impuls voelt, moet weten dat het van Allāh Ta’ālā is. De andere impuls komt van de vijand (Satan), die tot twijfel leidt, de waarheid als leugen uitdraagt en goede werken verbiedt. Wie dit voelt, moet zijn toevlucht zoeken tot Allāh Ta’ālā tegen de vervloekte duivel.” (Sunan al‑Tirmidhī, Kitāb al‑Tafsīr, ḥadīth nr. 2988). Daarna reciteerde de Profeet ﷺ het volgende vers:

ٱلشَّيْطَانُ يَعِدُكُمُ ٱلْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُم بِٱلْفَحْشَآءِ وَٱللَّهُ يَعِدُكُم مَّغْفِرَةً مِّنْهُ وَفَضْلاً وَٱللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ

“Satan dreigt jullie met armoede en beveelt jullie tot het slechte, terwijl Allāh jullie vergiffenis en overvloed belooft; en Allāh is Overvloedig gevend, Alwetend.” (Qur’ān 2:268)

Ḥazrat Ḥasan al‑Baṣrī (raḍiyAllāhu ʿanhu) zei: “Twee gedachten zwerven om de ziel: een gedachte van Allāh Ta’ālā en een andere van de duivel. Allāh Ta’ālā toont barmhartigheid aan een dienaar die stopt bij de laatste gedachte. Als de ziel lage verlangens en passies volgt, krijgt de duivel de overhand. Als zij de gewoonten van engelen volgt, wordt zij de rustplaats van engelen.”

De Profeet ﷺ zei: “Er is niemand onder jullie in wie er geen duivel is.” De metgezellen vroegen: “O Boodschapper van Allāh Ta’ālā, verblijft hij ook in u?” Hij antwoordde: “Er is ook een duivel in mij, maar Allāh Ta’ālā hielp mij om hem te overwinnen en hij is onderdanig aan mij geworden. Hij vertelt mij alleen wat goed is.” (Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb Ṣifāt al‑Qiyāmah, ḥadīth nr. 2814)

Invloed van de duivel

De duivel richt ravage aan door middel van seksuele passie. Wie hem volgt, zal de duivel als zijn gids vinden. Wie terugkeert naar dhikr, ziet de duivel terugwijken en de engel een stimulans geven tot goede werken. In het strijdveld van de ziel is er een voortdurende botsing tussen de soldaten van de duivel en de engelen totdat één de overhand krijgt. Na de overwinning blijft de ziel in vrede en wordt de duivel onderdanig. Ata ibn Ziyād (raḍiyAllāhu ʿanhu) zei: “De duivel betreedt een ziel zoals een dief een huis binnengaat. Als er iets in het huis is, neemt de dief het mee. Als er niets in het huis is, verlaat de dief het huis.” Met andere woorden: de duivel komt niet in een ziel die vrij is van seksuele passie en kwade verlangens. Allāh Ta’ālā zegt tegen de duivel:

إِنَّ عِبَادِي لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطَٰنٌ

“Voorwaar, over Mijn dienaren heb jij geen macht.” (Qur’ān 15:42). En:

أَفَرَءَيْتَ مَنِ ٱتَّخَذَ إِلَٰهَهُۥ هَوَىٰهُ

“Heb je iemand gezien die zijn passie tot god heeft genomen?” (Qur’ān 45:23)

Ḥazrat ʿAmr ibn al‑ʿĀṣ (raḍiyAllāhu ʿanhu) zei tegen de Profeet ﷺ: “O Boodschapper van Allāh Ta’ālā, de duivel komt in mijn Qur’ān‑lezing tijdens het gebed.” De Profeet ﷺ zei: “Dat is een duivel genaamd Khanzab. Als je hem voelt, zoek dan toevlucht bij Allāh Ta’ālā en spuug drie keer naar je linkerzijde.” (Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb al‑Ṣalāh, ḥadīth nr. 2203). Hij zei dat Allāh Ta’ālā hem had opgelucht nadat hij dit deed. In een andere ḥadīth zei de Profeet ﷺ: “Er is een duivel in de wuḍūʾ genaamd Walhān. Zoek toevlucht bij Allāh Ta’ālā tegen hem.”

Satans influisteringen en waarschuwingen

Allāh Ta’ālā openbaart:

فَإِذَا قَرَأْتَ ٱلْقُرْآنَ فَٱسْتَعِذْ بِٱللَّهِ مِنَ ٱلشَّيْطَانِ ٱلرَّجِيمِ

“En wanneer je de Qur’ān voordraagt, zoek dan je toevlucht tot Allāh tegen Satan, de verworpene.” (Qur’ān 16:98). Ḥazrat Mujāhid (raḍiyAllāhu ʿanhu) zei als uitleg van dit vers dat het een breed teken in de ziel is. Als men Allāh Ta’ālā herinnert, vlucht de duivel weg. Wanneer men achteloos is, neemt de duivel plaats in de ziel. Dhikr van Allāh en duivelse vernuft zijn als licht en duisternis die niet samen kunnen bestaan.

De Profeet ﷺ zei: “De duivel plaatst zijn stam in de ziel van de mens. Als hij Allāh Ta’ālā herinnert, gaat hij weg; wanneer hij achteloos is, valt hij zijn ziel aan.” (Musnad Aḥmad, Kitāb al‑Zuhd, ḥadīth nr. 17974). De Profeet ﷺ zei ook: “Wanneer een man, nadat hij zijn veertigste jaar bereikt, niet spoort, wrijft de duivel met zijn handen zijn gezicht en zegt: ‘Ik heb zijn gezicht geveegd dat geen heil heeft gekregen.’” (Musnad Aḥmad, Kitāb al‑Zuhd, ḥadīth nr. 23408). En hij ﷺ zei: “De duivel beweegt in de mens mee met de circulatie van het bloed.” (Ṣaḥīḥ al‑Bukhārī, Kitāb al‑ʿItiṣām, ḥadīth nr. 7171; Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb al‑Salām, ḥadīth nr. 2174). De reden is dat honger de seksuele passie geneest, die het wapen van de duivel is. Allāh Ta’ālā zegt dat de duivel zei:

لَأَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِرَٰطَكَ ٱلْمُسْتَقِيمَ ثُمَّ لَآتِيَنَّهُم مِّن بَيْنِ أَيْدِيهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ وَعَنْ أَيْمَٰنِهِمْ وَعَن شَمَآئِلِهِمْ

“Ik zal blijven zitten op Uw rechte pad voor hen. Dan kom ik naar hen van voren, van achteren, van hun rechterkant en van hun linkerkant.” (Qur’ān 7:16–17)

De Profeet ﷺ zei: “De duivel blijft op verschillende wegen voor de mens zitten. Hij zit op het pad van de islam en zegt: ‘Wil je de islam accepteren na het opgeven van je religie en die van je voorouders?’ Wanneer hij hem negeert en de islam aanvaardt, zit hij op het pad van emigratie en zegt: ‘Verlaat je je land na het verlaten van je geboorteland en je eigendommen?’ Wanneer hij hem negeert, zit hij op het pad van Jihād en zegt: ‘Vecht je om jezelf en je eigendommen te vernietigen?’ Hij negeert hem en vecht. Als een man sterft na het uitvoeren van deze acties, wordt hij door Allāh Ta’ālā beloond met het Paradijs.” (Musnad Aḥmad, Kitāb al‑Zuhd, ḥadīth nr. 23409)

Waarschuwingen tegen de duivel

Allāh Ta’ālā openbaart:

إِنَّ ٱلشَّيْطَانَ لَكُمْ عَدُوّٞ فَٱتَّخِذُوهُ عَدُوًّا إِنَّمَا يَدْعُواْ حِزْبَهُۥ لِيَكُونُواْ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلسَّعِيرِ

“Voorwaar, Satan is een vijand van jullie, behandel hem daarom als vijand. Hij roept zijn volgelingen slechts opdat zij bewoners van het brandende Vuur mogen worden.” (Qur’ān 35:6). En verder:

أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يَٰبَنِيٓ ءَادَمَ أَن لَّا تَعْبُدُواْ ٱلشَّيْطَٰنَ إِنَّهُۥ لَكُمْ عَدُوّٞ مُّبِينٞ

“Heb Ik jullie niet bevolen, o kinderen van Adam, dat jullie Satan niet zouden dienen, daar hij een openlijke vijand van jullie is?” (Qur’ān 36:60). Dus iedereen moet zich tegen hem beschermen en niet verzanden in nutteloze vragen over zijn vorm of aard.

Drie soorten gedachte

(1) Slechte gedachten leiden tot kwaad, (2) goede gedachten leiden tot goed en dit heet ilhām, en (3) gedachten vermengd met goede en slechte leiden tot twijfel en het is niet bekend of ze afkomstig zijn van engelen of duivels. De duivel kan de meerderheid van de vrome mannen niet direct in de richting van kwade daden roepen. Hij geeft hun twijfel in de vorm van iets goeds, en dat is een grote misleiding die veel mensen vernietigt. Zo adviseert hij een Schriftgeleerde om preken te houden door zijn lezingen te versieren met sierwoorden. Zijn doel is om hem te sturen naar een vertoon van daden en om in zijn geest hebzucht en roem te genereren.

De Profeet ﷺ zei: “Allāh Ta’ālā zal deze religie helpen met zulke mannen die geen aandeel in religie zullen hebben.” (Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb al‑Imārah, ḥadīth nr. 1825). En in een andere ḥadīth: “Allāh Ta’ālā zal de religie helpen door een overtreder.” (Musnad Aḥmad, Kitāb al‑Zuhd, ḥadīth nr. 23410)

Bedrog van de duivel

Er is verteld dat de duivel eens bij de Profeet ʿĪsā (ʿalayhis salām) kwam en hem zei: “Zeg: er is geen godheid dan Allāh.” Profeet ʿĪsā antwoordde: “Dit is een waar woord, maar ik zal het niet in gehoorzaamheid aan uw dictaat opvolgen.”

Iedere mens moet de bron van zijn gedachten kennen, of ze nu afkomstig zijn van een engel of van de duivel. Hij moet dit bestuderen door diep inzicht te verkrijgen en niet door dictaten van passie en lage verlangens. Het zal niet aan hem worden bekendgemaakt, behalve door het Licht van Allāh Ta’ālā, uit angst en diepe kennis. Allāh Ta’ālā zegt:

إِذَا مَسَّهُمْ طَائِفٞ مِّنَ ٱلشَّيْطَٰنِ تَذَكَّرُواْ فَإِذَا هُم مُّبْصِرُونَ

“Wanneer een partij van de duivel hen aanvalt, herinneren zij zich Allāh, en dan zien zij duidelijk.” (Qur’ān 7:201). De middelen om zichzelf te redden van de listen van de duivel zijn het sluiten van de deuren van de gedachten: de vijf zintuigen, geheime seksuele passie en wereldse connecties.

Ḥazrat Ḥasan al‑Baṣrī

Op een dag vroeg een man aan Ḥazrat Ḥasan al‑Baṣrī (raḍiyAllāhu ʿanhu): “O Abū Saʿīd, slaapt de duivel?” Hij glimlachte en antwoordde: “Als hij zou slapen, zouden wij rust hebben gekregen. Geen gelovige is veilig voor hem.” De Profeet ﷺ zei: “Een gelovige drijft zijn duivel uit zoals één van jullie op reis op zijn kameel rijdt.” (Musnad Aḥmad, Kitāb al‑Zuhd, ḥadīth nr. 23411)

Ḥazrat Ibn Masʿūd (raḍiyAllāhu ʿanhu) zei: “De duivel van een gelovige is mager en dun. Het is waar dat er veel deuren open zijn voor de duivel naar de ziel, maar de deur van de engelen is slechts één die met de andere deuren wordt verbonden.”

Het rechte pad

Ḥazrat ʿAbdullāh ibn Masʿūd (raḍiyAllāhu ʿanhu) vertelde dat de Profeet ﷺ voor ons een lijn tekende en zei: “Dit is het pad van Allāh.” Hij tekende verschillende lijnen aan de rechter- en linkerzijde van die lijn en zei: “Dit zijn verschillende paden, en op elk pad roept de duivel.” Daarna reciteerde hij:

وَأَنَّ هَٰذَا صِرَٰطِي مُسْتَقِيمٗا فَٱتَّبِعُوهُ وَلَا تَتَّبِعُواْ ٱلسُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَن سَبِيلِهِۦ

“Dit is Mijn rechte weg. Volg het en volg niet verschillende paden.” (Qur’ān 6:153)

Het verhaal van de kluizenaar

De Profeet ﷺ zei: “Er was een kluizenaar onder de kinderen van Israël. Toen de duivel een vrouw verstrikte, inspireerde hij haar familieleden dat haar genezing in de handen van de kluizenaar lag. Zij brachten de vrouw naar hem en drongen erop aan dat hij haar bij zich zou houden. Na grote druk hield hij haar voor behandeling. Toen kwam de duivel naar de kluizenaar en gaf hem kwade adviezen. De kluizenaar woonde samen met de vrouw, die zwanger werd. Vervolgens zei de duivel tegen hem dat hij haar moest doden, anders zouden haar familieleden hem vermoorden. Hij doodde de vrouw en begroef haar. De duivel vertelde haar familie dat de kluizenaar haar had vermoord omdat zij zwanger was van hem. Toen zij hem ondervroegen, zei hij dat zij gestorven was. Daarna zei de duivel tegen hem: ‘Ik zal je redden als je mij gehoorzaamt. Doe twee keer sajdah voor mij.’ Toen hij dat deed, zei de duivel: ‘Ik ben nu vrij van jou.’” (Sunan al‑Tirmidhī, Kitāb Tafsīr al‑Qur’ān, ḥadīth nr. 3509)

Duivelse intrede in de ziel

Weet, lieve lezers, de ziel is als een vesting en de duivel wil het betreden en ravage plegen. Om het te redden van de duivel, moet men de deuren van dit fort bewaken. Het is onmogelijk voor de duivel om ze te vinden, tenzij hij de deuren kent die het karakter en gedrag van de mens betekenen.

De deur van woede en seksuele passie

Een grote deur voor de duivelse intrede is woede en seksuele passie. Wanneer intelligentie zwak is, vallen de krachten van de duivel aan. Wanneer een mens boos wordt, speelt de duivel met hem.

Het is verteld dat toen de duivel bij Mozes (ʿalayhis salām) kwam, hij zei: “O Mozes, Allāh selecteerde u als profeet en sprak veel met u. Ik heb zonde begaan en ik wil spijt betuigen. Spreek tot mijn Heer of Hij mijn zonden kan vergeven.”

Mozes zei: “Nou, ik doe het.” Hij klom op de heuvel, sprak met Allāh Ta’ālā en wilde van de heuvel weer weggaan. Toen zei hij: “De belofte nakomen.” Mozes zei: “O Heer, Uw schepping Iblīs wenst dat zijn berouw wordt aanvaard.” Allāh Ta’ālā openbaarde vervolgens aan Mozes: “O Mozes, uw wens is vervuld. Zeg aan de duivel om voor het graf van Adam te protesteren en berouw te tonen.”

Toen vertelde Mozes dit aan de duivel. Hij werd boos en zei: “Ik heb niet voor hem sajdah gedaan toen hij in leven was. Zal ik het nu na zijn dood doen? Ik heb een plicht jegens u omdat u bij Allāh Ta’ālā voor mij hebt bemiddeld. Mensen moeten mij in drie dingen indachtig zijn en ik zal hen geen kwaad doen: (1) Als hij boos wordt, moet hij niet vergeten dat mijn leven met zijn ziel is, mijn ogen zijn met zijn ogen en ik beweeg in hem met de circulatie van bloed. (2) Als men zich bij een oorlog aansluit, moet hij bedenken dat ik op dat moment naar beneden kom en ik herinner hem aan zijn echtgenotes, kinderen en eigenschappen, waardoor hij wegvlucht. (3) Men mag niet zitten bij een vrouw die getrouwd is. Ik blijf bij haar als zijn boodschapper. Ik stop niet totdat ik hem in gevaar laat vallen.” Uit dit verhaal blijkt hoe gevaarlijk woede en seksuele passie zijn.

De deur van hooghartigheid

Een bepaalde Walī vroeg aan de duivel: “Vertel mij hoe jij de controle over een man houdt.” Hij zei: “Ik houd controle over hem ten tijde van zijn woede.” Toen de duivel naar een kluizenaar ging, vroeg deze hem: “Welk gedrag van een man is het meest behulpzaam voor jou?” De duivel antwoordde: “Hooghartig humeur, want wanneer een man hooghartig humeur heeft, verander ik hem zoals een jongen zijn speelgoed overdraait.”

De deur van haat en hebzucht

Een andere grote deur van de duivel om in de ziel te komen is haat en hebzucht. Wanneer een man voor iets hebzucht heeft, maakt het hem doof en blind, zoals de Profeet ﷺ zei: “Je liefde voor iets maakt je doof en blind.” (Sunan Abū Dāwūd, Kitāb al‑Adāb, ḥadīth nr. 5130)

Het is verteld dat op het moment dat de Profeet Nūḥ (ʿalayhis salām) de ark betrad, hij een paar van alles meenam op bevel van Allāh. Toen vond hij een oude man (de duivel) in de boot en vroeg hem: “Waarom ben je gekomen?” De oude man antwoordde: “Ik ben gekomen om de harten van uw metgezellen angstig te maken, zodat hun hart bij mij en hun lichamen met u kunnen blijven.”

Nūḥ zei: “O vijand van Allāh Ta’ālā, ga weg, vervloekte.” Toen zei de oude man tegen hem: “Ik zal mensen met vijf dingen vernietigen en ik zal aan u twee dingen niet bekendmaken.” Allāh Ta’ālā openbaarde toen aan Nūḥ: “U hebt geen noodzaak voor die dingen, vertel hem om aan u de twee dingen te onthullen.” Nūḥ vertelde dit aan de duivel. De duivel zei: “De twee dingen zijn hebzucht en haat. Ik ben vervloekt vanwege haat. Ik heb hebzucht in Adam opgewekt en hem misleid.”

De deur van eten met tevredenheid

Een andere deur van de duivel is het eten naar hartenlust, hoewel het eten wettig en puur is, omdat het de seksuele passie sterk maakt. Eens kwam de duivel naar de Profeet Yaḥyā (ʿalayhis salām). Hij zag dat zijn lichaam stijf en sterk was en vroeg hem: “Iblīs, wat is de reden dat je een sterk lichaam hebt?” Iblīs antwoordde: “De reden is seksuele passie.” Yaḥyā vroeg: “Heb ik er iets van?” De duivel antwoordde: “Soms eet je met voldoening en als gevolg daarvan voel je je zwaar om te bidden.” Toen vroeg Yaḥyā: “Heb ik nog iets anders?” De duivel antwoordde: “Je hebt niets anders.” Profeet Yaḥyā zei: “Ik zal nooit meer naar hartenlust eten.” Iblīs zei: “Bij de naam van Allāh, ik zal geen enkele moslim meer advies geven.”

Nadelen van eten met hartenlust

Eten met voldoening creëert zes nadelen:

Angst voor Allāh Ta’ālā gaat uit het hart van zo’n mens.
Vriendelijkheid voor de mensen verdwijnt uit zijn hart.
Hij heeft moeite met het verrichten van Allāh Taʿālā’s ʿibādah.
Hij voelt geen nederigheid wanneer hij woorden van wijsheid hoort.
Wanneer hij preekt, komt het niet in de harten van het publiek.
Er groeien veel ziekten in hem.

De deur van liefde voor mooie dingen

Een andere deur van de duivel is liefde voor mooie kleding, huizen en meubels. Wanneer een mens houdt van mooie kleding, zijn huis versiert en inricht met mooie meubels en dingen, en zijn gebouw, dak en muren schildert met bonte kleuren, opent hij een deur voor de duivel.

De deur van afhankelijkheid van mensen

Een andere deur van de duivel is afhankelijkheid van mensen en het koesteren van hoop om hun gunsten te krijgen. Daarvoor aanvaardt hij show- en kunstmatige methoden. Zo wordt hebzucht zijn godheid.

De deur van haast en afwezigheid van kordaatheid

Haastigheid in actie en het opgeven van stevigheid in acties zijn een andere deur van de duivel.

De Profeet ﷺ zei: “Haast komt van de duivel en uitstel komt van Allāh.” (Sunan al‑Tirmidhī, Kitāb al‑Birr wa’l‑Ṣilah, ḥadīth nr. 2013). Allāh Ta’ālā openbaart:

خُلِقَ ٱلْإِنسَانُ مِنْ عَجَلٍ سَأُرِيكُمْ آيَاتِي فَلَا تَسْتَعْجِلُونِ

“De mens is met een haastige natuur geschapen. Ik zal u Mijn tekenen tonen, doch vraagt Mij niet ze te verhaasten.” (Qur’ān 21:37)

De deur van rijkdom bezitten die verder gaat dan noodzaak

Een andere grote deur van de duivel is rijkdom en eigenschappen bezitten die niet nodig zijn. Hij die de noodzakelijke dingen heeft, leeft in vrede. Wie meer bezit, kan niet genieten van rust omdat hij steeds meer wil.

De deur van miezerigheid en angst voor armoede

Een andere grote deur van de duivel is miezerigheid en angst voor armoede, omdat dit liefdadigheid en uitgaven verhindert en hebzucht voor rijkdom creëert. Ḥazrat Sufyān al‑Thawrī (raḍiyAllāhu ʿanhu) zei: “Er is geen wapen sterker voor de duivel dan angst voor armoede.” Allāh Ta’ālā zegt:

ٱلشَّيْطَانُ يَعِدُكُمُ ٱلْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُم بِٱلْفَحْشَآءِ

“Satan dreigt jullie met armoede en beveelt jullie tot het slechte.” (Qur’ān 2:268)

Verblijven in hoeden en bazaars

De duivel leeft in hoeden en bazaars. De Profeet ﷺ zei dat toen de duivel op aarde kwam, hij vroeg: “O Heer, geef mij een plaats om te wonen.” Allāh Ta’ālā zei: “Ik geef je de badkamer voor bewoning.” Hij vroeg: “Geef mij een plaats voor vergadering.” Allāh Ta’ālā zei: “Ik geef je hoeden, markten en kruispunten van paden.” (Sunan Ibn Mājah, Kitāb al‑Tijārah, ḥadīth nr. 2238)

De deur van liefde voor sekte en haat tegen tegenstanders

Een andere deur van de duivel is liefde voor sekte en haat voor degenen die zich tegen sekte verzetten. Dit heeft vele religieuze mannen geruïneerd.

De deur van gewone mannen als leiders van religie

Een van de grote deuren van de duivel is dat mensen zonder opleiding beweren leiders van religie te zijn. De Profeet ﷺ zei: “De duivel komt naar één van jullie en zegt: ‘Wie heeft Allāh geschapen?’ Als iemand dat hoort, moet hij zeggen: ‘Ik geloof in Allāh en Zijn Profeet ﷺ.’” (Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb al‑Īmān, ḥadīth nr. 134)

De deur van slechte mening over moslims

Een van de grote deuren van de duivel zijn slechte ideeën en meningen over moslims.

De deur van laster en achterdocht

Allāh Ta’ālā openbaart:

يٰأَيُّهَا ٱلَّذِينَ آمَنُواْ ٱجْتَنِبُواْ كَثِيراً مِّنَ ٱلظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ ٱلظَّنِّ إِثْمٌ وَلاَ تَجَسَّسُواْ وَلاَ يَغْتَب بَّعْضُكُم بَعْضاً أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَن يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتاً فَكَرِهْتُمُوهُ وَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ إِنَّ ٱللَّهَ تَوَّابٌ رَّحِيمٌ

“O, gij die gelooft! Vermijdt in het algemeen verdenking, want achterdocht is een zonde. En spioneert niet, noch belastert elkaar. Lust iemand onder u het vlees van zijn dode broeder? Gij verafschuwt het zekerlijk. Vreest Allāh; voorzeker, Allāh is Berouw aanvaardend, Genadevol.” (Qur’ān 49:12). De duivel geeft aanmoediging om iemand te belasteren over wie een slecht ideaal wordt vermaakt.

De Profeet ﷺ zei: “Red jezelf van de plaats van laster. Zelfs de Profeet ﷺ heeft zichzelf gered.” (Sunan Abū Dāwūd, Kitāb al‑Adāb, ḥadīth nr. 4868)

Eens was de Profeet ﷺ in een staat van iʿtikāf (afzondering) in de moskee. Op dat moment kwam zijn vrouw Ṣafiyyah (raḍiyAllāhu ʿanhā) naar hem en ging weg in de avond. Op dat moment kwamen er twee Ansār naar hem om te groeten. Toen zij op het punt stonden te vertrekken, zei de Profeet ﷺ tegen hen dat zijn vrouw Ṣafiyyah was gekomen en weer was weggegaan. Hij zei: “De duivel loopt door het lichaam van een mens zoals de bloedcirculatie. Ik vrees dat hij in jullie kan binnengaan.” (Ṣaḥīḥ al‑Bukhārī, Kitāb al‑Iʿtikāf, ḥadīth nr. 2035; Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb al‑Salām, ḥadīth nr. 2175). Dus jezelf redden van de laster van anderen is de plicht van iedereen. Dit behoort tot de twaalf grote deuren van de duivel waardoor hij de harten van de mensen binnendringt en enorme chaos en verderf veroorzaakt.

Middelen om de duivel uit te drijven

De middelen om de deuren te sluiten voor de intrede van de duivel in de menselijke ziel of het hart, is door het zuiveren van de ziel van de kwade eigenschappen. De duivel is net als een hongerige hond die naar u zal komen. Drijf hem herhaaldelijk uit. Als u de hond niet kunt wegjagen, neem dan een stuk vlees en gooi het naar hem waardoor hij zal verdwijnen. Evenzo kan de ziel die vrij is van het voedsel van de duivel opgevuld worden met een constante dhikr van Allāh Ta’ālā. Maar als passie en hebzucht sterk zijn in de ziel, zwerft de geest van dhikr rond de ziel. Wanneer de ziel achteloos is voor dhikr, komen listen van de duivel binnen.

Ḥazrat Abū Hurayrah (raḍiyAllāhu ʿanhu) meldde: “Eens ontmoetten de duivel van een gelovige en de duivel van een polytheïst elkaar. De duivel van de polytheïst was zwaarlijvig en sterk, en gekleed met dunne kleding, terwijl de duivel van de gelovige mager en dun was, met verwarde haren en beladen met stof. De eerstgenoemde vroeg aan de laatste: ‘Waarom ben je mager en dun?’ Hij antwoordde: ‘Ik verblijf bij zo’n man die, wanneer hij eet, Allāh herinnert en ik hongerig blijf; wanneer hij drinkt en Allāh herinnert, ik dorstig blijf; als hij zich aankleedt en Allāh herinnert, ga ik zonder kleding; wanneer hij olie gebruikt en Allāh herinnert, worden mijn haren gehavend.’ De duivel van de ongelovige zei: ‘Ik verblijf bij zo’n persoon die Allāh in ieder geval niet herinnert, en ik word zijn partner in eten, drinken en kleding.’” (Musnad Aḥmad, Kitāb al‑Zuhd, ḥadīth nr. 8695)

Ḥazrat ʿAbd al‑Raḥmān ibn Abī Laylah (raḍiyAllāhu ʿanhu) meldde: “De duivel met een fakkel van vuur in de hand kwam naar de Profeet ﷺ, die op dat moment in gebed was. Jibrīl kwam meteen naar hem toe en zei: ‘Reciteer het volgende [Āyat al‑Kursī].’”

Āyat al‑Kursī (Qur’ān 2:255): “Allāh! Er is geen god dan Hij, de Levende, de Zelfbestaande. Sluimer noch slaap overmant Hem. Al wat in de hemelen en op aarde is, behoort Hem. Wie kan bij Hem bemiddelen zonder Zijn verlof? Hij kent hetgeen voor hen is en wat achter hen is, en zij kunnen niets van Zijn kennis omvatten dan wat Hij wil. Zijn troon strekt zich uit over hemelen en aarde, en het waken over beide vermoeit Hem niet; Hij is de Verhevene, de Grote.” Toen de Profeet ﷺ dit vers reciteerde, viel de fakkel van het vuur op het lichaam van de duivel.

Middelen om de duivel uit te drijven

Toen de Profeet ﷺ het vers reciteerde, viel de fakkel van het vuur op het lichaam van de duivel.

Ḥazrat Ḥasan al‑Baṣrī (raḍiyAllāhu ʿanhu) zei: “Ik ben te weten gekomen dat Jibrīl ooit bij de Profeet ﷺ kwam en zei: ‘Een groep djinn maakt samenzwering tegen u. Dus als u de avond binnengaat, lees dan Āyat al‑Kursī.’” De Profeet ﷺ zei: “Toen de duivel naar mij toekwam en ruzie met mij maakte, greep ik zijn nek vast. Bij de Ene Die mij als ware Boodschapper zond, ik liet hem niet gaan totdat het speeksel van zijn tong mijn hand raakte. Had mijn broer [Profeet] Sulaymān mij niet geroepen, dan zou hij in de moskee blijven liggen.” (Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb al‑Masājid, ḥadīth nr. 541). De Profeet ﷺ zei ook: “De duivel loopt niet op een route die door ʿUmar wordt gebruikt.” (Ṣaḥīḥ al‑Bukhārī, Kitāb Faḍāʾil al‑Ṣaḥābah, ḥadīth nr. 3683; Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb Faḍāʾil al‑Ṣaḥābah, ḥadīth nr. 2396). De oorzaak is dat zijn ziel vrij was van hebzucht.

Vergelijking met medicijnen

Dus verwijder de duivel door oprechte dhikr. Wees als iemand die medicijnen neemt na het zuiveren van zijn darmen die vol waren met spijsverteringsproducten. Als u het voordeel van medicijnen wilt krijgen, moet u eerst uw darmen zuiveren en de overvolle ontlasting verwijderen. Maak uw ziel op dezelfde manier eerst vrij van passie en hebzucht en neem vervolgens het medicijn van dhikr. Wanneer dhikr een hart binnengaat dat vrij is van andere gedachten dan Allāh Ta’ālā, vlucht de duivel ervan weg, zoals ziekte verdwijnt wanneer medicijnen in de maag vallen zonder voedsel.

Het gebed en de zuivering van de ziel

In het geval van de duivel is vastgelegd dat hij iemand misleidt over wie hij de controle heeft en hem naar de eindeloze vuurput leidt. Godsvrees en dhikr van Allāh Ta’ālā verdrijven de duivel.

Het gebed maakt de ziel zuiver. Door zijn hulp worden deugden en gebreken van de ziel onthuld. Het gebed van een man wiens ziel gevuld is met passie en hebzucht wordt niet geaccepteerd. In dat geval zal de duivel niet verdwijnen en zullen zijn listen toenemen. Als u vrij wilt zijn van de duivel, vul uw ziel met angst voor Allāh Ta’ālā en breng vervolgens het geneesmiddel van dhikr aan. Dan zal de duivel van u wegvluchten zoals hij voor Ḥazrat ʿUmar (raḍiyAllāhu ʿanhu) vluchtte. Ḥazrat Wahhāb ibn Munabbih (raḍiyAllāhu ʿanhu) zei: “Vrees Allāh Ta’ālā.” Een zekere wijsgeer zei: “Wonder is voor iemand die de goede daden niet volgt nadat hij ze kent, en de duivel volgt die zijn overtreding kent.” Allāh Ta’ālā zegt:

ٱدْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ

“Roep Mij aan en Ik zal op jullie reageren.” (Qur’ān 40:60). U roept Hem, maar Hij reageert niet op u. U doet dhikr, maar de duivel vlucht niet van u weg. De reden is dat u de toestand van dhikr en aanroep bent kwijtgeraakt.

Oorzaak van aanroep die niet wordt geaccepteerd

Ḥazrat Ibrāhīm ibn Aʿẓam (raḍiyAllāhu ʿanhu) werd gevraagd: “Wat is er met ons aan de hand dat onze aanroepen niet worden geaccepteerd, hoewel Allāh Ta’ālā zegt: ‘Roep Mij aan en Ik zal uw aanroep aanhoren’?” (Qur’ān 40:60). Hij antwoordde: “De oorzaak is dat jullie harten zijn gestorven.” Hij werd gevraagd: “Wat heeft hun dood veroorzaakt?” Hij antwoordde: “Acht gedragingen brengen de dood van het hart, namelijk:

U kent de plichten jegens Allāh Ta’ālā, maar u doet ze niet.
U reciteert de Heilige Qur’ān maar kijkt niet naar zijn belofte van straf.
U zegt dat u van de Profeet ﷺ houdt, maar u volgt zijn acties niet.
U zegt dat u bang bent voor de dood, maar u bereidt zich er niet op voor.
Allāh Ta’ālā zegt: ‘De duivel is uw vijand’, maar u neemt zijn hulp in zondige daden. (Qur’ān 35:6)
U zegt dat u bang bent voor het hellevuur, maar u houdt uw lichaam erin ondergedompeld.
U zegt dat u van het Paradijs houdt, maar u handelt er niet voor.
Wanneer u uit bed opstaat, gooit u uw eigen zonden achter uw rug en onthult u de zonden van de mensen, waardoor u het ongenoegen van uw Heer veroorzaakt.”

Hoe kan Hij reageren op uw aanroep?

Over de duivel en de engelen

Is de duivel één of meerdere? Deze kennis is niet nodig voor acties. Eén duivel staat vast voor een zonde en hij wordt er naartoe geroepen. De Profeet ﷺ zei: “Khanzab is de naam van de duivel in wuḍūʾ.” (Sunan Ibn Mājah, Kitāb al‑Ṭahārah, ḥadīth nr. 425)

Het aantal duivels is dus groot. Evenzo is ook het aantal engelen groot. Elke engel is belast met een taak. De Profeet ﷺ zei: “Voor elke gelovige zijn 160 engelen gefixeerd. Zij verwijderen van hem wat hij zelf niet kan verwijderen. Zeven engelen zijn alleen voor de ogen ingeschakeld. Zij verwijderen de schadelijke dingen uit de ogen net zoals vliegen worden verwijderd uit een pot honing. Als iemand voor een oogwenk aan zichzelf zou worden toevertrouwd, zou de partij van de duivel hem hebben weggenomen.” (Musnad Aḥmad, Kitāb al‑Zuhd, ḥadīth nr. 23412)

Ḥazrat Ādam (ʿalayhis salām)

Er is gemeld dat toen Ḥazrat Ādam (ʿalayhis salām) naar de aarde werd gestuurd, hij zei: “O Heer, zij hebben vijandschap gecreëerd tussen mij en de duivel. Als U mij niet tegen hem beschermt, zal ik niet de kracht hebben om tegen hem te vechten.” Allāh Ta’ālā zei: “Er zal geen kind worden geboren zonder dat er een engel bij hem is.” Ḥazrat Ādam vroeg: “O Heer, geef mij nog een preek.”

Allāh Ta’ālā zei: “Ik zal één straf geven voor één zonde, maar Ik zal tien beloningen geven voor één deugd en zelfs meer.”

Iblīs zei: “O Heer, ik zal niet de kracht hebben om te vechten tegen een mens die Gij geëerd hebt.” Allāh Ta’ālā zei: “Een duivel zal samen met de geboorte van een kind aan je worden geboren.” De duivel zei: “Geef mij meer macht.” Allāh Ta’ālā zei: “Je rijzende legers en infanterie zullen zich tegen hem verzamelen en je zult deelnemer zijn in hun kinderen en in hun rijkdom.” (Qur’ān 17:64)

Drie soorten djinn

De Profeet ﷺ zei: “Allāh Ta’ālā creëerde drie soorten djinn. Een soort djinn zijn de slangen, schorpioenen en wormen van de aarde. Een ander soort djinn dwaalt rond in de atmosfeer zoals lucht. Voor de derde soort djinn zijn er beloningen en straffen.” (Sunan al‑Tirmidhī, Kitāb al‑Radaʿ, ḥadīth nr. 2152)

Drie soorten mensen

Allāh Ta’ālā heeft drie soorten mensen geschapen. Een soort mens is als een beest. Allāh Ta’ālā openbaart over dit soort mensen:

وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ كَثِيراً مِّنَ ٱلْجِنِّ وَٱلإِنسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ يَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْيُنٌ لاَّ يُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لاَّ يَسْمَعُونَ بِهَا أُوْلَـٰئِكَ كَٱلأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُوْلَـٰئِكَ هُمُ ٱلْغَافِلُونَ

“Voorwaar, Wij hebben menige djinn en mens geschapen wier einde de hel zal zijn. Zij hebben harten maar begrijpen er niet mee, zij hebben ogen maar zien er niet mee, en zij hebben oren maar horen er niet mee. Zij zijn als vee, neen, zij dwalen nog meer [dan dit]; zij zijn de achtelozen.” (Qur’ān 7:179)

Figuren van duivels en engelen

De duivels en engelen hebben figuren die niet kunnen worden gezien door mensen, behalve met het licht van de profeet. De Profeet ﷺ zag Jibrīl (Gabriel) twee keer in zijn originele vorm. Dit vond plaats toen de Profeet ﷺ zijn werkelijke figuur wilde zien.

Eens zag hij zijn figuur in de grot Ḥirāʾ, die de ruimte tussen Oost en West bedekte.
Een andere keer zag hij hem in de buurt van Sidrat al‑Muntahā (de verste boom) tijdens de nacht van zijn hemelvaart (al‑Miʿrāj).

Op andere momenten zag hij Jibrīl in de vorm van een man. (Ṣaḥīḥ al‑Bukhārī, Kitāb Badʾ al‑Waḥy, ḥadīth nr. 323; Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb al‑Īmān, ḥadīth nr. 174)

Kwade gedachten van de geest

Listen van de duivel zijn zeer subtiel.

De Profeet ﷺ zei: “Allāh Ta’ālā zal de gedachten van de mens, die in gedachten opkomen, vergeven zolang hij ze niet in woorden onthult of in daden omzet.” (Ṣaḥīḥ al‑Bukhārī, Kitāb al‑ʿIlm, ḥadīth nr. 252; Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb al‑Īmān, ḥadīth nr. 127). Hij zei ook: “Allāh Ta’ālā zegt tegen de engelen Kirāman en Kātibīn: ‘Schrijf niet wanneer een van Mijn dienaren van plan is een zonde te begaan, behalve wanneer hij dat doet. Als hij een goede daad wil doen en deze in actie uitvoert, schrijf dan voor hem tien zegeningen.’” (Ṣaḥīḥ al‑Bukhārī, Kitāb al‑Riqāq, ḥadīth nr. 6491; Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb al‑Īmān, ḥadīth nr. 130). Het blijkt uit bovenstaande dat de intentie om een zonde te begaan is vergeven. Integendeel, als men van plan is om goed te doen zonder het in actie uit te voeren, zijn verdiensten tot 700 keer voor hem geschreven. Er is een andere ḥadīth waarin staat dat Allāh Ta’ālā zegt: “Ik vergeef iemand die van plan is om een zonde te plegen zonder het in daden om te zetten.” (Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb al‑Īmān, ḥadīth nr. 131). Allāh Ta’ālā zegt:

لِلَّهِ مَا فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَمَا فِي ٱلْأَرْضِ وَإِن تُبْدُواْ مَا فِيۤ أَنفُسِكُمْ أَوْ تُخْفُوهُ يُحَاسِبْكُم بِهِ ٱللَّهُ فَيَغْفِرُ لِمَن يَشَآءُ وَيُعَذِّبُ مَن يَشَآءُ وَٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ

“Aan Allāh behoort wat in de hemelen en wat op de aarde is; en indien je openbaart hetgeen in uw innerlijk is of het verborgen houdt, Allāh zal je er rekenschap voor vragen; dan zal Hij vergeven wie Hij wil en straffen wie Hij wil. Allāh heeft macht over alle dingen.” (Qur’ān 2:284). Verder openbaart Allāh Ta’ālā:

وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ ٱلسَّمْعَ وَٱلْبَصَرَ وَٱلْفُؤَادَ كُلُّ أُوْلَـٰئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْـُٔولٗا

“En volgt niet datgene waarvan je geen kennis bezit. Voorwaar, het oor, het oog en het hart — al deze zullen worden ondervraagd.” (Qur’ān 17:36)

Vier stadia van gedachten

Er zijn vier fasen voor het vormen van een gedachte in volgorde:

Opkomst van een gedachte in het achterhoofd.
Neiging van passie die voortvloeit uit de eerste gedachte.
Orde van de geest die opdracht geeft om deze neiging in actie te vertalen.
Wil en vastberadenheid om de gedachte in daden om te zetten.

Voorbeeld

Een vrouw loopt achter een man. Het komt voor in de geest van de man na het zien van de vrouw dat zij achter hem loopt. Dit is de plotselinge opkomst van een gedachte in zijn geest. Vervolgens denkt hij dat hij haar weer moet zien door zijn blik naar achteren te draaien. Dit is de tweede fase, de inclinatie van de geest.

In de derde fase geeft de geest opdracht om deze neiging in actie te vertalen en richt hij zijn blik op de vrouw. Tussen het tweede en derde stadium zijn er hindernissen zoals schaamte of angst. Uit angst of schaamte kan hij niet terugkijken. In de vierde fase is er de wil en vastberadenheid om de vrouw te zien. Dit gaat om daden.

Straf

Eerste fase: Er is geen straf, omdat de mens geen controle heeft over de plotselinge opkomst van gedachten.
Tweede fase: Er is ook geen straf, om dezelfde reden.

De Profeet ﷺ zei: “De gedachte die van nature in de hoofden van mijn volgers opkomt, is vergeven.” (Ṣaḥīḥ al‑Bukhārī, Kitāb al‑ʿIlm, ḥadīth nr. 252; Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb al‑Īmān, ḥadīth nr. 127)

Voorbeeld: Ḥazrat ʿUthmān ibn Maẓʿūn (raḍiyAllāhu ʿanhu) zei tegen de Profeet ﷺ dat zijn aard hem dicteerde om van zijn vrouw te scheiden, om ascese te beoefenen of vlees op te geven. De Profeet ﷺ antwoordde telkens: “Stop, het huwelijk is mijn manier.” “Stop, Jihād en Ḥajj zijn de ascese van mijn volgers.” “Stop, ik ben dol op vlees.” Er was geen wil en vastberadenheid om deze dingen te doen, daarom adviseerde de Profeet ﷺ overleg voordat men iets vaststelt.

Derde fase: De geest overweegt of de gedachte in actie moet worden vertaald. Dit bevindt zich in bereidheid of onwil. Wat onderworpen is aan bereidheid zal gestraft worden; wat niet onderworpen is, niet.
Vierde fase: Er is vastberadenheid om de kwade gedachte te vertalen in actie waarvoor straf is. Als er niet naar wordt gehandeld, is er twijfel of er straf volgt. Als men uit angst voor Allāh Ta’ālā afziet, wordt dit een deugd.

De Profeet ﷺ zei: “Wanneer twee mannen tegenover elkaar staan met hun armen, zullen de moordenaar en de gedode beiden naar de hel gaan.” Hij werd gevraagd: “O Boodschapper van Allāh Ta’ālā, waarom de gedode?” Hij antwoordde: “Omdat hij van plan was zijn metgezel te doden.” (Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb al‑Fitān, ḥadīth nr. 2888)

Kwade gedachten en intenties

Allāh Ta’ālā zal straffen voor wil en intentie. Trots, zelf‑lof, show, hypocrisie, haat en andere kwade gedachten van de geest zullen zeker straf ontvangen. De Profeet ﷺ zei: “Vrees voor Allāh Ta’ālā is hier,” en hij wees naar het hart. (Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb al‑Birr, ḥadīth nr. 2564)

Allāh Ta’ālā zegt: “Allāh accepteert geen bloed en vlees van een geofferd dier, maar Hij accepteert van u vrees voor Hem.” (Qur’ān 22:37). De Profeet ﷺ zei: “Het ding dat irriteert is zonde. Wat troost in gedachten geeft, is deugd.” (Sunan al‑Tirmidhī, Kitāb al‑Birr, ḥadīth nr. 2518).

Voorbeeld: Als een man in het donker een vrouw in zijn bed vindt en denkt dat zij zijn vrouw is, en hij heeft gemeenschap met haar, begaat hij geen zonde. Maar als hij gemeenschap heeft met zijn vrouw en denkt dat zij een vreemde vrouw is, begaat hij zonde. Dus elke actie is niet slechts een actie van de organen, maar een actie van de geest.

Voortdurende verandering van de geest

Het effect op de geest komt uit verschillende bronnen. De geest is een doelwit waarop pijlen worden geschoten. Wanneer iets dat in je opkomt enig effect creëert, kan het tegenovergestelde dat effect veranderen. Als de duivel naar passie roept, verwijdert de engel het uit het verstand. Allāh Ta’ālā zegt: “Ik verander hun hart en gezichten.” (Qur’ān 4:88). Allāh Ta’ālā heeft de menselijke geest geschapen als iets geweldigs.

Toen de Profeet ﷺ de eed aflegde, zei hij soms: “Nee, bij de wisselaar van de geest.” Hij zei vaak: “O wisselaar van de geest, houd mijn geest vast aan Uw religie.” De metgezellen vroegen: “Vrees je, Boodschapper van Allāh Ta’ālā?” Hij antwoordde: “Wie zal mij zekerheid geven, wanneer de geest zich bevindt tussen de twee vingers van de Barmhartige? Hij verandert het zoals Hij wil.” (Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb al‑Qadar, ḥadīth nr. 2654)

Drie voorbeelden van gedachten

De Profeet ﷺ noemde drie voorbeelden van de geest. Hij zei: “De geest is als een mus die Hij elk moment verandert. De geest is als water in een pot wanneer het heet wordt en verandert. De geest is als een vleugel in een open veld dat keer op keer door de wind wordt omgedraaid.” (Musnad Aḥmad, Kitāb al‑Zuhd, ḥadīth nr. 21465)

Drie soorten geest

1. De zuivere geest

De eerste soort geest bestaat uit Allāh Ta’ālā, gevoed door goddelijke diensten en vrij van slecht gedrag. Daarin vallen goede gedachten uit het ongeziene schathuis van het spirituele Koninkrijk. Wijsheid leidt de goede gedachten die erop vallen om subtiele zaken te kennen en geeft aanwijzingen voor geheime zaken van fortuin. De aanblik van engelen valt in zo’n geest. Hij ziet het van nature zuiver, gereinigd door angst voor Allāh Ta’ālā, gevoed door de stralen van intellect en gepolijst door het sprankelende licht van maʿrifah (goddelijke kennis). Allāh Ta’ālā zegt: “Wie liefdadigheid schenkt, Mij vreest en goede daden doet, zal Ik zijn pad gemakkelijk maken.” (Qur’ān 92:5‑7). En verder: “Zie, harten vinden troost door de gedachtenis aan Mij.” (Qur’ān 13:28). “O tevreden ziel, keer terug naar Uw Heer, welbehagen en behaagt Hem.” (Qur’ān 89:27‑28). Zo’n geest is gezegend met deugden zoals dankbaarheid, geduld, vrees voor de Schepper, ascese, liefde, beheersing, vertrouwen op Allāh en goede gedachten.

2. De geest vol passies

De tweede soort geest is vol passies, lage verlangens en andere kwaden. De deuren van de duivel blijven er open voor en de deuren van engelen blijven gesloten. Allāh Ta’ālā zegt: “Heb je iemand gezien die zijn passie tot zijn god heeft genomen? Zij zijn als beesten. Het is hetzelfde of je hen naar leiding roept, zij zullen niet horen.” (Qur’ān 45:23)

3. De gemengde geest

De derde soort geest is een mengeling van goed en kwaad. Soms leidt het goede naar begeleiding, soms leiden slechte daden naar misleiding en dwaling. Intellect helpt hem zowel in zijn begeleiding als in zijn misleiding. De krachten van de duivel en de krachten van engelen vechten in zijn geest totdat een van hen overwint.

Bronnen

Abū Dāwūd, Sulaymān ibn al‑Ashʿath. (2008). Sunan Abū Dāwūd (Kitāb al‑ʿIlm, ḥadīth nr. 3641; Kitāb al‑Adāb, ḥadīth nr. 4868, 5130).
Aḥmad ibn Ḥanbal. (2001). Musnad Aḥmad (Kitāb al‑Zuhd, ḥadīth nr. 11134, 12416, 1213, 18344, 18534, 23139, 23415, 23876, 23567, 23973, 23974, 25195, 11145, 8695, 17974, 21465, 23408–23412). Beirut: Muʾassasat al‑Risālah.
Aḥmad ibn Ḥanbal. (2001). Musnad Aḥmad (Kitāb al‑Zuhd, diverse overleveringen). Beirut: Muʾassasat al‑Risālah.
Al‑Bazzār, Aḥmad ibn ʿAmr. (2009). Musnad al‑Bazzār (Kitāb al‑Jihād, ḥadīth nr. 2785).
Al‑Bukhārī, Muḥammad ibn Ismāʿīl. (2002). Ṣaḥīḥ al‑Bukhārī (Kitāb al‑Tahajjud, ḥadīth nr. 1145; Kitāb al‑Tawḥīd, ḥadīth nr. 7405; Kitāb al‑ʿIlm, ḥadīth nr. 71, 75, 252; Kitāb al‑Riqāq, ḥadīth nr. 6491; Kitāb al‑ʿItiṣām, ḥadīth nr. 7171; Kitāb al‑Iʿtikāf, ḥadīth nr. 2035; Kitāb Faḍāʾil al‑Ṣaḥābah, ḥadīth nr. 3683; Kitāb Badʾ al‑Waḥy, ḥadīth nr. 323; Kitāb al‑Manāqib, ḥadīth nr. 3689).
Ibn Mājah, Muḥammad ibn Yazīd. (2007). Sunan Ibn Mājah (Kitāb al‑Ṭahārah, ḥadīth nr. 425; Kitāb al‑Tijārah, ḥadīth nr. 2238).
Ibn Mājah, Muḥammad ibn Yazīd. (2007). Sunan Ibn Mājah (Kitāb al‑Muqaddimah, ḥadīth nr. 58, 199, 219, 222, 224).
Muslim ibn al‑Ḥajjāj. (2007). Ṣaḥīḥ Muslim (Kitāb al‑Īmān, ḥadīth nr. 127, 130, 131, 134, 174; Kitāb al‑Salām, ḥadīth nr. 2174, 2175; Kitāb al‑Masājid, ḥadīth nr. 541; Kitāb Ṣalāt al‑Musāfirīn, ḥadīth nr. 758; Kitāb al‑Dhikr, ḥadīth nr. 2675, 2684; Kitāb Ṣifāt al‑Qiyāmah, ḥadīth nr. 2814; Kitāb al‑Imārah, ḥadīth nr. 1825; Kitāb Faḍāʾil al‑Ṣaḥābah, ḥadīth nr. 2396; Kitāb al‑Fitān, ḥadīth nr. 2888; Kitāb al‑Birr, ḥadīth nr. 2564; Kitāb al‑Qadar, ḥadīth nr. 2654, 2658).
Al‑Tirmidhī, Muḥammad ibn ʿĪsā. (2007). Sunan al‑Tirmidhī (Kitāb al‑Birr wa’l‑Ṣilah, ḥadīth nr. 2013; Kitāb al‑Birr, ḥadīth nr. 2518; Kitāb Tafsīr al‑Qur’ān, ḥadīth nr. 3509; Kitāb al‑Radaʿ, ḥadīth nr. 2152).

Qur’ān‑verwijzingen

Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah al‑Baqarah [2:31, 2:268, 2:269].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah al‑A’rāf [7:176, 7:201].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah al‑Anʿām [6:75].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah al‑Anbiyāʾ [21:79].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah al‑ʿAnkabūt [29:69].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah al‑Aḥzāb [33:72].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah al‑Fatḥ [48:29].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah al‑Furqān [25:43].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah al‑Ḥadīd [57:12].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah al‑Ḥashr [59:19].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah al‑Ḥijr [15:42].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah al‑Isrāʾ [17:21, 17:85].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah al‑Jāthiyah [45:23].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah al‑Kahf [18:65].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah al‑Muṭaffifīn [83:14].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah al‑Mujādilah [58:11].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah al‑Naḥl [16:44, 16:98].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah al‑Nūr [24:35, 24:40].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah an‑Najm [53:11].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah Yūnus [10:7].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah Yūsuf [12:21].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah al‑Raʿd [13:3, 13:25, 13:39].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah ash‑Shams [91:8].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah ash‑Shūrā [42:51].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah al‑Ṭalāq [65:2–3].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah al‑Tawbah [9:20].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah adh‑Dhāriyāt [51:56].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah Ṭā Hā [20:124].
Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah az‑Zumar [39:22].

Al‑Qur’ān. (n.d.). Surah al‑ʿAlaq [