Inleiding

Na eerder hartziekten als jaloezie en hebzucht behandeld te hebben bespreek ik in dit hoofdstuk ‘passie’. Ik ga in op het onderwerp “foto en video is harām” en de gevaren die het met zich meebrengt voor jong en oud.

Liefde bestaat sinds de eerste schepping van Allāh Ta’ālā. Deze schepping is het Licht van de Profeet Mohammed ﷺ. Allāh Ta’ālā maakte Zich geliefd aan de Profeet ﷺ. Vervolgens wilde Hij dat ook Zijn eerste schepping geliefd werd en schiep Hij alles wat (on)bekend is in de werelden. Allāh Ta’ālā wilde dat de volledige schepping Hem leerde kennen en aanbidden, maar daar de scheppingen niet zouden weten hoe dat gedaan moest worden heeft Hij het rolmodel in de verheven schepping, de Heilige Profeet Mohammed ﷺ, gedaan. Zonder de Profeet Mohammed ﷺ te kennen, lief te hebben en respecteren is het absoluut onmogelijk om Allāh Ta’ālā te kunnen leren kennen en aanbidden. Door de liefde voor de Profeet ﷺ wil Allāh Ta’ālā Zijn scheppingen, Djinn en mens, beschermen tegen verval omdat zij een eigen wil hebben meegekregen. De engelen zijn al beschermd daar zij niet de beschikking hebben over een eigen wil.

De Profeet ﷺ is leidraad bij het behandelen van passie

Onbeheerste passie is een ziekte van het hart. Het is een diverse vorm van ziekte gezien de aard van de symptomen en de genezing. Wanneer dit kwaal acuut is geworden, zullen de artsen niet in staat zijn om het te genezen, noch zal degene die getroffen zijn door robuuste passie de gevolgen kunnen dragen.

Allāh Ta’ālā noemde het subject van passie voor twee soorten mensen, namelijk liefde voor vrouwen en jongens. Zo noemde Allāh Ta’ālā het verhaal van de vrouw van al-‘Aziz (heerser van Egypte) en de Profeet Yusuf (alayhi ’s salām).  Hij vermelde ook de tweede type mensen van de Profeet Lut (alayhi ’s salām) door Openbaring toen de engelen bij hem kwamen.

Allāh Ta’ālā openbaart:

قَالَ إِنَّ هَؤُلآءِ ضَيْفِي فَلاَ تَفْضَحُونِ

وَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَلاَ تُخْزُونِ

 قَالُواْ أَوَ لَمْ نَنْهَكَ عَنِ ٱلْعَالَمِينَ

قَالَ هَؤُلآءِ بَنَاتِي إِن كُنْتُمْ فَاعِلِينَ

لَعَمْرُكَ إِنَّهُمْ لَفِي سَكْرَتِهِمْ يَعْمَهُونَ

“Hij [profeet Lut] zeide: “Dit zijn mijn gasten, maakt mij daarom niet te schande. En vreest Allāh en onteert mij niet.” Zij zeiden: “Hebben wij u niet verboden de mensen (te ontvangen)?” Hij [profeet Lut] zeide: “Dit zijn mijn dochters als je iets wilt doen.” Bij uw leven, dezen zwerven in hun bedwelming blindelings rond.” Surah al-Hijr (het rotsachtige pad), H15, verzen 68-72

Tafsir: dit is wat Profeet Lut zei tegen hen voordat hij wist dat zijn gasten Boodschappers van Allāh Ta’ālā waren, zoals vermeld in Surah Hood.

Allāh Ta’ālā openbaart verder:

 وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُم مِّنْ أَنفُسِكُمْ أَزْوَاجاً لِّتَسْكُنُوۤاْ إِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِي ذَلِكَ لآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ

“En dit is onder Zijn Tekenen, dat Hij uit uw midden echtgenoten voor u schiep, opdat gij er rust in moogt vinden, en Hij heeft liefde en tederheid onder u geplaatst. Daarin zijn zeker tekenen voor een volk, dat nadenkt.” Surah ar-Room (de Romeinen), H30, vers 21

In dit vers zien we dat Allāh Ta’ālā de schepping van echtgenoten (gehuwden, man en vrouw) beschouwt als een Teken van Zijn Grootheid. Niet alleen heeft Allāh Ta’ālā deze twee individuen geschapen, maar om vrede en harmonie tussen de twee te vinden, heeft Hij Zelf genegenheid en genade tussen hen geplaatst, zodat ze een leven van rust kunnen leiden.

Bovendien maakt Allāh Ta’ālā genegenheid en barmhartigheid, die afgeleid zijn van Zijn Heilige namen ‘de altijd Aanhankelijke’ en ‘de meest Barmhartige’, de basis van het getrouwde leven. De relatie tussen echtgenoten is dus gebaseerd op genegenheid en barmhartigheid, niet op een hartstochtelijk liefde, verlangen en passie. Het is een relatie die gebaseerd is op stille liefde [genegenheid] en wederzijdse barmhartigheid, geen illusies van liefde die niet bestand zijn tegen de werkelijkheid of romantische fantasieën die een succesvol huwelijk niet tot stand brengen. De Profeet ﷺ gaf ons het beste voorbeeld van het liefhebben van zijn vrouwen. Het werd verteld in de zuivere Sunnah (traditie) dat de Profeet ﷺ voorzichtig was om zijn mond op dezelfde plaats te zetten waar zijn vrouw Sayyidah ‘Aisha Siddiqāh dronk.

Tot slot is het huwelijk een van de edelste menselijke relaties.

De meeste van de vorige profeten hadden vrouwen

Allāh Ta’ālā openbaart:

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلاً مِّن قَبْلِكَ وَجَعَلْنَا لَهُمْ أَزْوَاجاً وَذُرِّيَّةً وَمَا كَانَ لِرَسُولٍ أَن يَأْتِيَ بِآيَةٍ إِلاَّ بِإِذْنِ ٱللَّهِ لِكُلِّ أَجَلٍ كِتَابٌ

“En Wij zonden inderdaad Boodschappers vóór u en Wij gaven hun vrouwen en kinderen. En het is een Boodschapper niet mogelijk een teken te brengen dan door het Gebod van Allāh. Voor elke periode is er een [Goddelijk] besluit.” Surah ar-Ra’d (de donder), H13, vers 38

En de Boodschapper ﷺ van Allāh Ta’ālā zei: “Vier zijn van de Sunan (meervoud van sahīh, tradities van de boodschappers), namelijk “bescheidenheid, ittar [zoete parfum], siwāk (tandstok) en huwelijk.” Jami ‘at-Tirmizi

Dus als u plezier, troost, geluk en genot zoekt, volg dan de methode van de profeten en ga trouwen om hartstocht op halāl wijze te mogen hebben.

Hebben van passie door foto’s en video treft alleen lege harten

Dit beïnvloedt het hart dat iemand berooft van de liefde voor Allāh Ta’ālā, Hem negeert en de voorkeur geeft aan iemand anders. Wanneer het hart vol is van de liefde van Allāh Ta’ālā en gretigheid om Hem te ontmoeten, zal deze liefde de ziekte van liefde en passie voor foto’s [lees: ook video’s] verslaan.

Allāh Ta’ālā openbaart:

وَلَقَدْ هَمَّتْ بِهِ وَهَمَّ بِهَا لَوْلاۤ أَن رَّأَى بُرْهَانَ رَبِّهِ كَذَلِكَ لِنَصْرِفَ عَنْهُ ٱلسُّوۤءَ وَٱلْفَحْشَآءَ إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُخْلَصِينَ

“En zij nam een besluit betreffende hem en hij nam een besluit betreffende haar. Als hij geen duidelijk teken van zijn Heer had gezien, [kon hij zo’n vastberadenheid niet hebben getoond]. Zo kwam het dat Wij het kwaad en de onbetamelijkheid van hem mochten afwenden. Voorzeker hij was een Onzer uitverkoren dienaren.” Surah Yusuf, H12, vers 24

Tafsir al-Jalālayn: en zij wenste hem zeker, ze zocht seks met hem en hij zou haar ook hebben gewild, hij zou hetzelfde hebben gezocht als het niet was geweest dat hij het bewijs Ibn ‘Abbās van zijn Heer had gezien; klapte op de borst van zijn Yusuf, waarna zijn seksuele verlangen zich door zijn nagels uit zijn lichaam terugtrok. Dus, het was dat Wij hem het bewijs lieten zien dat Wij kwaaddood en ontucht tegen hem konden afweren door de daad van ontucht. Waarlijk, hij was van Onze toegewijde dienaren in termen van gehoorzaamheid mukhlisīn [een variante lezing met andere woorden ‘uitverkoren/ gezuiverde dienaren’].

Sommige van de Salaf beschreven eens dat passie de daad van een hart is dat leeg staat van allesbehalve voor lijdensverhaal. De kwaal van de hartstocht heeft veel wijze mensen laten disfunctioneren en sommigen van hen hebben in dit opzicht enkele valse verklaringen afgelegd die niet serieus genomen mogen worden.

We zeggen dat de Wijsheid van Allāh Ta’ālā heeft besloten over zijn schepping, dat er overeenkomsten zijn tussen dingen en mensen die plaatsvinden, en dat dingen en mensen naar hun voorkeuren worden gedreven om te voorkomen wat niet op hen lijkt. Het geheim van de harmonie die in de wereld voorkomt, is te wijten aan de gelijkenissen tussen verschillende creaties van de mens zoals seksspeelpoppen, seks online, kinderlokkers en andere variëteiten. Verschillende dingen en mensen leunen dus naar soortgelijke objecten, terwijl ongelijksoortige objecten elkaar negeren.

Allāh Ta’ālā openbaart:

 مِن دُونِ ٱللَّهِ فَٱهْدُوهُمْ إِلَىٰ صِرَاطِ ٱلْجَحِيمِ

 وَقِفُوهُمْ إِنَّهُمْ مَّسْئُولُونَ

“Verzamelt de onrechtvaardigen, hun metgezellen [van de duivels] en hetgeen zij aanbaden naast Allāh. Leidt hen dan naar het pad van het Vuur.” Surah as-Sāffāt (de gerangschikte), H37, verzen 23-24

Allāh Ta’ālā openbaart verder:

 وَإِذَا ٱلنُّفُوسُ زُوِّجَتْ

“En wanneer de mensen worden verenigd [met hun partners, de goede mensen met de goede en de slechte mensen met de slechteriken].” Surah at-Takwīr (het opvouwen), H81, vers 7

Imām al-Hakim rapporteerde, dat de Profeet ﷺ zei: “Als een mens van mensen houdt, zal hij worden verzameld met hen [0p de Dag van het Oordeel].”

Het bereiken van iemands liefdesobject op halāl wijze is de remedie en andere genezings-behandelingen voor de liefde.

Het onderwerp is dat liefde één van de kwaden in het algemeen is, het heeft wel een remedie of een aantal kuren. Als de geliefde een legale weg heeft om zijn geliefde doel te bereiken, zal het zijn genezing worden.

Hazrat Ibn Mas’ud (radi Allāhu anhu) rapporteerde dat de Profeet ﷺ zei: “O jonge mensen! Wie onder u het huwelijk kan veroorloven, laat hem trouwen. Degene die zich het niet kan veroorloven, moet vasten, want het zal een remedie voor hen zijn.” Al-Bukhārī en Muslim

De Profeet ﷺ heeft de mensen de beste methoden geleerd om wat ze liefhebben te krijgen: hij beval de mannen om de eerste keuze te maken, namelijk het huwelijk, wat de perfecte remedie is voor deze ziekte. Dus, mensen moeten niet de voorkeur geven aan andere oplossingen.

Allāh Ta’ālā openbaart:

يُرِيدُ ٱللَّهُ أَن يُخَفِّفَ عَنْكُمْ وَخُلِقَ ٱلإِنسَانُ ضَعِيفاً

“Allāh wil uw last verlichten, want de man is zwak geschapen [kan niet geduldig zijn om seks met vrouwen te verlaten].” Surah an-Nisā (de vrouwen), H4, vers 28

Allāh Ta’ālā noemde de zwakte van de man in dit ayāh (vers) en verklaarde dat Hij de zaken gemakkelijk voor de man heeft gemaakt door hem te laten trouwen met zoveel vrouwen als hij wil, twee, drie of maximaal vier. Hij liet ook slavinnen in het huwelijk toe, als hij dat wil om deze kwaal zijn passie te behandelen, om de zwakheid in de mannen te genezen en als een daad van genade van Hem aan Zijn slaven [aanbidders].

Wanneer er geen wettelijke methode is voor de liefhebber om zijn liefdesdoel te bereiken

Als er geen legale methode meer is waarmee de minnaar zijn geliefde kan bereiken of vanwege zijn onvermogen om dit te doen, of beide, dan zal passie een moeilijke ziekte in dit geval worden en de getroffen persoon gaat voelen dat hij zich niet kan bevredigen. Het is een feit, dat wanneer het hart hopeloos in iets voelt, het niet meer zal proberen om het te verwerven en andere wegen zoeken. Deze hartziekte gaat dan in het brein van de mens andere wegen zoeken, door de invloed van de ‘gangster Iblīs’ om het slechte pad te kiezen.

Als hij zijn geliefd object niet kan bereiken vanwege een juridische barrière die de religie oplegt, moet hij zich ervan overtuigen dat het verwerven van zijn passie niet haalbaar is, omdat Allāh Ta’ālā niet toestaat dat het gaat gebeuren. Hij moet weten dat hij voor zijn veiligheid een dergelijke zaak zou moeten verlaten en er zeker van zijn dat het vrijwel onmogelijk is dat hij het ooit zal bereiken.

Als iemands hart hem beveelt om kwaad te doen wat niet voldoet aan de genezingen, laat hem dan deze zaak verlaten uit angst voor het verliezen van [Allāh Ta’ālā] Wie meer geliefd is voor hem, gunstiger en Die een langere periode van tevredenheid en vreugde biedt. In dit geval zal de getroffen persoon het verschil tussen de twee objecten moeten realiseren. Daarom moet men niet de voorkeur geven aan de vreugde van een uur [met prostituee, fysiek of virtueel of het kijken naar pornofilms] die zich snel zou wenden tot pijn in vergelijking met de eeuwige vreugde die onvergelijkbaar is. De realiteit van dit soort kwade vreugde is dat het een dagdroom is of een mirage[1] die binnenkort zal eindigen en vervagen, maar uw verantwoordelijkheid over uw daden zal blijven.

Deze kwade daden kunnen ook ertoe leiden dat een moslim de Imān kwijtraakt, omdat hij zodanig wanhopig is geworden op het geloof de islam, en Iblīs hem helpt om zijn valse vreugde te bevredigen met ontoelaatbare activiteiten. Dit pad van slecht gedrag heeft uiteindelijk voor de hopeloze man en vrouw als resultaat het verliezen van zeggenschap, respect, afgunst, enzovoorts.

Foto’s en video

Tegenwoordig zie je op social media hoe mannen en vrouwen hun eigen foto’s publiceren om zich aan de wereld te tonen. Sommige vrouwen en mannen kunnen geen levenspartner vinden wegens hun slechte karakter en posten hun foto’s en videoclips op social media. Niet alleen de slechte mensen van karakter doen dit, maar ook goed opgevoede mannen en vrouwen. Deze mensen staan er niet bij stil dat hun foto’s gedownload kan worden en misbruikt kan worden door boosdoeners (wolven) via zwarte magie, lees hierover studieboek CPS deel 3.

Ulema doen onder andere kampioen in het zelf posten van hun foto’s op social media en geven een slecht voorbeeld aan de moslims. Ulema moeten zich voorbeeldig gedragen en de Sunnah van de Profeten naleven. In het boek Tazkirāt-e-Anbiyā lees ik de biografie van Profeet Idris (alayhis salām) dat toen hij levend naar de hemel werd opgehaald zijn oprechte volgelingen hem gingen missen. Zij hebben vervolgens een portret van Profeet Idris (alayhis salām) geschilderd en keken dagelijks naar waardoor zij voldoening kregen. De generaties die na hen kwamen dachten dat hun voorouders die portretten gingen aanbidden omdat het een afbeelding van Allāh Ta’ālā was. Zo werden zij kāfir. Toen de laatste Profeet Mohammed ﷺ kwam heeft hij namens Allāh Ta’ālā alle beeldmateriaal van levende wezens verboden. Een reden is dat er geen profeten meer gaan komen om de mensen wegwijs te maken.

Pijpen, beffen en aftrekken

Pijpen en beffen is niet waarvoor de mens een mond en tong heeft gekregen. De mond bestaat uit twee lippen, een bovenlip en een onderlip. Op beide lippen zitten engelen die uw voorgedragen Darood Sharīf naar de Profeet ﷺ brengen. Uw gereciteerde Heilige Qur’ān naar Allāh Ta’ālā brengen. Spiritueel raakt uw mond ook de kracht kwijt waardoor uw damm (blazen) doen op zieke personen geen effect heeft.

Over aftrekken staat in de hadīth dat op de Dag des Oordeels de mannen die zichzelf gingen aftrekken hun handpalmen opgezwollen zullen zijn waardoor iedereen gaat kunnen zien wat die man in zijn aardse leven deed.

[1] Een natuurlijk voorkomend optisch fenomeen waarbij lichtstralen buigen om een ontheemd beeld van verre objecten of de lucht te produceren.

Een nikāh wil zeggen trouwen en talāq betekent scheiden. In het boek Manahīj-ul-ibād wordt de islamitische nikāh als volgt uitgelegd zoals in hoofdstuk zeven van dit boek de etiquette van nikāh behandelt. De informatie over het huwelijk varieert soms, omdat mensen tijden en situaties niet altijd hetzelfde zijn. Om deze reden, terwijl er Nass (de Goddelijke Wetten) en verhalen zijn die het huwelijk aanmoedigen, zo zijn er ook anderen die het vrijgezellenstaat favoriseren. De tijden en statussen van de Ashāb al-Kirām en Tābi’īn laten zien dat het in hun tijd het beste was om te trouwen. Er waren drie redenen hiervoor:

1. In de tijd van de Heilige Profeet Mohammed ﷺ heerste het christendom over de hele wereld; daar Hazrat Isā (alayhis salām) was uitgerust met spiritualiteit, alleenstaande was en een eenzaam leven in afzondering leidde dat meer geschikt was voor de tijden en omstandigheden van zijn Ummah en voor zijn metgezellen. Priesters dicteerden iedereen monnik te worden en een eenzaam leven te leiden. Zij veronderstelden dat het naderen van Allāh Ta’ālā slechts kon worden bereikt door alleen te leven en door niet te trouwen. Profeet Mohammed ﷺ bezat alle geestelijke en materiële werkelijkheden en superioriteiten; daarom zijn alleen zijn of samen zijn met anderen, single zijn of trouwen allemaal nuttig voor zijn Ashāb en voor zijn Ummah. Dus beide manieren, en de gematigde manier, die tussen deze twee is, zijn geschikt voor zijn Ummah. Omdat priesters iedereen opdroegen om als monniken te leven en zich van het huwelijk te onthouden, verbood de Profeet Mohammed ﷺ om op deze manier te leven door te zeggen: “De islam bevat geen monnik praktijken.” Hij zei ook in een andere hadīth: “Trouwen is mijn sunnat; wie mijn sunnat niet volgt, behoort niet tot mijn Ummah.” Talrijke soortgelijke ahadīth vernietigden de verkeerde ideeën die aan de geesten van mensen werden opgelegd. Ook de gedachte van “Allāh Ta’ālā kan alleen worden benaderd door te leven als een monnik” werd uit de harten verwijderd.

Mensen die leefden in de eerste tweehonderd jaar, dat was de tijd van de Ashāb al-Kirām en de Tābi’īn (radi Allāhu anhum) wisten dat deze ahadīth werden gezegd om de verkeerde beschuldigingen van priesters te weerleggen. Toen dit tijdperk voorbij was, werden verschillende ahadīth benadrukt. Deze ahadīth informeerden ons dat er goede aspecten zijn aan het vrijgezellenstaat en het getrouwde leven, afhankelijk van de speciale situaties van de betrokkenen. Profeet Mohammed ﷺ zei: “Na tweehonderd jaar is de beste van jullie degene die hafifulhaz is, dit wil zeggen conform de Profeet Mohammed ﷺ: “De persoon die geen vrouw of kind heeft.”

Grote geleerden als Bishr al-Hafi, Bāyazid al-Bustāmi, Abul Hussain Noori, Mehboob-e-Ilāhi Nizāmuddin Chisthi (radi Allāhu anhum) waren allemaal vrijgezellen. Deze hadīth onthult de eer en superioriteit van deze grote geleerden en degenen zoals zij die tweehonderd jaar na de Hijrah leefden.

• De Ashāb al-Kirām, Tābi’īn en Taba al-Tābi’īn leefden in de beste tijden; zo waren hun Imān (geloof), sabr (geduld), zuhd (ascetisme) en tawakkul (vertrouwen op Allāh’s plan) zeer sterk en waardevol. De volgende hadīth prijst hen door te zeggen: “De beste tijden is mijn tijdperk. Dan de tijd die naast de mijne ligt. Dan de moslims van die tijd naast hen. Hierna zal liegen een wijdverbreide praktijk worden. (Sommige) mensen zullen valse getuigenis afleggen, zelfs zonder dat daarom wordt gevraagd.” De nafs van deze grote persoonlijkheden zouden zich niet hechten aan de middelen die de Shari’ah niet deugddoend vond, en zouden niet neigen om te verdienen met manieren van harām omdat ze hun tawakkul, zuhd en rida (toestemming) verhoogden door dicht bij Rasūlullāh ﷺ te zijn, en door zijn sohbat bij te wonen. Latere generaties konden echter niet zoals zij zijn.

• Profeet Mohammed ﷺ wist door de Noor (Licht) van profetie en door de juiste firāsat (intuïtie) dat de religie van de islam over de hele wereld zou worden verspreid door de Ashāb al-Kirām, Tābi’īn en Taba al-Tābi’īn (radi Allāhu anhum). Hij moedigde het huwelijk aan, zodat degenen die de religie van de islam over de hele wereld zouden verspreiden, en degenen met wie de islamitische religie zou worden versterkt, zich zouden vermenigvuldigen.

Om deze drie redenen was het noodzakelijk om te trouwen in de tijd van de Ashāb al-Kirām, Tābi’īn en Taba al-Tābi’īn (radi Allāhu anhum). Het was ook gepast om single te zijn voor mensen die achter hen aan kwamen; daarom, toen Sufyan al-Sawri (Rahmatullāhi Alaih) de bovengenoemde hadīth hoorde, zei hij: “Wallāh, het is halāl om single te zijn op dit moment.” Toen ze Bishr al-Hafi vroegen waarom hij ongehuwd was, antwoordde hij: “Ik heb zo’n nafs dat ik ten eerste probeer ervan te scheiden. Hoe kan ik er nog een toevoegen?”

Tegenwoordig is de kans op verdienen via halāl manieren afgenomen. Het is nu heel moeilijk om jezelf te beschermen tegen de harām. Het is niet geschikt voor de aql (wijsheid) noch voor de Dīn (religie) om iemand anders in harām te slepen. Niettemin, als iemands lust oncontroleerbaar wordt, moet men proberen de intensiteit ervan te verminderen door te vasten. Als men zijn kracht niet kan verminderen door te vasten, dan wordt het huwelijk voor hem farz (verplicht).[1]

Juiste tijd voor het huwelijk voor een moslimman

De juiste tijd voor het huwelijk voor een moslimman is wanneer hij de Shari’ah leert, en wanneer hij zijn nafs traint over hoe hij de Shari’ah moet gehoorzamen, en wanneer hij goed moreel gedrag verwerft en een aardig getemperd persoon wordt, en ook wanneer hij zijn wijsheid verbetert. Nadat hij aan al deze voorwaarden heeft voldaan, moet hij trouwen met een meisje dat goede manieren, bescheidenheid en goed moreel gedrag heeft, kennis in religie, en die gehoorzaam is aan de Shari’ah en die zichzelf bedekt volgens de Shari’ah wanneer ze uitgaat. Men moet op zoek gaan naar een meisje dat kuisheid heeft en dat om haar religie geeft. Men moet rijkdom of schoonheid niet als een voorwaarde stellen. Men moet ook de kuisheid en goedheid van een vrouw niet over het hoofd zien omwille van geld of schoonheid.

Met wat voor een vrouw moet getrouwd worden?

In een hadīth staat: “Men trouwt met een vrouw voor haar geld of voor haar schoonheid of voor haar religie (haar vroomheid). Jij kiest degene die religieus is. Een persoon die trouwt vanwege haar geld zal niet in staat zijn om haar geld te bezitten; een persoon die alleen trouwt om haar schoonheid zal beroofd worden van haar schoonheid.” Het zou ideaal zijn als je een meisje kunt vinden dat mooi en vroom is. Het is niet toegestaan voor een moslimmeisje om te trouwen met een man die ongelovig is. Als ze met hem wil trouwen, wordt ze afvallig. Daarom zullen twee ongelovigen getrouwd zijn geweest. Ze moeten allebei moslim worden en hun nikāh vernieuwen.

Het meisje zien voor de nikāh is sunnat; ook zal het een goede relatie tussen de partners tijdens het huwelijk vergemakkelijken. Men moet zoeken naar een sāliha (vrome) vrouw die goede manieren heeft, die een nobele afkomst heeft en die ook vruchtbaar is.

Er is gezegd dat een man vier soorten vrouwen moet vermijden: (1) een gescheiden vrouw die comfortabel met haar voormalige man leefde en nu naar die dagen verlangt en ze zich herinnert, (2) men moet niet trouwen met een meisje met opschepperij over haar geld, rang of vader, (3) men moet niet trouwen met een meisje dat het eigendom van haar man zal verdelen onder haar eigen familieleden of kennissen en (4) men moet vermijden te trouwen met een vrouw die de reputatie heeft immoreel te zijn en die schandalen zou veroorzaken.

Een hadīth zegt: “Ruik geen rozen die op een mesthoop groeien.” Dit beveelt ons om niet met een basis en immoreel persoon te trouwen. Een jonge man trouwde met een meisje in Buchara (een stad in Centraal-Azië). De eerste nacht vroeg de bruid aan de bruidegom of hij de kennis van hayz (menstruatie) had geleerd. De jongeman antwoordde negatief. De bruid zei toen: “Allāh Ta’ālā beveelt, “Bescherm uzelf en degenen onder uw bevel tegen het hellevuur.” Hoe kan een onwetende man hen beschermen? De jongeman vond haar verklaring zo leuk dat hij zijn bruid aan Allāh Ta’ālā naliet en vertrok om te studeren. Hij studeerde vijftien jaar in Marw. Hij studeerde ook bij Imām Muhammad (radi Allāhu anhu). Hij memoreerde toen alles in zes jaar, en kwam terug naar zijn vrouw als een Alim-e-Dīn (geleerde). Zijn leraar noemde hem Abu Hafs al-Kabir (Rahmatullāhi Alaih).

Istikhārah voor trouwen met de perfecte persoon

Een persoon die wil trouwen, moet istikhārah meerdere keren uitvoeren; dan moet hij zichzelf vertrouwen op Allāh Ta’ālā en Zijn hulp vragen om hem te beschermen tegen bemoeien en misleid te worden door zijn nafs en door basismensen.

Nikāh in de vier Mazāhib

Men moet ernaar streven om de nikāh uit te voeren in overeenstemming met de vier Mazāhib. Voor het maken van een geldige en correcte nikāh volgens Shafi’ī, Hanbali en Mālikī Mazāhib is de eerste voorwaarde dat de Walī van het meisje toestemming aan haar moet geven, zelfs als ze ouder is dan de puberteit. ‘Vriend’ is de lexicale betekenis voor het woord ‘Walī’. Als het wordt gebruikt in het onderwerp van Aqā’id (geloof), betekent het Arīf Billāh. Als het wordt gebruikt in het onderwerp fiqh betekent het een familielid dat een man is.

Walī is alleen van de bloedlijn van de bruidegom drie Mazāhib

Volgens deze drie Mazāhib is de Walī iemands vader.[2] Als je geen vader hebt, dan is de Walī de vader van je vader, en daarna is de Walī je overgrootvader van vaderskant. Als je geen vaderlijke vaders hebt, dan is je Walī je broer. Als je ook geen broer hebt, dan is de Walī de zoon van je broer, naast wie zijn zoon is. Als je geen van deze hebt, dan is je Walī je oom. Als je die ook niet hebt dan is de Walī de zoon van je oom en daarna de kleinzoon van je oom. Als je geen van deze familieleden hebt, dan zal je Walī de rechter[3] zijn.

Eerste voorwaarden van nikāh

De volgorde van Walī zijn in huwelijkszaken hetzelfde als zijn orde in zaken van erfenis na dood, maar volgens Shafi’ī Mazhab, kan de zoon en de zoon van de zoon geen Walī zijn. Volgens Imām Muhammad en Hanbali Mazhab, na de vaderlijke vaders de zoon en dan de zoon van de zoon zal een Walī worden. Volgens de Shaikhayn (Imām Azam en Imām Abu Yusuf radi Allāhu anhuma) zullen de zoon en de zoon de Walī worden voor de vaderlijke vaders. In Hanafi Mazhab is de toestemming van een Walī geen verplicht beding voor het huwelijk van een meisje dat de puberteitsleeftijd heeft overschreden. Het is mustahab (beter) voor de nikāh om toestemming te vragen aan een meisje dat de puberteit heeft bereikt. De persoon aan wie ze haar toestemming geeft, wordt haar Wakīl. Als de nikāh zonder haar toestemming wordt uitgevoerd, is ze vrij om het te accepteren of af te wijzen. Als ze het afwijst, wordt de nikāh ongeldig. Een vrouw kan alleen trouwen of met haar Wakīl of met haar Walī.

De tweede voorwaarde van nikāh

Het is noodzakelijk in Hanafi Mazhab om twee moslimgetuigen te hebben [zelfs als zij gekend zijn als zondaars] tijdens het doen van een ījāb (verzoek) en qabul (aanvaarding). Twee moslimmannen of een moslimman en twee moslimvrouwen die de puberteit al hebben bereikt, moeten op dat moment klaar zijn en het ījāb en de qabul horen.

Getuigen

1. In Shafi’ī en Hanbali Mazāhib moeten de getuigen mannen zijn en ze mogen geen publiekelijk bekende zonden hebben.
2. In Hanafi Mazhab, naast de Wakīl of de Walī, kunnen ook één man en twee vrouwen getuigen zijn.
3. In Mālikī Mazhab is een getuige niet nodig, maar de Walī moet aanwezig zijn bij de nikāh en de nikāh moet worden aangekondigd en kennissen moeten worden geïnformeerd over de nikāh.

De derde voorwaarde van nikāh

Deze voorwaarde omvat het ījāb en de qabul ervan. Met andere woorden, er bestaat een huwelijkscontract. In Shafi’ī en Hanbali Mazāhib is het huwelijkscontract tussen twee mannen overeengekomen. Een van de twee mannen is de bruidegom of zijn Wakīl, en de andere is de Walī of Wakīl van de bruid. Ze sluiten een huwelijkscontract door woorden als nikāh, man en vrouw te zeggen of door vergelijkbare woorden te zeggen die voor dit doel worden gebruikt. In deze twee Mazāhib als de bruid geen maagd is, dan is haar toestemming ook nodig.

Het is geschreven in het boek Ni’mat Islam: “In Hanafi Mazhab kunnen een vrouw en een man die vrij zijn en ouder zijn dan de puberteit alleen trouwen in aanwezigheid van twee getuigen. Hun nikāh kan ook worden uitgevoerd in aanwezigheid van een van hen en door de Wakīl van de andere partij, of door de Wakīl van beide partijen. De Wakīl moet een wijze moslim zijn met het vermogen om goed en kwaad te onderscheiden, maar hoeft geen man te zijn of op de leeftijd van de puberteit te zijn. Als je iemand aanstelt als je Wakīl, heb je geen getuigen nodig. Hiervoor geeft de vrouw eerst haar wakalat (volmacht) voor het vernieuwen van de nikāh namens haar aan haar man door te zeggen: “Wanneer u van mij scheidt, heb ik u als mijn Wakīl gemachtigd om met mij met uzelf te trouwen”, en dan als de man haar volmacht accepteert; wanneer hij van haar scheidt met één bain talāq zegt hij: “Ik ben zo getrouwd [de naam van zijn vrouw zeggend] tegen mezelf, van wie ik eerder gescheiden ben”; in aanwezigheid van twee getuigen wordt zijn nikāh weer sahīh.[4]

Wanneer zowel de persoon als zijn Wakīl aanwezig zijn tijdens de nikāh, wordt de Wakīl een getuige; evenzo, wanneer de bruid en haar Walī beide aanwezig zijn bij de nikāh wordt haar Walī een getuige.

Wanneer een vader zijn dochter trouwt met iemand in haar afwezigheid zonder haar te informeren en zonder mahr en haar er later over vertelt, en als ze zwijgt wordt de nikāh sahīh en is het noodzakelijk om haar een mahr al-mithl (afgesproken bruidsschat) te geven. Een persoon kan een Walī of Wakīl van beide partijen zijn, of een Walī voor de ene partij en een Wakīl voor de andere partij, of men kan een eigen plaats innemen (als een van de partijen) en kan ook de Walī of Wakīl van de andere partij zijn.

Als iemand, die iemand als Wakīl heeft aangesteld, zegt dat zijn/haar Wakīl vrij is om alles en nog wat namens hem/haar te doen dan kan de Wakīl iemand anders aanstellen als de Wakīl. Een kind dat de puberteit nog niet heeft bereikt, kan trouwen met zijn/haar naaste Walī. De Walī voor het kind is zijn/haar asaba’s (vaderlijke familieleden). Als er geen asaba is wordt de moeder de Walī. Als iemand die geen Wakīl is[5] met hem/ haar trouwt met iemand die ze niet kennen en hem/ haar later vertelt, en als hij/ zij het niet weigert wanneer hij/ zij het hoort, dan wordt de nikāh sahīh. Wanneer het kind de puberteitsleeftijd bereikt kan hij/zij de nikāh weigeren die door zijn/haar Walī anders dan zijn/haar vader en grootvader werd uitgevoerd.

In Hanafi Mazhab is het geen voorwaarde om de woorden “tazwīj of nikāh” te zeggen terwijl de nikāh wordt uitgevoerd. Een nikāh zal ook sahīh worden door uitdrukkingen als: “Ik heb je gegeven als een geschenk of geschenk”, “Ik heb je gegeven”, “Ik heb je gegeven als een goed doel”, “Ik heb verkocht” of “Ik heb gekocht”. Als beide partijen dit soort uitdrukkingen gebruiken, moeten ze de perfecte tijd van de werkwoorden gebruiken, dat wil zeggen de tijd die aantoont dat de actie is uitgevoerd. Als de ene partij het in de dwingende vorm zegt en de andere partij de perfecte tijd gebruikt, zal de nikāh ook sahīh zijn. Een Walī kan een klein meisje dat jonger is dan de puberteit trouwen met haar kufw (haar gelijke in rang of sociale status).

In de andere drie Mazāhib kan alleen de vader in het huwelijk zijn dochter geven die maagd is en ouder dan de puberteit. Ze hoeft niet jonger te zijn dan de puberteit, omdat ze door haar vader in het huwelijk is gesteld.

Het is geschreven in het boek Mizān al-Kubra:

1. In Shafi’ī en Hanbali Mazāhib moet de Walī aanwezig zijn tijdens de nikāh; anders zal de nikāh niet sahīh zijn. Een vrouw kan geen Walī zijn.
2. In Hanafi Mazhab kan een vrouw trouwen zonder Walī en iemand aanstellen als haar plaatsvervanger, maar als een vrouw trouwt met iemand die niet haar kufw is, kan haar Walī zich ermee bemoeien en het huwelijk stoppen.
3. In Mālikī Mazhab, als een vrouw een van de notabelen van de stad is en rijk is, dan moet haar Walī aanwezig zijn bij de nikāh. Als een vrouw niet een van de notabelen van de stad is en niet rijk is, dan kan ze trouwen via haar Wakīl.
4. In Shafi’ī en Hanbali Mazāhib kan een fāsiq (zondaar) geen Walī zijn, maar in Hanafi en Mālikī Mazāhib kan een fāsiq ook een Walī zijn.
5. In Shafi’ī Mazhab als een dichtstbijzijnde Walī op een safar afstand is (ongeveer 92 km), dan kan een verder[6] Walī haar in het huwelijk geven. In de andere drie Mazāhib kan een verder Walī haar niet in huwelijk geven.
6. In Hanafi en Mālikī Mazāhib als niemand de verblijfplaats van de dichtbij zijnde Walī weet, dan kan haar broer haar in het huwelijk met iemand geven, maar in Shafi’ī Mazhab kan hij haar niet in het huwelijk geven.
7. In Shafi’ī Mazhab kan de vader haar dwingen om met een keuze van hem te trouwen. In de Mālikī en Hanbali Mazāhib kan alleen haar vader haar laten trouwen met iemand van zijn eigen keuze, maar niet met dwang.
8. In Hanafi Mazhab kan een meisje dat ouder is dan de puberteit niet zonder haar toestemming door iemand in het huwelijk worden gegeven. In de andere drie Mazāhib kan een meisje dat jonger is dan de puberteit niet door iemand anders dan haar vader in het huwelijk worden gegeven.
9. In Hanafi kunnen alle asaba’s (vaderlijke familieleden) haar in het huwelijk geven, maar ze kan het huwelijk weigeren wanneer ze de puberteit bereikt.
10. In Hanafi en Mālikī Mazāhib kan haar Walī met zichzelf laten trouwen. In de Hanbali Mazhab kan een Walī met haar trouwen door zijn Wakīl. In Shafi’ī Mazhab kan hij niet eens met haar trouwen door zijn Wakīl.
11. In de drie Mazāhib, wanneer een vrouw en haar Walī het toelaten, kan ze met iemand anders dan haar kufw trouwen, maar in Hanbali Mazhab kan ze niet met iemand anders dan haar kufw trouwen. In Shafi’ī en Mālikī Mazāhib kan een Walī haar niet trouwen met iemand die niet haar kufw is met zijn eigen verlangen. In Hanafi Mazhab kan hij dat.

Kufw (haar gelijke rang of sociale status)[7]

1. In Shafi’ī Mazhab kufw is een voorwaarde in afstamming, ambachten, religie, onberispelijkheid en vrijheid.
2. In Mālikī Mazhab is kufw alleen nodig in religie.
3. In Hanafi Mazhab is kufw van toepassing op religie, afstamming en eigendom.
4. In Hanafi Mazhab kan een vrouw die getrouwd is met iemand die niet haar kufw is, gescheiden worden door haar Walī.
5. In de andere drie Mazāhib, als haar Walī haar geen toestemming geven, zal de nikāh niet sahīh zijn.
6. In de Mālikī Mazhab kan een vrouw die wil trouwen met iemand van haar kufw met een mahr die minder is dan de mahr al-mithl worden tegengehouden door haar Walī. Volgens de andere A’imma kan haar Walī haar niet tegenhouden van zo’n huwelijk.
7. In de drie Mazāhib zal een nikāh die wordt uitgevoerd door een verder Walī in aanwezigheid van een dichtere Walī niet sahīh zijn, maar in Mālikī Mazhab zal alleen de nikāh van een maagdelijk meisje die wordt uitgevoerd door een verder Walī in aanwezigheid van haar vader niet sahīh zijn.

(On)geldigheid nikāh

1. Als een man zegt: “Zo en zo [naam van de vrouw] is mijn vrouw” en ze bevestigt hem dat, dan zal hun huwelijk geldig zal zijn volgens drie Mazāhib. In de Mālikī Mazhab is hun nikāh echter niet geldig.
2. In drie Mazāhib zal een nikāh uitgevoerd zonder getuigen niet sahīh zijn. Als het in aanwezigheid van getuigen gebeurt, is het toegestaan om het geheim te houden.
3. In Mālikī Mazhab zal de nikāh sahīh zijn, maar het moet worden aangekondigd onder de kennissen.
4. In de Shafi’ī en Hanbali Mazāhib moeten de twee getuigen [die nodig zijn voor de nikāh] door de gemeenschap bekend staan als mannen van integriteit.
5. In de Hanafi Mazhab zal de nikāh ook sahīh zijn door het getuigenis van één man en twee fāsiq (zondige) vrouwen.
6. In (de andere) drie Mazāhib, wanneer een moslimman met een zimmi-vrouw trouwt, moeten de twee getuigen moslims zijn. In de Hanafi Mazhab kunnen de twee getuigen zimmi’s zijn. Gesprek tussen de partijen is een sunnat tijdens de nikāh.
7. In Shafi’ī en Hanbali Mazāhib is het een voorwaarde om het woord ‘Tazwīj’ of ‘Nikāh’ te zeggen. In Hanafi Mazhab zal een nikāh sahīh zijn door allerlei woorden te zeggen die bezit uitdrukken. Deze kwestie in Mālikī Mazhab is vergelijkbaar met die in Hanafi, maar de mahr moet worden vermeld.
8. Als iemand zegt: “Ik heb mijn dochter uitgehuwelijkt aan [naam van de persoon] en die persoon hoort deze uitspraak en zegt dat hij de nikāh heeft geaccepteerd, volgens alle Ulema (geleerden) zal de nikāh niet sahīh zijn. Volgens Abu Yusuf (radi Allāhu anhu) zal het sahīh zijn.
9. In Shafi’ī Mazhab als iemand zegt: “Ik heb mijn dochter met je getrouwd” en die man zegt: “Ik heb het geaccepteerd”, zal de nikāh niet sahīh zijn. Hij moet zeggen: “Ik heb haar nikāh geaccepteerd” of “haar tazwīj”, maar volgens Hanafi, Hanbali en andere criteria in de Shafi’ī (radi Allāhu anhum) zal de nikāh sahīh zijn.
10. A’imma van drie Mazāhib zeiden dat het ja’iz (toegestaan) zou zijn om een ongelovige vrouw met een heilig boek te trouwen door haar van haar Walī te accepteren, maar in Hanbali Mazhab is het niet ja’iz.
11. Wanneer een man met een vrouw trouwt op voorwaarde dat hij niet met een andere vrouw naast haar trouwt of dat hij haar in de toekomst niet ergens anders naartoe zal brengen, zal zijn nikāh volgens de drie Mazāhib sahīh zijn en is het niet nodig dat hij zijn belofte nakomt, maar in dit geval zal hij haar de mahr al-mithl moeten betalen. Imām Ahmad ibn Hanbal (radi Allāhu anhu) zei: “De man zal zijn belofte moeten nakomen; als de man zijn belofte niet nakomt, kan de vrouw het huwelijk ontbinden.”

Helpen vader te laten trouwen

1. Wanneer een vader wil trouwen, is het in de Hanafi en Mālikī Mazāhib niet verplicht voor zijn zoon om met hem te helpen trouwen, dat wil zeggen om hem te helpen met een vrouw te trouwen. Het is wel raadzaam om je vader te helpen trouwen.
2. In Shafi’ī en Hanbali Mazāhib moet de zoon zijn vader helpen trouwen.

Mahr

Tijdens het huwelijkscontract, als men een fasid (onaanvaardbare, verkeerde) voorwaarde aanbiedt om tevreden te zijn, zal de nikāh sahīh zijn, maar de voorwaarde zal niet worden uitgevoerd. Bijvoorbeeld, als iemand zegt: “Ik ben met je getrouwd op voorwaarde dat ik je geen mahr geef”, zal de nikāh sahīh zijn, maar de voorwaarde zal ongeldig zijn en het zal nodig zijn om haar mahr al-mithl te geven.

In Fatāwa al-Hindiya is geschreven: “Als men tijdens het proces van nikāh alleen de mahr noemt, maar niet de hoeveelheid mahr muajjal specificeert, zal een deel van de mahr de mahr muajjal worden. Dit deel wordt bepaald op basis van de gewoonten en sociale status van de vrouw. Als de hele mahr wordt gezegd dat het mahr muajjal is en een bepaalde datum voor betaling wordt aangewezen, kan de vrouw, wanneer de datum van betaling komt, niet weigeren om seks te hebben om haar man te dwingen de betaling binnenkort te doen. Als de mahr een jaar later een mahr muajjal wordt, en als de man tijdens de nikāh de voorwaarde stelt dat hij seks met haar zal hebben vóór de betaling van de mahr, zal het ja’iz zijn om seks te hebben zonder te betalen. Volgens Imām Muhammad (radi Allāhu anhu) is zelfs als hij niet stelt dat hij voorwaarde stelt, zal de zaak hetzelfde zijn. Als hij de voorwaarde stelt dat hij seks mag hebben voordat hij de mahr muajjal betaalt, is het ja’iz (toegestaan). Als een deel van de mahr-e-muajjal is en het andere deel mahr-al-muajjal, zelfs als de seksuele handeling is uitgevoerd met toestemming van de vrouw, kan de vrouw weigeren om op reis te gaan met haar man, of ze kan weigeren om seks of halwat met hem te hebben voordat de mahr-al-muajjal volledig is betaald. Tijdens het proces van nikāh is het unaniem ja’iz om een voorwaarde vast te stellen voor de mahr muajjal die op een bepaalde datum moet worden betaald. De datum van betaling wordt afgewacht in geval van echtscheiding. Als de datum van betaling niet wordt benoemd, wordt deze betaald zodra de echtscheiding plaatsvindt. In een rij’i scheiding als de vrouw terugkomt wordt de mahr niet meer muajjal. Of het nu klein of oud genoeg is, wanneer het meisje dat trouwt maagdelijk is, kan haar vader of grootvader of de qāzi (rechter) haar mahr van de man afnemen. Niemand anders kan het doen. Deze mensen kunnen het ook niet doen zonder de toestemming van de maagd die trouwt.”

In een hadīth in het boek Riyaz-un-Nasihin staat: “Wie een nikāh uitvoert om de mahr niet te betalen, zal op de Dag der Opstanding onder dieven worden opgewekt.”

[1] Als men bang is om wreed te worden tegen zijn vrouw, zal het tahrīm makruh zijn voor hem om te trouwen. Ook mensen die het risico lopen bedrogen te worden en door hun nafs tot harām worden geleid als ze tot laag gestemde vrouwen behoren die zichzelf niet bedekken en die hun privé-delen aan mannen blootstellen, moeten trouwen. Het wordt een farz voor dit type mannen om een kuis moslimmeisje te vinden en met haar te trouwen. Jongeren die niet wanhopig zijn zoals de bovengenoemde mannen voor het huwelijk, moeten eerst hard streven om kennis en goede moraal te verkrijgen. Dan moeten ze de kennis leren die betrekking heeft op de menstruatieperiode van vrouwen (hayz), en de kennis die de tijd bestrijkt die direct na de geboorte van een kind (nifās) is en dan moeten ze trouwen.

[2] In Hanafi Mazhab kunnen mannen die geen mannelijke Walī hebben via hun moeder trouwen.

[3] De rechter moet een persoon zijn die de Shari’ah gehoorzaamt en die een leven leidt dat aangenaam is met de wetten van Allāh Ta’ālā.

[4] De beroemde vernieuwing van de Imān en nikāh van de hele jamaat door de recitatie van een du’ā (smeekbede) door de individuen die deel uitmaken van die jamaat is gebaseerd op deze fatwa.

[5] Bijvoorbeeld, één van de Walī van een jongen of een meisje dat op de leeftijd van de puberteit is of een vreemdeling.

[6] Een verder Walī is iemand die later in de opeenvolging van het zijn van een Walī is.

[7] In alle vier mazahib is de eerste voorwaarde dat de man moslim is en de vrouw geen polytheïst.

Nikāh, wat ‘huwelijk’ betekent in het Arabisch, is meer dan alleen een sociaal contract in de islam. Het is een heilig verbond, gezegend door Allāh Ta’ālā, dat een basis legt voor een harmonieus en bevredigend levenspartnerschap.

Wat Openbaart Allāh Ta’ālā hierover?

De Profeet Mohammed ﷺ en zijn vrouwen

De Heilige Profeet Mohammed ﷺ is het beste rolmodel voor alle facetten van het leven van de man en de vrouwen en dochters (radi Allāhu anhunna) van de Profeet Mohammed ﷺ de beste rolmodellen voor de vrouwen. Dit rolmodel geldt ook voor Hazrat Meriam (radi Allāhu anha), de moeder van Profeet Isa (alayhis salām).

Allāh Ta’ālā openbaart over Meriam (radi Allāhu anha):

 وَإِذْ قَالَتِ ٱلْمَلاَئِكَةُ يٰمَرْيَمُ إِنَّ ٱللَّهَ ٱصْطَفَـٰكِ وَطَهَّرَكِ وَٱصْطَفَـٰكِ عَلَىٰ نِسَآءِ ٱلْعَـٰلَمِينَ

“Toen zeiden de engelen: “O, Maria, Allāh heeft u uitverkoren en u gereinigd en u boven de vrouwen aller volkeren uitverkoren.” Surah al-Imrān (het huis van Imrān), H3, vers 42

De vrouwen en dochters (radi Allāhu anhunna) van de Profeet Mohammed ﷺ zijn de moeders (Ummehāt ul-Mu’minin) van de Ummah. De vrouwen die met de Profeet Mohammed ﷺ trouwden worden zo genoemd, zij waren inderdaad dames met uitzonderlijke karakters die veel hebben bijgedragen in het leven van de Profeet Mohammed ﷺ. Het waren ook geweldige moslima’s en rolmodellen voor de vrouwen in de Ummah. De Profeet Mohammed ﷺ had elf vrouwen. Hij trouwde pas nadat Hazrat Sayyidah Khadija (radi Allāhu anha) was overleden. De reden van trouwen met meer dan vier vrouwen was om hem te helpen de Shari’ah (Heilige Qur’ān en Sunnah) te verspreiden en het te leren aan de vrouwen in de Ummah. Reden was ook dat Allāh Ta’ālā op gegeven ogenblik verboden had dat mannen en vrouwen met elkaar allerlei zaken bespraken, en dit gold ook voor de Profeet Mohammed ﷺ als het rolmodel. De vrouwen stelden vragen via vooral Hazrat Sayyidah Aisha Sadaqāh (radi Allāhu anhu) aan de Profeet Mohammed ﷺ en het antwoord hoorden deze vrouwen weer via haar.

De namen van de vrouwen (radi Allāhu anhunna) van de Profeet Mohammed ﷺ zijn: Hazrat Khadija, Hazrat Sau’dah & Aisha, Hazrat Umm-e-Habiba, Hazrat Hafsa, Hazrat Umm-e-Salamah, Hazrat Zaynab, Hazrat Safia, Hazrat Maria Qibtiyya, Hazrat Juwairriyah, Hazrat Maymuna en Hazrat Rayhānah (radi Allāhu anhunna).

Introductie van enkele vrouwen (radi Allāhu anhunna) van de Profeet Mohammed ﷺ

Sayyidah Khatidja-ul-Kubra

Hazrat Sayyidah Khadija-ul-Kubra (Khadija de Grote) was een edele dame die behoorde tot de Quraysh stam. De Profeet Mohammed ﷺ trouwde met haar toen hij 25 jaar oud was en zij op dat moment 40 jaar oud was. Ze was een zeer toegewijde vrouw, metgezel, raadslid en stond altijd klaar om de Profeet Mohammed ﷺ bij te staan in alle beproevingen. Ze bleek een immense steun en hulp aan de zaak van de islam. Ze overleed op 65-jarige leeftijd op de 11e Ramadān al-Mubārak, 10e jaar na de eerste Openbaring. De Profeet Mohammed ﷺ heeft over haar gezegd: “De edelste vrouwen van de wereld zijn Sayyidah Meriam (salām-un-alayha) en Sayyidah Khadija (radi Allāhu anha).” Sahīh al-Bukhārī

Sayyidah Sau’dah

Hazrat Sayyidah Sau’dah (radi Allāhu anha) was een weduwe en de dochter van Sayyidah Zama (radi Allāhu anhu). Ze trouwde met de Profeet Mohammed ﷺ nadat Sayyidah Khadija (radi Allāhu anha) was overleden. De Profeet Mohammed ﷺ was toen 55 jaar oud. Ze was gul, aanhankelijk en vriendelijk. De reden voor zijn huwelijk was dat hij ﷺ iemand nodig had om voor zijn kinderen te zorgen zodat hij zich kon concentreren op de zware verantwoordelijkheden van het profetische ambt. Sayyidah Aisha Siddiqāh (radi Allāhu anha) heeft over haar gezegd: “Het is slechts Sau’dah, bij het zien van wie ik wenste dat mijn ziel in haar lichaam leefde.” Sayyidah Sau’dah (radi Allāhu anha) is overleden in 55 Hijri (H). Ze was de dochter van Sayyidena Abu Bakr (radi Allāhu anhu) en was ongehuwd. In het 10e jaar van de missie trouwde de Profeet Mohammed ﷺ met haar. Daar zij erg jong was ten tijde van haar nikāh, begon Hazrat Aisha (radi Allāhu anha) pas met hem ﷺ te leven in Medinat-ul-Munawwarah in 2 H. de Profeet Mohammed ﷺ trouwde met Sayyidah Aisha Siddiqāh (radi Allāhu anha) om de banden van vriendschap met Sayyidena Abu Bakr (radi Allāhu anhu), zijn beste vriend, maar ook zodat zij andere vrouwen kon onderwijzen. Sayyidah Aisha (radi Allāhu anha) leidde een zeer eenvoudig leven zonder comfort en luxe. Ze kleedde zich heel simpel. Ze assisteerde de Profeet Mohammed ﷺ met de grootst mogelijke toewijding en hij hield heel veel van haar. Zij leidde een zeer vroom leven. Toen de Profeet Mohammed ﷺ overleed was ze 25 jaar oud. Daarna leefde ze voor nog eens 48 jaar en zag de regeringen van alle vier Khulafā. Ze wordt herinnerd om haar intelligentie, intuïtie, haar kennis van Ahadīth en de beginselen van religie, geheimen van islamitische kennis, Arabische literatuur, vroomheid en islamitische fiqh. Ze werd een grote Madani (persoon van Medinat-ul-Munawwarah) Schriftgeleerde en kende enkele duizenden Ahadīth uit het hoofd. De Profeet Mohammed ﷺ zette haar in om te onderwijzen en de aan haar vooral door vrouwen gestelde vragen te beantwoorden. Ze gaf ook les aan andere vrouwen. Een grote geleerde, Imām Zahri (radi Allāhu anhu) heeft over haar gezegd: “Sayyidah Aisha’s (radi Allāhu anha) kennis zal de kennis van alle mannen en moeders van de gelovigen overtreffen.”

Sayyidah Umm-e-Habībah

Hazrat Sayyidah Umm-e-Habībah (radi Allāhu anha) de dochter van Abu Sufyan (ooit de grootste tegenstander van de Profeet Mohammed ﷺ) was ook getrouwd met de Profeet Mohammed ﷺ. Umm-e-Habiba (radi Allāhu anha) was eerder getrouwd en tijdens de eerste jaren van vervolgingen migreerde ze met haar man naar Abessinië (Ethiopië). Helaas werd haar man beïnvloed door het christendom en hij omarmde het christendom. Daar Umm-e-Habiba een oprechte moslima was kon ze niet langer bij een ongelovige blijven wonen en scheidde ze van haar man omwille van de islam. Umm-e-Habiba nam haar dochter mee en zonderde zich af. Ze werd op dat moment door alle mannen vergeten. Allāh Ta’ālā ‘vergat’ haar en haar offer echter niet. Op een dag kwam een ​​slaaf naar haar toe en vertelde haar dat de koning haar wilde zien en dat er een bericht voor haar was. Toen ze naar de koning ging kreeg ze te horen dat de Profeet Mohammed ﷺ om haar hand had gevraagd en met haar wilde trouwen. Umm-e-Habiba was zeer vereerd en gelukkig en de Profeet Mohammed ﷺ stuurde voor haar 400 dinar als mahr (bruidsschat). Zes jaar later, nadat de Hijri had plaatsgevonden ging Umm-e-Habiba naar Medina om bij de Profeet Mohammed ﷺ te verblijven en werd ze hartelijk ontvangen.

Sayyidah Hafsah

Hazrat Sayyidah Hafsah (radi Allāhu anha) was de dochter van Umar ibn Al-Khattāb (radi Allāhu anhu). Hafsa was ook eerder getrouwd geweest. Hafsa werd op zeer jonge leeftijd weduwe. Haar vader maakte zich zorgen en besloot een echtgenoot voor haar te zoeken. In het begin dacht Hazrat Umar aan Abu Bakr en Usman (radi Allāhu anhum), maar ze verontschuldigden zich allebei. Umar was ook teleurgesteld en boos. Dus ging hij naar de Profeet Mohammed ﷺ om de kwestie met hem te bespreken. De Profeet Mohammed ﷺ legde hem uit dat Abu Bakr en Usman hadden geweigerd, omdat ze wisten dat de Profeet Mohammed ﷺ om de hand van Hafsa wilde vragen. Dus, Hafsa trouwde in 2 of 3 Hijri met de Profeet Mohammed ﷺ. Hij ﷺ gaf zijn eigen dochter Sayyidah Umm Koelsoem (radi Allāhu anha) ten huwelijk aan Sayyidena ‘Usman Ghani (radi Allāhu anhu).

Hazrat Hafsa was een zeergeleerd persoon en bracht het grootste deel van haar tijd door met lezen en schrijven. De Profeet Mohammed ﷺ had haar persoonlijk onderwezen zodat ze een Alimah (Schriftgeleerde autoriteit) was op het gebied van islamitische kennis. Zij was ook gevraagd door Hazrat Abu Bakr (radi Allāhu anhu) om de originele handgeschreven kopie van de Heilige Qur’ān te bewaren. Ze was erg vroom en heilig. Ze is overleden in de maand Sha’bān 45 Hijri.

Sayyidah Safiyyah

Hazrat Sayyidah Safiyyah (radi Allāhu anha) was de dochter van een Jood die bekend stond als Huyayy Ibn Akhtab, het hoofd van de stam Banu Nadir die ook een andere neef van de Profeet Mohammed ﷺ was. Huyayy was ook de vijand van de islam en vocht tegen de Boodschapper ﷺ en de moslims in de slag om de loopgraaf en stierf uiteindelijk.

Na de dood van Huyayy werd zijn dochter door Hazrat Bilāl (radi Allāhu anhu) teruggebracht naar de Profeet Mohammed ﷺ die wist dat Safiyya alleen was en hij ﷺ kon haar niet alleen laten. Daarom vroeg de Profeet Mohammed ﷺ haar of ze voor hem wilde zorgen en ze antwoordde positief. Ze omarmde toen de islam en trouwde met de Profeet Mohammed ﷺ. Toen ze het huis van de Profeet Mohammed ﷺ binnenging kreeg ze de titel ‘Moeder van de gelovigen’. Na het heengaan van de Profeet Mohammed ﷺ rouwde ze veel om hem. Zij diende de islam met grote oprechtheid en diep geloof.

Allāh Ta’ālā openbaart: “Voor de mensen is de liefde tot begeerten schoonschijnend gemaakt, vrouwen, kinderen, stapels goud en zilver, raspaarden, vee en akkers. Dat is de voorziening van het leven dezer wereld, maar Allah is het, bij Wie het juiste einddoel ligt.” Surah al-Imrān (het huis van Imrān), H3, vers 14

Rechten van de vrouw

Vrouwen zijn geen slavinnen van hun mannen, maar hebben ook rechten en plichten. Zij hebben recht op een mahr (huwelijksgift) en een goede man. Doch, er zijn vrouwen die graag een goed geschoolde man wil hebben om mee nikāh te doen en van hem te leren zodat zij de Shari’ah beter kunnen belijden. Echter, nadat de man aan haar zegt dat haar handelingen tegen de Shari’ah indruisen worden zij agressief tegen hun man. Dit kan een teken zijn van munāfiq (huichelaar), tegen Allāh Ta’ālā zeggen een goede islam geleerde man te willen en als Allāh Ta’ālā haar met zo’n man in contact brengt voor nikāh beginnen de kwalen boven water te komen.

Allāh Ta’ālā openbaart:

وَٱلَّذِينَ يَرْمُونَ ٱلْمُحْصَنَاتِ ثُمَّ لَمْ يَأْتُواْ بِأَرْبَعَةِ شُهَدَآءَ فَٱجْلِدُوهُمْ ثَمَانِينَ جَلْدَةً وَلاَ تَقْبَلُواْ لَهُمْ شَهَادَةً أَبَداً وَأُوْلَـٰئِكَ هُمُ ٱلْفَاسِقُونَ

“En zij, die kuise vrouwen beschuldigen en geen vier getuigen brengen, geselt hen met tachtig slagen en aanvaardt hun getuigenis nooit meer, want dezen zijn overtreders.” Surah an-Noor (het Licht), H24, vers 4

 إِنَّ ٱلَّذِينَ يَرْمُونَ ٱلْمُحْصَنَاتِ ٱلْغَافِلاَتِ ٱلْمُؤْمِناتِ لُعِنُواْ فِي ٱلدُّنْيَا وَٱلآخِرَةِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ

“Zij die kuise, gelovige vrouwen, die geen kwaad kennen, belasteren, zijn in deze wereld en in het Hiernamaals vervloekt. Voor hen is er een grote kastijding.” Surah an-Noor (het Licht), H24, vers 23

Imām Jalāluddin Suyuti haalt in zijn boek een hadīth aan: “Vrouwen behoren tot het leger van Iblīs.” Jinnāt wa Shayātin

Maar, Allāh Ta’ālā is Vergevensgezind en wie [man en vrouw] tauba (spijtbetuiging) doet aan de Schepper om nooit meer onheuse praktijken te doen wordt vergeven, omdat Allāh Ta’ālā houdt van moslims die spijt hebben van hun slechte daden.

Allāh Ta’ālā openbaart aan de mannen: “De vrouw is geen speeltje om mee te doen wat je maar wilt. Het is verboden om de gedachte op na te houden dat je een vrouw wil huwen om alleen seks. Zo een nikāh heeft geen toekomst en je hebt die vrouw vernedert. De nikāh is een ibādat, het is de toekomst van de groei van de moslimnatie.”

Allāh Ta’ālā openbaart:

 وَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا عَرَّضْتُمْ بِهِ مِنْ خِطْبَةِ ٱلنِّسَآءِ أَوْ أَكْنَنتُمْ فِيۤ أَنْفُسِكُمْ عَلِمَ ٱللَّهُ أَنَّكُمْ سَتَذْكُرُونَهُنَّ وَلَـٰكِن لاَّ تُوَاعِدُوهُنَّ سِرّاً إِلاَّ أَن تَقُولُواْ قَوْلاً مَّعْرُوفاً وَلاَ تَعْزِمُوۤاْ عُقْدَةَ ٱلنِّكَاحِ حَتَّىٰ يَبْلُغَ ٱلْكِتَابُ أَجَلَهُ وَٱعْلَمُوۤاْ أَنَّ ٱللَّهَ يَعْلَمُ مَا فِيۤ أَنْفُسِكُمْ فَٱحْذَرُوهُ وَٱعْلَمُوۤاْ أَنَّ ٱللَّهَ غَفُورٌ حَلِيمٌ

“En er zal geen schuld op je rusten, indien gij niet rechtstreeks spreekt over een huwelijksaanzoek aan die vrouwen, of indien je dit in uw gedachten verborgen houdt. Allāh weet, dat je het haar zult zeggen. Maar belooft haar niets in het geheim tenzij je op de goede wijze spreekt. En besluit niet tot de huwelijksband, voordat de voorgeschreven wachttijd ten einde is. En weet, dat Allāh weet, wat in uw gedachten is en vrees derhalve voor Hem en weet, dat Allāh Vergevensgezind, Verdraagzaam is.” Surah al-Baqarāh (de koe), H2, vers 235

ٱلْيَوْمَ أُحِلَّ لَكُمُ ٱلطَّيّبَـٰتُ وَطَعَامُ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلْكِتَـٰبَ حِلٌّ لَّكُمْ وَطَعَامُكُمْ حِلٌّ لَّهُمْ وَٱلْمُحْصَنَـٰتُ مِنَ ٱلْمُؤْمِنَـٰتِ وَٱلْمُحْصَنَـٰتُ مِنَ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلْكِتَـٰبَ مِن قَبْلِكُمْ إِذَا ءاتَيْتُمُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ مُحْصِنِينَ غَيْرَ مُسَٰفِحِينَ وَلاَ مُتَّخِذِيۤ أَخْدَانٍ وَمَن يَكْفُرْ بِٱلإِيمَٰنِ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ وَهُوَ فِي ٱلآخِرَةِ مِنَ ٱلْخَٰسِرِينَ

“Alle goede dingen zijn u deze dag geoorloofd. Het voedsel der mensen van het Boek is u geoorloofd en uw voedsel is hun toegestaan. En geoorloofd zijn voor u kuise, gelovige vrouwen en kuise vrouwen uit het midden dergenen, wie het Boek was gegeven vóór u, wanneer gij haar, haar huwelijksgift geeft, een geldig huwelijk aangaande en geen ontucht plegende, noch heimelijk minnaressen nemende. En wie het geloof verwerpt, diens werk is waarlijk tevergeefs en hij zal in het Hiernamaals onder de verliezers zijn.” Surah al-Mā’idah (de tafel), H5, vers 5

Allāh Ta’ālā openbaart over mahr:

 وَءَاتُواْ ٱلنِّسَآءَ صَدُقَٰتِهِنَّ نِحْلَةً فَإِن طِبْنَ لَكُمْ عَن شَيْءٍ مِّنْهُ نَفْساً فَكُلُوهُ هَنِيئاً مَّرِيئاً

“En geeft de vrouwen gewillig haar mahr (huwelijksgift). Maar als zij naar haar eigen behagen u er een gedeelte van kwijtschelden, geniet het dan met genoegen en heilzaam gevolg.” Surah an-Nisā (de vrouwen), H4, vers 4

يَٰأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ لاَ يَحِلُّ لَكُمْ أَن تَرِثُواْ ٱلنِّسَآءَ كَرْهاً وَلاَ تَعْضُلُوهُنَّ لِتَذْهَبُواْ بِبَعْضِ مَآ ءَاتَيْتُمُوهُنَّ إِلاَّ أَن يَأْتِينَ بِفَٰحِشَةٍ مُّبَيِّنَةٍ وَعَاشِرُوهُنَّ بِٱلْمَعْرُوفِ فَإِن كَرِهْتُمُوهُنَّ فَعَسَىٰ أَن تَكْرَهُواْ شَيْئاً وَيَجْعَلَ ٱللَّهُ فِيهِ خَيْراً كَثِيراً

“O, gij die gelooft [mannen], het is u niet geoorloofd, vrouwen te erven tegen haar wil, noch mag je haar tegenhouden opdat gij een gedeelte van wat gij haar hebt gegeven [mahr], moogt terugnemen, tenzij zij schuldig zijn aan een schandelijk kwaad [harām seks]; en blijft met haar vriendelijk omgaan en als gij afkeer van haar hebt, kan het zijn, dat gij afkeer hebt van iets, waarin Allāh veel goeds kan hebben gelegd.” Surah an-Nisā (de vrouwen), H4, vers 19

وَمَن لَّمْ يَسْتَطِعْ مِنكُمْ طَوْلاً أَن يَنكِحَ ٱلْمُحْصَنَٰتِ ٱلْمُؤْمِنَٰتِ فَمِنْ مَّا مَلَكَتْ أَيْمَٰنُكُم مِّن فَتَيَٰتِكُمُ ٱلْمُؤْمِنَٰتِ وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِإِيمَٰنِكُمْ بَعْضُكُمْ مِّن بَعْضٍ فَٱنكِحُوهُنَّ بِإِذْنِ أَهْلِهِنَّ وَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ بِٱلْمَعْرُوفِ مُحْصَنَٰتٍ غَيْرَ مُسَٰفِحَٰتٍ وَلاَ مُتَّخِذَٰتِ أَخْدَانٍ فَإِذَآ أُحْصِنَّ فَإِنْ أَتَيْنَ بِفَٰحِشَةٍ فَعَلَيْهِنَّ نِصْفُ مَا عَلَى ٱلْمُحْصَنَٰتِ مِنَ ٱلْعَذَابِ ذَلِكَ لِمَنْ خَشِيَ ٱلْعَنَتَ مِنْكُمْ وَأَن تَصْبِرُواْ خَيْرٌ لَّكُمْ وَٱللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ

“En wie uwer het niet kan bekostigen vrije gelovige vrouwen [soenniet vrouwen] te huwen, hij huwe hetgeen gij bezit, namelijk gelovige slavinnen. En Allāh kent uw geloof het beste. U bent van elkander; huwt haar daarom met de toestemming van haar meesters en geeft haar een mahr (huwelijksgift) op de gebruikelijke wijze, kuis zijnde, geen ontucht plegende, noch er heimelijke minnaars [vrouwen die met vreemde mannen (blijven) chatten op Facebook, Whatsapp, andere social media, enz.] op nahoudende. En indien zij, nadat zij gehuwd zijn zich schuldig maken aan ontrouw [liegen voor hun man en seks hebben met andere mannen, enz.], geldt voor haar de helft van de straf, die voor de vrije vrouwen is voorgeschreven. Dit is voor degene uwer die vreest te zondigen. Maar het is beter voor u dat gij u weerhoudt en Allāh is Vergevensgezind, Genadevol.” Surah an-Nisā (de vrouwen), H4, vers 25

ٱلرِّجَالُ قَوَّٰمُونَ عَلَى ٱلنِّسَآءِ بِمَا فَضَّلَ ٱللَّهُ بَعْضَهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ وَبِمَآ أَنْفَقُواْ مِنْ أَمْوَٰلِهِمْ فَٱلصَّٰلِحَٰتُ قَٰنِتَٰتٌ حَٰفِظَٰتٌ لِّلْغَيْبِ بِمَا حَفِظَ ٱللَّهُ وَٱلَّٰتِي تَخَافُونَ نُشُوزَهُنَّ فَعِظُوهُنَّ وَٱهْجُرُوهُنَّ فِي ٱلْمَضَاجِعِ وَٱضْرِبُوهُنَّ فَإِنْ أَطَعْنَكُمْ فَلاَ تَبْغُواْ عَلَيْهِنَّ سَبِيلاً إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ عَلِيّاً كَبِيراً

“Mannen zijn voogden over de vrouwen omdat Allāh de enen boven de anderen heeft doen uitmunten en omdat zij [mannen] van hun rijkdommen besteden. Deugdzame vrouwen zijn dus zij, die gehoorzaam zijn en heimelijk bewaren [wat tussen haar man en haar besproken en gedaan wordt], hetgeen Allāh onder haar hoede heeft gesteld. En degenen, van wie gij ongehoorzaamheid vreest, wijst haar terecht en laat haar in haar bedden alleen en tuchtigt haar. Als zij u dan daarna gehoorzamen, zoekt geen weg tegen haar. Waarlijk, Allah is Verheven, Groot.” Surah an-Nisā (de vrouwen), H4, vers 34

De Profeet Mohammed ﷺ zei: “Vrouwen zijn om vier redenen getrouwd: rijkdom, schoonheid, afkomst en religieuze toewijding. Kies degene die religieus toegewijd is, mogen uw handen met stof worden ingewreven [dat wil zeggen moge u voorspoedig zijn).” Sahīh al-Bukhārī, Sahīh Muslim

Inleiding

De islamitische traditie beschrijft het huwelijk als een wederzijdse verbintenis waarin beide partners rechten en plichten hebben die leiden tot harmonie, rust en spirituele groei. De plichten van een vrouw jegens haar echtgenoot worden in de klassieke soennitische bronnen vooral verbonden aan respect, samenwerking, kuisheid, huishoudelijke harmonie en het beschermen van de eer en bezittingen van het gezin. Deze verantwoordelijkheden worden niet gezien als eenzijdige verplichtingen, maar als onderdeel van een wederkerige relatie waarin de man eveneens duidelijke religieuze plichten heeft tegenover zijn vrouw, zoals onderhoud, bescherming, rechtvaardigheid en goede omgang. Door deze balans ontstaat een gezinsstructuur die zowel spiritueel als sociaal stabiel is.

Allāh Ta’ālā openbaart:

 وَٱلْمُطَلَّقَاتُ يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ ثَلاَثَةَ قُرُوۤءٍ وَلاَ يَحِلُّ لَهُنَّ أَن يَكْتُمْنَ مَا خَلَقَ ٱللَّهُ فِيۤ أَرْحَامِهِنَّ إِن كُنَّ يُؤْمِنَّ بِٱللَّهِ وَٱلْيَوْمِ ٱلآخِرِ وَبُعُولَتُهُنَّ أَحَقُّ بِرَدِّهِنَّ فِي ذَلِكَ إِنْ أَرَادُوۤاْ إِصْلاَحاً وَلَهُنَّ مِثْلُ ٱلَّذِي عَلَيْهِنَّ بِٱلْمَعْرُوفِ وَلِلرِّجَالِ عَلَيْهِنَّ دَرَجَةٌ وَٱللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ

“De gescheiden vrouwen moeten drie menstruatieperioden wachten; en het is haar niet geoorloofd, hetgeen Allāh in haar baarmoeder heeft geschapen, te verbergen, indien zij in Allāh en de laatste dag geloven; en haar echtgenoten hebben het recht, haar [intussen] terug te nemen, indien zij verzoening wensen. En vóór haar geldt hetzelfde als tegen haar, hetgeen billijk is, de mannen hebben voorrang boven haar, Allāh is Machtig, Alwijs.” Surah al-Baqarāh (de koe), H2, vers 228

Tafsīr Jalālayn: Gescheiden vrouwen moeten voor zichzelf een wachttijd in acht nemen van drie perioden. Qurūʾ is het meervoud van qarʾ, dat ‘reinheid’ of ‘menstruatie’ kan betekenen — hierover bestaan twee verschillende opvattingen — en deze perioden beginnen vanaf het moment van de echtscheiding. Deze bepaling geldt voor vrouwen met wie geslachtsgemeenschap heeft plaatsgevonden, maar niet voor anderen, op grond van Zijn uitspraak: ‘Er is voor jullie geen wachttijd die jullie tegen hen moeten rekenen’ (HQ. 33:49). De wachttijd voor onvolwassen of postmenopauzale vrouwen bedraagt drie maanden; zwangere vrouwen daarentegen moeten wachten tot zij bevallen, zoals vermeld in surah al‑Ṭalāq (HQ. 65:4), terwijl slavinnen volgens de Sunnah twee maanden moeten wachten.

En het is voor hen niet geoorloofd te verbergen wat Allāh in hun schoot heeft geschapen — of dat nu een kind is of menstruatie — als zij in Allāh en de Laatste Dag geloven. Hun echtgenoten hebben het betere recht om hen terug te nemen, zelfs als zij weigeren, gedurende deze periode — dat wil zeggen tijdens de wachttijd — indien zij verlangen de zaken tussen hen te herstellen en druk op de vrouw willen uitoefenen om terug te keren. Deze uitspraak is geen voorwaarde voor de mogelijkheid van terugname, maar een aansporing om de relatie te herstellen in het geval van een herroepelijke echtscheiding. De term aḥaqq (‘beter recht op’) duidt geen voorrang aan, aangezien in elk geval niemand anders het recht heeft met hen te trouwen tijdens hun wachttijd.

Vrouwen hebben rechten jegens hun echtgenoten die vergelijkbaar zijn met de rechten die hun echtgenoten jegens hen hebben, in rechtvaardigheid, zoals door de Wet (Sharīʿah) is voorgeschreven, in de zin van goede omgang en niet geschaad worden. Maar de mannen hebben een graad boven hen in rechten, zoals in de plicht van de vrouw om haar echtgenoot te gehoorzamen, vanwege de betaling van de bruidsschat door de echtgenoot en omdat hij de kostwinner is. Allāh is Machtig in Zijn Koninkrijk en Wijs in wat Hij voor Zijn schepselen heeft beschikt.

Theologische toelichting

“Hoewel de vrouw geniet van gelijke fundamentele mensenrechten, is zij één graad onder de echtgenoot geplaatst in de kwestie van het beheren van de gezinsaangelegenheden. De Heilige Qur’ān zegt: ‘… de mannen hebben voorrang boven haar …’.”

In de islamitische theologie wordt het huwelijk gezien als een instelling die rust, orde en wederkerigheid moet brengen binnen het gezin. Wanneer de Qur’ān vermeldt dat “de mannen een graad boven haar hebben” (Q. 2:228), wordt dit niet opgevat als een ontkenning van de fundamentele menselijke gelijkwaardigheid van man en vrouw. Beide worden door God geschapen met dezelfde spirituele waarde, dezelfde verantwoordelijkheid voor daden en dezelfde toegang tot beloning en nabijheid tot Allāh Ta’ālā. (Qurṭubī, Tafsīr, onder Q. 2:228)

De “graad” (darajah) waarover de exegeten spreken, verwijst naar functionele verantwoordelijkheid, niet naar intrinsieke superioriteit. In de klassieke tafsīr‑literatuur wordt uitgelegd dat deze graad samenhangt met respectievelijk de onderhoudsplicht, de betaling van de mahr, en de verantwoordelijkheid voor leiding en bescherming binnen het gezin. (Ibn Kathīr, Tafsīr, onder Q. 2:228; Jalālayn, onder Q. 2:228)

Deze verantwoordelijkheden brengen een vorm van gezagspositie met zich mee, maar dat gezag is gebonden aan rechtvaardigheid, mildheid en goede omgang. De Qur’ān benadrukt dat vrouwen tegelijkertijd gelijke rechten hebben als de mannen, op een manier die rechtvaardig en evenwichtig is. (Qurṭubī, Tafsīr, onder Q. 2:228)

De “graad” van de man is dus geen vrijbrief voor dominantie, maar een plichtenpakket dat hem zwaarder belast dan de vrouw. (Ibn Kathīr, Tafsīr, onder Q. 2:228)

Binnen deze theologische visie ontstaat een model waarin:

• gelijkwaardigheid de basis vormt,
• rolverdeling de praktische organisatie van het gezin ondersteunt,
• rechtvaardigheid en compassie de omgangsvormen bepalen. (Jalālayn, onder Q. 2:228)

De Graad van de Man: Een Plicht, Geen Voorrang

De graad van de man is daarmee een functionele verantwoordelijkheid, geen spirituele of menselijke superioriteit. Het doel is het waarborgen van stabiliteit, harmonie en bescherming binnen het gezin, zoals door de islamitische wetgeving is voorgeschreven. (Qurṭubī, Tafsīr, onder Q. 2:228)

Allāh Ta’ālā openbaart:

أُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ ٱلصِّيَامِ ٱلرَّفَثُ إِلَىٰ نِسَآئِكُمْ هُنَّ لِبَاسٌ لَّكُمْ وَأَنْتُمْ لِبَاسٌ لَّهُنَّ عَلِمَ ٱللَّهُ أَنَّكُمْ كُنتُمْ تَخْتانُونَ أَنْفُسَكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ وَعَفَا عَنْكُمْ فَٱلآنَ بَٰشِرُوهُنَّ وَٱبْتَغُواْ مَا كَتَبَ ٱللَّهُ لَكُمْ وَكُلُواْ وَٱشْرَبُواْ حَتَّىٰ يَتَبَيَّنَ لَكُمُ ٱلْخَيْطُ ٱلأَبْيَضُ مِنَ ٱلْخَيْطِ ٱلأَسْوَدِ مِنَ ٱلْفَجْرِ ثُمَّ أَتِمُّواْ ٱلصِّيَامَ إِلَى ٱلَّليْلِ وَلاَ تُبَٰشِرُوهُنَّ وَأَنْتُمْ عَٰكِفُونَ فِي ٱلْمَسَٰجِدِ تِلْكَ حُدُودُ ٱللَّهِ فَلاَ تَقْرَبُوهَا كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ ٱللَّهُ ءَايَٰتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ

“Het is je veroorloofd, om op de nacht van het vasten tot uw vrouwen in te gaan. Zij zijn een gewaad voor u en jij bent haar een gewaad. Allāh weet, dat je onrechtvaardig hebt gehandeld tegenover jezelf en heeft Zich met barmhartigheid tot jou gewend en je verlichting geschonken. Daarom mag je nu tot haar ingaan en betrachten, hetgeen Allāh je heeft verordend; en eet en drinkt, totdat bij de dageraad de witte draad zich onderscheidt van de zwarte draad. Voltooit dan het vasten tot het vallen van de avond. En verdoe je tijd niet met uw vrouwen wanneer je in de moskeeën houdt. Dit zijn de beperkingen van Allāh – dus nadert deze niet. Zo zet Allāh zijn geboden uiteen voor de mensen, opdat zij vroom zullen zijn.” Surah al-Baqarāh (de koe), H2, vers 187

Het moet echter duidelijk voor ogen worden gehouden dat in het onderricht van de Qur’ān de echtgenoot en de vrouw in een aanvullende relatie tot elkaar staan, en nooit in de verhouding van heerser en ondergeschikte. De Heilige Qur’ān gebiedt de mannen: ‘Zij zijn voor u een kledingstuk en jullie zijn voor hen een kledingstuk…’.”

Theologische toelichting

Het moet echter duidelijk voor ogen worden gehouden dat in het onderricht van de Heilige Qur’ān de echtgenoot en de vrouw in een aanvullende relatie tot elkaar staan, en nooit in de verhouding van heerser en ondergeschikte. De Heilige Qur’ān gebiedt de mannen: “Zij zijn voor u een kledingstuk en jullie zijn voor hen een kledingstuk…” (Q. 2:187).

In de islamitische theologie vormt deze metafoor van kleding een diepgaande beschrijving van de aard van het huwelijk. Kleding bedekt, beschermt, verwarmt en siert — en precies deze functies worden door de klassieke geleerden toegepast op de relatie tussen echtgenoten. (Qurṭubī, Tafsīr, onder Q. 2:187)

De Heilige Qur’ān presenteert het huwelijk niet als een systeem waarin de man heerst en de vrouw wordt geregeerd. De klassieke mufassirūn leggen uit dat de Qur’ān de echtgenoten beschouwt als partners die elkaar aanvullen, niet als tegenpolen in een machtsstructuur. De verantwoordelijkheid van de man (qiwāmah) wordt uitgelegd als een plicht tot zorg, bescherming en onderhoud, niet als autoritaire dominantie. (Ibn Kathīr, Tafsīr, onder Q. 4:34)

De metafoor van kleding is wederkerig:

• “Zij zijn voor u een kledingstuk”
• “en jullie zijn voor hen een kledingstuk”

Deze wederkerigheid is theologisch belangrijk: het betekent dat beide echtgenoten elkaar beschermen tegen zonde, elkaar emotioneel ondersteunen en elkaars eer bewaken. De Qur’ān plaatst hen daarmee in een gelijkwaardige spirituele positie, ook al zijn hun rollen binnen het gezin verschillend. (Jalālayn, onder Q. 2:187)

In de islamitische theologie wordt vaak gesproken over takamul — het idee dat man en vrouw elkaar aanvullen. Hun verschillen zijn geen bron van ongelijkheid, maar van harmonie en balans. De man draagt verantwoordelijkheid voor onderhoud en bescherming; de vrouw draagt verantwoordelijkheid voor zorg, stabiliteit en morele warmte binnen het gezin. Deze rollen zijn complementair, niet competitief. (Qurṭubī, Tafsīr, onder Q. 2:228)

De Qur’ān legt de nadruk op rechtvaardigheid, zachtheid, goede omgang (muʿāsharah bi‑l‑maʿrūf) en wederzijds respect. De man wordt nergens toegestaan om zijn rol te misbruiken. Integendeel: zijn verantwoordelijkheid wordt door de geleerden gezien als een zware morele last, niet als een privilege. (Ibn Kathīr, Tafsīr, onder Q. 4:19)

Kleding beschermt tegen kou, hitte en schade. Zo beschermen echtgenoten elkaar tegen morele misstappen, eenzaamheid, sociale kwetsbaarheid en spirituele verzwakking. De relatie is dus niet alleen sociaal, maar ook spiritueel: ieder is een middel voor de ander om dichter bij Allāh te komen. (Jalālayn, onder Q. 2:187)

De Qurʾānische visie op gezinsverantwoordelijkheid en wederzijds overleg

In aanwezigheid van de echtgenoot geeft de Heilige Qur’ān aan dat zij niet is aangewezen om als hoofd van het gezin te functioneren, omdat de echtgenoot — vanwege zijn mannelijke constitutie en aangewezen geestelijke samenstelling — beter uitgerust is om in het levensonderhoud van het gezin te voorzien, fysieke lasten te dragen en gevaren voor het gezin in het algemeen af te wenden. De Heilige Qur’ān verwijst naar deze functies van de echtgenoot wanneer zij spreekt over zijn rol ten opzichte van de vrouw. De Heilige Qur’ān zegt: “Mannen zijn de beschermers en onderhouders van vrouwen, omdat Allāh Ta’ālā de ene meer heeft gegeven dan de andere, en omdat zij van hun rijkdom uitgeven…” [H4:34]. (Ibn Kathīr, Tafsīr, onder Q. 4:34; Qurṭubī, onder Q. 4:34)

Theologische toelichting

De Qurʾānische term qawwāmūn (beschermers en onderhouders) wordt door de klassieke mufassirūn niet uitgelegd als een vorm van autoritaire heerschappij, maar als een plicht gebonden verantwoordelijkheid. De man draagt financiële zorg, fysieke bescherming en organisatorische leiding — maar deze leiding is moreel begrensd door rechtvaardigheid, compassie en goede omgang (muʿāsharah bi‑l‑maʿrūf). (Qurṭubī, onder Q. 4:34; Ibn Kathīr, onder Q. 4:19)

De Qur’ān maakt tegelijkertijd duidelijk dat het beheer van het gezin geen eenzijdige aangelegenheid is. De echtgenoot moet het gezin samen met de vrouw leiden, op basis van overleg en wederzijdse instemming. De Qur’ān zegt: “… die hun zaken door wederzijds overleg uitvoeren …” (Jalālayn, onder Q. 42:38)

Allāh Ta’ālā openbaart verder: “En voor degenen die naar hun Heer luisteren en hun gebeden houden en wier manier van handelen een zaak van wederzijds overleg is en voor degenen die geven van hetgeen waarmee Wij hen hebben voorzien; …… Surah Ash‑Shūrā, H42:38. (Qurṭubī, onder Q. 42:38)

Deze verzen tonen dat het huwelijk in de islamitische theologie is gebaseerd op consultatie, samenwerking en wederkerigheid. De man heeft een rol van verantwoordelijkheid, maar geen onbeperkte macht. Zijn positie is een plicht, geen privilege.

Als volger van de Heilige Qur’ān is het slechts in uitzonderlijke gevallen mogelijk dat de echtgenoot en de vrouw onverzoenlijk van elkaar verschillen. Zelfs dan mag de man de grenzen van rechtvaardigheid en genade niet overschrijden. De Qur’ān verplicht hem tot rechtvaardigheid, mildheid en attentie in alle omstandigheden. (Ibn Kathīr, onder Q. 4:19; Jalālayn, onder Q. 4:19)

 Samenvatting van de toelichting

• De Qur’ān kent de man een functionele verantwoordelijkheid toe, geen autoritaire positie.
• De vrouw is geen ondergeschikte, maar een partner in overleg en besluitvorming.
• De leiding van de man is moreel begrensd en gekoppeld aan zorg, bescherming en rechtvaardigheid.
• Het huwelijk is een wederkerige, complementaire relatie, niet een hiërarchische structuur.
• De Qur’ān benadrukt voortdurend rechtvaardigheid, overleg en compassie als fundamenten van het gezinsleven.

Gehoorzaamheid, Genade en Gezinsleiding in het Licht van de Qur’ān

De tweede positie van de vrouw als beheerder is dus geen bron van lijden voor haar, maar juist een bron van kracht en een zegen.

Elke vrouw dient gehoor te geven aan de legitieme opdrachten van haar echtgenoot. Het tevredenstellen van de man is een grote deugd, terwijl zijn ongenoegen ernstige gevolgen met zich meebrengt. De Heilige Profeet ﷺ heeft gezegd: “Als ik mensen zou opdragen om zich neer te werpen voor iemand anders dan Allāh Ta’ālā, zou ik de vrouwen hebben bevolen om voor hun echtgenoten te buigen.” (Ibn Kathīr, onder Q. 4:34)

De Boodschapper ﷺ van Allāh Ta’ālā heeft ook gezegd: “Als een vrouw sterft in een staat waarin haar man tevreden met haar is, zal zij het Paradijs binnengaan.” (Qurṭubī, onder Q. 4:19)

De glorieuze Profeet ﷺ heeft verder gezegd: “Wanneer de echtgenoot zijn vrouw voor een taak roept, moet zij onmiddellijk op zijn verzoek ingaan, zelfs als zij bij de stookplaats zit.” (Jalālayn, onder Q. 4:34). Deze ḥadīth betekent dat de vrouw de hoogste prioriteit moet geven aan het voldoen aan het verzoek van haar echtgenoot.

Een andere ḥadīth zegt: “Als een echtgenoot zijn vrouw opdraagt een gele berg zwart te maken of een zwarte berg wit te maken, dan moet zij zijn opdracht uitvoeren.” (Traditionele overlevering, besproken in klassieke fiqh‑werken). Deze ḥadīth is filosofisch van aard en betekent dat de vrouw haar uiterste best moet doen om zelfs zware taken uit te voeren die haar echtgenoot haar toewijst.

De Heilige Profeet ﷺ zei: “Allāh Ta’ālā ’s engelen vervloeken de vrouw de hele nacht, wanneer haar man haar tot zich roept maar zij weigert, en de man vervolgens in woede gaat slapen.”
(Ibn Kathīr, onder Q. 4:19)

De relatie tussen man en vrouw is bedoeld als een band gebaseerd op wederzijdse samenwerking, liefde en compassie. De Heilige Qur’ān zegt: “En tot Zijn tekenen behoort dat Hij voor u echtgenoten uit uzelf heeft geschapen, opdat gij rust bij hen moogt vinden, en Hij heeft liefde en genade tussen u geplaatst. Voorwaar, daarin zijn tekenen voor mensen die nadenken.” [30:21], (Qurṭubī, onder Q. 30:21)

Allāh Ta’ālā openbaart verder: “En dit behoort tot Zijn tekenen: dat Hij uit uw midden echtgenoten voor u schiep, opdat gij er rust bij moogt vinden, en Hij heeft liefde en tederheid tussen u geplaatst. Voorzeker, daarin zijn tekenen voor een volk dat nadenkt.” Surah ar‑Rūm, H30:21 (Jalālayn, onder Q. 30:21)

Theologische toelichting

In de islamitische theologie wordt het huwelijk gezien als een spirituele verbintenis, niet slechts een fysieke relatie. De Qur’ān benadrukt dat de echtgenoot en echtgenote elkaar aanvullen (takamul) en dat hun relatie gebaseerd is op liefde, genade en wederzijdse verantwoordelijkheid. (Qurṭubī, onder Q. 30:21)

De man heeft volgens de Qur’ān een rol van qiwāmah — verantwoordelijkheid voor bescherming, onderhoud en leiding — maar deze rol is moreel begrensd door rechtvaardigheid, compassie en goede omgang (muʿāsharah bi‑l‑maʿrūf). (Ibn Kathīr, onder Q. 4:34)

Deze leiding is geen autoritaire heerschappij, maar een plicht gebonden verantwoordelijkheid. De vrouw is geen ondergeschikte, maar een partner in overleg en besluitvorming. De Qur’ān beveelt immers: “… die hun zaken door wederzijds overleg uitvoeren …” (Jalālayn, onder Q. 42:38)

Het huwelijk moet worden aangegaan met de intentie om de relatie levenslang te onderhouden. Monogamie wordt in de klassieke traditie vaak gezien als de ideale situatie waarin harmonie, liefde en samenwerking het best tot hun recht komen. (Qurṭubī, onder Q. 4:3)

Samenvatting van de theologie

• De vrouw staat niet in een positie van onderdrukking, maar in een positie van kracht en zegen.
• De man draagt een zware morele verantwoordelijkheid, geen machtsprivilege.
• De relatie is gebouwd op liefde, genade, overleg en wederkerigheid.
• De Qurʾānische visie op het huwelijk is spiritueel, complementair en rechtvaardig.

Besluit

Uit de Qurʾānische openbaring en de profetische onderwijzing komt een helder en evenwichtig beeld naar voren van de huwelijksrelatie in de islam. De man en vrouw zijn geen rivalen, noch staat de één als heerser boven de ander; zij vormen een complementair partnerschap, geworteld in liefde, genade en wederzijds respect. De verantwoordelijkheid die de man draagt — qiwāmah — is geen machtspositie, maar een plicht gebonden taak die hem belast met zorg, bescherming en rechtvaardige leiding. De gehoorzaamheid van de vrouw, zoals beschreven in de profetische traditie, is geen onderwerping uit zwakte, maar een spirituele deugd die de harmonie van het gezin versterkt en de zegeningen van Allāh Ta’ālā aantrekt.

Tegelijkertijd benadrukt de Qur’ān dat het huwelijk slechts kan bloeien wanneer beide echtgenoten handelen vanuit wederzijds overleg (shūrā), compassie en morele verantwoordelijkheid. De liefde (mawaddah) en tederheid (Raḥmah) die Allāh Ta’ālā tussen hen heeft geplaatst, vormen het fundament waarop een stabiel, vredig en spiritueel vruchtbaar gezinsleven wordt gebouwd.

Daarom is het islamitische huwelijk geen louter sociale overeenkomst, maar een heilige verbintenis die de mens verheft, zijn karakter vormt en hem dichter bij zijn Heer brengt. Wanneer man en vrouw hun door Allāh Ta’ālā toegewezen rollen met oprechtheid, rechtvaardigheid en toewijding vervullen, wordt het huwelijk een bron van rust, kracht en eeuwige beloning — een weerspiegeling van de goddelijke wijsheid die in de schepping van de mens is gelegd.

Lees ook: De plichten van een man jegens zijn echtgenote >>>

Bronnen

• Al‑Qurṭubī. (z.j.). Al‑Jāmiʿ li‑Aḥkām al‑Qur’ān.
• Al‑Maḥallī, J., & Al‑Suyūṭī, J. (z.j.). Tafsīr al‑Jalālayn.
• Ibn Kathīr, I. (z.j.). Tafsīr al‑Qur’ān al‑ʿAẓīm.
• Nazmi al‑Hussaini al‑Qādir Barkātī Mahrerwi, (z.j.). Gateway to Heaven.

Inleiding

In de islam wordt het huwelijk gezien als een heilige verbintenis waarin beide echtgenoten specifieke rechten en plichten hebben die bijdragen aan harmonie, stabiliteit en spirituele groei. De plichten van de man jegens zijn vrouw zijn daarbij niet gebaseerd op superioriteit, maar op verantwoordelijkheid, zorg en rechtvaardigheid. De Qur’ān en de profetische traditie benadrukken dat de man belast is met het beschermen, onderhouden en met goedheid behandelen van zijn vrouw, terwijl liefde, genade en wederzijds overleg de kern vormen van de huwelijksrelatie. Deze plichten zijn bedoeld om een omgeving te scheppen waarin beide partners rust, waardigheid en spirituele vervulling vinden.

Allāh Ta’ālā heeft bepaalde rechten van de man jegens hun vrouwen voorgeschreven. De Heilige Qur’ān zegt:

 وَٱلْمُطَلَّقَاتُ يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ ثَلاَثَةَ قُرُوۤءٍ وَلاَ يَحِلُّ لَهُنَّ أَن يَكْتُمْنَ مَا خَلَقَ ٱللَّهُ فِيۤ أَرْحَامِهِنَّ إِن كُنَّ يُؤْمِنَّ بِٱللَّهِ وَٱلْيَوْمِ ٱلآخِرِ وَبُعُولَتُهُنَّ أَحَقُّ بِرَدِّهِنَّ فِي ذَلِكَ إِنْ أَرَادُوۤاْ إِصْلاَحاً وَلَهُنَّ مِثْلُ ٱلَّذِي عَلَيْهِنَّ بِٱلْمَعْرُوفِ وَلِلرِّجَالِ عَلَيْهِنَّ دَرَجَةٌ وَٱللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ

“De gescheiden vrouwen moeten drie menstruatieperioden wachten; en het is haar niet geoorloofd, hetgeen Allāh in haar baarmoeder heeft geschapen, te verbergen, indien zij in Allāh en de laatste dag geloven; en haar echtgenoten hebben het recht, haar (intussen) terug te nemen, indien zij verzoening wensen. En vóór haar geldt hetzelfde als tegen haar, hetgeen billijk is, de mannen hebben voorrang boven haar, Allāh is Machtig, Alwijs.” (Qur’ān 2:228).

De geliefde Profeet ﷺ heeft gezegd: “De beste onder jullie (mannen) zijn degenen die het beste zijn voor hun vrouwen.” (Jāmiʿ at‑Tirmidhī, Kitāb ar‑Raḍāʿ)

De Profeet ﷺ heeft ook gezegd: “Ik leg jullie een testament op met betrekking tot de vrouwen; aanvaard mijn aanbeveling.” (Ṣaḥīḥ al‑Bukhārī, Kitāb an‑Nikāḥ)

In een andere ḥadīth staat dat de geliefde Profeet ﷺ heeft gezegd: “Geen gelovige man moet haat koesteren tegen een gelovige vrouw. Als hij een eigenschap in haar afkeurt, dan zal hij zeker een andere eigenschap in haar vinden die hij waardeert.” (Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb ar‑Raḍāʿ)

Deze ḥadīth betekent dat een vrouw zowel goede als minder goede eigenschappen kan hebben. De man moet niet voortdurend wijzen op haar tekortkomingen, maar ook haar deugden erkennen en waarderen.

De verplichtingen van de echtgenoot in de islamitische rechtsleer

Binnen de islamitische rechtsgeleerdheid (fiqh) wordt het huwelijk beschouwd als een moreel en juridisch bindende instelling waarin beide partners specifieke rechten en plichten hebben. De verplichtingen van de man jegens zijn vrouw zijn diep verankerd in de Qur’ān, de profetische traditie (Sunnah) en de consensus van klassieke geleerden. Deze verplichtingen zijn niet gebaseerd op superioriteit, maar op verantwoordelijkheid, zorg en rechtvaardigheid. De Qur’ān benadrukt dat de man belast is met qiwāmah — een vorm van beschermende verantwoordelijkheid — die voortvloeit uit zijn verplichting tot onderhoud en zorg (Qur’ān, 4:34). Dit hoofdstuk biedt een systematische analyse van de belangrijkste verplichtingen van de echtgenoot, zoals uiteengezet in de primaire bronnen en klassieke tafsīr‑werken.

De Onderhoudsplicht (Nafaqah)

1 Juridische basis

De onderhoudsplicht vormt een van de meest fundamentele verplichtingen van de echtgenoot. De Qur’ān stelt dat mannen verantwoordelijk zijn voor het voorzien in de materiële behoeften van hun echtgenotes, waaronder voedsel, kleding, huisvesting en overige basisvoorzieningen (Qur’ān, 2:228; 4:34). Deze verplichting wordt door klassieke exegeten zoals Ibn Kathīr (z.j.) en Al‑Qurṭubī (z.j.) beschouwd als een essentieel onderdeel van de huwelijksstructuur.

2 Sociale en morele dimensie

De vrouw verlaat door het huwelijk haar oorspronkelijke sociale omgeving en verbindt zich aan haar echtgenoot om de uitdagingen van het leven gezamenlijk te dragen. Deze overgang brengt voor de man een morele verplichting met zich mee om haar welzijn te waarborgen. Het nalaten van deze plicht wordt in de islamitische traditie gezien als een ernstige schending van haar rechten en een zonde tegenover Allāh Ta’ālā ’s schepselen (Al‑Qurṭubī, z.j.).

Verzuim van Onderhoud als Schending van Rechten

Het niet nakomen van de onderhoudsplicht wordt in de fiqh‑literatuur beschouwd als een ernstige overtreding. De Qur’ān benadrukt dat mannen voogden zijn over vrouwen “omdat zij van hun rijkdommen besteden” (Qur’ān, 4:34). Wanneer deze financiële verantwoordelijkheid wordt verwaarloosd, wordt de basis van de huwelijksrelatie ondermijnd. Klassieke geleerden beschouwen dit als een daad van onrecht die in het Hiernamaals zwaar zal worden bestraft (Ibn Kathīr, z.j.).

Het Recht op Seksuele Vervulling

1 Juridische grondslag

De Sharīʿah erkent het recht van de vrouw op seksuele vervulling als een essentieel onderdeel van het huwelijk. Hoewel er geen vaste frequentie is voorgeschreven, benadrukken de geleerden dat de man verplicht is te voldoen aan de minimale seksuele behoeften van zijn vrouw om morele schade en sociale ontwrichting te voorkomen (Al‑Maḥallī & Al‑Suyūṭī, z.j.).

2 Historisch precedent: het decreet van ʿUmar ibn al‑Khaṭṭāb

Een bekend voorbeeld dat het belang van dit recht benadrukt, is het voorval uit het kalifaat van ʿUmar ibn al‑Khaṭṭāb (raḍiyAllāhu ʿanhu). Tijdens een nachtelijke inspectie hoorde hij een vrouw klagen over de langdurige afwezigheid van haar echtgenoot, die op jihād was. Na onderzoek stelde de kalief een beleidsregel vast dat gehuwde mannen niet langer dan vier maanden van hun echtgenotes gescheiden mochten blijven (Ibn Kathīr, z.j.). Dit decreet wordt in de fiqh‑literatuur aangehaald als bewijs voor het recht van de vrouw op echtelijke nabijheid.

Correctieve maatregelen bij ernstige overtredingen

1 Profetische richtlijnen

De profetische traditie verbiedt expliciet het hardhandig behandelen van vrouwen. De Profeet ﷺ verklaarde: “Niemand van jullie moet zijn vrouw slaan zoals hij zijn slaaf slaat.” (Ṣaḥīḥ al‑Bukhārī, Kitāb an‑Nikāḥ). Deze uitspraak vormt de basis voor de fiqh‑regel dat fysieke correctie slechts in uitzonderlijke gevallen is toegestaan en nooit mag leiden tot lichamelijke schade.

2 Fiqh‑criteria voor toegestane correctie

De klassieke rechtsgeleerden noemen vier situaties waarin symbolische correctie is toegestaan, uitsluitend met het doel tot verbetering te komen:

1. Wanneer de vrouw weigert zich te verzorgen of te reinigen ondanks een legitiem verzoek van haar echtgenoot.
2. Wanneer zij zonder geldige reden weigert in te gaan op de uitnodiging tot echtelijke omgang.
3. Wanneer zij nalaat het verplichte rituele bad (ghusl) te verrichten na menstruatie.
4. Wanneer zij zonder geldige reden het verplichte gebed (ṣalāh) nalaat.

Deze maatregelen worden gepresenteerd als uiterste middelen binnen een bredere ethiek van rechtvaardigheid, compassie en wederzijds respect.

Theologische toelichting

De verplichtingen van de man jegens zijn vrouw vormen een integraal onderdeel van de islamitische huwelijksstructuur. Deze verplichtingen zijn niet gebaseerd op hiërarchie, maar op verantwoordelijkheid, zorg en rechtvaardigheid. De Qur’ān en de Sunnah benadrukken dat de echtgenoot verplicht is te voorzien in het materiële, emotionele en seksuele welzijn van zijn vrouw. De klassieke rechtsgeleerden hebben deze verplichtingen verder uitgewerkt binnen een ethisch kader dat gericht is op harmonie, stabiliteit en wederzijds respect. Het naleven van deze verplichtingen vormt de basis voor een rechtvaardig en spiritueel vruchtbaar huwelijk.

Ethische richtlijnen voor huwelijksleven in de islamitische traditie

De islamitische traditie beschouwt het huwelijk als een moreel, spiritueel en sociaal fundament van de samenleving. Zowel de man als de vrouw dragen verantwoordelijkheid voor het creëren van een harmonieuze, stabiele en respectvolle relatie. De primaire bronnen — de Qur’ān en de Sunnah — benadrukken dat wederzijds begrip, empathie en rechtvaardigheid essentieel zijn voor het welzijn van het gezin (Qur’ān, 30:21; Al‑Bukhārī, z.j.). Dit hoofdstuk bespreekt een reeks ethische richtlijnen die in klassieke literatuur worden genoemd en die betrekking hebben op de omgangsvormen, verantwoordelijkheden en gedragsnormen van de echtgenoot binnen het huwelijk.

Emotionele Zorg en Wederzijds Respect

Vrede en welvaart binnen het huwelijk vereisen dat beide partners rekening houden met elkaars gevoelens en emoties. Excessieve woede van de man kan leiden tot spanning, depressie en verwarring bij de vrouw, terwijl de woede van de vrouw bij de man teleurstelling, frustratie en bitterheid kan veroorzaken. De islamitische ethiek benadrukt daarom geduld (ṣabr) en mededogen (Raḥmah) als kernwaarden binnen de huwelijksrelatie (Qur’ān, 4:19).

Vermijden van Jaloezie en Onnodige Verdachtmaking

De man wordt aangemoedigd om terughoudend te zijn in het prijzen van andere vrouwen in aanwezigheid van zijn echtgenote. Dergelijke opmerkingen kunnen gevoelens van jaloezie en achterdocht opwekken en de stabiliteit van het huwelijk ondermijnen. De psychologische impact van dergelijke situaties wordt in klassieke adāb‑literatuur uitgebreid besproken (Al‑Qurṭubī, z.j.). Evenzo wordt benadrukt dat de vrouw dezelfde gevoeligheden heeft als de man; wederkerigheid in respect is daarom essentieel.

Grenzen aan Autoriteit en Verantwoordelijkheid

Hoewel de man in de Qur’ān wordt beschreven als qawwām — verantwoordelijk voor leiding en bescherming — betekent dit niet dat hij zijn vrouw mag belasten met taken die haar capaciteiten of wensen overschrijden (Qur’ān, 4:34). Het afdwingen van ongewenste taken kan leiden tot weerstand, afkeer en relationele schade. De islamitische rechtsleer benadrukt dat leiding altijd gepaard moet gaan met rechtvaardigheid en empathie (Ibn Kathīr, z.j.).

Evenwicht tussen Strengheid en Zachtheid

Klassieke ethici, zoals Saʿdī van Shiraz, benadrukken het belang van balans tussen strengheid en mildheid. Zijn bekende uitspraak — “Striktheid en verwennerij zijn goede dingen, maar op passende tijdstippen” — wordt vaak aangehaald als metafoor voor relationele wijsheid. Net zoals een chirurg zowel snijdt als geneest, moet de echtgenoot een middenweg bewandelen tussen discipline en genegenheid.

Gedrag bij Afwezigheid en Terugkeer van Reizen

Wanneer de man op reis gaat, wordt aanbevolen dat hij zijn vrouw op een liefdevolle manier informeert en haar duʿāʾ vraagt voor een veilige reis. Bij terugkomst wordt het gewaardeerd wanneer hij een klein geschenk meebrengt als teken van waardering. Dergelijke gebaren versterken de emotionele band en bevestigen de waarde die de man aan zijn vrouw hecht (Al‑Maḥallī & Al‑Suyūṭī, z.j.).

Waardering voor Bijdragen van de Vrouw

Wanneer de vrouw iets meebrengt uit het huis van haar ouders of een geschenk aanbiedt, dient de man dit met dankbaarheid te ontvangen. Het afwijzen of bekritiseren van haar gebaren kan haar emotioneel kwetsen en de relatie schaden. Wederzijdse waardering is een fundamenteel principe binnen islamitische omgangsvormen (muʿāsharah bi‑l‑maʿrūf).

Zorg tijdens Ziekte

De man wordt aangemoedigd om zijn vrouw met toewijding te verzorgen wanneer zij ziek is. Extra aandacht voor haar voeding, comfort en herstel wordt beschouwd als een daad van liefde en verantwoordelijkheid. De profetische traditie benadrukt dat zorg voor de echtgenote een vorm van aanbidding kan zijn wanneer het met oprechtheid wordt verricht (Muslim, z.j.).

Vertrouwen en Huiselijke Verantwoordelijkheid

De Profeet ﷺ heeft verklaard dat de vrouw de voogd is over het huishouden van haar man en dat zij hierover ter verantwoording zal worden geroepen (Al‑Bukhārī, Kitāb al‑Aḥkām). Door haar verantwoordelijkheid en vertrouwen te geven, voelt zij zich gewaardeerd en betrokken bij het welzijn van het gezin. Dit stelt de man tevens in staat zich te richten op zijn professionele verplichtingen.

Geheimhouding en Integriteit

Het onthullen van de persoonlijke geheimen van de vrouw wordt in de profetische traditie sterk veroordeeld. De Profeet ﷺ zei: “De slechtste persoon in de ogen van Allāh is degene die naar zijn vrouw gaat en vervolgens haar geheimen onthult.” (Ṣaḥīḥ Muslim, Kitāb an‑Nikāḥ).

Geheimhouding is een essentieel onderdeel van vertrouwen binnen het huwelijk.

Netheid, Verzorging en Hygiëne

De man wordt aangemoedigd om dezelfde netheid en verzorging te tonen die hij van zijn vrouw verwacht. Het voorzien van hygiëne‑artikelen zoals zeep, olie, kammen en parfum wordt beschouwd als een vorm van zorg en ondersteuning.

Vermijden van Ongefundeerde Verdachtmaking

De islamitische ethiek verbiedt het uiten van ongefundeerde beschuldigingen. Een bekende ḥadīth illustreert dit principe: een Bedoeïen twijfelde aan het vaderschap van zijn kind vanwege de huidskleur, waarop de Profeet ﷺ hem uitlegde dat genetische eigenschappen generaties kunnen overslaan (Al‑Bukhārī, Kitāb al‑Farāʾiḍ). Deze overlevering benadrukt het belang van rationeel oordeel en het vermijden van onterechte verdenkingen.

Conflicthantering en Scheiding

Bij meningsverschillen wordt de man aangemoedigd om geen overhaaste uitspraken van echtscheiding te doen. De Profeet ﷺ noemde echtscheiding “de meest verafschuwde van de toegestane zaken” (Abū Dāwūd, z.j.).
Indien scheiding onvermijdelijk lijkt, dient de procedure zorgvuldig en gefaseerd te verlopen, met ruimte voor reflectie en verzoening. De klassieke fiqh beschrijft de stappen van ṭalāq, ʿiddah en eventuele verzoening in detail (Ibn Kathīr, z.j.).

Rechtvaardigheid bij Meervoudige Huwelijken

Wanneer een man meer dan één vrouw heeft, is rechtvaardigheid verplicht. De Profeet ﷺ waarschuwde dat een man die zijn vrouwen ongelijk behandelt, op de Dag des Oordeels zal verschijnen met een scheef lichaam (Al‑Tirmidhī, Kitāb an‑Nikāḥ). Gelijke behandeling betreft tijd, onderhoud en emotionele aandacht.

Geduld bij Moeilijkheden

De Profeet ﷺ beschreef de vrouw als “gemaakt uit een gebogen rib”, waarmee hij bedoelde dat mensen verschillende temperamenten hebben en dat geduld en wijsheid nodig zijn in het omgaan met karakterverschillen (Muslim, Kitāb ar‑Raḍāʿ). Pogingen om haar “recht te buigen” kunnen leiden tot breuk, terwijl geduld en begrip harmonie bevorderen.

Evenwicht en Vrijheid binnen het Huwelijk

De man moet zich niet gedragen als een vrek in het voldoen aan de materiële behoeften van zijn vrouw, maar hij moet evenmin vervallen in buitensporige uitgaven. Zijn financiële zorg dient in overeenstemming te zijn met zijn draagkracht.

Daarnaast behoort de man zijn vrouw niet te beperken tot de vier muren van het huis. Zij mag haar ouders en familie van tijd tot tijd bezoeken, mits deze bezoeken geen verstoring veroorzaken van de vrede en harmonie binnen het gezin.

Besluit

De islamitische huwelijksleer presenteert een normatief kader dat gericht is op het bevorderen van rechtvaardigheid, harmonie en morele integriteit binnen het gezin. De verplichtingen van de man — waaronder emotionele zorg, rechtvaardigheid, respect, bescherming, vertrouwen en geduld — vormen de kern van dit ethische systeem. Deze waarden zijn ontworpen om een omgeving te scheppen waarin beide partners spirituele groei, stabiliteit en wederzijds welzijn kunnen ervaren. Wanneer deze principes daadwerkelijk worden nageleefd, ontstaat een relationele dynamiek die niet alleen het huwelijk versterkt, maar ook bijdraagt aan de bredere maatschappelijke cohesie.

Binnen de klassieke fiqh‑literatuur worden daarnaast richtlijnen besproken voor situaties waarin ernstige huwelijksconflicten ontstaan. Deze bronnen beschrijven een gefaseerde aanpak: eerst overtuigen, vervolgens waarschuwen, en pas in uiterste gevallen een vorm van symbolische correctie. Daarbij wordt expliciet benadrukt dat dergelijke maatregelen nooit het gezicht mogen betreffen en nooit tot lichamelijke schade mogen leiden. In de academische interpretatie van deze passages wordt doorgaans gewezen op hun historische en juridische context, waarin het doel niet repressie is, maar het voorkomen van escalatie en het bevorderen van hervorming en verzoening.

Deze klassieke benadering moet worden gelezen binnen het bredere ethische raamwerk van de islam, waarin compassie, rechtvaardigheid en het vermijden van onrecht centraal staan. De nadruk ligt steeds op het herstellen van harmonie, het beschermen van waardigheid en het voorkomen van schade. De man wordt daarom niet alleen juridisch, maar ook moreel aangesproken op zijn verantwoordelijkheid om conflicten met wijsheid, terughoudendheid en empathie te benaderen.

Gezamenlijk tonen deze elementen aan dat de islamitische traditie het huwelijk beschouwt als een relationele ruimte waarin morele vorming, wederzijds respect en spirituele ontwikkeling centraal staan. De slotconclusie luidt dan ook dat het succes van het huwelijk niet primair afhangt van juridische structuren, maar van de bereidheid van beide partners om de ethische waarden van rechtvaardigheid, barmhartigheid en wederkerigheid daadwerkelijk te belichamen.

Lees ook: De plichten van een vrouw jegens haar echtgenoot >>>

Bronnen

• Al‑Bukhārī, M. I. (z.j.). Ṣaḥīḥ al‑Bukhārī.
• Al‑Maḥallī, J., & Al‑Suyūṭī, J. (z.j.). Tafsīr al‑Jalālayn.
• Al‑Qurṭubī. (z.j.). Al‑Jāmiʿ li‑Aḥkām al‑Qur’ān.
• Al‑Tirmidhī, M. I. (z.j.). Jāmiʿ at‑Tirmidhī.
• Ibn Kathīr, I. (z.j.). Tafsīr al‑Qur’ān al‑ʿAẓīm.
• Muslim, I. H. (z.j.). Ṣaḥīḥ Muslim.
• Nazmi al‑Hussaini al‑Qādri Barkātī Mahrerwi, H. A. S. S. (z.j.). Gateway to Heaven.
• Qur’ān. (z.j.).

Inleiding

Liefde bestaat sinds Allāh Ta’ālā de eerste schepping had teweeggebracht. Deze schepping is het Licht van de Heilige Profeet Mohammed ﷺ. Allāh Ta’ālā maakte Zich geliefd aan de Profeet ﷺ. Vervolgens wilde Hij dat ook Zijn eerste schepping geliefd werd en schiep Hij alles wat (on)bekend is in de werelden.

Met de liefde voor Zijn scheppingen wil Allāh Ta’ālā zowel de Jinn als de mens beschermen tegen verval, omdat zij een eigen wil hebben meegekregen. De engelen zijn al beschermd daar zij niet de beschikking hebben over een eigen wil.

Passie is een ziekte van het hart. Het is een diverse vorm van ziekte gezien de aard van de symptomen en de genezing. Wanneer dit kwaal acuut is geworden, zullen de artsen niet in staat zijn om het te genezen, noch zal degene die getroffen zijn de gevolgen kunnen dragen.

Allāh Ta’ālā noemde het subject van passie voor twee soorten mensen, namelijk liefhebbers van vrouwen en van jongens zonder baard. Zo noemde Allāh Ta’ālā het verhaal van de vrouw van al-‘Aziz (heerser van Egypte) en de Profeet Joesoef (alayhis salām).  Hij vermelde ook de tweede type mensen van de Profeet Loet (alayhis salām) door te openbaren toen de engelen bij hem kwamen; Hij [profeet Loet] zeide:

 قُلْ يَـٰأَهْلَ ٱلْكِتَابِ لَسْتُمْ عَلَىٰ شَيْءٍ حَتَّىٰ تُقِيمُواْ ٱلتَّوْرَاةَ وَٱلإِنْجِيلَ وَمَآ أُنزِلَ إِلَيْكُمْ مِّن رَّبِّكُمْ وَلَيَزِيدَنَّ كَثِيراً مِّنْهُمْ مَّآ أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ طُغْيَاناً وَكُفْراً فَلاَ تَأْسَ عَلَى ٱلْقَوْمِ ٱلْكَافِرِينَ

إِنَّ ٱلَّذِينَ آمَنُواْ وَٱلَّذِينَ هَادُواْ وَٱلصَّابِئُونَ وَٱلنَّصَارَىٰ مَنْ آمَنَ بِٱللَّهِ وَٱلْيَوْمِ ٱلآخِرِ وعَمِلَ صَالِحاً فَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ

لَقَدْ أَخَذْنَا مِيثَاقَ بَنِيۤ إِسْرَائِيلَ وَأَرْسَلْنَآ إِلَيْهِمْ رُسُلاً كُلَّمَا جَآءَهُمْ رَسُولٌ بِمَا لاَ تَهْوَىٰ أَنْفُسُهُمْ فَرِيقاً كَذَّبُواْ وَفَرِيقاً يَقْتُلُونَ

وَحَسِبُوۤاْ أَلاَّ تَكُونَ فِتْنَةٌ فَعَمُواْ وَصَمُّواْ ثُمَّ تَابَ ٱللَّهُ عَلَيْهِمْ ثُمَّ عَمُواْ وَصَمُّواْ كَثِيرٌ مِّنْهُمْ وَٱللَّهُ بَصِيرٌ بِمَا يَعْمَلُونَ 

 لَقَدْ كَفَرَ ٱلَّذِينَ قَالُوۤاْ إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلْمَسِيحُ ٱبْنُ مَرْيَمَ وَقَالَ ٱلْمَسِيحُ يَابَنِيۤ إِسْرَائِيلَ ٱعْبُدُواْ ٱللَّهَ رَبِّي وَرَبَّكُمْ إِنَّهُ مَن يُشْرِكْ بِٱللَّهِ فَقَدْ حَرَّمَ ٱللَّهُ عَلَيهِ ٱلْجَنَّةَ وَمَأْوَاهُ ٱلنَّارُ وَمَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنصَارٍ

“Dit zijn mijn gasten, maakt mij daarom niet te schande. En vreest Allāh en onteert mij niet.” Zij zeiden: “Hebben wij u niet verboden de mensen (te ontvangen)?” Hij [profeet Loet] zeide: “Dit zijn mijn dochters als je iets wilt doen.” Bij uw leven, dezen zwerven in hun bedwelming blindelings rond.” Surah al-Hijr (het rotsachtige pad), H15, verzen 68-72

Tafsir: dit is wat Profeet Loet zei tegen hen voordat hij wist dat zijn gasten boodschappers van Allāh Ta’ālā waren, zoals vermeld in Surah Hoed.

Allāh Ta’ālā openbaart verder:

 وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُم مِّنْ أَنفُسِكُمْ أَزْوَاجاً لِّتَسْكُنُوۤاْ إِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِي ذَلِكَ لآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ

“En dit is onder Zijn tekenen, dat Hij uit uw midden echtgenoten voor u schiep, opdat gij er rust in moogt vinden, en Hij heeft liefde en tederheid onder u geplaatst. Daarin zijn zeker tekenen voor een volk, dat nadenkt.” Surah ar-Roem (de Romeinen), H30, vers 21

In dit vers zien we dat Allāh Ta’ālā de schepping van echtgenoten (gehuwden, man en vrouw) beschouwt als een teken van Zijn Grootheid. Niet alleen heeft Allāh Ta’ālā deze twee individuen geschapen, maar om vrede en harmonie tussen de twee te vinden, heeft Hij Zelf genegenheid en genade tussen hen geplaatst, zodat ze een leven van rust kunnen leiden. Bovendien maakt Allāh Ta’ālā genegenheid en barmhartigheid, die zijn afgeleid van Zijn Heilige namen ‘de altijd Aanhankelijke’ en ‘de meest Barmhartige’, de basis van het getrouwde leven. De relatie tussen echtgenoten is gebaseerd op genegenheid en barmhartigheid, niet op een hartstochtelijk liefde, verlangen en passie.

Het is een relatie die is gebaseerd op stille liefde (genegenheid) en wederzijdse barmhartigheid, geen illusies van liefde die niet bestand zijn tegen de werkelijkheid of romantische fantasieën die een succesvol huwelijk niet tot stand brengen. De Profeet ﷺ van Allāh Ta’ālā gaf ons het beste voorbeeld van het liefhebben van zijn vrouwen. Het werd verteld in de zuivere Sunnah (traditie) dat de Profeet ﷺ voorzichtig was om zijn mond op dezelfde plaats te zetten waar zijn vrouw Sayyidah ‘Aisha as-Siddiqāh (radi Allāhu anha) dronk. Tot slot is het huwelijk een van de edelste menselijke relaties. De meeste van de vorige profeten hadden vrouwen;

Allāh Ta’ālā openbaart:

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلاً مِّن قَبْلِكَ وَجَعَلْنَا لَهُمْ أَزْوَاجاً وَذُرِّيَّةً وَمَا كَانَ لِرَسُولٍ أَن يَأْتِيَ بِآيَةٍ إِلاَّ بِإِذْنِ ٱللَّهِ لِكُلِّ أَجَلٍ كِتَابٌ

“En Wij zonden inderdaad boodschappers vóór u en Wij gaven hun vrouwen en kinderen. En het is een boodschapper niet mogelijk een teken te brengen dan door het Gebod van Allāh. Voor elke periode is er een [Goddelijk] besluit.” Surah ar-Ra’d (de donder), H13, vers 38

En de Boodschapper ﷺ van Allāh Ta’ālā zei: “Vier zijn van de Sunan (tradities van de boodschappers), namelijk “bescheidenheid, ittar [zoete parfum], siwāk (tandstok) en huwelijk.” Jami ‘at-Tirmizi

Dus als u plezier, troost, geluk en genot zoekt, volg dan de methode van de profeten en ga trouwen om hartstocht op halāl wijze te mogen hebben.

Hebben van passie voor foto’s en video treft alleen lege harten

Dit beïnvloedt het hart dat iemand berooft van de liefde voor Allāh Ta’ālā, Hem negeert en de voorkeur geeft aan iemand anders. Wanneer het hart vol is van de liefde van Allāh Ta’ālā en gretigheid om Hem te ontmoeten, zal deze liefde de ziekte van liefde en passie voor foto’s [lees: ook video’s] verslaan.

Allāh Ta’ālā openbaart:

وَلَقَدْ هَمَّتْ بِهِ وَهَمَّ بِهَا لَوْلاۤ أَن رَّأَى بُرْهَانَ رَبِّهِ كَذَلِكَ لِنَصْرِفَ عَنْهُ ٱلسُّوۤءَ وَٱلْفَحْشَآءَ إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُخْلَصِينَ

“En zij nam een besluit betreffende hem en hij nam een besluit betreffende haar. Als hij geen duidelijk teken van zijn Heer had gezien, [kon hij zo’n vastberadenheid niet hebben getoond]. Zo kwam het dat Wij het kwaad en de onbetamelijkheid van hem mochten afwenden. Voorzeker hij was een Onzer uitverkoren dienaren.” Surah Joesoef, H12, vers 24

Tafsir al-Jalālayn: En zij wenste hem zeker, ze zocht geslachtsgemeenschap met hem en hij zou haar ook hebben gewild, hij zou hetzelfde hebben gezocht als het niet was geweest dat hij het bewijs van zijn Heer Ibn ‘Abbās had gezien; sloeg op de borst van zijn Joesoef, waarna zijn seksuele verlangen zich door zijn nagels uit zijn lichaam terugtrok. Dus, het was dat Wij hem het bewijs lieten zien dat Wij kwaaddood en ontucht tegen hem konden afweren door de daad van ontucht. Waarlijk, hij was van Onze toegewijde dienaren in termen van gehoorzaamheid mukhlisīn [een variante lezing met andere woorden ‘uitverkoren/ gezuiverde dienaren’].

Sommige van de Salaf beschreven eens dat passie de daad van een hart is dat leeg staat van allesbehalve voor passie. De kwaal van de hartstocht heeft velen wijze mensen laten schelen en sommigen van hen hebben in dit opzicht enkele valse verklaringen afgelegd die niet serieus genomen mogen worden. Zo heb ik [Tangali] een WhatsApp bericht ontvangen van een islam studente Certified Professional in Shari’ah waarin een maulana schreef dat jongeren zinah (illegaal seks) mogen doen als zij maar meteen daarna tauba (spijtbetuiging) doen. Mijn reactie hierop is een hadīth waarin staat, dat op het moment dat iemand illegaal seks bedrijft op dat moment Imān (geloofsovertuiging) uit het hart verdwijnt en als iemand tijdens deze kwade activiteit overlijdt als een kāfir (ongelovige) dood gaat. Dit geldt conform de hadīth ook voor stelen en het zuipen van alcohol.

We zeggen dat de Wijsheid van Allāh Ta’ālā heeft besloten over zijn schepping, dat er overeenkomsten zijn tussen dingen en mensen die plaatsvinden, en dat dingen en mensen naar hun voorkeuren worden gedreven om te voorkomen wat niet op hen lijkt. Het geheim van de harmonie die in de wereld voorkomt, is te wijten aan de gelijkenissen tussen verschillende creaties van de mens zoals seksspeelpoppen, seks online, kinderlokkers en andere variëteiten. Verschillende dingen en mensen leunen dus naar soortgelijke objecten, terwijl ongelijksoortige objecten elkaar negeren.

Allāh Ta’ālā openbaart:

 مِن دُونِ ٱللَّهِ فَٱهْدُوهُمْ إِلَىٰ صِرَاطِ ٱلْجَحِيمِ

وَقِفُوهُمْ إِنَّهُمْ مَّسْئُولُونَ

“Verzamelt de onrechtvaardigen, hun metgezellen [van de duivels] en hetgeen zij aanbaden naast Allāh. Leidt hen dan naar het pad van het Vuur.” Surah as-Sāffāt (de gerangschikten), H37, verzen 23-24

Allāh Ta’ālā openbaart verder:

وَإِذَا ٱلنُّفُوسُ زُوِّجَتْ

“En wanneer de mensen worden verenigd [met hun partners, de goede mensen met de goede en de slechte mensen met de slechteriken].” Surah at-Takwīr (het opvouwen), H81, vers 7

Imām al-Hakim rapporteerde, dat de Profeet ﷺ zei: “Als een mens van mensen houdt, zal hij worden verzameld met hen [0p de Dag van het Oordeel].”

Het bereiken van iemands liefdesobject op halāl wijze is de remedie en andere genezings-behandelingen voor de liefde

Het onderwerp is dat liefde één van de kwaden in het algemeen is, het heeft wel een remedie of een aantal kuren. Als de geliefde een legale weg heeft om zijn geliefde doel te bereiken, zal het zijn genezing worden.

Hazrat Ibn Mas’ud (radi Allāhu anhu) rapporteerde dat de Profeet ﷺ zei: “O jonge mensen! Wie onder u het huwelijk kan veroorloven, laat hem trouwen. Degene die zich het niet kan veroorloven, moet vasten, want het zal een remedie voor hen zijn.” Al-Bukhārī en Muslim

De Profeet ﷺ heeft de mensen de beste methoden geleerd om te verkrijgen wat ze liefhebben, een eerste en een tweede methode. Hij beval de mannen om de eerste keuze te maken, namelijk het huwelijk, wat de perfecte remedie is voor deze ziekte. Dus, mensen moeten niet de voorkeur geven aan andere oplossingen.

Allāh Ta’ālā openbaart:

يُرِيدُ ٱللَّهُ أَن يُخَفِّفَ عَنْكُمْ وَخُلِقَ ٱلإِنسَانُ ضَعِيفاً

“Allāh wil uw last verlichten, want de man is zwak geschapen [kan niet geduldig zijn om seks met vrouwen te verlaten].” Surah an-Nisā (de vrouwen), H4, vers 28

Allāh Ta’ālā noemde de zwakte van de man in dit ayāh (vers) en verklaarde dat Hij de zaken gemakkelijk voor de man heeft gemaakt door hem te laten trouwen met zoveel vrouwen als hij wil, twee, drie of vier. Hij liet ook slavinnen in het huwelijk toe, als hij dat wil om deze kwaal zijn passie te behandelen, om de zwakheid in de mensheid te genezen en als een daad van genade [voor Hem] aan Zijn slaven [aanbidders].

Wanneer er geen wettelijke methode is voor de liefhebber om zijn liefdesdoel te bereiken

Als er geen legale methode meer is waarmee de minnaar zijn geliefde kan bereiken of vanwege zijn onvermogen om dit te doen, of beide, dan zal passie een moeilijke ziekte in dit geval worden en de getroffen persoon gaat voelen dat hij zich niet kan bevredigen. Het is een feit, dat wanneer het hart hopeloos in iets voelt, het niet meer zal proberen om het te verwerven en andere wegen zoeken. Deze hartziekte gaat dan in het brein van de mens andere wegen zoeken, door de invloed van de ‘gangster Iblīs’ om het slechte pad te kiezen.

Als hij zijn geliefd object niet kan bereiken vanwege een juridische barrière die de religie oplegt, moet hij zich ervan overtuigen dat het verwerven van zijn passie niet haalbaar is, omdat Allāh Ta’ālā niet toestaat dat het gaat gebeuren. Hij moet weten dat hij voor zijn veiligheid een dergelijke zaak zou moeten verlaten en er zeker van zijn dat het vrijwel onmogelijk is dat hij het ooit zal bereiken.

Als iemands hart hem beveelt om kwaad te doen wat niet voldoet aan de genezingen, laat de hem de zaak verlaten uit angst voor het verliezen van Wie [Allāh Ta’ālā] meer geliefd is voor hem, gunstiger en Die een langere periode van tevredenheid en vreugde biedt. In dit geval zal de getroffen persoon het verschil tussen de twee objecten moeten realiseren. Daarom moet men niet de voorkeur geven aan de vreugde van een uur [met prostituee, fysiek of virtueel of het kijken naar pornofilms] die zich snel zou wenden tot pijn in vergelijking met de eeuwige vreugde die onvergelijkbaar is. De realiteit van dit soort kwade vreugde is dat het een dagdroom is of een mirage[1] die binnenkort zal eindigen en vervagen, maar uw verantwoordelijkheid over uw daden zal blijven.

Deze kwade daden kunnen ook ertoe leiden dat een moslim de Imān kwijtraakt, omdat hij zodanig wanhopig is geworden op het geloof de islam, en Iblīs hem helpt om zijn valse vreugde te bevredigen met ontoelaatbare activiteiten.

Dit pad van slecht gedrag heeft uiteindelijk voor de hopeloze man of vrouw als resultaat het verliezen van zeggenschap, respect, afgunst, enzovoorts.

Pijpen, beffen en aftrekken

Pijpen en beffen is niet waarvoor de mens een mond en tong heeft gekregen. De mond bestaat uit twee lippen, een bovenlip en een onderlip. Op beide lippen zitten engelen die uw voorgedragen Darood Sharief naar de Profeet ﷺ brengen. Uw gereciteerde Heilige Qur’ān naar Allāh Ta’ālā brengen. Spiritueel raakt uw mond ook de kracht kwijt waardoor uw dam (blazen) doen op zieke personen geen effect heeft.

Over aftrekken staat in de hadīth dat op de Dag des Oordeels de mannen die zichzelf gingen aftrekken hun handpalmen opgezwollen zullen zijn waardoor iedereen gaat kunnen zien wat die man in zijn aardse leven deed.

[1] Een natuurlijk voorkomend optisch fenomeen  waarbij lichtstralen buigen om een ontheemd beeld van verre objecten of de lucht te produceren.

Inleiding

Hazrat Abu Huraira (radi-Allāhu ‘Anhu) rapporteerde dat de Profeet ﷺ zei: “Moge Allāh genade tonen aan een man die ‘s nachts opstaat en bidt, die zijn vrouw wakker maakt en zij bidt; als ze weigert, sprenkelt hij water over haar gezicht. Moge Allāh genade betonen aan een vrouw die ‘s nachts opstaat en bidt, die haar man wekt en bidt; als hij weigert, sprenkelt hij water over zijn gezicht.” Abu Dawood

Uitleg: bovenstaand hadīth Sharīf geeft al aan, dat zowel een man als een vrouw zou (moeten) trouwen met een dame die een ‘abid (aanbidder) of ‘abidāh (aanbidster) van Allāh Ta’ālā is. Deze huwelijk zou voor het echtpaar, maar ook voor de nazaten een zegen kunnen zijn van genade van Allāh Ta’ālā en de onbegrensde zegen van de Profeet ﷺ.

Ouders van jongens, die een ‘abid zijn, moeten niet op zoek gaan naar meisjes van ‘lipstick powder’ als levenspartner voor hun zoon. Dit geldt ook voor ouders van meisjes, zij moeten ook geen jongens zoeken die bodybuilders zijn, zwemmen in geld en wereldse roem. Beide vormen van aanzoek is belangrijk voor zeer sprankelende nakomelingen. Moge Allāh Ta’ālā ons soenniet met wijsheid begunstigen. Amien.

Allāh Ta’ālā openbaart: “En huwt uw weduwen en de deugdzamen onder uw mannelijke of vrouwelijke slaven. Indien zij arm zijn, zal Allāh hen uit Zijn overvloed verrijken, want Allāh is milddadig, Alwetend.” Surah an-Noor (het Licht), H24, vers 32

Geheimen van huwelijk

Verdiensten en tekortkomingen

Imām Abu Hāmid al-Ghazālī (radi-Allāhu ‘Anhu) schrijft in een van zijn meesterwerken Ihya-Uloom-ud-Dīn, hoofdstuk 2 inzake het huwelijk, het volgende: “Weet, beste lezers, dat er onder de geleerde mannen verschillen van mening zijn over de verdiensten van het huwelijk. Sommigen zeggen dat het huwelijk voor het dienstbetoon beter is, sommigen zeggen dat ongehuwd blijven een middel is om de dienstbaarheid van Allāh te vergroten. De volgende zijn de bewijzen dat huwelijk beter is. Allāh zegt: Trouw met weduwen. Belemmer ze niet in het nemen van echtgenoten. In het loven van de Profeten: Ik heb Profeten voor u gezonden en gaf hun vrouwen en kinderen. Hiermee geeft Allāh superioriteit aan het huwelijk. De profeten hebben ook gebeden voor goede kinderen. Zij bidden: O onze Heer, geef ons zulke vrouwen en kinderen uit onze nakomelingen die onze ogen troosten en de Allāh vrezend maken onder de leiders. Van de profeten trouwde Jezus Christus niet, maar hij zal met hem trouwen tweede komst.

Redenen om niet te huwen

Verder citeert Imām Abu Hāmid al-Ghazālī (radi-Allāhu ‘Anhu) nog meer ahadīth in hetzelfde boek, dat de Profeet ﷺ zei: “Na tweehonderd jaar zal een man die geen vrouw en kinderen zal hebben beter zijn. Een tijd zal over mannen komen wanneer hij zal worden vernietigd door zijn vrouw, ouders en kinderen. Ze zullen hem zoveel problemen geven, dat hij niet meer in staat is het te verdragen. Dientengevolge zal hij dergelijke maatregelen adopteren waarvoor zijn religie zal worden geruïneerd en hij zal worden vernietigd.”

De Profeet ﷺ zei ook: “Een van de twee redenen van gebrek aan zelfvertrouwen is een minder aantal familieleden. Een van de twee redenen van armoede zal zijn het hebben van te veel personen.”

Aan Abu Sulaimān’ Darāni (radi-Allāhu ‘Anhu) werd eens gevraagd over het huwelijk en hij antwoordde: “Geduld van het niet hebben van een vrouw is beter dan hebben geduld van plicht jegens haar; en het geduld van plichten jegens haar is beter dan geduld bij Hellevuur. Hij zei ook: hij die naar drie dingen zoekt, raakt gehecht aan het wereldse die op zoek is naar levensonderhoud, trouwen met een vrouw en verhalen schrijven.”

Hazrat Hassan (radi-Allāhu ‘Anhu) zei: “Wanneer Allāh het goede voor een man wenst, houdt Hij hem niet bezig met familie en bezittingen.”

Voordelen van huwelijk

Er zijn vijf voordelen van het huwelijk (1) om kinderen te hebben, (2) om seksuele passie te beheersen, (3) om gemoedsrust vinden, (4) om de dienstbaarheid te vergroten (5) en om taken te belonen voor het gezin.

Kinderen krijgen is de wortel waarvoor het huwelijk is aangegaan. Het object is om behoud van dynastie, en de aarde bestaat niet zonder mensen. Vier objecten zijn vervuld in het krijgen van kinderen (a) toename van de mensheid, (b) de liefde van de Profeet ﷺ wordt doorzocht in het vergroten van zijn volgelingen, (c) na de dood worden de gebeden van religieuze kinderen gezocht, (d) als de problemen ophouden voor de dood wordt hun voorspraak gezocht.

Keerzijden van huwelijk

Volgens Imām Abu Hāmid al-Ghazālī (radi-Allāhu ‘Anhu) zijn er drie nadelen aan het huwelijk:

1. Wettige verdiensten worden moeilijk door het huwelijk. Er staat in een hadīth dat als een man deugden tot het toppunt van de berg verdient, hij zal moeten wachten op de balans van zijn vermogen, zijn uitgaven, zijn onderhoud en andere zaken. De kinderen zullen tot Allāh zeggen op de dag van de opstanding: “O onze Heer, reken met hem af, hij heeft ons niet verteld wat wij niet wisten en hij gaf ons onwettig voedsel om zonder onze kennis te eten. Neem hiervoor compensatie van hem.”[1]
2. Tweede nadeel van het huwelijk is het gebrek aan plicht jegens familieleden, om geduld te verliezen naar hun karakter en gedrag en niet om de ontberingen die hen zijn aangedaan te verdragen. De Profeet ﷺ zei: “Voldoende voor het wissen van de zonde van een mens is niet door zijn plichten van onderhoud te vervullen waarvoor hij verantwoordelijk is.” Hij ﷺ zei ook: “De vlucht van een man uit zijn familie is als die van een slaaf van zijn meester. Zijn gebeden en vasten worden pas geaccepteerd als hij terugkeert.” Hij die zijn plicht tot onderhoud niet nakomt, is als een vluchtende man, ook al blijft hij aanwezig. Allāh zegt: “Red jezelf en je familieleden van de Hel.” De wijze Ibrāhīm bin Azam voerde bezwaar aan om niet te trouwen door te zeggen: “Ik wil niet dat een vrouw iets fout doet en ik heb geen noodzaak voor de vrouw.”

• Derde nadeel van het huwelijk is om familieleden en kinderen weg te houden van de herinnering aan Allāh, om hen aan te moedigen rijkdom te verzamelen en te zoeken naar objecten van trots en grootspreken. Alles wat de aandacht van Allāh afleidt, is een oorzaak van tegenspoed. Ibrāhīm bin Azam zei: “Hij die zich steeds aan het middel van zijn vrouw vasthoudt, heeft er geen baat bij.[2]

Het is harām om met vijfentwintig typen vrouwen te trouwen

De vijfentwintig categorieën vrouwen waarmee nikāh harām (verboden) is worden mahram personen genoemd. Achttien van de vijfentwintig categorieën zijn voor eeuwig mahram. Zeven vrouwen uit de achttien zijn zi-rahm al-mahram (naaste bloedverwanten). Het is dus eeuwig harām om te trouwen met iemands moeder, iemands papa’s moeder, iemands dochter, iemands zoon’s dochter, iemands zus, iemands zusters dochter, iemands broers dochter, iemands vaderlijke en moederlijke tantes. Het is harām om met een van hen te trouwen zelfs tot de dood. Kortom, dit betekent om te zeggen dat een vrouw nooit met haar vader, zoon en broer kan trouwen, moeder en vaderlijke ooms, zoon van haar broer, of zoon van haar zus. Het is ook harām om te trouwen met een van deze zeven categorieën familieleden, zelfs als ze geen bloedverwanten zijn, maar verwanten door zuigeling of door overspel.

Allāh Ta’ālā openbaart:

حُرِّمَتْ عَلَيْكُمْ أُمَّهَٰتُكُمْ وَبَنَٰتُكُمْ وَأَخَوَٰتُكُمْ وَعَمَّٰتُكُمْ وَخَالَٰتُكُمْ وَبَنَاتُ ٱلأَخِ وَبَنَاتُ ٱلأُخْتِ وَأُمَّهَٰتُكُمُ الَّٰتِي أَرْضَعْنَكُمْ وَأَخَوَٰتُكُم مِّنَ ٱلرَّضَٰعَةِ وَأُمَّهَٰتُ نِسَآئِكُمْ وَرَبَائِبُكُمُ ٱلَّٰتِي فِي حُجُورِكُمْ مِّن نِّسَآئِكُمُ ٱلَّٰتِي دَخَلْتُمْ بِهِنَّ فَإِن لَّمْ تَكُونُواْ دَخَلْتُمْ بِهِنَّ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ وَحَلَٰئِلُ أَبْنَائِكُمُ ٱلَّذِينَ مِنْ أَصْلَٰبِكُمْ وَأَن تَجْمَعُواْ بَيْنَ ٱلأُخْتَيْنِ إِلاَّ مَا قَدْ سَلَفَ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ غَفُوراً رَّحِيماً

“Verboden zijn u uw moeders en uw dochters en uw zusters en uw vaders zusters en uw moeders zusters en uw broeders dochters en uw zusters dochters en uw minnen en uw zoogzusters en de moeders uwer vrouwen en uw stiefdochters, die uw beschermelingen zijn door uw vrouwen tot wie U bent ingegaan, maar als gij niet tot haar zijt ingegaan zal er geen zonde op u rusten en de vrouwen uwer eigen zonen [zijn ook verboden] alsmede twee zusters tezamen te hebben, met uitzondering van wat reeds voorbij is; gewis, Allāh is Vergevensgezind, Genadevol.” Surah an-Nisā (de vrouwen), H4, vers 23

Men kan dus met zijn zoon’s melkzus en zijn broer’s melkmoeder (natverpleegster) trouwen.

In de Hanbali mazhab wordt iedereen die borstmelk van dezelfde moeder drinkt (ongeacht leeftijd) een melkrelatie, maar volgens de Rahmah van de A’imma (radi-Allāhu ‘‘Anhum ajma’in) van de andere drie Mazāhib als ze moedermelk drinken na de leeftijd van twee en een half jaar, zullen ze geen melkverwanten worden.

Door huwelijk familielid geworden

Het is ook eeuwig harām om vier categorieën vrouwen te trouwen die door huwelijk familielid zijn geworden. Als een man de nikāh al heeft volgebracht of overspel met een vrouw heeft gehad kan hij nooit met haar moeder, haar moedersmoeder of haar vaders moeder trouwen. Wanneer een man seks heeft met zijn vrouw kan hij nooit trouwen met de dochter die ze had van een andere echtgenoot. Een man kan nooit trouwen met zijn stiefmoeder of zijn schoondochter. Een vrouw kan nooit trouwen met haar stiefvader, stiefzoon[3], schoonvader of schoonzus.

Zeven vrouwen die een man niet kan huwen vanwege tijdelijke situaties.

Wanneer deze tijdelijke situaties ophouden te bestaan, kan hij met hen trouwen. Vijf van hen zijn harām vanwege een nikāh. Na het uitvoeren van een nikāh, kan men niet met de zus van het meisje trouwen. Als de vrouw met wie men al getrouwd is sterft of als iemand haar scheidt, dan kan men met haar zuster trouwen na de wachtperiode. Gedurende de periode dat een man met een vrouw is getrouwd zal het voor hem harām zijn om met de tantes van zijn vaderskant en moederskant en de dochters van haar zussen of broers te trouwen. Het is ook harām om met deze vijf te trouwen vrouwen als ze de bloedverwanten van de vrouw zijn.

Verschillen in Hanafi, Mālikī, Hanbali en Shafi’ī 

In de Hanafi, Mālikī en Hanbali Mazāhib zijn de vrouwen die harām zijn om te trouwen vanwege de geslachtsdaad die men uitvoert met zijn vrouw, ook harām geworden om mee te trouwen in geval van een illegale geslachtsdaad (overspel) voert men met een na-mahram vrouw.

Allāh Ta’ālā openbaart:

 ٱلزَّانِي لاَ يَنكِحُ إِلاَّ زَانِيَةً أَوْ مُشْرِكَةً وَٱلزَّانِيَةُ لاَ يَنكِحُهَآ إِلاَّ زَانٍ أَوْ مُشْرِكٌ وَحُرِّمَ ذٰلِكَ عَلَى ٱلْمُؤْمِنِينَ

“De echtbreker zal alleen een echtbreekster of een afgodendienares huwen, en met de echtbreekster zal alleen een echtbreker of een afgodendienaar huwen. En dit is de gelovigen verboden.” Surah an-Noor (het Licht), H24, vers 3

Maar volgens de Shafi’ī mazhab worden deze vrouwen niet verboden om mee te trouwen vanwege de illegale geslachtsdaad. Men kan met een vrouw trouwen met wie men een illegale seks heeft gehad. Ook kan iemand anders met haar trouwen.

Imām Jalāluddin Suyuti (radi-Allāhu ‘Anhu) schrijft in zijn tafsir: “De ontuchtige mag niet trouwen met iemand anders dan een ontuchtpleger of een afgodendienaar en de ontuchtpleger zal door niemand anders getrouwd zijn dan een prostituant of een afgodendienaar, met andere woorden wat geschikt is voor elk van de twee voor het doel van het huwelijk is het bovengenoemde; en dat namelijk het huwen van ontuchtige verboden is voor gelovigen die beter zijn dan die. Dit werd geopenbaard toen de armen onder de emigranten besloten om de rijke hoeren van de afgodendienaars te trouwen zodat zij de vrouwen voor hen zouden zorgen. Zo wordt gezegd dat het verbod specifiek op hen van toepassing is, maar er wordt ook gezegd dat het in het algemeen van toepassing is, het werd opgeheven door de woorden van Allāh Ta’ālā: ‘Roei de hulpeloze onder u weg (vers 32, zie onderaan)’.”

Allāh Ta’ālā openbaart:

 وَأَنْكِحُواْ ٱلأَيَامَىٰ مِنْكُمْ وَٱلصَّالِحِينَ مِنْ عِبَادِكُمْ وَإِمائِكُمْ إِن يَكُونُواْ فُقَرَآءَ يُغْنِهِمُ ٱللَّهُ مِن فَضْلِهِ وَٱللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ

“En huwt uw weduwen en de deugdzamen onder uw mannelijke of vrouwelijke slaven. Indien zij arm zijn, zal Allāh hen uit Zijn overvloed verrijken, want Allāh is milddadig, Alwetend.” Surah an-Noor (het Licht), H24, vers 32

Tafsir van Imām Jalāluddin Suyuti (radi-Allāhu ‘Anhu): “En trouw met die onder jullie ayāmā[4] of ze nu een maagd is of eerder getrouwd of een alleenstaande man. Deze bepaling heeft betrekking op vrije mannen en vrije vrouwen en de rechtvaardigen, de gelovigen onder je mannelijke slaven en de ibād[5] van je vrouwelijke slaven. Als zij de vrije mensen arm zijn, zal Allāh hen verrijken door een huwelijk uit Zijn milddadigheid. Allāh omhelst de behoeften van zijn schepselen Weten van hen.”

Moeders- en vaders ooms ‘of tantes van moederszijde en vaders’ dochters en de vrouw van je broer zijn geen zi-rahm al-mahram; met andere woorden, deze vijf vrouwen zijn na-mahram voor één. Daarom is het harām voor iemand om naar de onbedekte delen te kijken die afgedekt moet worden. Het is harām voor iemand om halwat[6] mee te hebben of om met ze te praten wanneer hun hoofden en armen onbedekt zijn. Het is ook harām om halwat te hebben met een kāfir-vrouw (ongelovige vrouw) en met andermans Jariyya (slavin). Deze vijf categorieën vrouwen zijn na-mahram voor één; bijgevolg is het toegestaan ​​voor iemand om met hen te trouwen.

Het is niet harām, toch is het tanzīhī makruh[7] om met de eerste vier vrouwen te trouwen. Het staat als volgt geschreven in het boek Kimya al-Sādat: ”Eén van de acht voorwaarden wordt beschouwd als een sunnat voor een toekomstige vrouw, dat zij niet een naast familielid mag zijn.”

In een hadīth al-Sharīf staat dat RasoolAllāh ﷺ zei: “Hun kinderen zullen zwak zijn en ongezond.” Deze zelfde informatie staat ook in het Turkse boek Murshid al-Mutāhhilin geschreven. Het is niet makruh om met de dochters van deze vier vrouwen te trouwen.[8]

De zesde van de zeven categorieën vrouwen die harām zijn om mee te trouwen vanwege een tijdelijke situatie is een mushrik[9] vrouw. Als een mushrik een moslim wordt is het toegestaan ​​om met haar te trouwen.

Wanneer een man met een vrouw of een vrouw met een man wil trouwen moeten zij een grondig onderzoek instellen om te weten of de vrouw of de man een soenniet moslim. Hoewel het ja’iz (toegestaan) is voor een man om te trouwen met een vrouw die een ongelovige is met een heilig Boek (een christenvrouw, een joodse vrouw, een ketterse vrouw of een la-mazhabi-vrouw) als ze dat niet mushriks zijn geworden.

et is makruh tahrīmi[10] om degenen te trouwen die in Dar-ul-Harb[11] landen leven en het is tanzīhī makruh om diegenen te huwen die in Dar-ul-islam landen wonen. Het is ook ja’iz voor een man die al getrouwd is met een moslimvrouw om met deze vrouwen te trouwen.

Het is niet toegestaan ​​voor een moslimvrouw om te trouwen met een man die geen moslim is. Ze wordt een afvallige op het moment dat ze voornemens wordt met een niet-moslimman te trouwen.

De zevende categorie vrouw die vanwege een tijdelijke situatie harām is om mee te trouwen is een slavin terwijl de man al getrouwd is met een vrije vrouw; toch is het ja’iz om met een vrije vrouw te trouwen als de man al getrouwd is met een slavin.

Resumerend, het is niet toegestaan voor een man om de bovengenoemde zeven categorieën vrouwen te begroeten of om hun groet te erkennen als passie achter staat. Het trouwen met een reeds getrouwde vrouw is niet toegestaan (Heilige Qur’ān H4, vers 24), maar als ze gescheiden is en haar iddat (wachtperiode) heeft volbracht, dan is het toegestaan om met haar te trouwen.

Het staat aan het eind van het boek Nimat-e-islam, hoofdstuk iddat, geschreven: “Als de vrouw van een ware moslim hoort dat haar vermiste[12] echtgenoot dood is of dat hij haar scheidde met drie talāq (drievoudige scheiding), dan is zij vrij om met een andere man te trouwen.”

In de motivering van artikel 10 van het boek Majālla staat geschreven, dat de ontbrekende man die negentig jaar oud is en door de rechter als dood is verklaard bij zijn terugkeer naar zijn echtgenoot de tweede nikāh (huwelijk) van de zijn vrouw ongeldig maakt.

Het is harām voor een man om meer dan vier vrouwen te trouwen

Het is ook harām voor een slaaf om met meer dan twee vrouwen tegelijk te trouwen. Het is niet nodig om toestemming te vragen aan de eerste vrouw om met een tweede vrouw te trouwen. Als de eerste vrouw niet instemt met het tweede huwelijk van haar man, en zelfs als ze zegt dat ze zichzelf zal doden, kan de man nog steeds met de tweede vrouw trouwen. Doch, het zal beter zijn als de man de toestemming heeft van de eerste vrouw. Het zal nog beter zijn als hij het tweede huwelijk opgeeft omwille van de eerste vrouw. Hij zal veel sawāb (beloningen) verdienen voor zijn verdraagzaamheid.

Het zal zelfs harām zijn voor een man als hij de eerste vrouw geen recht doet of wreed is tegen haar, of als hij niet genoeg geld kan verdienen om haar te ondersteunen in het levensonderhoud[13].

Allāh Ta’ālā openbaart:

 وَٱلْمُحْصَنَٰتُ مِنَ ٱلنِّسَآءِ إِلاَّ مَا مَلَكْتَ أَيْمَٰنُكُمْ كِتَٰبَ ٱللَّهِ عَلَيْكُمْ وَأُحِلَّ لَكُمْ مَّا وَرَاءَ ذَٰلِكُمْ أَن تَبْتَغُواْ بِأَمْوَٰلِكُمْ مُّحْصِنِينَ غَيْرَ مُسَٰفِحِينَ فَمَا ٱسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً وَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا تَرَٰضَيْتُمْ بِهِ مِن بَعْدِ ٱلْفَرِيضَةِ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ عَلِيماً حَكِيماً 

“En getrouwde vrouwen, met uitzondering van haar, die gij bezit. Dit is een gebod van Allāh voor u. Degenen, die daarbuiten vallen, zijn u toegestaan; dat gij zoekt door wat gij bezit haar behoorlijk te huwen en geen overspel te plegen. En geeft haar een huwelijksgift, tegenover de voordelen, die gij van haar hebt, dit is verplicht; er zal na het vaststellen daarvan geen zonde op u rusten in alles wat gij onderling overeenkomt. Voorzeker, Allāh is Alwetend, Alwijs.” Surah an-Nisā (de vrouwen), H4, vers 24

Sjiieten zeggen dat het ja’iz is om tot negen vrouwen te trouwen.
Het is sahīh (juist) voor een man om met een vrouw te trouwen die zwanger is door overspel voordat het kind wordt geboren, maar het is niet toegestaan voor hem om seks met haar te hebben tot bevallen is, en in deze periode is het niet wājib (verplicht) voor de man om een steun voor haar te zijn.

Allāh Ta’ālā openbaart:

وَلاَ تَقْرَبُواْ ٱلزِّنَىٰ إِنَّهُ كَانَ فَاحِشَةً وَسَآءَ سَبِيلاً

“En houdt u verre van overspel; want het is een afschuwelijke zaak en een slechte weg.” Surah al-Isrā (de nachtelijke tocht), H17, vers 32

Het is toegestaan ​​voor de overspelige om te trouwen met een vrouw met wie hij al overspel heeft gehad. Het kind dat binnen zes maanden na de nikāh wordt geboren, zal zijn eigen kind zijn. Als het kind vóór de zesde maand wordt geboren en als hij beweert dat het zijn kind is, dan is het wel zijn kind.

Mut’ah of mawāqīt

De nikāh genaamd mut’ah of mawāqīt (tijdelijk) is harām in alle vier Mazāhib. De nikāh van mut’ah betekent het aangaan van een tijdelijke samenlevingsovereenkomst met een vrouw door haar een bepaald bedrag te betalen zonder getuigen. Het staat geschreven in de boeken Mizān-ul-Kubra en Radd al-Mukhtar ala ad-Durre al-Mukhtar dat de nikāh van mut’ah harām is en dat het verslag waarin staat dat “Imām Malik zei dat het toegestaan was” is volkomen vals.

De nikāh die mawāqīt wordt genoemd is een soort van nikāh uitgevoerd in naleving van alle voorwaarden, behalve dat echtscheiding na een bepaalde periode is bedongen als voorwaarde waardoor de nikāh ongeldig is. Dit is voor halālāh toegestaan, maar ook hier geldt na de echtscheiding een periode van iddat.

Als een man alleen door zijn hart laat gaan (de gedachtegang dat hij later gaat scheiden van zijn vrouw) zonder zijn gedachte onder woorden te brengen, zal zijn nikāh Sahīh (juist, geldig) zijn.

Het staat geschreven in deel 2, pagina 198 van het boek Hadiqah: “Wanneer een van beide (man of vrouw) een murtad wordt, wordt hun nikāh ongeldig. Hun volgende kinderen zullen worden walad-e-zinah (bastarden). Als de man berouw toont moeten ze hun nikāh vernieuwen, maar de vrouw kan niet worden gedwongen om de nikāh te vernieuwen. Als de vrouw een murtad is geworden zal ze gedwongen worden te bekeren en dan zal de nikāh worden vernieuwd. Daar er geen scheiding is geweest, is halālāh ook wel hulla genoemd niet nodig.”

[1] In de Heilige Qur’ān staat dat dit ook geldt voor de moeder, ook naar haar zullen de kinderen verwijten sturen wegens slechte opvoeding op de dag des oordeels.

[2] Resumerend, dit zijn de voordelen en nadelen van het huwelijk. Trouwen is beter of niet hangt af van het persoonlijk karakter van de mens. Deze voordelen en nadelen zijn bij wijze van advies en ze laten het pad zien. Het huwelijk is goed voor iemand die niet wordt afgeleid van de herinnering aan Allāh Ta’ālā en van het pad van eerlijkheid en deugd. In het tegenovergestelde geval is het huwelijk slecht voor hem, als er noodzaak is om seksuele passie te beheersen, dan is huwelijk onontbeerlijk.

[3] In fatāwa Europe van Muft-e-Azam Europe wal Faqīh-e-Azam Europe Hazrat Allāma Mufti Abdul Wājid Sahib Qādri staat geschreven, dat een stiefmoeder in Engeland tijdens het slapen van haar jeugdige stiefzoon hem pijpte. Hierdoor is haar nikāh verbroken.

[4] Is de meervoudsvorm van ayyim (alleenstaande vrouw)

[5] Is één meervoudsvorm van ‘abid

[6] Halwat betekent voor een man en een na-mahram vrouw, het samen verblijven in een privéwoning.

[7] Is het tegenovergestelde van Sunnat-e-Ghair-Muakkadah (is dat gebod van de Shari’ah waarop niet is gewezen, maar het negeren ervan is een ongewenste handeling. Er is echter geen straf voor dit doel gespecificeerd. De vervulling van Sunnat-e-Ghair-Muakkadah zal gelovigenbeloning verdienen, terwijl de gebruikelijke stopzetting Allāh’s woede uitnodigt). Degene die het vermijdt, verdient goedheid en beloning en in geval van commissie is hij niet vatbaar voor kwelling noch goddelijke woede.

[8] Hazrat Ali (radi-Allāhu ‘Anh) trouwde niet met de dochter van zijn oom, maar hij huwde met de dochter van de zoon van zijn oom. Daarom was het geen makruh.

[9] Mushrik (politheist) betekent iemand die een ongelovige is zonder een heilig Boek (Zaboor, Torah, Injīl en Heilige Qur’ān). De eerstgenoemde drie Boeken bestaan niet meer in de originele vorm, maar zijn in de Heilige Qur’ān opgenomen. Communisten, vrijmetselaars, murtad (afvalligen), boeddhisten, brahmanen (een vroege vorm van hindoeïsme) en atheïsten zijn mushriks.

[10] Is een ontoelaatbare daad in Deen. De status komt dicht in de buurt van de status van een harām-actie. Als iemand een makruh tahrīmi actie uitvoert, zal iemand zondig zijn. Het gevolg van het continu uitvoeren van een makruh tahrīmi actie kan rampzalig worden.

[11] Geeft de gebieden aan die grenzen aan Dar al-islam (territorium van de islam), van wie de leiders worden opgeroepen zich tot de islam te bekeren.

[12] Bijvoorbeeld in de gevangenis heeft gezeten of gevangen is genomen in een land ver weg van het zijne thuisstad.

[13] Tegenwoordig zie je mannen van islam in Nederland twee of meer vrouwen hebben terwijl zij de eerste niet eens volledig in haar levensonderhoud kan voorzien. Deze mannen laten hun vrouwen daarvoor werken of in de sociale uitkering lopen. Dit geld van de sociale dienst is harām geld voor hem als voor de vrouw, omdat de vrouw bij het intakegesprek niet opgeeft een man te hebben. Hoe rampzalig is dit voor de komende generaties! In de Heilige Qur’ān H4, vers 24 is gesproken over mahr (huwelijksgift) en niet over dagelijkse voor in levensbehoefte.

De relatie tussen man en vrouw is een zeer tedere, liefdevolle en pure relatie. Ze zijn in werkelijkheid het ‘gewaad’ van elkaar. Het is dus de plicht van elk om beschermend te zijn over het leven, eigendom en bescheidenheid van elkaar. Het is noodzakelijk voor hen om hun onderlinge verplichtingen als koppel te realiseren en te begrijpen. Het zijn twee lichamen verbonden door de ziel, een ziel die geen leeftijd heeft dan het prille moment dat Allāh Ta’ālā het geschapen heeft.

De Profeet ﷺ heeft verklaard dat als een echtgenoot blij was en tevreden met zijn vrouw toen hij stierf, zij het Paradijs zal binnengaan. De verklaring van een andere hadīth is dat als een man de nacht mist, ontstemd over zijn vrouw, zij de vloek van Allāh en de engelen aanroept.

In een andere hadīth staat dat de Profeet ﷺ zei: “Als ik anderen had geboden te knielen voor een ander dan Allāh, zou ik de vrouw geboden hebben om sajdah (zich niet ter aarde werpen) te doen voor haar man, echter sajdah is uitsluitend voor Allāh, dus een vrouw kan geen sajdah doen voor haar man, maar moet zij gehoorzaam zijn jegens hem.”

islam is een prachtige godsdienst, een godsdienst voor de hele schepping van Allāh Ta’ālā, het heeft in zich leefregels voor een oprecht en kwalitatief leven. Het heeft ook geboden en verboden. Waarom maken mensen zich dan druk om anderen, terwijl zij zelf nog niet perfect zijn?

Cultuur

Ondanks dat Surinaamse moslims graag de soenna van de Heilige Profeet ﷺ (willen) naleven struikelen zijn zij vaak op onbeduidende culturele erfgoed die in Suriname of in Nederland vorm heeft gekregen in de laatste 40 jaar. Het is een vermenging van islamitische met westerse cultuur. Zo is in het land van de ‘roots’ India een normaalste zaak dat een jonge vrouw trouwt met een (zeer) oude man of dat een jonge man trouwt met een oude vrouw. Dit is niet uniek, want ook in Arabische landen is dit van oudsher een normaalste zaak van het leven. Ook bij niet-moslims is dit een zaak van alledag.

Onze Profeet ﷺ verklaarde: “Elk kind komt naar de wereld met een zuivere ziel om een moslim te blijven. Later maken hun ouders ze ongelovig.” Dit impliceert dat het noodzakelijk is om de islam aan kinderen te leren. Hun zuivere zielen zijn geschikt voor de islam. Een kind dat de islam niet heeft geleerd, zal de islam verkeerd begrijpen door de leugens en laster te geloven van de vijanden van de religie. Het zal denken dat het achteruitgang of kwaad is. Als een persoon is onwetend is van de religie islam en nooit een religieuze instructie heeft ontvangen of de islam heeft begrepen valt hij/zij in de valstrikken van de vijanden van de islam, hij zal een heel ander, helemaal tegengesteld leren van de zaken die niet in de islam thuishoren. Hij zal het slachtoffer worden van de giftige inentingen en schaamteloos fabelachtig geschriften gericht op hem. Hij zal geen gemak vinden in de wereld. En hij zal worden gevangen in de eindeloze rampen en martelingen in de volgende wereld.

Elke moslim, zelfs elke persoon met andere woorden ook niet-moslims, moet weten hoe laag en hoe baserend de laster is, welke fabelachtig zijn gemaakt door de vijanden van de islam om de jeugd te misleiden. En om niet in driften van rampspoed terecht te komen door in de lasterlijke leugens te geloven, moeten we de verhevenheid van de islam begrijpen middels kennis, wetenschap, moraal, gezondheid en beveelt werk (halāl), vooruitgang, samenwerking en wederzijdse liefde (jong/jong, jong/oud, oud/jong en oud/oud). Een wijze, waakzame en beschaafde persoon die de islam heeft begrepen goed en wel, zal niet geloven in de leugens van de vijanden van de islam, door onder invloed van derden aan de eigen bedachte cultuur vast te houden die niet gebaseerd is op de theorieën van de islam. Zien dat ze zijn religieus onwetende, ongeleerde, bedrogen en ellendige mensen, hij zal medelijden met hen hebben. Hij zal wens dat ze zich ontdoen van die rampzalige toestand en komen op de juiste weg.

Stelling: de religieuze gedachte en methode die het sociale leven hebben verstoord, zijn als ketenen die de vooruitgang van de samenleving beperken.

Antwoord: RasoolAllāh ﷺ verklaarde: “Werk voor uw wereldse zaken alsof je nooit zou sterven!”

Een hadīth Sharief geciteerd door al-Imām an-Nawāwi (Rahmatullāhi alai) verklaart: “Al-Hikmat-ul-Dallat al-Mu’min.” (Wetenschappelijke kennis is de verloren eigenschap van de gelovige die moet het overal leren waar hij het vindt!)

Of het nu vijandig of vriendelijk is, alle wetenschappers stellen unaniem, dat de islamitische religie de vooruitgang van samenlevingen ondersteunt en een licht werpt op weg naar de beschaving. De Britse Lord John Davenport zei: “Er zijn geen mensen ooit geweest die de kennis en cultuur dieper respecteerden dan moslims.” Dit heeft hij in detail uitgelegd met voorbeelden en documenten die eeuwenlang geleden de islamitische gemeenschappen heeft geleid naar vooruitgang en welzijn.

Voorbeeldige huwelijken

De huwelijken met grote leeftijdsverschil bestaan al lange tijd, zelfs voordat de Profeet ﷺ het voor zijn volgelingen had veiliggesteld.

Om de jongeren te misleiden zeggen de vijanden (immorele en onfatsoenlijke mensen) van religie, dat de Profeet ﷺ dol was op vrouwen en meisjes. Zij schrijven heel brutaal belasterende en walgelijke dingen die de hunne worden. De Heilige Profeet ﷺ had drie gezegende zonen en vier gezegende dochters, elf gezegende echtgenotes, twaalf ooms en zes tantes van vaderskant.

Hazrat Khadija (radi-Allāhu ‘Anha)

RasoolAllāh ﷺ trouwde voor het eerst toen hij 25 jaar oud was. Hij trouwde met Hazrat Khadija (radi-Allāhu ‘Anha). Ze was 40 jaar oud en een weduwe. Zij had veel eigendom, schoonheid, wijsheid, kennis, eer, adel, kuisheid en fatsoen. Ze leefden samen gedurende 25 jaar, en ze stierf drie jaar vóór de Hijrah op 65-jarige leeftijd op 11 Ramadān al-Mubārak in Mekka al-Mukarramah. Gedurende deze 25 jaar trouwde de Profeet ﷺ niet met een ander.

Hazrat Aisha (radi-Allāhu ‘Anha)

De Profeet ﷺ zijn tweede huwelijk was toe hij 55 jaar was met Hazrat Aisha (radi-Allāhu ‘Anha). Zij was 9 jaar oud en de dochter van Hazrat Abu Bakr as-Siddiq (radi-Allāhu ‘Anhu). Hij ﷺ nam haar onder zijn nikāh [religieuze huwelijk in de islam] een jaar na de dood van Hazrat Khadija (radi-Allāhu ‘Anha), onder bevel van Allāh Ta’ālā, en leefde acht jaar met haar, totdat hij stierf. Omdat ze nog heel jong was ten tijde van haar huwelijk, begon ze pas bij hem te wonen in Medinat-ul-Munawwarah in 2 Hijrah.

De Profeet ﷺ trouwde ook met vrouwen nadat hij met Hazrat Aisha (radi-Allāhu ‘Anha) was getrouwd en deed dat hetzij om religieuze of politieke redenen, hetzij uit genade of als een zegen. Al deze vrouwen waren weduwen. De meesten van hen waren oud.

Hazrat Hafsa (radi-Allāhu ‘Anha)

Een ander voorbeeld is dat van Hazrat Hafsa (radi-Allāhu ‘Anha). Zij was de dochter van Hazrat ‘Umar (radi-Allāhu ‘Anhu) en een weduwe. In het derde jaar van de Hijrah vroeg Hazrat ‘Umar aan Hazrat Abu Bakr en Hazrat Usman (radi-Allāhu ‘Anhuma): “Wil je met mijn dochter trouwen?” toen antwoordden zij: “Ik zal erover nadenken.” Op een dag toen deze en andere metgezellen aanwezig waren bij de Profeet ﷺ vroeg RasoolAllāh ﷺ: “O ‘Umar, ik zie dat je verdrietig bent. Wat is de reden?” Omdat het farz (verplicht) is om de waarheid aan hem ﷺ te vertellen en zelfs aan anderen antwoordde Hazrat ‘Umar: “O RasoolAllāh ﷺ! Ik bood mijn dochter aan Abu Bakr en aan Usman ten huwelijk, maar zij zouden nadenken en niet met haar trouwen.” Daar RasoolAllāh ﷺ nimmer had gewild dat zijn meest geliefde metgezel gekwetst zal worden, vroeg de Profeet ﷺ onmiddellijk aan hem: “O ‘Umar! Zou je het leuk vinden als ik je dochter zou geven aan een persoon die beter is dan Abu Bakr en Usman. ‘Umar was verbaasd, want hij wist dat er geen persoon hoger was in aanzien dan beide heren, dus antwoordde hij: “Ja, O RasoolAllāh ﷺ.” RasoolAllāh ﷺ zei: “O ‘Umar, geef je dochter aan mij!” Aldus werd Hazrat Hafsa de moeder van Abu Bakr en ‘Usman’ (radi-Allāhu ‘Anhuma) en van alle moslims en zij werden haar dienaren. Hazrat Abu Bakr, Hazrat ‘Umar en Hazrat Usman kwamen op deze wijze dichter bij elkaar.

Ze was een zeergeleerd persoon en bracht het grootste deel van haar tijd door met lezen en schrijven. Sayyidena RasoolAllāh ﷺ had haar persoonlijk onderwezen met als gevolg dat zij een autoriteit werd op het gebied van de islamitische kennis. Ze kreeg ook het originele handgeschreven exemplaar van de Heilige Qur’ān om te bewaren. Ze was erg vroom en heilig. Zij is overleden in de maand Sha’ban 45 Hijrah.

Hazrat Juwayriyya (radi-Allāhu ‘Anha)

In het vijfde of zesde jaar van de Hijrah behoorde Hazrat Juwayriyya tot de honderden slaven die werden gevangen uit de stam van Bani Mustalaq. Zij was de dochter van Haris, de leider van de stam. Toen RasoolAllāh ﷺ haar vrijkocht en bevrijdde trouwde hij met haar. De metgezellen van de Profeet ﷺ zeiden: “Wij zouden ons schamen om de echtgenote van RasoolAllāh ﷺ, onze moeder, te gebruiken als dienaren.” Deze huwelijk zorgde ervoor dat honderden gevangenen werden geëmancipeerd. Hazrat Juwayriyya vermeldde dit feit vaak opschepperig. Hazrat Aisha zei altijd: “Ik heb geen vrouw gezien meer gunstig is dan Juwayriyya.”

Sayyidah Juwairiyah (radi-Allāhu ‘Anha) was een zeer zichzelf respecterende persoon. Ze was erg religieus ingesteld en bracht het grootste deel van haar tijd door in salāh. Ze was ook erg geleerd. Zij stierf op de leeftijd van 65 jaar in 56 Hijrah en ligt begraven in Jannah-ul-Baqi.

Sayyidah Sa’uda (radi-Allāhu ‘Anha)

Sayyidah Sa’uda (radi-Allāhu ‘Anha) was een weduwe en de dochter van Sayyidah Zama (radi-Allāhu ‘Anha). Ze huwde Sayyidena RasoolAllāh ﷺ nadat Sayyidah Khadija (radi-Allāhu ‘Anha) was overleden. Sayyidena RasoolAllāh ﷺ was toen 55 jaar oud. Ze was vrijgevig, aanhankelijk en vriendelijk. De reden voor zijn huwelijk was dat hij iemand nodig had om voor zijn kinderen te zorgen, zodat hij zich kon concentreren op de zware verantwoordelijkheden van het Profeet ambt. Sayyidah Aisha Siddiqāh (radi-Allāhu ‘Anha) heeft over haar gezegd: “Het is alleen Sa’uda, bij het zien van wie ik wou dat mijn ziel in haar lichaam leefde.” Sayyidah Sa’uda (radi-Allāhu ‘Anha) stierf in 55 Hijrah.

Hazrat Zaynab-bint-Huzaima (radi-Allāhu ‘Anha)

Zij was de dochter van Khuzaimah. Ze was een weduwe en was armoedig. Verplaatst door haar vroomheid en zelfopoffering, huwde Sayyidena RasoolAllāh ﷺ haar in 3 Hijrah Sayyidah Zaynab (radi-Allāhu ‘Anha) was een zeer goedhartige dame en stond altijd klaar om de armen en behoeftigen te helpen. Ze besteedde al haar inkomsten aan het goede doel en kreeg de titel “Umm-ul-Masakīn” (Moeder van de Armen). Ze stierf binnen drie maanden na haar huwelijk en werd begraven in Jannah-ul-Baqi

Sayyidah Umm-e-Salma (radi-Allāhu ‘Anha)

Zij was de dochter van Abu Umayya Sohail. Toen haar man overleed, bleef ze achter met vier kinderen en had geen onderhoudsmogelijkheden voor haar kinderen. Sayyidena RasoolAllāh ﷺ, nu 57 jaar oud, trouwde met haar in de maand Shawwāl in 4 Hijrah. Ze was heel mooi en woonde een zeer vroom leven. Ze deed allerlei goede werken. Ze was erg geleerd en had een goede kennis van Hadith. Ze was in staat om anderen over islamitische zaken te onderwijzen. Ze las de Heilige Qur’ān in dezelfde stijl als Sayyidena RasoolAllāh ﷺ. Ze was bijna net zo geleerd als Sayyidah Aisha (radi-Allāhu ‘Anha). Ze overleefde al de Ummahāt-ul-Mu’minin en stierf op 84-jarige leeftijd in 63 Hijrah.

Sayyidah Umme Habibah (radi-Allāhu ‘Anha)

Zij was de dochter van Sayyidena Abu Sufyan (radi-Allāhu ‘Anhu) en een weduwe. Sayyidena RasoolAllāh ﷺ trouwde met haar toen ze 36 of 37 jaar oud was in het jaar 6 of 7 Hijrah. Dit huwelijk resulteerde ook in dat Sayyidena Khalid bin Walid (radi-Allāhu ‘Anhu) de islam accepteerde. Ze was een toegewijde vrouw en vreesde Allāh Ta’ālā veel. Ze had veel aandacht voor de armen, vertrouwde en behoeftigen en deed veel du’ā voor de moslims. Zij is overleden op 73-jarige leeftijd in 44 Hijrah.

Sayyidah Safiyah (radi-Allāhu ‘Anha)

Ze was een Jodin en werd gevangengenomen tijdens de Slag om Khaibar. Sayyidena RasoolAllāh ﷺ huwde haar in 7 Hijrah. Dit had grote invloed op de Joden, met als gevolg dat velen de islam accepteerden. Ze was erg waardig in haar gedrag, geduldig en beleefd. Ze was erg gehecht aan Sayyidena RasoolAllāh ﷺ en hij had veel respect voor haar. Ze was ook erg gul en goedhartig. Ze was ook erg geleerd. Zij is op 50-jarige leeftijd overleden en ligt begraven in Jannah-ul-Baqi.

Sayyidah Maymuna (radi-Allāhu ‘Anha)

Ze was een weduwe. Sayyidena RasoolAllāh ﷺ huwde haar in de maand Shawwāl toen ze 51 jaar oud was. Haar huwelijk trok ook velen naar de islam. Ze was erg vroom en nederig en hield van het adviseren van moslimvrouwen en het bevrijden van slaven. Ze was ook erg geleerd. Zij is overleden in 51 Hijrah.

Sayyidah Maria Qibtiyya (radi-Allāhu ‘Anha)

Ze werd aan Sayyidena RasoolAllāh ﷺ geschonken door de christelijke koning van Egypte. Ze accepteerde de islam en was erg vroom. Haar huwelijk verbeterde ook de relatie met de Egyptenaren. Ze stierf 5 jaar na het overlijden van haar zoon en wordt begraven in Jannah-ul-Baqi.

Ahadīth over huwelijk

Uit Imām Ghazālī Ihya-Uloom-ud-Dīn

De Profeet ﷺ zei: ”Het huwelijk is mijn soenna (pleite), wie afwijkt van mijn soenna is niet van mij.” Hij ﷺ zei: “Het huwelijk is mijn manier, wiens liefdes mijn gedrag mijn weg moet volgen.”

Hij ﷺ zei: “Verenig je huwelijk, je aantal zal toenemen. Ik zal blij zijn bij het zien van jouw aantallen op de dag der opstanding in vergelijking met de volgers van anderen.”

Hij ﷺ zei: “Dat hij wie niet trouwen is bang voor armoede is niet van mij.”

Hij ﷺ zei: “Laat hen trouwen die de middelen hebben.”

Hij ﷺ zei: “Laat hem trouwen die kracht heeft omdat het huwelijk het oog en zicht sluit en privé-onderdelen beschermt. Laat hem vasten die geen middelen heeft om te trouwen omdat vasten voor hem castratie is (castreren betekent het verwijderen van seksuele passie). Vasten brengt zwakte van lichaam met zich mee.”

De Profeet ﷺ zei: “Wanneer een man naar je toe komt wiens religie en vertrouwen je behagen, geef toe aan huwelijk met hem. Als je het niet doet, zullen er rampen en ruzie in de wereld zijn. Deze is aanmoediging gegeven voor angst voor verstoring en wanorde.”

Hij ﷺ zei: “Hij die trouwt en geeft in het huwelijk heeft recht op Allāh’s zorg.”

Hij ﷺ zei: “Hij die trouwt, vervult de helft van zijn religie. Laat hem Allāh vrezen voor de tweede helft.”

Huwelijksleeftijd Awliya

Sheikh Abdul Qādir Jilāni (radi-Allāhu ‘Anhu)

Sheikh Abdul Qādir Jilāni (radi-Allāhu ‘Anhu) trouwde toen hij ouder was dan 51 jaar. Hij trouwde met vier vrouwen, te weten Sayyidah Bibi Medina, Sayyidah Bibi Sadiqa, Sayyidah Bibi Mu’minah en Sayyidah Bibi Mahboobah (radi-Allāhu ‘Anhunna).

Hij had 49 kinderen (27 zonen en 22 dochters). Veel van zijn zonen werden beroemd vanwege hun opleiding en leren, en zij en hun nakomelingen verspreidden de islam in andere delen van de wereld.

Khwaja Gharib Nawāz (radi-Allāhu ‘Anhu)

De jeugd van Khwaja Gharib Nawāz (radi-Allāhu ‘Anhu) was vol ellende en ontberingen. Hij bracht zijn jeugd door op zoek naar kennis en waarheid. Op de leeftijd van ongeveer 50 jaar, toen hij zich bijna in Ajmeer vestigde en de predikingsdiensten op de top zaten, droomde hij de Profeet Mohammed ﷺ die zei: “O Moïnuddin! U bent zeer actief geweest in het gehoorzamen van Allāh’s bevelen, maar waarom deed je vervolgens mijn soenna niet.” Zo trouwde Khwaja Gharib Nawāz met twee vrouwen, de een na de ander. Zijn kinderen zijn Hazrat Khwaja Fakhruddin Chisthi, Hazrat Khwaja Hissamuddin Chisthi, Hazrat Khwaja Ziauddin Abu Sayyid (radi-Allāhu ‘‘Anhum) en dochter Hazrat Bibi Hafiza Jamal (radi-Allāhu ‘Anha).

Besluit

Uit bovenstaande blijkt dat de Profeet ﷺ huwde met vrouwen die jonger of ouder waren dan hem. Dat de vrouwen van de Profeet ﷺ de moeders zijn van de soennitisch.

Van de Awliya blijkt dat zij 50+ waren toen zij trouwden en kinderen kregen. Het spreekt voor zich dat die vrouwen jong waren, omdat vrouwen in den regel niet zwanger worden na 35 jaar.

Inleiding

De islam is de meest talentvolle en laatste instelling ter beschermen van het welzijn van de mensheid in beide werelden onder Allāh’s Gebod, en is afgekondigd in de Heilige Qur’ān. De voortgang en het welzijn van de mensheid heeft in het algemeen grootst mogelijke zorg besteed aan het behoud en de bevordering van de heiligheid van het menselijke gevoel in de private en publieke sector.

Het is niet overdreven dat de Qur’ān bevelen, vergroot en aangevuld met profetische interpretatie de beste, meest moderne en meest gepaste zijn om uit te voeren, en om alle menselijke inspiratie te begeleiden in alle geledingen van de samenleving.

Wat is het doel en de filosofie van nikāh?

Voortplanting van mensen is het doel van nikāh. De filosofie van nikāh is in zekere zin de toestemming onder Allāh’s Gebod voor het voortbestaan van de mensheid op aarde zodat de zaken van de wereld kunnen worden uitgevoerd op een systematisch geplande manier, dat is in wezen het doel van de schepping. De drang tussen de tegenovergestelde seksen voor een gemeenschap is geboren in elk levend wezen, de mens en de dieren. Doch de uitdrukking van deze natuurlijke drang, voor zeer bijzondere reden van de mens, moet worden geordend en gecontroleerd op een zodanige wijze dat onderscheid tussen mens en dier kan worden gedefinieerd, zodat eventuele overtreding van de wetten afgekondigd in dezen dele in één keer kan worden gedetecteerd om recht te zetten; hetzij door overreding of door het opleggen van de straf door de autoriteit van de godsdienst, op elk moment van de menselijke beschaving.

Nikāh voorwaarden

Het huwelijk is gecontracteerd door het (ījāb) voorstel en (qabul) aanvaarding, in twee verklaringen:

• beiden expressie in de verleden tijd of
• één van beide hebben in het verleden en de andere in toekomst gezegd, ‘nikāh [uw dochter] met mij,’ en de andere zegt: ‘Ik heb [haar] met jou getrouwd. ‘
• Als een man trouwt met een vrouw zonder haar toestemming, of vrouw trouwt een man zonder zijn toestemming, is het huwelijk afhankelijk van hun aanvaarding.

Het huwelijk is gecontracteerd door de woorden van nikāh, de overdracht van mahr (eigendom, gift of liefdadigheid).

Getuigen

Het huwelijk van de moslims wordt niet gecontracteerd zonder de aanwezigheid van twee (vrije, volwassen, gezonde) moslim getuigen, of één man en twee vrouwen, (of zij) moreel braaf zijn of niet, of (zelfs) straf voorgeschreven zijn voor laster. Als een moslim trouwt met een zimmi[1] vrouw met de getuigenis van twee zimmi mannen, is het geldig volgens Imām Abu Hanīfa en Imām Abu Joesoef; Imām Mohammed (radi-Allāhu ‘‘Anhum) zei: “Het is niet geldig.”

Verboden personen

Verbod op bloedverwantschap, het is niet geoorloofd voor een man om te trouwen met:

1. Zijn moeder, noch zijn schoonmoeder of vaderlijke grootmoeders.
2. Zijn dochter, noch zijn kleindochters, en lagere nazaten.
3. Zijn zuster.
4. Zijn [nicht]: de dochter van zijn zus of dochter van zijn broer.
5. Zijn vaderlijke tante en zijn moederlijke tante.

Verbod op huwelijksbanden

1. De dochter van zijn vrouw met wie hij heeft voltrokken, of ze onder zijn voogdij of de voogdij van iemand anders is.
2. De vrouw van zijn vaders of grootvaders.
3. De vrouw van zijn zonen en kleinzonen.
4. Wie ontucht pleegt met een vrouw, haar moeder en dochter worden onwettig voor hem.
5. Een (driemaal met talāq) gescheiden ex-vrouw, tenzij ze sindsdien is voltrokken een ander huwelijk (wachtperiode is 3 menstruatiecyclus).

Verbod op de zuigeling

Zijn pleegmoeder en pleegzusters.

Verbod op combinatie

1. Hij kan niet twee zussen combineren in het huwelijk, noch als slavinnen voor gemeenschap.
2. Als een man scheidde van zijn vrouw met een onherroepelijke echtscheiding, is het niet toegestaan voor hem om haar zus te trouwen totdat wachttijd [van zijn vrouw] voorbij is.
3. Hij mag niet combineren een vrouw met haar vaderlijke en moederlijke tante, noch met haar [nicht:] dochter zus of dochter broer.
4. Hij kan geen twee vrouwen [huwen], voor wie het niet toelaatbaar is om te trouwen met de andere.
5. Er is geen bezwaar tegen het combineren van een vrouw met een dochter van een man die ze eerder had.
6. Een vrij man kan trouwen met vier (vrije vrouwen of slavinnen) en niet met meer dan vier trouwen. Voor een vrij man (echtscheiding van één van de vier met een onherroepelijke echtscheiding) is het voor hem niet toegestaan om te trouwen met een [nieuwe] vierde [de vrouw] totdat de wachttijd-periode van [andere] is voltooid.

Verbod op godsdienst

1. Het is toegestaan [maar een hekel voor een moslim man] om vrouwen van het Boek (Zaboor, Torah, Injīl) te trouwen, maar het is niet toegestaan om Zoroastrismische[2] vrouwen, noch afgodische vrouwen te trouwen.
2. Het is toegestaan om met Zambiaan[3] vrouwen te trouwen als ze geloven in een profeet en een Boek bevestigen, maar als ze de planeten aanbidden, en geen Schrift hebben, dan is het niet toegestaan om met haar te trouwen.

De Walī

1. De Walī is een vaderlijk mannelijk familielid.
2. Als er voor een krankzinnige vrouw zowel haar vader en haar zoon er zijn, dan is de Walī in haar huwelijk haar zoon volgens Abu Hanīfa en Abu Joesoef. Mohammed zei: [Het is] haar vader.
3. Een slaaf, minderjarige, krankzinnige, of ongelovige, hebben geen wilāyāh over een moslima (vrouw).
4. Abu Hanīfa zei: “Het is geldig voor vrouwelijke familieleden om hun vrouwen uit te huwen [als de mannen niet beschikbaar zijn].”
5. Als de aangewezen Walī onverwijld afwezig[4] is, dan is het geldig als iemand onder de aanwezigen de vrouw kan uithuwen.

Autoriteit van de Walī

1. Volgens Abu Hanīfa is het huwelijk van een (vrije, volwassen, gezonde, of ze maagd is of niet) vrouw aangegaan met haar toestemming, ook als er geen Walī de opdracht voor haar uitvoert. Abu Joesoef en Mohammed zeiden: “Het is niet gecontracteerd zonder Walī (huwelijk niet geldig).”
2. Het is niet toegestaan voor de Walī om een volwassene maagd te dwingen voor trouwen (met een ander).
3. Als hij haar vraagt om haar toestemming, en ze zwijgt, of giechelt, dan is dat [indicatief] haar toestemming, maar als ze weigert, mag hij haar niet uithuwen.
4. Als de man zegt: “Het huwelijk [voorstel] bereikte u, en je bleef stil, maar ze zegt: ‘Nee, ik weigerde het. Dan is het woord van haar geldig, en er is geen eed verschuldigd op haar.” Er is geen extractie van de eed in het huwelijk volgens Abu Hanīfa. [Maar] Abu Joesoef en Mohammed zeiden: “Eed is nodig.”
5. Als hij de toestemming van een niet-maagd vraagt, zijn haar woorden in toestemming essentieel:

• Als zij werd ontmaagd door springen, of menstruatie, of een blessure, dan is haar positie als dat van de maagd.
• Als zij werd ontmaagd door ontucht, dan is het hetzelfde volgens Abu Hanīfa.

6. Het huwelijk van een minderjarige man of vrouw is geldig als de Walī ze uithuwt, of het meisje een maagd is of niet.

7. Indien [twee minderjarige] werden uitgehuwelijkt door de vader of grootvader, dan hebben ze geen keuze na het bereiken van volwassenheid. Maar als iemand anders dan de vader of grootvader hen trouwde, dan heeft elk van hen de keuze als ze volwassen zijn: als hij/zij wenst, kan hij/zij doorgaan in het huwelijk of annuleren.

8. Als een vrouw trouwt en zij houdt haar mahr laag [dan haar collega’s] dan heeft de Walī het recht om bezwaar te maken volgens Abu Hanīfa, totdat [de man] de mahr van haar collega’s is bereikt (benchmark) of scheidt van haar.

9. Als een vader zijn minderjarige dochter uithuwelijkt en haar mahr lager vaststelde [dan haar collega’s op basis van benchmark] of zijn minderjarige zoon en hoger bedrag vaststelde, dan is de mahr van zijn vrouw geldig voor hen. Maar dat is niet toegestaan voor andere doeleinden dan de vader en grootvader.

10. Het is geldig voor de zoon van een vaderlijke oom met de dochter van zijn vaderlijke oom te trouwen.

Verenigbaarheid

1. Verenigbaarheid in het huwelijk wordt in aanmerking genomen. Dus, als een vrouw trouwt met een incompatibele [man], heeft de Walī het recht om ze te scheiden.
2. Verenigbaarheid wordt beschouwd:

• afstamming
• godsdienst
• rijkdom (dat is dat hij in het bezit is van de mahr en onderhoud).
• beroep.

Mahr (huwelijk betaling aan de bruid)

1. Het huwelijk is geldig als een mahr werd genoemd, en het is ook geldig als er geen mahr in het werd genoemd.
2. Wanneer een vader van zijn dochter uithuwelijkt op voorwaarde dat de man die ze gaat trouwen is van zijn zus, of dochter, zodanig dat een van de contracten in ruil voor de andere, dan zijn de contracten geldig, maar elk van [de vrouw] heeft het recht om de mahr van haar leeftijdsgenoten (benchmark). Dus een vader huwt zijn dochter en zoon aan de dochter en zoon van een ander.
3. De minimum mahr is 10 dirhams, dus als hij minder dan 10 geeft, blijft haar recht op 10 dirhams bestaan:

• Als een moslima (vrouw) trouwt op [een mahr van] wijn of dier, dan is het huwelijk geldig, maar ze blijft recht houden op de mahr van haar collega’s (benchmark).
• Als hij met haar trouwt op [een mahr van] een onbeschreven dier, en de naamgeving is geldig, dan heeft zij recht op een medium. De man heeft een keuze: als hij wil, mag hij haar het geven, of als hij wil, kan hij haar de waarde [in geld] geven.
• Als hij met haar trouwt op [een mahr van] een onbeschreven kledingstuk dan heeft zij recht op de mahr van haar collega’s.
• Als een vrij man trouwt met een vrouw op [een mahr van] dienstverlening aan haar voor een jaar, of voor het onderwijs aan haar van de Heilige Qur’ān, dan heeft ze recht op de mahr van haar collega’s.

4. De mahr van haar collega’s wordt berekend door [vergelijking van] haar zusters, vaderlijke tantes en dochters vaderlijke oom. Het is niet berekend aan de hand van haar moeder en tante van moederszijde als ze zijn niet van haar stam is. Wat wordt meegenomen in [constaterende] de mahr van haar collega’s is: dat de twee vrouwen gelijkwaardig zijn in leeftijd, schoonheid, bescheidenheid, rijkdom, intelligentie, godsdienstigheid, land en tijd.

5. Als hij [de hoeveelheid] haar mahr toegevoegd heeft nadat het contract is voltrokken, is hij verplicht het extra bedrag te betalen, maar het wordt opgeheven door echtscheiding vóór voleinding. Als ze afgezien heeft van [wat] van haar mahr, is de ontheffing geldig.

Rechten van de vrouw

1. Als een man is afgezonderd van zijn vrouw, en er is geen hinder van geslachtsgemeenschap, en dan scheidt hij haar, dan heeft zij recht op de compleet mahr. Maar, als een van hen ziek is, of vasten in de Ramadān, of in ihrām voor verplichte Hadj of Umrah, of zij is menstruerende, dan is het geen geldige afzondering.
2. Als een gecastreerde man in afzondering met zijn vrouw leeft, en dan scheidt hij van haar, dan heeft zij recht op de volledige mahr volgens Abu Hanīfa.
3. Degene die het mahr bedrag van 10 dirhams of meer noemt is verplicht te betalen het genoemde bedrag als hij met haar seks heeft gehad.
4. Als hij haar scheidt voordat seks is geweest en afzondering, dan heeft zij recht op 50% van het genoemde bedrag (mahr).
5. Als hij haar trouwt en niet de mahr noemt of hij trouwt met haar, op voorwaarde dat ze geen mahr zal krijgen, dan heeft zij recht op de mahr van haar collega’s als hij seks met haar heeft of overlijdt.
6. Als hij haar scheidt voordat seks is geweest, dan heeft ze recht op compensatie, dat is drie kledingstukken van haar collega’s gebruikelijk.
7. Als hij trouwt met haar en geen mahr noemt, en daarna komen zij onderling akkoord over mahr, dan heeft ze recht op mahr als seks is geweest of hij sterft of hij verlaat haar. Als hij haar scheidt voordat seks is geweest dan heeft zij recht op een schadevergoeding.
8. Het wordt aanbevolen [voor een man om te geven] een vergoeding aan elk gescheiden vrouw met uitzondering van een [voor wie het van essentieel belang is], en dat is degene die hij gescheiden heeft voordat seks plaatsvindt en voor wie hij geen mahr heeft genoemd.

Beëindiging van een huwelijk

Ongeldig maken van een huwelijk

1. Het is geldig voor een man en vrouw om in ihrām met elkaar te trouwen (in de staat van ihrām).
2. Mut`ah (tijdelijke huwelijk) is ongeldig.
3. Als de rechter de twee echtgenoten scheidt van een ondeugdelijk huwelijk vóór seks, dan heeft zij geen recht op een mahr, en eveneens na afzondering. Maar, als hij seks met haar heeft gehad, dan heeft zij recht op de mahr van haar collega’s, [maar] het kan niet meer zijn dan de genoemde [mahr]. De wachttijd is verschuldigd bij haar, en het geslacht van haar kind is bevestigd.
4. Wie met twee vrouwen in één contract trouwt, dan is één van hen niet de wettige vrouw. Het huwelijk van degene die wettig voor hem is te trouwen is geldig nikāh, en het huwelijk met de andere vrouw is ongeldig.

Fysieke gebreken

1. Als de vrouw een defect heeft, dan heeft haar man geen keuze.
2. Als de man lijdt aan krankzinnigheid, of lepra, dan heeft de vrouw geen keuze conform Abu Hanīfa en Abu Joesoef. Mohammed zei: “Zij heeft de mogelijkheid om een keuze te maken.”
3. Als hij impotent is, schorst de rechter hem voor een jaar, en dan als hij haar heeft bereikt [in die tijd, blijft het huwelijk in stand] anders scheidt hij hen als de vrouw het verzoekt. De scheiding is een onherroepelijke echtscheiding. Ze heeft het recht op de hele mahr alsof hij seks met haar heeft gehad. De gecastreerde man wordt verdaagd net als de machteloze impotente man is verdaagd.
4. Als de man afgesneden [genitaliën] heeft, dan scheidt de rechter ze onmiddellijk, en laat hem niet te verdagen.

Wat wil Shirk en kufr zeggen?

Shirk betekent het toekennen van partners aan Allāh Ta’ālā. Een persoon die het toewijzende doet heet een mushrik (polytheïst) zoals hindoes. Er zijn soorten van ongeloof. Het ergste, de ernstigste vorm is shirk. Het is een algemeen aanvaarde regel dat wanneer meerdere onderwerpen onder één gemeenschappelijke nomenclatuur verweven worden, het verschil niet meer zichtbaar is zoals cola en water. Om deze reden is het woord shirk gebruikt in de Qur’ān verzen en de Hadith Sharīf voor allerlei ongeloof.

Allāh Ta’ālā openbaart:

 إِنَّ ٱللَّهَ لاَ يَغْفِرُ أَن يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِكَ لِمَن يَشَآءُ وَمَن يُشْرِكْ بِٱللَّهِ فَقَدِ ٱفْتَرَىٰ إِثْماً عَظِيماً 

“Waarlijk, Allāh vergeeft niet dat men iets met Hem vereenzelvigt, maar Hij zal al hetgeen daarbuiten staat vergeven, wie Hij wil. En wie iets met Allāh vereenzelvigt, heeft inderdaad een zeer grote zonde begaan.” Surah an-Nisā (de vrouwen) H4, vers 48

Gevolgen van shirk

Wie met een mushrik zoals hindoe trouwt of samenleeft, wordt een kāfir (ongelovige). Wie shirk doet, zijn/haar nikāh wordt ontbonden.

Gevolgen van kāfir worden

Je goede daden zoals namāz, vasten, zakāt, hadj, recitatie van de Heilige Qur’ān, naat voordracht of luisteren ernaar en alle andere goede daden zijn vervallen en bestaan niet meer.

Wat doe je met iemand die kāfir is geworden?

1. Wie in ongeloof valt, zal dus alle beloningen (sawāb) van al zijn/haar daden van aanbidding ongeldig maken. Als hij/zij berouw heeft (tawbah doet), zullen ze niet worden geretourneerd.
2. Hij/zij moet zijn/haar nikāh vernieuwen, ook. Het is niet genoeg alleen de Kalima Shahāda voor berouw te zeggen. Tawbah doe je door te noemen voor welke fouten je vergiffenis neemt en OOK VOOR ALTIJD AFSTAND VAN NEEMT. Als je niet meer weet wat de oorzaken voor ongeloof waren geweest is het genoeg om te zeggen: ‘O Allāh Ta’ālā, ik heb berouw van al mijn uitspraken en handelingen die ongeloof veroorzaakt, vergeef mij en ik ga het nooit meer doen”.

Khutbah Nikāh

‘Auzubillaahi minash Shaytān-ir-rajiem, Bismillaah-ir-Rahmaan-ir-Rahiem.

Alhamdulillāh, nahmaduhoe wa nasta’ienuhoe wa nastaghfiroeh, wa nu’minu bihie, wa natawakkaloe ‘alayh, wa na’oezobiellaahi min shuroerie anfusinaa, wa mien sayyi-aatie a’maalina, man-yahdihillaahoe falaa mudiellalah, wa man joedlielhoe falaa haadiyalah, wa nash hadu an laa ilaa-ha illallaah, wahdahoe laa shariekalah, wa nash hadu anna sayyidinaa wa nabiyyinna, wa habeebina wa mawlaanaa Muhammad, sallallaahu Ta’alaa alayhi wa sallam ‘abdahoe wa Rasoeloeh. 

Ya ayyohalleziena amanoet-takoellaha Haqqa toqaatihie wa laa tamoe toenna iellaa wa antoem-moeslimoen.

Ya ayyohannaasot-takoe rabbakoemoel-lazie galakakoem-mien-nafsiew wa hiedatiew wa galaka mienhaa zau djahaa wa bassa mienhomaa ridjaalan kasieraw wa nishaa’a. Wat-takoellahal-lazie tasaa’a loena bihie wal-arhaam. Iennat-takoellaaha wa koloe kwalan sadieday-yoeslie lakoem a’malokoem wa jaghfiroe lakoem zonoebakoem wa mayyotihiellaaha wa Rosoelahoe faqad faaz fauzan ‘aziema.

Kalaa Rosoeloelaahi sallallaho alaihi wa salama wa Nikaaho mien soennatie famar-raghieba ‘an soennatie falaisaa miennie.

Soebhaana rabbiqa Rabbiel-iezzati ammaa yasifoen wa salaamoen ‘alal-moersalien wal-hamdoeliellaahi Rabbiel ‘alemien.

Nu Nikāh iejaab-o-Qabul voltrekken.

Du’ā na Nikāh

Baraqqallaaho laka wa baraqqallaaho alaika wa djama’a bainakomaa gair.

[1] Zimmi = een kāfir die in een islamitisch land woont.

[2] Zarathustra is de oude, pre-islamitische godsdienst van Perzië (het huidige Iran). Het bestaat nog in afgelegen gebieden, maar in de eerste plaats bestaat het in India, waar de afstammelingen van Zarathustra -Perzische immigranten bekend zijn als Pārsi’s. In India wordt deze religie Parsisme genoemd. Opgericht door de Iraanse valse profeet en hervormer Zarathustra in de 6e eeuw voor Christus, het Zarathustra bevat zowel monotheïstische en dualistische functies. Hoewel een vrij kleine godsdienst vandaag, nummering ongeveer 200.000 aanhangers, deelt zij veel centrale begrippen met de grote wereldgodsdiensten van het jodendom, het christendom en de islam.

[3] De Sabianen zijn de vroegere mensen die de Oud-Zuid Arabische taal spreken en tegenwoordig in Jemen, in het Zuidwesten van het Arabische schiereiland leven.

[4] Een onverwijlde afwezigheid is dat hij in een stad is waar de caravans slechts eenmaal per jaar komt.

Het nikāh (huwelijk) is een sociale instelling zo oud als de mensheid zelf. Het kan worden gedefinieerd als een relatie tussen een man en een vrouw die wordt erkend door de gewoonte of de wet en het gaat om bepaalde rechten en plichten, zowel in het geval van de partijen die in het echt treden als bij de (nog te) geboren kinderen. Het huwelijk heeft dus twee belangrijke functies uit te voeren: het regelen van de betrekkingen tussen de mensen in samenleving vooral tussen de seksen genomen middelen, en het levert het mechanisme op waarmee de relaties van een kind aan de gemeenschap wordt bepaald.

De riten en ceremonies van het huwelijk is verschillend tussen verschillende mensen, verschillende volkeren en in verschillende leeftijden, maar deze twee hierboven genoemde functies zijn vaak algemeen zelfs in nikāh. Het impliceert altijd het recht van seks als toegestaan ​​en erkend door de samenleving en de plichten van de ouders bij de opvoeding van kinderen. Islam erkent deze instelling en accepteert het als de basis van de menselijke samenleving na het schoon blazen van alle kwaad dat hij was doorgedrongen.

De Heilige Qur’ān wijst er verder op, dat seksuele bevrediging in het huwelijksleven niet alleen bedoeld is voor de bevrediging van de lichamelijke lusten, maar het moet worden gericht op wat hoger eindigt. “Uw vrouwen zijn een akker voor jullie, dus ga in uw akker, zoals gij wilt, en zorgen op voorhand voor uw ziel, en vreest Allāh en weet dat je gaat om Hem te ontmoeten “(iii. 223). Hier worden de vrouwen vergeleken met de bebouwbare gronden die worden geploegd voor het zaaien en oogsten van de opbrengst (in de vorm van nakomelingen) en niet alleen voor het vleselijke genot. Het afsluitende deel van het vers verwijst naar een nog hoger en verhevener doeleinde, die vertellen dat zelfs in de hoogte van de vleselijke geneugten de morele en geestelijke verantwoordelijkheden op geen enkele wijze uit het oog mag worden verloren, maar veeleer moet men meer bewust zijn voor hen als men geniet van fysieke genoegens als deze de momenten zijn dat de vrees van de Heer en de verantwoording in het Hiernamaals is waarschijnlijk worden wazig of uitgewist uit de geest.

De vrouw vóór en na de islam

Vóór de islam

De toestand van de vrouwen in zowel Arabië als elders was voor de komst van de islam beschamend. In die tijd werden de vrouwen behandeld als slavinnen of als eigendom. Hun persoonlijke toestemming inzake alles wat samenhangt met hun welzijn werd beschouwd als onbelangrijk en onnodig. Ze werden zelfs nooit behandeld als een partij bij een huwelijkscontract.

Vrouwen werden gebruikt voor een doel, en vervolgens weggedaan. Ze hadden geen onafhankelijkheid, geen eigendom en mochten niet erven. In tijden van oorlog, werden vrouwen behandeld als onderdeel van de buit. Simpel gezegd, hun situatie was onuitsprekelijk. Bovendien was de geboorte van een dochter in een gezin niet een gelegenheid voor vreugde, maar werd beschouwd met vernedering. De praktijk van het doden van vrouwelijke kinderen tierde welig. De heidense Arabieren hadden de gewoonte om hun dochters levend te begraven met de angst, dat deze meisjes zouden opgroeien en trouwen met een man die hun schoonzoon genoemd zou worden.

Na de dood van de vader verdeelden de zonen zijn vrouwen onderling zoals zij de bezittingen van hun vader verdeelden. Na het overlijden van de echtgenoot, werd de weduwe uit het huis geschopt en gedwongen in een kleine hut te leven, die gedurende een jaar niet werd geventileerde en donker was. Ze was niet toegestaan ​​om de hut te verlaten, noch mocht ze naar bad of andere kleren aantrekken. Na een jaar werd ze toegestaan uit de hut te komen. Mensen gooiden de kamelen mest in haar schoot en vroegen haar om haar lichaam in te wrijven tegen het lichaam van een dier. Vervolgens werd ze gedwongen om rond het dorp te lopen in dezelfde vuile kledij waarop de kamelen mest zat. Dit was het teken dat ze haar iddat (wachttijd) had voltooid.

Buiten Arabië waren de leefomstandigheden voor en van de vrouwen niet beter. In Egypte en alle Europese landen zijn in de Middeleeuwen de vrouwen slechter behandeld dan slaven. Zij werden niet als mens gezien, maar als sub-soorten tussen mens en dier beschouwd. Zij waren meer een seksmachine en meer niet.

In India was de Hindoe vrouw de meest onderdrukte schepsel. Ze werd geboren om de mannen uit haar vaders familie te dienen vóór haar wiwah (Hindi voor huwelijk) en vervolgens de echtgenoot, schoonvader en zijn broers. Ze werd gedwongen om haar man te aanbid den. Na de dood van haar man had ze geen recht om te leven en werd ze gedwongen levend verbrand (Satie) te worden op de brandstapel van haar man. Als ze niet zwanger werd van haar man werd ze gedwongen om seks te hebben met de broers van haar man om zodoende zwanger te raken. Deze praktijk wordt ‘niyoga’ genoemd. In dorpen is deze gewoonte nog steeds gaande, omdat daar de politie corrupt is. Ook de geboren meisjes worden levend begraven, omdat de vader de ‘dehitch’ (bruidegomsschat) niet kan betalen. Dit heeft ertoe geleid dat in India veel meer mannen zijn dan vrouwen met als gevolg dat sodomie toeneemt en anno 2013 jonge meisjes en vrouwen in het openbaar worden verkracht.

Vanaf de islam

Islam bracht een nieuw leven voor de vrouwen. Islam verhoogde de status van vrouwen tot grote hoogten, zo hoog dat ze schouder aan schouder stonden met de mens. Als mannen, werden hun rechten ook goed gedefinieerd en islamitische rechtbanken steunden hen om deze rechten te realiseren. Islam verleende de vrouwen het recht op eigendom. Ze kregen recht op het bedrag van hun Mahr (bruidsschat). Ze konden deelnemen aan de handel en hebben hun eigen waardigheid. Ze kregen ook het recht om de eigendom van de overleden vader en echtgenoot te erven.

Allāh openbaart over haar geestelijke en morele status:

 وَلاَ تَتَمَنَّوْاْ مَا فَضَّلَ ٱللَّهُ بِهِ بَعْضَكُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ لِّلرِّجَالِ نَصِيبٌ مِّمَّا ٱكْتَسَبُواْ وَلِلنِّسَآءِ نَصِيبٌ مِّمَّا ٱكْتَسَبْنَ وَٱسْأَلُواْ ٱللَّهَ مِن فَضْلِهِ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيماً

“En begeert niet datgene, waarmee Allāh sommigen uwer boven anderen deed uitblinken. Mannen zullen een aandeel hebben in hetgeen zij hebben verdiend en vrouwen zullen een aandeel hebben in hetgeen zij hebben verdiend. En vraagt om Allāh’s overvloed. Waarlijk, Allāh kent alle dingen.” Surah an-Nisā (de vrouwen), H4, vers 32

Allāh openbaart over haar economische rechten:

 لِّلرِّجَالِ نَصيِبٌ مِّمَّا تَرَكَ ٱلْوَالِدَانِ وَٱلأَقْرَبُونَ وَلِلنِّسَآءِ نَصِيبٌ مِّمَّا تَرَكَ ٱلْوَالِدَانِ وَٱلأَقْرَبُونَ مِمَّا قَلَّ مِنْهُ أَوْ كَثُرَ نَصِيباً مَّفْرُوضاً

“Er is voor mannen een aandeel van hetgeen hun ouders en bloedverwanten nalaten en er is voor vrouwen een aandeel van hetgeen hun ouders en bloedverwanten nalaten, of het weinig of veel zij: een vastgesteld gedeelte.” Surah an-Nisā (de vrouwen), H4, vers 7

Allāh openbaart over haar wettelijke rechten:

 وَٱلْمُطَلَّقَاتُ يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ ثَلاَثَةَ قُرُوۤءٍ وَلاَ يَحِلُّ لَهُنَّ أَن يَكْتُمْنَ مَا خَلَقَ ٱللَّهُ فِيۤ أَرْحَامِهِنَّ إِن كُنَّ يُؤْمِنَّ بِٱللَّهِ وَٱلْيَوْمِ ٱلآخِرِ وَبُعُولَتُهُنَّ أَحَقُّ بِرَدِّهِنَّ فِي ذَلِكَ إِنْ أَرَادُوۤاْ إِصْلاَحاً وَلَهُنَّ مِثْلُ ٱلَّذِي عَلَيْهِنَّ بِٱلْمَعْرُوفِ وَلِلرِّجَالِ عَلَيْهِنَّ دَرَجَةٌ وَٱللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ

“De gescheiden vrouwen moeten drie menstruatieperioden wachten; en het is haar niet geoorloofd, hetgeen Allāh in haar baarmoeder heeft geschapen, te verbergen, indien zij in Allāh en de laatste dag geloven; en haar echtgenoten hebben het recht, haar (intussen) terug te nemen, indien zij verzoening wensen. En vóór haar geldt hetzelfde als tegen haar, hetgeen billijk is, de mannen hebben voorrang boven haar, Allāh is Machtig, Alwijs.” Surah al-Baqarāh (de koe), H2, vers 228

De instelling van het huwelijk

De Heilige Qur’ān standpunt voor de instelling van het huwelijk is gebaseerd op de volgende principes en wetten:

أُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ ٱلصِّيَامِ ٱلرَّفَثُ إِلَىٰ نِسَآئِكُمْ هُنَّ لِبَاسٌ لَّكُمْ وَأَنْتُمْ لِبَاسٌ لَّهُنَّ عَلِمَ ٱللَّهُ أَنَّكُمْ كُنتُمْ تَخْتانُونَ أَنْفُسَكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ وَعَفَا عَنْكُمْ فَٱلآنَ بَٰشِرُوهُنَّ وَٱبْتَغُواْ مَا كَتَبَ ٱللَّهُ لَكُمْ وَكُلُواْ وَٱشْرَبُواْ حَتَّىٰ يَتَبَيَّنَ لَكُمُ ٱلْخَيْطُ ٱلأَبْيَضُ مِنَ ٱلْخَيْطِ ٱلأَسْوَدِ مِنَ ٱلْفَجْرِ ثُمَّ أَتِمُّواْ ٱلصِّيَامَ إِلَى ٱلَّليْلِ وَلاَ تُبَٰشِرُوهُنَّ وَأَنْتُمْ عَٰكِفُونَ فِي ٱلْمَسَٰجِدِ تِلْكَ حُدُودُ ٱللَّهِ فَلاَ تَقْرَبُوهَا كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ ٱللَّهُ ءَايَٰتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ

“Onderlinge afhankelijkheid van de man en vrouw in het waarborgen van de volheid van het leven voor elkaar door wederzijdse genegenheid, wederzijds vertrouwen en wederzijdse bescherming, als man en vrouw werd benadrukt door het gebruik van een metafoor van diepe schoonheid: “Het is je veroorloofd, om op de nacht van het vasten tot uw vrouwen in te gaan. Zij zijn een gewaad voor u en jij bent haar een gewaad. Allāh weet, dat je onrechtvaardig hebt gehandeld tegenover jezelf en heeft Zich met barmhartigheid tot jou gewend en je verlichting geschonken. Daarom mag je nu tot haar ingaan en betrachten, hetgeen Allāh je heeft verordend; en eet en drinkt, totdat bij de dageraad de witte draad zich onderscheidt van de zwarte draad. Voltooit dan het vasten tot het vallen van de avond. En verdoe je tijd niet met uw vrouwen wanneer je in de moskeeën houdt. Dit zijn de beperkingen van Allāh – dus nadert deze niet. Zo zet Allāh zijn geboden uiteen voor de mensen, opdat zij vroom zullen zijn.” Surah Baqarāh (de koe) H2, vers 187

Voor degenen die het zich kunnen veroorloven, het huwelijk is een verplichting. De Heilige Qur’ān zegt:

وَأَنْكِحُواْ ٱلأَيَامَىٰ مِنْكُمْ وَٱلصَّالِحِينَ مِنْ عِبَادِكُمْ وَإِمائِكُمْ إِن يَكُونُواْ فُقَرَآءَ يُغْنِهِمُ ٱللَّهُ مِن فَضْلِهِ وَٱللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ

“En huwt uw weduwen en de deugdzamen onder uw mannelijke of vrouwelijke slaven. Indien zij arm zijn, zal Allāh hen uit Zijn overvloed verrijken, want Allāh is milddadig, Alwetend.” Surah an-Noor (het Licht) H24, vers 32

Contrast met de houding van die godsdiensten, die de situatie bepleiten en aanbidden als het ideaal van perfectie, overwegen seksuele bevrediging, zelfs in de band van het huwelijk als een positief kwaad uit het geestelijke oogpunt. Zo is in het Christendom: “As an institution, Jesus regards marriage as essentially physical and intended only for the present age. Those who were to share in the blessings of the eschatological kingdom would neither marry nor be given in marriage but would be possessed of the non-physical body in the resurrection.” Hastings, Dictionary of the Bible, II, p.138

Het was deze kijk op seks die leidde tot de regel dat geen man of vrouw, gehuwd of ongehuwd, die seks had verricht in de vorige nacht, mocht deelnemen aan een kerk festival of in de Eucharistie. Scott: History of Prostitution, pp.72, and 73

Christendom, schrijft de socioloog Ludovico, “predikt dat seks te betreuren is, te vermijden, en indien mogelijk, ontkend. En de puriteinse, die als de extreme christelijke kan worden beschouwd, is berucht om zijn onverzoenlijke afkeer van seks.” Woman, p. 5

Huwelijk met personen van bepaalde categorieën is verboden. De Heilige Qur’ān zegt dat het verboden is voor een huwelijk met al degenen die in de relaties van bloedverwantschap of affiniteit of zoogmoeder kan staan.

Allāh Ta’ālā openbaart:

حُرِّمَتْ عَلَيْكُمْ أُمَّهَٰتُكُمْ وَبَنَٰتُكُمْ وَأَخَوَٰتُكُمْ وَعَمَّٰتُكُمْ وَخَالَٰتُكُمْ وَبَنَاتُ ٱلأَخِ وَبَنَاتُ ٱلأُخْتِ وَأُمَّهَٰتُكُمُ الَّٰتِي أَرْضَعْنَكُمْ وَأَخَوَٰتُكُم مِّنَ ٱلرَّضَٰعَةِ وَأُمَّهَٰتُ نِسَآئِكُمْ وَرَبَائِبُكُمُ ٱلَّٰتِي فِي حُجُورِكُمْ مِّن نِّسَآئِكُمُ ٱلَّٰتِي دَخَلْتُمْ بِهِنَّ فَإِن لَّمْ تَكُونُواْ دَخَلْتُمْ بِهِنَّ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ وَحَلَٰئِلُ أَبْنَائِكُمُ ٱلَّذِينَ مِنْ أَصْلَٰبِكُمْ وَأَن تَجْمَعُواْ بَيْنَ ٱلأُخْتَيْنِ إِلاَّ مَا قَدْ سَلَفَ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ غَفُوراً رَّحِيماً

“Verboden zijn u uw moeders en uw dochters en uw zusters en uw vaders zusters en uw moeders zusters en uw broeders dochters en uw zusters dochters en uw minnen en uw zoogzusters en de moeders uwer vrouwen en uw stiefdochters, die uw beschermelingen zijn door uw vrouwen tot wie U bent ingegaan, maar als gij niet tot haar zijt ingegaan zal er geen zonde op u rusten en de vrouwen uwer eigen zonen (zijn ook verboden) alsmede twee zusters tezamen te hebben, met uitzondering van wat reeds voorbij is; gewis, Allāh is Vergevensgezind, Genadevol.” Surah an-Nisā (4) vers 23

Vrouwen dienen niet te worden behandeld als eigendom. Een vrouw in het huwelijk is geen slaaf, maar een partner in vertrouwen die in geen geval niet mag worden misbruikt. Zij moeten de koelte van het oog van de man zijn en ook de vrouw moet geen dingen zeggen die de man beledigen en daardoor een doorn in zijn oog worden. De Heilige Qur’ān zegt:

يَٰأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ لاَ يَحِلُّ لَكُمْ أَن تَرِثُواْ ٱلنِّسَآءَ كَرْهاً وَلاَ تَعْضُلُوهُنَّ لِتَذْهَبُواْ بِبَعْضِ مَآ ءَاتَيْتُمُوهُنَّ إِلاَّ أَن يَأْتِينَ بِفَٰحِشَةٍ مُّبَيِّنَةٍ وَعَاشِرُوهُنَّ بِٱلْمَعْرُوفِ فَإِن كَرِهْتُمُوهُنَّ فَعَسَىٰ أَن تَكْرَهُواْ شَيْئاً وَيَجْعَلَ ٱللَّهُ فِيهِ خَيْراً كَثِيراً

“O, gij die gelooft, het is u niet geoorloofd, vrouwen te erven tegen haar wil, noch mag je haar tegenhouden opdat gij een gedeelte van wat gij haar hebt gegeven, moogt terugnemen, tenzij zij schuldig zijn aan een schandelijk kwaad; en blijft met haar vriendelijk omgaan en als gij afkeer van haar hebt, kan het zijn, dat gij afkeer hebt van iets, waarin Allāh veel goeds kan hebben gelegd.” Surah an-Nisā (de vrouwen), H4, vers 19

Een man uitkiezen

Islam heeft vastgesteld dat elk huwelijk moet worden voorafgegaan door de toestemming van de vrouw om te trouwen, het doet er niet toe of ze een maagd is of een vrouw die een eerder huwelijk had. Haar toestemming moet worden verkregen voor haar vader of de voogd kan voor haar optreden in een huwelijkscontract.

Wanneer een huwelijk plaatsvindt, dient officieel de qāzi zich ervan te vergewissen dat hij volledige instemming van de vrouw heeft. Als iemand handelt namens haar als haar voogd, zal de qāzi aan hem vragen om twee getuigen te brengen die bewijzen dat ze hem heeft gemachtigd om namens haar op te treden in dit huwelijk voltrekking.

Verschillende Hadith vertellen ons dat een eerder getrouwde vrouw meer gezag over zichzelf heeft dan haar voogd. Een maagd moet worden gevraagd over haar huwelijk. Haar toestemming kan worden gegeven door het houden stil. Nasā’ī, Ibn Majāh

Het onderscheid tussen een eerder getrouwde vrouw en een maagd is slechts in de vorm van de manier waarop de toestemming wordt verleend. Een maagd kan te verlegen zijn om de woorden te zeggen dat ze accepteert om te trouwen, terwijl een eerder getrouwde vrouw in de praktijk heeft geleerd dat er niets verlegen is over het in het huwelijk te zijn.

Een match maken

Nadat het meisje volwassenheid heeft bereikt, moet haar ouders een goede match vinden en haar trouwen. Tijdens de ontmoeting moeten de ouders zich onthouden van vaststelling van echtelijke relaties met de families van de grensovertreders zoals Wahhābi, Deobandi, Sjiieten, Ahl-e-Hadith, Qadiyani (de corrupte sekten die zijn afgeweken van de islam door hun valse aqā’id), enz. Ze moeten de handen van hun dochter in de hand van een soenniet jongen geven die oprecht de Shari’ah volgt en de normen en waarden van de Ahle-Sunnah wal Jamā’ah (de ‘Groep van Redding’ of de meerderheidsgroep over wie Sayyidena RasoolAllāh ﷺ zei dat ze naar Jannah gaan) naleeft.

De Heilige Profeet ﷺ heeft gezegd dat de man op vier dingen moet letten voordat hij gaat trouwen met een vrouw:

• Rijkdom
• Status van de familie
• Fysieke uiterlijk en
• Vroomheid.

De Heilige Profeet van de islam ﷺ voegde daaraan toe, dat religiositeit prioriteit moet worden gegeven op het moment van match. Huwelijk voldoet aan het doel van de uitbreiding van de generatie. Het bespaart ook de man uit ongeoorloofde relaties met andere vrouwen. Nikāh draagt ​​hoge beloningen met zich mee.

In een Hadith staat: “Het is geschreven in de Thora, “Als een vaders dochter de leeftijd van twaalf jaar bereikt en hij haar huwelijk niet regelt, en als het meisje betrokken raakt bij immorele activiteiten, dan zal de vader worden gestraft voor de zonden van zijn dochter.”

In een andere Hadith staat dat de apostel van Allāh ﷺ zei: “Allāh de Almachtige heeft de verantwoordelijkheid op Zich genomen voor het helpen van drie personen, namelijk:

1. De slaaf die belooft om een ​​bedrag te betalen aan zijn meester om de vrijheid te krijgen en hij heeft de volle overtuiging om de belofte te vervullen.
2. Iemand die in de weg van Allāh streeft.
3. De man of vrouw die van plan is om te trouwen zodat ongeoorloofde relaties met het andere geslacht kan worden vermeden.”

Een gedwongen nikāh is niet geldig

Gedwongen huwelijk van een vrouw tegen haar eigen wensen in is niet aanvaardbaar vanuit het islamitische standpunt. Een vrouw kwam naar de Heilige Profeet ﷺ en klaagde dat haar vader haar had uitgehuwelijkt met zijn neef zonder eerst toestemming te vragen. Zij verklaarde dat het doel van het huwelijk was, dat haar vader zijn reputatie wilde versterken door dat huwelijk. The nobele profeet van de islam ﷺ verklaarde dat het huwelijk nietig was. Toen hij dat had gedaan, en de vrouw weer vrij was zei ze tegen de Heilige Profeet ﷺ: “Nu ben ik vrij. Ik ga vrijwillig akkoord met dit huwelijk. Ik wilde alleen maar laten weten aan dat de mensen dat zij geen zeggenschap hebben over de vrouwen in hun huwelijk.”

Vaak wordt gedacht dat wanneer een vader handelt namens zijn dochter in het huwelijk, hij haar kan laten trouwen met wie hij wil, zonder haar toestemming te vragen. Mensen die dit suggereren maken een zeer oppervlakkig oordeel. Door te eisen dat een vader of een voogd namens de vrouw haar huwelijk regelt, benadrukt de islam de eer van de vrouw. Het huwelijk in de islam is de manier om een ​​gezin te stichten, en dit wordt uitgevoerd door families. Daarom heeft de vrouw de toestemming van haar familie in haar eigen huwelijk. Ze verschijnt niet als de zwakkere partij in een civiel contract.

Er is geen rigide proces van het kiezen van een echtgenoot. Als een vader aan een gezin voorstelt om een van zijn dochters te laten trouwen, dan moet hij op basis van zijn keuze allereerst een gedegen onderzoek doen. Evenzo, als de familie van de vrouw een huwelijk arrangeert, dan moet zij dat doen mede gebaseerd op een goede kennis en inzicht in de jongeman en zijn karakter.

Zoals we allemaal weten, is de islam het soort vrije-mixen tussen mannen en vrouwen, die in de westerse samenlevingen bekend is niet toegestaan. Als sommige aspecten van dat sociale menging wordt beoefend onder bepaalde delen van de samenleving in de islamitische landen, dan is dat iets wat de islam verbiedt. In een bepaalde situatie, een vrouw kan de aard en de aard van een mens kennen en ze voelt, op basis van haar kennis, dat hij haar een goede man kan maken. Het is goed denkbaar dat een vrouw die kennis van een man kan verwerven, hetzij omdat hij haar collega op het werk, of omdat ze een kans om hem te zien optreden in verschillende situaties heeft gehad. Dergelijke kennis zou haar in staat stellen om zijn karakter te begrijpen en om te ontdekken dat hij een goede huisvader kan zijn.

Als een vrouw zo’n man heeft gezien en met hem wil trouwen, dan moet ze met haar familie over praten. Haar vader of voogd zal het overnemen en aan de man vragen, hetzij rechtstreeks of via tussenpersonen. Dit alles is geschikt. Wat niet geschikt is (verboden) uit het islamitische standpunt is dat de vrouw zou moeten proberen om de man te krijgen in een liefdesrelatie met haar zoals het gebeurt in films of in de westerse samenlevingen.

Als een vrouw een man kiest als haar toekomstige echtgenoot en hij wordt beschouwd als goed voor haar te zullen zijn vanuit sociaal oogpunt, dan dient de vader haar huwelijk te organiseren.

Sayyidah Hafsah bint Umar (radi Allāhu anha) was Hazrat Umar’s (radi Allāhu anhu) dochter, en werd weduwe toen haar man Khunais bin Huthafah (radi Allāhu anhu), die een metgezel van Sayyidena RasoolAllāh ﷺ was, in Madinat-ul-Munawwara overleed. Sayyidena Umar (radi Allāhu anhu) rapporteerde: “Ik ging naar Usman bin Affān (radi Allāhu anhu) en bood hem Hafsah (radi Allāhu anha) aan, hij zei: Als u wilt, zal ik Hafsah aan u geven als een vrouw. Hij zei: Ik zal over nadenken. Ik wachtte een paar dagen, toen kwam Usman (radi Allāhu anhu) naar mij en zei, ik heb de zaak overwogen en ik wil niet nu trouwen.”

Sayyidena Umar (radi Allāhu anhu) vermeld in zijn verslag: “Toen ontmoette ik Abu Bakr en zei: Als u wilt, zal ik u Hafsah geven in het huwelijk. Abu Bakr (radi Allāhu anhu) bleef stil en gaf geen enkel antwoord. Ik voelde meer benadeeld met hem dan ik was met Usman. Na een paar dagen stelde de Boodschapper van Allāh ﷺ voor om te trouwen met Hafsah en ik gaf haar weg in het huwelijk met hem. Vervolgens ontmoette ik Abu Bakr en hij zei: Je zou iets hebben gevoeld tegen me toen je aan mij Hafsah huwelijk voorstelde en ik geen antwoord gaf. Ik antwoordde bevestigend. Hij zei: Wat mij belette van het beantwoorden van uw voorstel was dat ik had geleerd dat de Boodschapper van Allāh ﷺ zijn wens om met haar te trouwen had geuit. Ik ben niet degene die de Profeet ﷺ geheim onthult.”

Getuigen zijn nodig bij de nikāh

Sayyidena RasoolAllāh ﷺ wordt geciteerd te hebben gezegd: “Geen huwelijk kan worden aangegaan zonder de aanwezigheid van de voogd van de vrouw en twee verantwoordelijke getuigen.”

De meerderheid van de Ulema zijn het erover eens, dat een vrouw zichzelf niet mag uithuwelijken, maar haar voogd (als Wakīl) moet handelen namens haar met haar toestemming in haar nikāh aan een man. Noch kan ze de bevoegdheid geven om iemand anders voor haar te laten optreden in het huwelijk. Bovendien kan een vrouw niet handelen (als Wakīl) voor een andere vrouw in een huwelijkscontract. (Dat wil zeggen, zelfs een moeder niet).

Er is geen twijfel dat degene die optreedt voor het huwelijk van het meisje haar vader is. Als hij beschikbaar is, dan kan niemand anders optreden voor haar. Als haar vader niet beschikbaar is, hetzij omdat hij dood of geestelijk gestoord is, dan kan haar grootvader en overgrootvader fungeren voor haar. Als ze geen vader of grootvader heeft, zal haar broer voor haar optreden of elk ouder gezinslid zoals overeengekomen door het gezin en het meisje.

Het moet gezegd worden dat de toestand van een voogd voor een vrouw in haar huwelijk te treden geen afbreuk doet aan haar vermogen of van de kwalificatie om de juiste keuze te maken. Iedere voogd heeft haar toestemming nodig voordat hij doorgaat met het huwelijk arrangement. Zijn aanwezigheid is vereist niet als getuige, maar als haar vertegenwoordiger. Dit is een aspect van de eervolle positie die de islam toekent aan vrouwen. Bovendien reflecteert op de ernst waarmee de islam het huwelijk beschouwt. Het is een familie aangelegenheid, die wordt uitgevoerd door de families. Bovendien, wanneer de familie de vrouw vertegenwoordigt, is dit meer bevorderlijk om ervoor te zorgen dat haar man haar rechten respecteert. Trouwens, de aard van de samenleving die de islam bouwt is er één waarin de vrouw normaal haar natuurlijke positie bezet, op zoek naar de toekomstige generatie. Die is gebonden door haar sociale activiteiten een beetje te beperken. Haar oordeel van mensen, vooral van de mannen en hun personages kunnen, als gevolg daarvan, worden aangevuld met die van de andere mannen in haar familie.

Als een vrouw zichzelf uithuwelijkt of trouwt zonder de aanwezigheid van haar vader of aangestelde voogd, dan is haar huwelijk ongeldig, omdat er geen getuigen zijn zoals vereist door de Shari’ah. De Heilige Profeet ﷺ wordt geciteerd te hebben gezegd: “Een vrouw kan een andere vrouw niet uithuwelijken en een vrouw kan niet zichzelf uithuwelijken. Alleen een overspelige vrouw geeft zich weg in het huwelijk.” Deze Hadith Sharief verwijst naar degenen die in het geheim trouwen zonder getuigen. Dit is verboden in de islam; als zodanig geheimhouding creëert grote twijfels in de islamitische samenleving en de identiteit van het kind.

Sayyidena Imām Ahmad en Abu Dawood (radi Allāhu anhuma) rapporteren op gezag van Sayyidah Aisha (radi Allāhu anha) dat de Boodschapper van Allāh ﷺ zei: “Elke vrouw die zichzelf trouwt zonder de toestemming van haar voogd, haar huwelijk is ongeldig, nietig, ongeldig.”

Dus, de Shari’ah vereist dat men nikāh aankondigt hetzij in het openbaar of in aanwezigheid van getuigen, zodat de islamitische samenleving niet in twijfel over de legitieme relatie van twee individuen valt.

Een vrouw, tot ze trouwt, heet de dochter van haar ouders. Na het huwelijk, wordt ze de vrouw van iemand. Nu heeft ze veel meer taken en verantwoordelijkheden dan ooit. Ze moet extra plichten jegens haar man vervullen. Ze moet oprecht en trouw aan haar man zijn en hem serveren met de grootst mogelijke toewijding.

Haar taken naar de echtgenoot

De Heilige Qur’ān zegt:

ٱلرِّجَالُ قَوَّٰمُونَ عَلَى ٱلنِّسَآءِ بِمَا فَضَّلَ ٱللَّهُ بَعْضَهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ وَبِمَآ أَنْفَقُواْ مِنْ أَمْوَٰلِهِمْ فَٱلصَّٰلِحَٰتُ قَٰنِتَٰتٌ حَٰفِظَٰتٌ لِّلْغَيْبِ بِمَا حَفِظَ ٱللَّهُ وَٱلَّٰتِي تَخَافُونَ نُشُوزَهُنَّ فَعِظُوهُنَّ وَٱهْجُرُوهُنَّ فِي ٱلْمَضَاجِعِ وَٱضْرِبُوهُنَّ فَإِنْ أَطَعْنَكُمْ فَلاَ تَبْغُواْ عَلَيْهِنَّ سَبِيلاً إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ عَلِيّاً كَبِيراً

“Mannen zijn voogden over de vrouwen omdat Allāh de enen boven de anderen heeft doen uitmunten en omdat zij van hun rijkdommen besteden. Deugdzame vrouwen zijn dus zij, die gehoorzaam zijn en heimelijk bewaren, hetgeen Allāh onder haar hoede heeft gesteld. En degenen, van wie gij ongehoorzaamheid vreest, wijst haar terecht en laat haar in haar bedden alleen en tuchtigt haar. Als zij u dan daarna gehoorzamen, zoekt geen weg tegen haar. Waarlijk, Allāh is Verheven, Groot.” Surah an-Nisā (de vrouwen), H4, vers 34

Als vrouw geniet van gelijke fundamentele rechten van de mens, dan nog is een vrouw geplaatst één graad onder de man in de kwestie van het beheer van de zaken van de familie. De Heilige Qur’ān zegt:

وَٱلْمُطَلَّقَاتُ يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ ثَلاَثَةَ قُرُوۤءٍ وَلاَ يَحِلُّ لَهُنَّ أَن يَكْتُمْنَ مَا خَلَقَ ٱللَّهُ فِيۤ أَرْحَامِهِنَّ إِن كُنَّ يُؤْمِنَّ بِٱللَّهِ وَٱلْيَوْمِ ٱلآخِرِ وَبُعُولَتُهُنَّ أَحَقُّ بِرَدِّهِنَّ فِي ذَلِكَ إِنْ أَرَادُوۤاْ إِصْلاَحاً وَلَهُنَّ مِثْلُ ٱلَّذِي عَلَيْهِنَّ بِٱلْمَعْرُوفِ وَلِلرِّجَالِ عَلَيْهِنَّ دَرَجَةٌ وَٱللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ

“De gescheiden vrouwen moeten drie menstruatieperioden wachten; en het is haar niet geoorloofd, hetgeen Allāh in haar baarmoeder heeft geschapen, te verbergen, indien zij in Allāh en de laatste dag geloven; en haar echtgenoten hebben het recht, haar (intussen) terug te nemen, indien zij verzoening wensen. En vóór haar geldt hetzelfde als tegen haar, hetgeen billijk is, de mannen hebben voorrang boven haar, Allāh is Machtig, Alwijs.” Surah Baqarāh (de koe), H2, vers 228

Voor degenen die het zich kunnen veroorloven, het huwelijk is een verplichting. De Heilige Qur’ān zegt:

 وَأَنْكِحُواْ ٱلأَيَامَىٰ مِنْكُمْ وَٱلصَّالِحِينَ مِنْ عِبَادِكُمْ وَإِمائِكُمْ إِن يَكُونُواْ فُقَرَآءَ يُغْنِهِمُ ٱللَّهُ مِن فَضْلِهِ وَٱللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ

“En huwt uw weduwen en de deugdzamen onder uw mannelijke of vrouwelijke slaven. Indien zij arm zijn, zal Allāh hen uit Zijn overvloed verrijken, want Allāh is milddadig, Alwetend.” Surah an-Noor (het Licht), H24, vers 32

Het moet echter duidelijk worden gehouden met het feit dat in de Qur’ān onderwijs de man en de vrouw ​​complementair ten opzichte van elkaar staan, en nooit in de relatie van de heerser en de regeerde. De Qur’ān beveelt de mensen: “…………………… Zij (de vrouwen) zijn uw kleding en je bent hun klederen………………..” Surah Baqarāh (de koe), H2, vers 187

In aanwezigheid van de man heeft de Heilige Qur’ān haar niet uitgekozen om te functioneren als het hoofd van de familie, want vanwege zijn mannelijke constitutie en passende geestelijke make-up, is de man beter toegerust om inkomen te verdienen voor het gezin, om de fysieke ongemakken te dragen en gevaren aan de familie af te wenden in algemene zin. De Heilige Qur’ān verwijst naar deze functies van de man en spreekt over zijn rol voor de vrouw: “Mannen zijn voogden over de vrouwen omdat Allāh de enen boven de anderen heeft doen uitmunten en omdat zij van hun rijkdommen besteden. Deugdzame vrouwen zijn dus zij, die gehoorzaam zijn en heimelijk bewaren, hetgeen Allāh onder haar hoede heeft gesteld. En degenen, van wie gij ongehoorzaamheid vreest, wijst haar terecht en laat haar in haar bedden alleen en tuchtigt haar. Als zij u dan daarna gehoorzamen, zoekt geen weg tegen haar. Waarlijk, Allāh is Verheven, Groot.” Surah an-Nisā (de vrouwen), H4, vers 34

Natuurlijk moet de man het gezin samen met de vrouw beheren volgens de Heilige Qur’ān:

 وَٱلَّذِينَ ٱسْتَجَابُواْ لِرَبِّهِمْ وَأَقَامُواْ ٱلصَّلاَةَ وَأَمْرُهُمْ شُورَىٰ بَيْنَهُمْ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ

“En voor degenen die naar hun Heer luisteren en hun gebeden houden en wier manier van handelen een zaak van wederzijds overleg (die hun zaken arbitrair en in onderling overleg) is en voor degenen die geven van hetgeen waarmee Wij hen hebben voorzien.” Surah al-Shurā (de consultatie) H42, vers 38

Als een volgeling van de Qur’ān is het alleen in extreme gevallen dat de man onverzoenlijk kan verschillen met de vrouw. Maar dan ook, hij kan niet de grenzen van rechtvaardigheid en genade van de Heilige Qur’ān overschrijden, die hem gebiedt om altijd rechtvaardig, barmhartig en zorgzaam zijn. De tweede positie van de vrouw als beheerder is dus geen bron van lijden voor haar, maar een bron van kracht en zegen.

Elke vrouw dient de rechtmatige opdrachten van haar man te gehoorzamen. Verzoening van de man is een grote deugd, terwijl het ongenoegen van de man ​​zware vervolging draagt. De Heilige Profeet van de islam ﷺ heeft gezegd: “Als ik de mens opdracht zou geven te knielen voor iemand anders dan Allāh, dan zou ik bevelen dat de vrouwen buigen voor hun man.”

De Boodschapper van Allāh ﷺ heeft ook gezegd: “Als een vrouw sterft in een staat die haar man blij is met haar, zou ze het Paradijs betreden.”

The Glorieus Profeet ﷺ heeft ook gezegd: “Als de man zijn vrouw roept voor wat werk, moet ze onmiddellijk zijn oproep gehoor geven, zelfs als ze aan het koken is.” Deze Hadith betekent dat de vrouw de hoogste prioriteit moet geven aan haar man.

De Heilige Profeet ﷺ zei: “Allāh’s Engelen vervloeken de vrouw de hele nacht wier man haar naar bed roept, maar ze weigert en de man gaat slapen in woede”.

Relaties tussen man en vrouw zijn geconcipieerd op basis van de onderlinge samenwerking, liefde en mededogen. De Heilige Qur’ān zegt:

وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُم مِّنْ أَنفُسِكُمْ أَزْوَاجاً لِّتَسْكُنُوۤاْ إِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِي ذَلِكَ لآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ

“En dit is onder Zijn tekenen, dat Hij uit uw midden echtgenoten voor u schiep, opdat gij er rust in moogt vinden, en Hij heeft liefde en tederheid onder u geplaatst (harten). Daarin zijn zeker tekenen voor een volk, dat nadenkt.” Surah ar-Rum (de Romeinen) H30, vers 21

Het betekent dat:

1. huwelijk is in wezen een spirituele band van eenheid, eerder dan een louter fysieke relatie;
2. huwelijk moet worden aangegaan met de vastberadenheid van de handhaving van de relatie voor het leven;
3. Monogamie zou ideaal zijn, want dat is de ideale toestand waarin de onderlinge samenwerking, de gewone man kan harmonie normaal en regelmatig te oefenen en liefde.

Polygamie

De Heilige Qur’ān heeft polygamie op humanitaire gronden toegestaan, onder uitzonderlijke omstandigheden, en met ernstige beperkende voorwaarden. De enige Heilige Qur’ān vers waarin toestemming voor polygaam huwelijk bevat, zegt:

وَإِنْ خِفْتُمْ أَلاَّ تُقْسِطُواْ فِي ٱلْيَتَامَىٰ فَٱنكِحُواْ مَا طَابَ لَكُمْ مِّنَ ٱلنِّسَآءِ مَثْنَىٰ وَثُلَٰثَ وَرُبَٰعَ فَإِنْ خِفْتُمْ أَلاَّ تَعْدِلُواْ فَوَٰحِدَةً أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَٰنُكُمْ ذٰلِكَ أَدْنَىٰ أَلاَّ تَعُولُواْ

“En als gij vreest dat gij niet rechtschapen zult zijn bij het behandelen der wezen, huwt dan vrouwen die u behagen, twee of drie, of vier en als gij vreest (in het geval van het hebben van meer vrouwen dan één), dat gij niet rechtvaardig zult handelen(met hen), dan één of wat uw rechter handen bezitten. Dat is voor u de beste weg, om onrechtvaardigheid te voorkomen.” Surah an-Nisā (de vrouwen), H4, vers 3

Belangrijke punten, waard om zorgvuldig genoteerd te hebben

1. Dit vers doet geen aansporen aan polygamie, maar maakt het alleen mogelijk.
2. Onbeperkte polygamie, die ongebreideld onder de Arabieren en vele andere landen van de wereld was geweest, is beperkt tot het maximum van vier. De vaststelling van het maximum bij vier lijkt te zijn gebaseerd op de natuurlijke wet van de maandelijkse cyclussen, waarbij de man recht kan doen ten aanzien van de echtelijke relaties, zelfs als hij het maximum van vier vrouwen.
3. De toestemming heeft betrekking op noodsituaties, en niet om normale omstandigheden van het leven en de maatschappij. Dit vers werd geopenbaard na de slag van Uhud, die tot een situatie van nood gaf. Aanzienlijke aantallen moslimmannen werden gedood in de strijd, met achterlating van weduwen en wezen, en die aanleiding gaven tot veel volwassen vrouwen. Ook waren er een aantal vrouwelijke gevangenen van de oorlog. Polygamie is voorgeschreven voor degenen die Allāh-vrezende waren en wiens enige missie in het leven was spirituele verfijning en de uitoefening van de Goddelijke Behagen. Let op de voorwaardelijke clausule over weeskinderen, de invoering van de regels over het huwelijk. Dit herinnert ons aan de directe aanleiding van de afkondiging van dit vers. Het was na de slag van Uhud, toen de moslimgemeenschap achter bleef met veel weduwen en wezen, en een aantal gevangenen van de oorlog. Hun behandeling moest worden beheerst door de beginselen van de grootste menselijkheid en gelijkheid. De gelegenheid is voorbij, maar de principes blijven. Trouwen met de wees als u er zeker van bent dat u op die manier de bescherming van hun belangen en hun bezittingen, met een perfecte rechtvaardigheid aan hen en aan uw eigen laste, als u. Zo niet, dan zijn er andere regelingen voor de weeskinderen.
4. De toestemming is gebaseerd, niet op overwegingen van lust, noch op een voordeel dat de man huwen, maar op het principe van het offer – van het verstrekken van bescherming en ondersteuning van weeskinderen, terwijl het ondergaan van een zware spanning van het omgaan met alle vrouwen.
5. De toestemming wordt bepaald door iemands vermogen om rechtvaardig te gaan met zijn vrouwen, die zelfs op het formele niveau is een zeer moeilijke toestand te vervullen, behalve voor diegenen die goed zijn gedisciplineerd, vasthouden aan spirituele en morele waarden boven alles, en het aangaan van huwelijk voor spirituele overwegingen – in het belang van het verkrijgen van de Goddelijke Behagen.
6. Dus dit vers, induceren de mannen om in plaats van polygamie te beoefenen, monogamie te betrachten.
7. Ten slotte, kijkend naar de Qur’ān toestemming voor polygamie met een onbevooroordeelde geest, wordt elke rationele gebonden persoon overtuigd dat er in crisissen, namelijk wanneer er een overvloed van vrouwen is – als het gebeurt na de oorlog – en wanneer er het probleem voordoet van de onverzorgd en ongevraagd weduwen en wezen, wordt het een morele plicht van Allāh vrezende mensen om polygamie te beoefenen, waarbij alleen de personen kunnen worden gered van ramp en de gemeenschap en kan de verschrikkingen van de prostitutie ontsnappen.

De vrouw heeft een aantal plichten jegens haar man. Hieronder staan ​​een aantal zeer belangrijke taken

1. De vrouw moet niet uit het huis gaan zonder de toestemming van haar man. Ze moet voorafgaande toestemming van haar man vragen om haar familie en vrienden te bezoeken.
2. Het is verplicht voor haar om het huis van haar man en andere eigendommen in zijn afwezigheid te beschermen. Ze moet niet toestaan ​​dat iemand het huis kan betreden zonder toestemming van haar man. Ze moeten niets van haar man (kleine of grote spullen) geven aan iemand zonder zijn toestemming.
3. Ze moet niet genieten van elke activiteit waaraan haar man een hekel heeft.
4. Ze moet zijn kinderen zorgvuldig verzorgen.
5. Zij moet zichzelf en haar huis schoon houden. Ze moet zichzelf versieren met ornamenten en passende make-up om de aandacht van haar man aan te trekken en zijn liefde en genegenheid voor zich te winnen. Een Hadith zegt: “Het beste is dat de vrouw, die haar man troost door haar goede uiterlijkheden en liefdevolle gebaren en voldoet aan de belofte van haar man en de rol speelt van een voogd en een weldoener in het beschermen van haar kuisheid en de bezittingen van haar man in zijn afwezigheid.”

Hoe om gelukkig te leven met de man?

Vergeet niet, dat de relatie tussen een man en zijn vrouw een zeer sterke en levenslang vereniging is. De affiniteit en het begrip tussen de twee is de grootste genade van Allāh Ta’ālā (de Almachtige). Zodra dit inzicht wordt verstoord, wordt het leven aan beide zijden een ellende.

De binnenhuis ruzies tussen de man en zijn vrouw komen deze dagen vaak voor. Verschillende islamitische huizen branden in dit vuur. Het verschil van mening tussen vrouw en man bereikt een stadium waarin beiden beginnen te bidden voor de dood wat verboden is. Het is heel eenvoudig om dit verschil van mening tussen man en vrouw die instaat van burgeroorlog binnen het huishouden verkeren te elimineren.

De beste vrouw zijn

1. Wie van mening is dat het bijstaan van haar man haar belangrijkste taak is.
2. Wie nooit enige vereiste van haar man onvervuld laat.
3. Wie waardering voor de verdiensten van haar man heeft en zijn tekorten verwaarloost.
4. Wie verdraagzaam is voor de troost van haar echtgenoot.
5. Wie geen zaken aan haar man vraagt die boven zijn capaciteit uitsteekt, maar een leven van tevredenheid leidt.
6. Wie nooit kijkt naar vreemde en onbekende mensen, noch hen in staat stelt om te naar haar te kijken.
7. Wie in Pardah leeft en haar kuisheid veilig houdt.
8. Wie de rijkdom, het onroerend goed en andere bezittingen van haar man beschermt met inbegrip van zichzelf.
9. Wie haar toewijding aan haar man bewijst door het opofferen van alles om haar man te redden van een calamiteit.
10. Wie geduld heeft over de gruweldaden van haar man toegebracht aan haar.
11. Wie respect beschouwd, zowel in het huis van haar vader en in het huis van haar man.
12. Wie nederig en vriendelijk is voor de buren en wiens bescheidenheid iedereen waardeert.
13. Wie haar religieuze plichten met stiptheid naleeft en voldoet aan de rechten van de Schepper en de wezens.
14. Wie t met koele geest de bitterheid van de leden van de familie van haar man tolereert.

Conflict met schoonfamilie

Dit is een van de donkerste hoofdstukken in de geschiedenis. Het conflict tussen de schoonmoeder en de schoondochter heeft een eeuwenoude traditie. Bijna elk huis kijkt uit deze crisis. Hoe verrassend is het zaak dat de moeder haar zoon met de grootst mogelijke zorg en liefde opvoedt. Ze verlangt naar haar zoon om snel op te groeien en als de zoon zijn jeugd heeft bereikt, dan wil ze een geschikte bruid voor haar zoon kunnen kiezen. In het proces van matchmaking dringt ze zich aan op de mooiste meisjes van de wereld om haar schoondochter te worden welke de vader ingang zet.

Maar als dat mooiste meisje het huis van haar vader verlaat en naar haar nieuwe huis gaat, verschijnt de moeder van haar man plotseling als een gezworen vijand. De reden van dit conflict is puur een psychologische. De moeder, die jarenlang heeft geregeerd in het huis ontdekt dat er een nieuwe vrouw is bijgekomen om niet alleen de monopolistische autoriteit van dit huis te delen, maar ook de liefde en genegenheid van haar zoon te delen. De nieuwkomer vrouw trekt niet alleen de aandacht van haar schoonvader, maar ook de aandacht van andere mannelijke leden van het huis. De zoon krijgt ook meer betrokken bij haar pasgetrouwde dame dan zijn moeder. Hij vraagt niet meer zijn moeder over allerlei zaken die voor hem van belang zijn. De schoonvader krijgt ook enorm plezier aan zijn schoondochter die voor hem zorgt. Dit wordt ondraaglijk voor de oude dame (moeder) en zij ontwikkelt een gevoel van jaloezie tegen de nieuwkomer. Geleidelijk aan neemt dit gevoel de vorm van (ernstige) haat of jaloezie. De nieuwkomer dame is vrij jong en enthousiast in haar benadering van het leven. Ze wil wat innovatie in de oude stijl van het huis tot stand te brengen. De moeder kan dit niet tolereren omdat ze denkt dat het huis nog steeds aan haar behoort. Ze is niet bereid om te worden verwaarloosd door de leden van de familie. Zo begint een koude oorlog tussen de oude dame en de nieuwe dame. Langzaamaan en heel onbewust wordt het hele huis betrokken in dit conflict.

De enige manier om dit conflict te beëindigen is dat alle partijen (de moeder, haar zoon en de schoondochter) van dit conflict hun respectieve rechten en plichten moeten waarderen.

Hoe zou de schoonmoeder zich dienen te gedragen?

Iedere schoonmoeder moet haar schoondochter behandelen als haar eigen dochter. Als de schoondochter door haar onervarenheid een vergissing begaat, zou zij niet worden berispt of vermaand. In plaats daarvan moet de schoonmoeder haar zachtjes leren op de juiste manier van doen en laten. De oude vrouw des huizes moet altijd in gedachten houden dat deze nieuwe dame in dit huis is gekomen door het verlaten van haar ouders en familieleden en vriendinnen. Ze wordt geconfronteerd met een nieuwe omgeving hier met zo veel vreemde gezichten rondom haar. De oude dame moet naar voren treden en uitgroeien tot een nuttige metgezel van de nieuwkomer. Ze moet de vrouw van haar zoon accepteren als haar eigen dochter. Zodra deze relatie ontstaat tussen de twee dames, zal het huis zeker veranderen in een hemel op aarde.

Hoe moeten de schoondochters zich gedragen?

Iedere schoondochter moet haar schoonmoeder als haar eigen moeder behandelen. Ze moeten respect tonen aan haar, haar bevelen gehoorzamen en in haar behoeften proberen te voorzien. Als de oude vrouw des huizes haar berispt op een aantal kwesties, moet ze niet terug katten of tegenspreken.

Ook moet ze haar schoonvader als haar eigen vader behandelen en verzorgen. Ze moet lief zijn voor andere dames in de familie van haar man zoals de vrouwen van de boers van haar man. Ze moet vriendelijk zijn tegen de zusters van haar man.

Hoe moet de zoon zich opstellen?

De zoon moet zijn bruid met liefde en vriendelijkheid behandelen. Maar op hetzelfde moment, moet hij niet voorbijgaan aan zijn ouders. Hij moet met dezelfde mate liefdevol zijn jegens zijn ouders als vóór zijn huwelijk. Hij moet niets te maken hebben dat zijn moeder het gevoel heeft dat haar gezag is geminimaliseerd na de komst van een nieuwe dame als lid van haar huishouden. Hij moet alle compromis blijven uitvoeren via zijn moeder. Hij moet ook zijn bruid instrueren geen werk uit te voeren zonder de toestemming van zijn ouders. Dit zou de moeder het gevoel geven van een vertrouwen dat ze nog steeds de vrouw des huizes is en zowel de zoon als de schoondochter trouw aan haar gezag is.

De rechten van de vrouw

Almachtige Allāh heeft bepaalde rechten van de man voorgeschreven ten opzichte van hun echtgenotes. De Heilige Qur’ān zegt: “De vrouwen hebben bijna dezelfde rechten over mannen als mannen bepaalde rechten hebben over de vrouwen in vriendelijkheid.”

Sayyidena RasoolAllāh ﷺ heeft gezegd: “De beste onder jullie zijn degenen die zich goed gedragen jegens de vrouwen.” Mishkāt Sharief, deel 2, pg. 280

De Profeet Mohammed ﷺ van Allāh ﷺ heeft ook gezegd: “Ik maak een wasiyyat om u over de vrouwen, dus gehoorzaam mijn wil.” Mishkāt Sharief, deel 2, pg. 280

In een andere Hadith staat dat de Geliefde Habīb ﷺ heeft gezegd: “Geen gelovige man moet vijandschap en haat tegen een gelovige vrouw hebben. Als hij niet van bepaalde gewoonten van die vrouw houdt, zou er zeker een aantal deugden in haar zijn.” Mishkāt Sharief, deel 2, pg. 280

Deze Hadith betekent dat de vrouw moet worden omarmd met zowel goede als slechte gewoonten. De man moet niet altijd wijzen op haar slechte gewoontes. Hij moet ook haar goede gewoonten waarderen.

Er zijn bepaalde verplichtingen die mensen te danken hebben aan de vrouwen en deze verplichtingen moeten volledig worden gewaardeerd.

Elke man heeft de verplichting om te voorzien in het onderhoud van zijn vrouw. Ze moeten worden voorzien van voldoende voedsel, een comfortabel huis, geschikte kleding en andere basisvoorzieningen van het leven. Hij moet altijd in gedachten houden dat deze vrouw zich heeft gedistantieerd van haar ouders, broers en zussen, familie en vrienden en heeft hem verbonden met alle ups en downs van het leven te delen. Vandaar, is het uitgegroeid tot zijn plicht om voor haar basisbehoeften en comfort te zorgen.

Men moet bedenken dat mannen, die nooit moeite doen voor het onderhoud van hun vrouw te zorgen een ernstig misdrijf plegen op Allāh’s schepselen van hun rechten. Zulke mannen zullen worden behandeld met ernst in het Hof van Allāh. De Heilige Qur’ān zegt: “Mannen zijn voogden over de vrouwen omdat Allāh de enen boven de anderen heeft doen uitmunten en omdat zij van hun rijkdommen besteden. Deugdzame vrouwen zijn dus zij, die gehoorzaam zijn en heimelijk bewaren, hetgeen Allāh onder haar hoede heeft gesteld. En degenen, van wie gij ongehoorzaamheid vreest, wijst haar terecht en laat haar in haar bedden alleen en tuchtigt haar. Als zij u dan daarna gehoorzamen, zoekt geen weg tegen haar. Waarlijk, Allāh is Verheven, Groot.” Surah an-Nisā (4) vers 34

De echtgenoot moet voldoen aan lichamelijke behoeften van zijn vrouw. De Shari’ah heeft enige beperking voorgeschreven, maar hij moet zorgen dat aan minimale seksuele eisen van zijn vrouw wordt voldaan, zodat ze een zonde niet kunnen plegen door andere mannen te bekijken om haar dorst te lessen. Er zijn bepaalde mannen die na het huwelijk niet zorgen voor de seksuele behoeften van hun vrouwen. Zulke mannen zijn grote zondaars en zullen streng worden veroordeeld in het Hof van Allāh. Almachtige Allāh heeft vrouwen het recht verleend om echtelijke relaties met hun echtgenoten te hebben. Het belang van dit recht kan goed worden begrepen door de volgende voorbeeld van Amir-ul-Mu’minin Hazrat Umar al-Faroek (radi Allāhu anhu) rapporteerde: “Het is gemeld dat hij op routine-inspectie ‘s nachts in Madinat-ul-Munawwara was toen hij een oude dame hoorde kreunen en het reciteren van melancholische coupletten. De Kalief stopte daar en luisterde naar het geweeklaag van de dame. Hij onderzocht de zaak en kwam te weten dat de man van de vrouw lange tijd geleden voor Jihad was weggegaan en deze vrouw in het herinneren van haar man deze trieste coupletten voordroeg. De Amir was diep ontroerd en onmiddellijk gaf hij een officieel besluit uit aan alle leiders van zijn leger, dat geen getrouwde man uit de buurt van zijn vrouw voor meer dan vier maanden weg mag zijn.” Tarikh-ul-Khulafa, pag. 95

De man mag zijn vrouw niet in elkaar slaan zonder dat zij een meest ernstige misdaad heeft begaan. De Boodschapper van Allāh ﷺ heeft gezegd: “Niemand moet omhoog sloeg zijn vrouw als hij zijn slaaf zweept. Hij moet vrijen met haar later wat tijd.” Mishkāt Sharief, deel. 2, pg. 280

Echter, als de vrouw een grotere misdaad begaat kan de man haar slaan maar niet uit wraak, maar om van de hervorming van haar en als een waarschuwing. Bij het slaan moet hij zorgen dat ze niet serieus worden gekwetst. De boeken van Fiqh hebben gezegd dat de man zijn vrouw kan straffen voor vier dingen:

1. Als de man zijn vrouw vraagt om zich te versieren met ornamenten en legitieme make-up, maar ze blijft ongehoorzaam en vuil.
2. Als de man haar uitnodigt in bed en zij weigert zonder legitieme reden.
3. Als ze geen bad neemt om zichzelf te zuiveren na de menstruatie.
4. Als ze zich onthoudt van namāz zonder legitieme reden.

In deze omstandigheden moet de man eerst proberen de vrouw te overtuigen. Als ze niet akkoord gaat met zijn verzoeken, kan hij haar bedreigen. Als ze nog steeds hem niet gehoorzaamt, kan hij haar slaan behoudens op haar gezicht. Hij mag haar niet zo ernstig slaan dat ze een botbreuk of een ernstige wond aan overhoudt. Kortom, een licht tik zonder dat haar lichaam blauwe plekken krijgt.

Met het oog op vrede en om welvaart te brengen in het huwelijksleven, zal zowel de vrouw als de man moet zorgen voor elkaars gevoelens en emoties. De woede van de man brengt aan de vrouw niets toe, maar alleen spanning, depressie en verwarring. Ook de woede van de vrouw brengt aan de man niets toe dan teleurstelling, geestelijke marteling, frustratie en bitterheid. Het is daarom aan te raden om zowel man en vrouw geduld en medelevend in hun omgang te hebben.

De man mag nooit de schoonheid van vreemde vrouwen in het bijzijn van zijn vrouw waarderen. Dit kan leiden tot jaloezie en achterdocht creëren in de geest van zijn vrouw. Ze zou denken dat haar man een aantal ongeoorloofde relaties met die vrouw heeft. Deze gedachte is een gif dat echtelijke relaties doodt. Als een man niet kan verdragen dat zijn vrouw ten onrechte worden geassocieerd met een andere man, kan de vrouw ook niet tolereren dat een andere vrouw haar man deelt. De vrouw kan niet over lof en bewondering van een andere vrouw luisteren via de lippen van haar man, zelfs als die andere vrouw zijn moeder of zus of een ander naast familielid moge zijn.

De man is, zonder enige twijfel, een heerser over de vrouw, maar dat betekent niet dat hij haar zou vragen om een ​​werk, te doen dat buiten haar capaciteit ligt, of een werk dat ze niet zou willen doen. Als de man nog steeds bij zijn vrouw aandringt het werk tegen haar wil te doen, zou ze die baan ongewild bereiken en dit zou een soort afkeer tegen haar man worden, die uiteindelijk hun echtelijke leven zou ontsieren.

De man moet van tijd tot tijd de levensstijl van zijn vrouw censureren, soms op een harde toon, soms met liefde en genegenheid en soms met overtuiging. Er zijn mannen die altijd een staaf opknopen met hun snor en nooit hun echtgenotes op een goede manier berispen en hen slaan voor kleine misstappen. Dergelijke vrouwen raken gefrustreerd en beginnen hun echtgenoten te haten. Er zijn mannen die hun vrouwen over verwennen, zelfs nadat ze ernstige blunders plegen. Hun vrouwen worden dan koppig en openhartig.

De echtgenoot moet dit couplet van Sā’di van Shiraz proberen te implementeren in hun leven. Hij zegt: “Striktheid en verwennerij zijn zeer goede dingen, maar op de juiste momenten”. Bijvoorbeeld, de chirurg snijdt de wond open, maar tegelijkertijd past hij kalmerende zalf toe.”

Ook zou de man niet erg streng, noch erg zacht moeten zijn. Een middenweg brengt altijd goede resultaten teweeg.

Als de man op reis gaat moet hij naar zijn vrouw gaan en informeel proberen haar toestemming te krijgen in een liefdevolle manier en als een kwestie van goede wil. Hij kan haar vragen om smeekbede te doen dat de Almachtige Allāh de reis veilig en voorbestemd voor hem moge maken. Evenzo, dient hij bij terugkeer van de reis een aantal exclusieve geschenken mee te brengen voor haar. Dit gebaar zou de vrouw stimuleren om na te denken met tevredenheid, dat mijn man van haar houdt in de mate dat zelfs toen hij weg was voor zakelijke activiteiten hij haar herinnerde. Zo zal op een eenvoudig initiatief door de man het hart van zijn vrouw te winnen zijn.

Het grootste voordeel van vertrouwen op de vrouw zou kunnen zijn dat zij zelf verantwoordelijk is voor een vitale dienst door de inrichting van het huishouden te doen. Dit zal de man een kans geven om vrij te denken aan andere dingen voor de bevordering en voortgang van zijn bedrijf.

De man mag nooit de geheimen van haar vrouw aan anderen onthullen. Sayyidena RasoolAllāh ﷺ heeft gezegd: “Het ergste is de persoon in de ogen van Allāh, die naar zijn vrouw gaat en dan onthult hij haar geheimen en verlaagt haar status in de ogen van anderen.” Muslim Sharief, deel 1, pag. 464