Denken volgens principes, het bezitten van waar geloof en het geloven en aanvaarden van de ware geboden van de islam staat bekend als ʿAqīdah. Het wordt ook begrepen als iemands intentie, geloofsovertuiging en het pad dat men volgt. Daarbij moet worden begrepen dat de basis van iemands handelingen het Imān is, en dat de basis van iemands Imān de ʿAqīdah vormt. Wanneer iemands ʿAqīdah corrupt is, is het Imān onjuist; en wanneer het Imān onjuist is, zijn de Aʿmāl (daden) nutteloos. Met andere woorden: ʿAqīdah is de ziel, Imān is het lichaam en Amal is het gewaad.

Om een zuiver en sterk Imān te hebben, moet men beschikken over de juiste ʿAqīdah. Om deze reden citeren wij enkele niet-islamitische geloofsovertuigingen, gevolgd door de correcte islamitische antwoorden, zodat wij – na het lezen ervan – berouw kunnen tonen over eventuele valse of corrupte geloofsovertuigingen die wij mogelijk hebben, en ons vervolgens stevig kunnen vasthouden aan de juiste islamitische geloofsovertuigingen. Een onjuiste houding volgens de ʿAqīdah leidt tot kufr, terwijl een correcte ʿAqīdah juist een bron van kracht is voor het Imān.

De niet-islamitische geloofsovertuigingen die hieronder worden aangehaald, zijn uitspraken van mensen die dergelijke geloofsovertuigingen aanhangen. Door ze in dit boek te vermelden, is het geenszins onze intentie om kufr te uiten.

Valse en correcte ʿAqīdah (geloofsovertuiging)

• Valse geloofsovertuiging: “Allāh kan liegen.” (Zie: Barāhīn Qāṭiʿa van Khaleel Ambetwi; Yakrozi van Ismāʿīl Dehlvī; Fatāwā Rashīdiya van Rashīd Aḥmad Gangohī.)
• Correcte geloofsovertuiging: Leugens zijn een gebrek dat onwaardig is aan de Zaat van Allāh Ta’ālā en volledig muḥāl (onmogelijk) voor Hem. Allāh Ta’ālā is vrij van alle tekorten en gebreken; daarom is het voor Hem muḥāl om te liegen.

• Valse geloofsovertuiging: Het beweren dat Allāh vrij is van plaats, ruimte, richting en tijd, enzovoort, is misleid. (Zie: Izāḥal-Ḥaqq van Ismāʿīl Dehlvī.)
• Correcte geloofsovertuiging: Tijd en ruimte zijn geschapen werkelijkheden en zullen uiteindelijk vernietigd worden. Allāh Ta’ālā is Qadīm (Eeuwig: Hij Is altijd geweest en zal altijd Zijn). Wanneer men beweert dat Allāh zich op een vaste plaats bevindt of binnen een bepaalde tijdzone, dan impliceert men — MaʿādhAllāh — dat Allāh een schepsel is en dus vernietigd kan worden. Het is immers algemeen bekend dat wat ḥādith (niet-eeuwig) is en vernietigd kan worden, nooit Allāh kan zijn. Het Zijn van Allāh is Eeuwig, en alles wat niet-eeuwig is, kan niet tot Zijn Wezen behoren. Daarom is het noodzakelijk te erkennen dat Allāh Ta’ālā volledig vrij is van tijd, plaats en alle eigenschappen van de schepping.

• Valse geloofsovertuiging: De Profeet Mohammed ﷺ is gestorven en vermengd in het zand. (Zie: Taqwīyat al‑Īmān van Ismāʿīl Dehlvī.)
• Correcte geloofsovertuiging: In de ḥadīth is vermeld: “Waarlijk, Allāh Ta’ālā heeft het de aarde verboden om de lichamen van de Anbiyāʾ aan te tasten.” Ook is overgeleverd dat de Anbiyāʾ levend zijn en door Allāh Ta’ālā worden voorzien van voeding en eer.

• Valse geloofsovertuiging: Elke creatie, hoe groot of klein ook, is gelijk aan een schoenmaker voor Allāh. (Taqwīyat al‑Īmān door Ismāʿīl Dehlvī )
• Correcte geloofsovertuiging: De Heilige Profeet Mohammed ﷺ is de meest geliefde Nabī van Allāh Ta’ālā. Allāh Ta’ālā heeft zelfs een Qasm (eed) afgelegd bij de stad van de Profeet ﷺ. Hij is de grootste van alle scheppingen van Allāh Ta’ālā. Zijn woorden worden aanvaard in het Hof van Allāh. Hij is een volmaakte weerspiegeling van de eigenschappen die Allāh Ta’ālā hem heeft geschonken, en Allāh heeft geen uniek wezen geschapen dat vergelijkbaar is met Sayyidunā Rasūlullāh ﷺ.

• Valse geloofsovertuiging: Anbiyāʾ zijn niet volledig vrij van leugens. Het is onjuist om te zeggen dat het onmogelijk is voor Anbiyāʾ om te liegen of dat zij volledig zondeloos zijn. (Tasfiyat al‑ʿAqāʾid door Qāsim Nanothwī )
• Correcte geloofsovertuiging: Anbiyāʾ en Malāʾikah zijn Maʿṣūm (zondeloos). Het is muḥāl dat zij zonden begaan. Zondigen behoort niet tot de eigenschappen van de Anbiyāʾ. Zij zijn vrij van alle kleine en grote zonden en van alle gebreken — zowel vóór als na hun Nubuwat.

• Valse geloofsovertuiging: De Ummah kan de Anbiyāʾ soms overtreffen in Amāl (goede daden). (Taḥdhīr al‑Nās door Qāsim Nanothwī )
• Correcte geloofsovertuiging: Een kāfir kan nooit gelijk zijn aan een moslim. Een gewone moslim is niet gelijk aan een praktiserende moslim. Een praktiserende moslim is niet gelijk aan een niet‑ʿĀlim, en een niet‑ʿĀlim is niet gelijk aan een ʿĀlim. Een ʿĀlim is niet gelijk aan een Walī, en een Walī is niet gelijk aan een Tabiʿ Tābiʿī. Een Tabiʿ Tābiʿī is niet gelijk aan een Tābiʿī. Een Tābiʿī is niet gelijk aan een Ṣaḥābī. Een Ṣaḥābī is niet gelijk aan de Khulafāʾ‑e‑Arbāʿa. Geen van de Khulafāʾ‑e‑Arbāʿa kan gelijk zijn aan Sayyidunā Abū Bakr al‑Ṣiddīq. En zelfs hij kan nooit gelijk zijn aan een Nabī. Geen enkele Nabī kan op welke wijze dan ook gelijk zijn aan de Koning der Profeten, Muḥammad Muṣṭafā ﷺ. Hoe zou de Ummah dan de Profeet Muḥammad ﷺ kunnen overtreffen in goede daden? MaʿādhAllāh!

• Valse geloofsovertuiging: Denken aan een os en ezel in Ṣalāh is toegestaan, maar denken aan de Profeet ﷺ in Ṣalāh is Shirk (polytheïsme). (“Sīrat-e-Mustaqīm” door Ismaeel Dehlvī)
• Correcte geloofsovertuiging: Voor een moslim om een Ibādat uit te voeren en te accepteren dat het een nobele daad van Rasūlullāh ﷺ is, is de ware betekenis van Ibādat. Als men Namāz leest en het ziet als de Soenna van de Profeet ﷺ, dan zal men zonder twijfel aan de Profeet denken ﷺ. Dit geloof creëert in de geest van de uitvoerder de gedachte van de Heilige Profeet ﷺ. Niet alleen is de gedachte van de Profeet in Namāz toegestaan, het is ook de eis van de Sharīʿah dat men de Heilige Profeet ﷺ ten tijde van Tashahhud moet herinneren. Volgens de Fuqahāʾ (juristen) is het Wājib om te geloven dat de Profeet ﷺ je observeert en op de hoogte is van je daden.

• Valse geloofsovertuiging: Iedereen die zegt dat de Nabī Hāzir en Nāzir is, is een Kāfir. (“Jawāhirul Qur’ān” door Ghulaamullah Khan)
• Correcte geloofsovertuiging: Totdat en tenzij we Rasūlullāh ﷺ niet accepteren als Hāzir en Nāzir, zal het concept van Risālah onvolledig zijn. Onze Profeet ﷺ is Shahīd, Mubashir en Nāzir.

• Valse geloofsovertuiging: Rasūlullāh ﷺ is onze oudere broer en wij zijn jongere broers. (“Taqwīyatul Imān” door Ismaeel Dehlvī) 
• Correcte geloofsovertuiging: De Heilige Qur’ān heeft ons opgedragen dat de Profeet ﷺ niet als de vader van een van jullie kan worden beschouwd. Hoe kan hij dan als de oudere broer worden beschouwd? Dan is het respectloos en in strijd met het Qur’ān Gebod om hem oudere broer te noemen. Wij zijn de Ummatī, hij is de Nabī. Wij zijn zondaars, hij is de meest zuivere Masoom. Wij zijn gelovigen, hij is de bron van Imān. Het verschil hier is enorm. Het moet worden begrepen dat als de man zijn vrouw als moeder neemt, zijn Nikāḥ wordt tenietgedaan. Evenzo, als men de Profeet ﷺ als oudere broer neemt, dan wordt iemands Imān tenietgedaan.

• Valse geloofsovertuiging: De Profeet diep respecteren is Kufr. (“Ad Durrun Nadheed” door Qazi Shaukani)
• Correcte geloofsovertuiging: Het respect en de eerbied van de Profeet ﷺ is niet alleen wājib, maar is een verplichting voor elke moslim. Tenzij iemand de Profeet ﷺ niet meer liefheeft dan wie dan ook en alles in de wereld, zal zijn Imān niet volmaakt. De liefde van de Profeet ﷺ is de eerste voorwaarde van Imān.
  
• Valse geloofsovertuiging: Het graf van de Profeet ﷺ is een beeld en om het te respecteren is Kufr en Shirk. (“Ad Durrun Nadheed” door Qazi Shaukani)
• Correcte geloofsovertuiging: Medina is verhevener dan Mekka; de Roza-e-Anwar meer dan de Ka’aba; en de daadwerkelijke Qabr-e-Anwar is zelfs verhevener dan Jannat. De Qabr-e-Anwar is een teken uit de tekenen van Allāh en het respecteren ervan is een teken van Imān en Taqwa.

• Valse geloofsovertuiging: Iedereen die zegt: “As Salātu Was Salāmu Alaika Yā RasoolAllāh”, is een Bid’ati en zondaar. (“Akhbār Ahle Hadith Amritsar”)
• Correcte geloofsovertuiging: Bukhārī en Muslim vertellen op gezag van Ḥazrat ʿUthmān bin Haneef (raḍiyAllāhu ʿanhu) dat een Ṣaḥābī die van geboorte blind was, ooit een speciale Du’ā kreeg geleerd door de Heilige Profeet ﷺ, die hij na elke Ṣalāh moest reciteren. De Du’ā luidt als volgt: “O Allāh, ik vraag van U en wend mij tot U door de Wasila van Uw Profeet Mohammed ﷺ, die inderdaad een profeet van barmhartigheid is. O Mohammed ﷺ! met jouw Wasila wend ik mij tot Allāh voor mijn behoefte, zodat het geschonken kan worden. O Allāh, aanvaard de voorspraak van de Profeet voor mij”.

• Het zeggen van “Yā Nabī” en het roepen van de Heilige Profeet ﷺ, en het sturen van groeten over hem, is de Sunnah van de Allāh Ta’ālā , de Engelen, de Profeten (ʿalayhis Ṣalātu wa salām) en de Sahāba-e-Kirām (raḍiyAllāhu ʿanhum). Allāh Ta’ālā heeft ons opgedragen om in overvloed Salām te sturen aan de Profeet ﷺ. Durood minstens één keer in je leven sturen is Fard en in Namāz is het Wājib. Het is ook Wājib om Salām in Namāz te sturen, want de eerste keer dat de naam van de Profeet ﷺ wordt genoemd. Zelfs als de naam voortdurend wordt genoemd, is het sturen van Salām Sunnah.

• Valse geloofsovertuiging: Hulp vragen aan de Profeet ﷺ is het werk van Shayṭān en Shirk. (“Kashfush Shubhaat” door Abdul Wahhāb Najdi; “Taqwīyatul Imān” door Ismaeel Dehlvī)
• Correcte geloofsovertuiging: “Yā RasoolAllāh Unzur Hālana, Yā HabībAllāhi Isma Qālana, Innanī fier Bahri Hammim Mughriqun, Khuz Yaddī Sahhīl lanā Ishkālana”, is de Wazifa van de grote voorgangers en wordt geaccepteerd als een manier om aan de Profeet te vragen ﷺ. Het is toegestaan om hulp te zoeken bij de Profeet ﷺ en Wasila van Awliyāʾ en Ṣāliḥīn te zoeken.

• Valse geloofsovertuiging: Het gebruik van de Anbiyāʾ, Awliyāʾ en Mala’ika als middel van Wasila (Bemiddeling). (“Tohfa-e-Wahhābiyyah” door Ismaeel Dehlvī)
• Correcte geloofsovertuiging: We zijn deze wereld niet zonder middelen binnengekomen, en we zullen deze wereld niet zonder middelen verlaten. Met uitzondering van het vers uit de Qur’ān dat bemiddeling beveelt, zijn de volgende verzen van Sheikh Bouseeri en Sheikh Saadi (raḍiyAllāhu ʿanhumā) altijd in de Du’ā van moslims: “Yā Rabbi bil Mustafa Bāligh Maqasidana, Waghfirlana Ma Madā Yā Wāsi al Karamī”, en “Ilāhī bahaqe bani Fátima, ke Barqaul Imān Qunni Khatima, Agar Dāwatam rad Kunni War Qabūl,  Manno Dast Damaane Aale Rasool”.

• Valse geloofsovertuiging: Iedereen die de Profeet ﷺ accepteert als voorspraak voor hem op de Dag van Qiyāmah, is een Mushrik gelijk aan Abu Jahl. (“Taqwīyatul Imān”)
• Correcte geloofsovertuiging: Wanneer de voorspraak van een Hafizul Qur’ān, volgens de Hadith Sharīf, en van een Alīm ba Amal wordt aanvaard, waarom dan niet die van Rasūlullāh ﷺ? Op de Dag van Qiyāmah zullen de deuren van voorspraak worden geopend door niemand minder dan de Profeet ﷺ. Het is ook erg bevredigend om Durood-e-Tāj op te zeggen.

• Valse geloofsovertuiging: “Raḥmatullīl Alamīn” (Barmhartigheid aan de Werelden) is geen speciale titel van de Profeet ﷺ, maar de Ummatī zijn ook “Raḥmatullīl Alamīn”. (“Fatāwa Rashīdiya”)
• Correct geloofsgeloofsovertuiging: ” Raḥmatullīl Alamīn” is de unieke eigenschap van Rasūlullāh ﷺ zoals vermeld in de Heilige Qur’ān.

• Valse geloofsovertuiging: Zeggen dat als Allāh en Zijn Rasool het willen, alleen iets zeker zal gebeuren, is Shirk.
• Correcte geloofsovertuiging: Wat Rasūlullāh ﷺ wil, is wat Allāh wil. De Allāh Ta’ālā zal niets willen zonder de wil van de Profeet ﷺ.

• Valse geloofsovertuiging: Om de namen te behouden: Rasool Bakhsh, Nabī Bakhsh, Abdun Nabī, Abdul Muṣṭafā, Abdur Rasool, Abdul Ali, Ghulām Nabī, Ghulām Muṣṭafā, Ghulām Nabī, Ghulām Ḥusain, Ghulām Muhiyyudeen en Ghulām Moīnuddīn, of om zulke namen te noemen, is Shirk. (“Taqwīyatul Imān”)
• Correcte geloofsovertuiging: Al deze namen zijn toegestaan en zijn zeer verheven en gezegende namen.

• Valse geloofsovertuiging: De kennis van de Profeet is als die van kinderen en dieren. De kennis van Shayṭān is meer dan de Profeet. Zeggen dat de Profeet ‘Ilm-e-Ghayb of Kennis van het Ongeziene bezat, is Shirk. (“Hifzul Imān” door Ashraf Ali Thanwi; “Barāhīn Qaatia”; “Fatāwa Rashīdiya”) 
• Correcte geloofsovertuiging: De betekenis van het woord “Nabī” alleen is “degene die het Onzichtbare kent en laat zien”. Welke positie heeft de kennis van een gewoon persoon ten opzichte van die van de Profeet ﷺ? Het is zelfs minder dan een druppel voor een oceaan of een stofkorrel vergeleken met al het zand ter wereld. De Profeet ﷺ is gezegend met alle kennis door de Allāh Ta’ālā .

• Valse geloofsovertuiging: Als Allāh het wil, mag Hij een miljoen Mohammeds creëren. (“Taqwīyatul Imān”) Een profeet kan zelfs na Mohammed komen ﷺ. (“Tahzīrun Naas”)
• Correcte geloofsovertuiging: De deuren van het Profeetschap zijn verzegeld. Mohammed ﷺ is het zegel van het profeetschap. De Profeet zei ook dat er geen Profeet na hem zal komen. Iedereen die Nabuwat claimt naar de Profeet ﷺ is een Leugenaar, Dajjāl Kazaab en een Shayṭān.

• Valse geloofsovertuiging: Het herdenken van de Milād is als het herdenken van de functie van de hindoeïstische godheid. (“Barāhīn Qaatia” door Khaleel Ambethwi)
• Correcte geloofsovertuiging: Milād is een middel om zegeningen en nabijheid met de Allāh Ta’ālā te verkrijgen. Het is de praktijk van alle grote voorgangers. Er zijn veel bronnen van de Sharīʿah beschikbaar om de authenticiteit ervan te bewijzen.

• Valse geloofsovertuiging: De illusie van illusionisten is groter dan het Wonder van de Profeten. (“Mansab-e-Imāmat”)
• Correcte geloofsovertuiging: De wonderen van profeten zijn bedoeld om bewijs te tonen van hun profeetschap en het is dat van Allāh, terwijl de illusies van illusionisten van Shayṭān komen.

• Valse geloofsovertuiging: Iedereen die zegt dat de Sahāba Kāfir zijn, komt niet uit de Soennah Jamaat. (“Fatāwa Rashīdiya”)
• Correcte geloofsovertuiging: Door een gewone moslim een Kāfir te noemen, wordt hij zelf een Kāfir. Hoe kunnen degenen die de Sahāba Kāfir noemen dan geen Kāfir zijn? 

• Valse geloofsovertuiging: Zichzelf “Qādrī”, “Chishtī”, “Naqshbandī” enz. noemen is Bid’at en woorden van Kufr. (“Tazkirul Ikhwān”)
• Correcte geloofsovertuiging: Zichzelf met deze titels te noemen is volledig toegestaan en is een middel tot erkenning van de spirituele orde. Voorbeelden hiervan zijn: Siddiqui, Alawi, Uthmaani, Fārūqī, Ḥanafī Shāfiʿī, enzovoort.

• Valse geloofsovertuiging: Lichtjes, tapijten plaatsen, water en voedsel geven, of Wudu-water regelen bij de Mazār van Awliyāʾ Allāh zijn Shirk.
• Correcte geloofsovertuiging: Als het uitvoeren van alle hierboven genoemde praktijken op andere plaatsen toegestaan is, dan moet het een zegening zijn om dit te doen op de Darbār van Walī, waar een bijeenkomst van moslims is.

• Valse geloofsovertuiging: Het eten en drinken van de Tabarukāt (Niyyāz) van de heiligen zorgt ervoor dat het hart sterft (spiritueel). (“Fatāwa Rashīdiya”)
• Correcte geloofsovertuiging 27: Het eten van de Niyyāz van de Awliyāʾ verheldert het hart en het leven en is een middel van grote zegen.

• Valse geloofsovertuiging: De Profeet “Shafi’ul Muznibīn” noemen, Khatm reciteren, het gezegende gezicht en het graf van Rasūlullāh ﷺ voorstellen, denken dat hij gezag heeft – al deze eigenschappen, zelfs met het schenken van Allāh Ta’ālā – is allemaal Shirk, zo veel als de Shirk van Abu Jahl. (Kitābut-Tauhīd door Ibn Abdul Wahhāb Najdi)
• Correcte geloofsovertuiging: Volgens authentieke bronnen van de islamitische sharia, wordt het geloof dat Rasūlullāh ﷺ voorspraak, barmhartigheid, autoriteit, hulpvaardigheid is, en het zich met respect voorstellen van zijn gezegende gezicht en graf beschouwd als een grote en lonende daad. Het reciteren van Khatm Sharīf is ook toegestaan en lonend. Iemand die dit ontkent, zijn geloof is als Abu Jahl.

Besluit

Al deze hierboven genoemde valse “islamitische” geloofsovertuigingen aanvaarden maakt iemand tot een hypocriet, sjiiet, rafidī, kharijiet, qadiyānī, ghayr‑muqallid (Ahl al‑Ḥadīth), tablīghī, deobandī, maudūdī, tāhirī, ahl al‑Qurʾān (Volk van de Qurʾān), enzovoort, die volledig buiten de islam vallen.

Iedereen die valselijk beweert de ware Mahdī te zijn, is misleid en een fāsiq.

Iedereen die zegt dat Allāh kan liegen, dat de kennis van de Profeet ﷺ lijkt op die van dieren, dat de Profeet Mohammed ﷺ niet de Laatste Boodschapper is, dat het beledigen van de Ṣaḥābah (raḍiyAllāhu ʿanhum) iemand niet tot een misdadiger maakt, dat de kennis van de Profeet ﷺ minder is dan die van Shayṭān, enzovoort, is een kāfir (volledig buiten de vorm van de islam).

Wij moeten geen ṣalāh achter zulke mannen verrichten en niet met hen moeten omgaan, omdat hun gezelschap schadelijk is voor onze Imān.

Wahhābis onderscheiden zich van de orthodoxe soennieten door zichzelf te labelen als salafieten, die verwijst naar het woord Salaf (de periode waarin de vroege moslims leefden in de eerste 300 jaar na de Hijrah, dit is de verhuizing van de Profeet Mohammed ﷺ  van Mekka naar Medina in 622).

De Sahāba (metgezellen), de Tābi’īn (volgers) en Tāba al-Tābi’īn (opvolgers) die in de periode van de Salaf leefden zijn voorbeelden bij uitstek van wat en hoe moslims moeten zijn zoals de Profeet Mohammed ﷺ deze moslims had geprezen als de beste moslims. Daarom is het doel van iedere moslim sinds de tijd van de Profeet Mohammed ﷺ geweest, zich te houden aan en de voetstappen van de aanhangers van de Salaf. Dit betekent dat wanneer een Wahhābi zichzelf een Salafie noemt, hij beweert een echte volgeling van de ongerepte islam te zijn. Dit is echter verre van de waarheid!

De soennitische moslims zijn de ware dragers van ongerepte islam sinds de tijd van de Salaf, omdat er tijdvakken zijn tussen de adellijke periode van de Salaf en de eeuwen die daarna volgden. De authentieke posities van de vroege moslims gepasseerd door Ulema (Schriftgeleerden) van die tijd en daarna naar de latere generaties overgebracht via nauwgezette, systematische en methodische wijze van hechtenis.

Deze kennis werd door de eeuwen heen doorgegeven door gekwalificeerden aan andere gekwalificeerden (wetenschappers), die het vervolgens hebben doorgegeven aan de massa. Deze ononderbroken keten van kennis uit de tijd van de Salaf tot nu toe is authentiek bewaard gebleven door de orthodoxe soennieten. Soennieten hebben daarom wortels in de Salaf, en worden vandaag voorgesteld door de vier overgebleven authentieke scholen van islamitische jurisprudentie: Hanafi, Shafi’ī, Mālikī en Hanbali scholen (Mazāhib). De laatste Alīm die deze canonieke scholen heeft beschermd is Imām-e-Ahle Sunnat Mujaddid-e-Azam Shah Ahmad Raza Khan (radi Allāhu anhu) en ook bekend als Maslak-e-Alahazrat.

De Wahhābis, door zichzelf te bestempelen als salafieten willen niet alleen aanspraak maken op de voetsporen van de vroege moslims, maar ook gebruik maken van betekenisleer voor de gek en allure en minder geïnformeerde moslims door ze de Wahhābisme te laten accepteren. Wahhābis zeggen: “U moet de moslims van de Salaf volgen.” (Dit is ongetwijfeld waar!) De Wahhābi betekenisleer is ook: “Daarom moet je een salafieleer volgen en niets anders, anders ben je geen moslim.” Door dergelijke bedrieglijke semantiek geloven de minder geschoolde en geïnformeerde moslims dat salafieten (Wahhābi) echt de ongerepte interpretaties van de vroege moslims van de Salaf vertegenwoordigen.

Immers, het woord Salafi klinkt als Salaf, dus het moet echt representatief zijn, verre van dat. Als de minder geïnformeerde moslim de semantiek blind gelooft en niet onderzoekt wat een Salafi gelooft, waardoor de waarheid onthuld wordt van het begrip van salafieten (Wahhābis), dan weten de soennies niet de tegenstrijdige betekenis van het begrip Salaf versus Salafie en de posities van de vrome moslims die de Salaf zijn en de meerderheid van de moslims vormen die ooit hebben geleefd, namelijk de soennieten. De meerderheid van Wahhābis zijn afkomstig uit Qatar, de Verenigde Arabische Emiraten en Saoedi-Arabië. Percentagegewijs 47% van Qatari’s, 45% van de Emiraten, 6% van Bahreini en 2% van de Koeweiti’s zijn Wahhābis.

Wahhābis zijn de “dominante minderheid” in Saoedi-Arabië, 23% van alle Saoedi’s zijn Wahhābis (geconcentreerd in Najd). De radicale overtuigingen van Wahhābisme maakt haar volgelingen aan niet-Wahhābi en mainstream moslims te bestempelen als afvalligen, samen met niet-moslims, aldus de weg voor hun bloedvergieten bestrating.

Het Europees Parlement is gewezen op de Wahhābi (nu ISIS) beweging als de bron van het wereldwijde terrorisme en een bedreiging voor de traditionele en diverse islamitische culturen van de hele wereld. Veel gebouwen in verband met de vroege islam, waaronder Mazār, mausolea, en andere artefacten zijn in Saoedi-Arabië en andere Arabische landen vernietigd door Wahhābis (ISIS) sinds het begin van de 19e eeuw tot het heden.

Moge Allāh Ta’ālā de soennie beschermen. Amien!

Allāh Ta’ālā openbaart:

 وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ كَثِيراً مِّنَ ٱلْجِنِّ وَٱلإِنْسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ يَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْيُنٌ لاَّ يُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لاَّ يَسْمَعُونَ بِهَآ أُوْلَـٰئِكَ كَٱلأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُوْلَـٰئِكَ هُمُ ٱلْغَافِلُونَ 

“Voorwaar, Wij hebben menige Jinn en mens geschapen wier einde de hel zal zijn; zij hebben harten maar begrijpen er niet mede en zij hebben ogen maar zij zien er niet mede en zij hebben oren maar zij horen er niet mede; zij zijn als vee, neen zij dwalen nog meer (dan dit), zij zijn de achtelozen.” Surah al-A’rāf (de verheven plaatsen) H7, vers 179

Imām Suyuti tafsir: En, Wij hebben inderdaad aangespoord tot hel veel van de djinn en de mensheid, met harten waarmee zij de waarheid niet begrijpen. En zij hebben ogen maar zij beseffen het niet [de bewijzen van Allāh’s macht met een perceptie dat reflectie met zich meebrengt]. En zij hebben oren maar ze horen niet [het tekenen of de vermaningen, op een manier om te reflecteren en zie toe]. Deze, ze zijn als vee, in hun falen om te begrijpen, waarnemen of luisteren – neen, ze zijn juist verder afgedwaald dan vee. [omdat [tenminste] zij [vee] streven naar wat goed voor hen is en blijf weg van wat schadelijk is tot hen: deze mensen, aan de andere kant, zijn marcheren voort naar het Vuur, uit [pure] koppigheid.] Deze – zij zijn de achteloos.

Tegenwoordig laten veel geloofsgenoten (dus de soennies) zich in de dwaling van de anders gelovigen (denk aan de badd aqīda zoals salafieten, Wahhābis, Qadiyāni en Tablighi Jamaat, deze gaan allen naar de hel gaan) meeslepen. Deze helbewoners beweren dat Hāzir-o-Nāzir van de Heilige Profeet Mohammed ﷺ onmogelijk is, sinds hij is overleden. Wij soennies zeggen, dat inderdaad conform de Heilige Qur’ān zoals Allāh Ta’ālā openbaart

 كُلُّ نَفْسٍ ذَآئِقَةُ ٱلْمَوْتِ وَإِنَّمَا تُوَفَّوْنَ أُجُورَكُمْ يَوْمَ ٱلْقِيَامَةِ فَمَن زُحْزِحَ عَنِ ٱلنَّارِ وَأُدْخِلَ ٱلْجَنَّةَ فَقَدْ فَازَ وَما ٱلْحَيَاةُ ٱلدُّنْيَا إِلاَّ مَتَاعُ ٱلْغُرُورِ

“Elke ziel zal de dood ondergaan. En voorzeker zal u op de Dag der Opstanding uw beloning ten volle worden uitbetaald. Wie daarom van het Vuur wordt verwijderd en de Hemel binnengelaten, heeft inderdaad zijn doel bereikt. Het leven dezer wereld is niets dan een middel tot bedrog.” Surah al-Imrān (het Huis van Imrān), H3, vers 185

Ontstaan van de Wahhābisme

In Mirat-ul-Haramain staat geschreven dat de oprichter van de Wahhābisme Muhammad bin Abdul Wahhāb is. Hij werd geboren in het jaar 1111 Hijri [1699 A.D.] in de stad Huraymila in Najd en stierf in Darr’iyya in het jaar 1206 Hijri [1791 A.D.]. Hij werd dus 105 jaar oud.

Wahhābis geloven niet dat Adam (alayhis salām) een profeet was. In het boek Kashf-ush-Shuhubat, een boek van het Wahhābisme, staat op de eerste pagina’s dat de eerste profeet Noah (alayhis salām) was.

In zijn jonge jaren ging Ibn Wahhāb vaak op handelsreis naar onder andere Basra, Bagdad, Iran, India en Damascus waar hij de boeken van de criminele Ahmad ibn Taymiyya te lezen kreeg. Deze boeken zijn contra de Ahle Sunnat. Hij bestudeerde de boeken grondig en bewapend met deze kennis, sluwe en sterke misleidde overtuiging werd hij bekend als de “Sheikh-e-Najd.”

In 1125 werd hij gestrikt door de Britse spion Hamper, beïnvloed en geholpen door de Britten in hun activiteiten om de islam schade toe te brengen. Ook hebben de Britten de afvallige Mirza Qadiyāni gestrikt in hun sluwheid waarmee de Qadiyanisme is ontstaan.

Door de sluwheid van de Britten stichtte Muhammad ibn Wahhāb de Wahhābi ketterij op. Om zijn ketterij te vergroten kreeg hij een opleiding van de geleerden van de Hanbali Mazhab in de heilige stad Medina Munawwarah en vervolgens in Damascus. Na de voltooiing van zijn educatie ging hij terug naar Najd, waar hij begon boeken te schrijven.

Met zijn zieke gedachten bedroog hij de dorpelingen, vooral de bewoners van Dar’iyya en hun stamhoofd Muhammad bin Saoed. Hij dwong de soennies om zich te bekeren tot Wahhābisme. Dit deed hij niet alleen woordelijk, maar ook door de mensen onder de hoeven van de paarden te vertrappelen en met sabels af te slachten. Degenen die de ideeën van deze crimineel accepteerde werden Wahhābi genoemd, ook wel Najdi genoemd. De Wahhābisme ontstond dus in 1150 Hijri.

Het was gemakkelijk om de onwetende soennies te misleiden waardoor de Wahhābi sekte in aantal toenam. Ook introduceerde hij zichzelf als de Qāzi en introduceerde hij Muhammad bin Saoed als de Amir en gouverneur. Hij had het vastgelegd dat hij en Saoed alleen door hun nageslacht zouden worden opgevolgd. Toen het boek Mirat-ul-Haramayn in 1306 Hijri werd gedrukt [1888 n. Chr.], was de Amir van de Najdi’s Abdullah bin Faisal.

Mohammed bin Abdul Wahhāb zijn vader was Abdul Wahhāb, een goede moslim. Hij en de Ulema in Medina zagen het aankomen dat de zoon van Abdul Wahhāb een corrupte omwenteling teweeg zou brengen en adviseerden daarom alle moslims (soennies) om op geen enkele wijze contact met de criminele Wahhābi ketters te onderhouden.

Er zijn te veel verkeerde ideeën op te noemen die hij in zijn boeken schreef, vooral in het boek Kitāb-ut-Tawhīd, dat het akeligste boek is, en vervolgens in het boek Fath-ul-Majid, dat een toelichting is op het boek Kitāb-ut-Tawhīd. Deze toelichting is door zijn kleinzoon Abdur Rahmān bin Hasan geschreven.

Op 8 januari 1926 werd Ibn Saoed, de sultan van Najd, gekroond tot koning van de Hijaz in de Masjid al-Haram (in Mekka) waar hij Najd op 27 januari 1927 heeft verheven tot de status van een koninkrijk. Een paar maanden later werd in het Verdrag van Jeddah op 20 mei 1927 het koninkrijk erkend door Groot-Brittannië en werd het wereldwijd bekend als het Koninkrijk Nadj en Hijaz. De Wahhābi zijn dus criminelen en dieven.

De sekte Wahhābisme is gebaseerd op drie leerstellingen

Op pagina’s 17, 48, 93, 111, 273, 337 en 348 van het boek Fath-ul-Majid staat geschreven dat de Wahhābi de daden en de aanbidding als onderdeel zien van Imān; wie niet eens één farz actie naleeft zoals het verrichten van de namāz, wordt een kāfir. De Wahhābi zegt dat deze persoon dan gedood moet worden en zijn eigendom mag worden verdeeld onder de Wahhābis. Wij zien dus keer op keer dat deze tweevoetige honden criminelen en dieven zijn.

Zij verklaren verder dat degene die om shafāt (voorspraak, bemiddeling) vraagt aan de zielen van de profeten of de Awliya, of die hun Mazār bezoeken en via hun bemiddeling du’ā  (smeekbede) doet een kāfir wordt. ‘Abdur Rahmān bin Hasan schrijft verder op blz. 503 van het Wahhābi boek Fath-ul-Majid over Hāzir-o-Nāzir: “Toen Rasūlullāh ﷺ nog leefde was het toegestaan om zich bij hem te beroepen voor zegen. In feite mag aan iedere vrome die leeft gevraagd worden voor zegen smeekbede. Als een kwestie van feit, toen Hazrat ‘ Umar (radi Allāhu anhu) op het punt stond te vertrekken naar Mekka voor Umrah zei Rasūlullāh ﷺ: ‘O Umar, vergeet ons niet in uw du’ā (smeekgebed).’ Ook is het toegestaan voor de levenden du’ā te sturen naar de zielen van de doden die zijn begraven of nog zal worden begraven, maar (zeggen de Wahhābi) het is niet toegestaan om du’ā te laten vragen door degenen die in de graven zijn.

De Wahhābi zegt verder: “Allāh heeft verklaard dat het vragen van du’ā aan degenen die niet horen of kunnen antwoorden shirk is (dus een partner aan Allāh toeschrijven). De doden en degenen die ver weg zijn waardoor zij niet kunnen horen kunnen niet beantwoorden. Geen van de Sahāba of Tābi’īn hebben bij Rasūlullāh ﷺ zijn tombe iets gevraagd. Als het was toegestaan om iets aan de Profeet ﷺ, na zijn dood te vragen, dan zou Hazrat ‘Umar hem vragen voor regen, maar hij bezocht zijn graf niet en vroeg geen hulp aan hem. Hazrat Umar (radi Allāhu anhu) vroeg om du’ā aan Hazrat Ibn Abbās (radi Allāhu anhu) die nog levend en aanwezig was.” Ook staat op blz. 70 van Fath-ul-Majid geschreven: “Iets vragen aan een dode persoon of aan een persoon die niet aanwezig is, betekent een partner aan Allāh toeschrijven.”

Op de pagina’s 70, 77, 98, 104, 239, 248, 223, 503 en 504 van het Wahhābi toelichting boek Fath-ul-Majid staat dat de Wahhābis geloven in alleen wat leeft effect heeft, maar de doden hebben geen effect (het heeft geen zin iets aan ze te vragen).

Zij zeggen verder, dat een persoon die iets vraagt aan een overledene of aan een levende die afwezig is een mushrik (polytheist) is. Wahhābis proberen hun woorden recht te doen door te bewijzen met die āyat (verzen) die zijn neergezonden voor afgodendienaars. Dit doen zij op basis van tafsir bi’l-ra’y. Deze vorm van tafsir (exegese) wil zeggen verduidelijking van de betekenissen van de Qur’ān verzen op basis van zelfstandig oordeel. Sommige mufassir (exegeten) zeggen dat tafsir bi-‘l-ra’y niet is toegestaan op basis van persoonlijk oordeel, andere mufassir zeggen dat onder bepaalde voorwaarde van ijtihād het wel mogelijk is.

Allāh Ta’ālā openbaart:

  وَلاَ تَقُولُواْ لِمَنْ يُقْتَلُ فِي سَبيلِ ٱللَّهِ أَمْوَاتٌ بَلْ أَحْيَاءٌ وَلَكِن لاَّ تَشْعُرُونَ 

“ En zeg niet van degenen, die voor Allāh’s zaak zijn gedood, dat zij dood zijn; neen, zij leven, maar gij bemerkt het niet.”  Surah al-Baqarāh (de koe) HJ2, vers 154

Ibn Abbās (radi Allāhu anhu) tafsir: “Allāh herinnert aan de uitspraak van de huichelaars over de martelaren van de oorlogen van Badr, Uhood en alle andere gevechten: “Zo-en-zo zijn gestorven en verloren alle comfort en geluk”, dit om oprechte gelovigen te grieven, en dus zegt Allāh: (En zeg niet over degenen die gedood zijn op de weg van Allāh) in gehoorzaamheid van Allāh, op de Dag van Badr of in een andere strijd (“een dode”) zoals elke andere dode mens. Neen, ze leven, ze leven net als de andere levenden in het Paradijs, en worden voorzien van alle comfort en gulle geschenken, (alleen gij bemerkt het niet) u bent niet bewust van de eer die geschonken is aan hen of van hun echte status.”

Imām Suyuti (radi Allāhu anhu): “En zegt niet over degenen die gedood zijn in Allāh’s weg: ‘Ze zijn dood’, maar veeleer ze leven, hun geesten zijn (volgens een hadīth) in groene vogels veranderd die vleugels hebben en vrij kunnen gaan naar waar ze willen in het Paradijs; maar gij

Mazār (graftombe)

Volgens de Wahhābis is het niet toegestaan om een mazār (graftombe) te bouwen boven de graven, om namāz te verrichten bij de graven, kaarsen te branden voor degenen die daar komen bidden en de graftombe onderhouden.

De inwoners van Mekka en Medina gingen koepels en muren aanbidden. Om deze reden, zeggen de Wahhābis dat de moslims (Ahle Sunnat) polytheisten zijn geworden. Ze zeggen dat het halāl is om hen (de soennies) te doden en om hun eigendom te plunderen. Wat een criminelen, zij denken alleen maar aan stelen. Als het niet was toegestaan om tombes te bouwen boven en om de graven heen, dan zouden Hazrat Abu Bakr en Hazrat ‘Umar (radi Allāhu anhuma)  niet begraven worden naast onze Profeet Rasūlullāh ﷺ in een Turba (kamer). Een mazār is niet gebouwd om de dode persoon te aanbidden, nee het is gebouwd om liefde en respect naar hem toe te tonen en voor de bescherming tegen regen en zon te bieden aan degenen die de heilige graven bezoeken zodat zij gedurende hun gebeden voor de ziel van de overleden persoon niet in de hitte en regen hoeven te staan.

Op blz. 552 van deel 2 van het boek Majma’ul-Anhur staat geschreven: “Toen Abdullah bin Abbās begraven werd door Muhammad bin Hanifiyya (radi Allāhu anhuma), zette hij een tent op over zijn graf. De bezoekers deden hun gebeden in deze tent gedurende drie dagen.”

Wij zien dus dat degene die op de voetsporen van de Sahāba-e-Kirām (radi Allāhu anhum) zijn de tomben niet slopen, maar juist tombes bouwen. Het zijn de salafieten, een aftakking van de Wahhābi, die de mazār Sharīf ruïneren.

Verder staat in Kashf-un-Noor geschreven: “Bouwen van mazār over de graven van de Ulema en van de Awliya is om hen te beschermen tegen de beledigingen van de onwetenden.”

Ook in Jami’ul-Fatāwa en in Tanwīr staat geschreven, dat het niet makruh is om een koepel boven een graf te bouwen.

Ibn Hajar-i Makkie schreef op blz. 125 van zijn boek Fatāwa-e-Fiqhiyya, dat het Sahīh is om namāz te verrichten bij de graven van profeten. Het is zelfs niet makruh. Profeten zijn levend in hun graven, maar hun leven verschilt in elk opzicht van ons leven.

Grote islamitische geleerden, zoals Abdul Qadīr Jilāni, Mohiyuddin ibn Arabī, Taqiyyuddin Ali Subki, Ahmad Ibn Hajar Makkie en Abdul Ghani Nâbulusi (radi Allāhu anhum) hebben gedocumenteerd bewezen dat het was toegestaan om de graven van de Awliya te bezoeken om smeekbede te vragen voor Allāh’s gratie en barmhartigheid door de Awliya als tussenpersonen te kiezen, zelfs allang voordat de Wahhābis honden bestonden.

Radd-e-Wahhābi

De Ulema van Ahle Sunnat schreven veel boeken met het oog op het weerleggen van de Wahhābisme. Enkele van de Ulema en de titels van hun boeken zijn: Het zeer waardevolle Fatāwa boek van Muhammad ibn Sulaimān “Rahmatullāhi ‘Alaih’, een Shafi’ī geleerde van de gezegende stad Medina.

Het boek Abdur Russaniyya Firaziyya ‘al-Wahhābiyyah van Ahmad Zaini Dahlan Shafi’ī, hoofd van de Ulema van de gezegende stad van Mekka. Te vinden in de stadsbibliotheek Istanbul.

Het boek Risālah-us-Sunniyyin Firrazi al-Mubtadin van Mustafa Qirimi “Rahmatullāhi ‘Alaih’. Eveneens te vinden in de stadsbibliotheek Istanbul.

Het boek Minhat-ul-Wahhābiyyah van Hazrat Dawood bin Sulaimān Baghdādi “Rahmatullāhi ‘Alaih’, die is geregistreerd in de naam Khalidi in het boek Munjid. Ook te vinden in de stadsbibliotheek Istanbul.

In Tarikh-ul-Mazāhib-al-Islamiyya beschrijft Muhammad Abu Zuhra de Wahhābis en informeert ons in detail dat ze Ahle bid’ah zijn.

Allāma Ibn Abidīn “Rahmatullāhi Ta’ālā ‘Alaih’ schrijft op blz. 309 van deel 3 van zijn stemverklaring in zijn fiqh commentaarboek Durr-ul-Mukhtār. “De la-Mazhabi mensen noemen zichzelf moslims en degenen die niet geloven polytheisten of ongelovigen. Dus zeggen ze dat het sawāb is om de Ahle Sunnat en hun Schriftgeleerden te doden. In 1233 Hijri overwon de Ahle Sunnat hen (de Wahhābi dus) en werden zij gekwetst en noodlijdend.” Een fotokopie van het bovengenoemde rapport is gepubliceerd onder de naam Kitāb-ul-Ayman.

De mufti Sayyed Abdur Rahmān van Zabid zei: “om de Wahhābis te weerleggen en om uit te leggen dat zij ketters zijn, volstaat het om de volgende hadīth citeren, onze profeet ﷺ verklaart: “Sommige mensen zullen in Oost Arabië verschijnen. Ze gaan de Qur’ān al-Karim reciteren. De Qur’ān al-Karim gaat echter niet door hun strot. Zij zullen de islam verlaten zoals een pijl de boog verlaat. Hun wangen zal altijd geschoren zijn.” Een van de meest belangrijke kenmerken van de meeste van hen is het scheren van hun hoofd. Ze gaan hun wangen scheren en scherpe baarden tot alleen op hun kin hebben.” Dit hadīth Sharīf toont dus aan, dat de Wahhābis zich afscheiden van het rechte pad.

In het boek Assayf-us-Saqil van Zahid-ul-Kawthari “Rahmatullāhi Ta’ālā ‘Alaih’, worden de ideeën van Ibn Taymiyya en Ibn Qayyim uitgelegd en weerlegd.

Het boek Wahhābi Raddiyyah door de 69^ste Sheikh-ul-Islam Sayyed Muhammad Ataullah Bey is beroemd.

In het boek Shawahid-ul-Haqq van Yusuf Nibhāni weerlegt hij Ibn Taymiyya en de Wahhābis met sterke documenten als bewijs. Een deel van de waardevolle geschriften staat in het Arabisch boek ‘Ulema Muslimīn, dat in 1972 werd gedrukt. Deel van de vertaling is geschreven aan het eind van de Turkse boek, Ashāb-i Kirām, in post Yusuf-i Nibhāni, nr. 253.

Het boek as-Siham-us-Sahiba, door Yusuf Nibhāni, weerlegt opnieuw, Wahhābis door middel van documentaire āyat.

Ahmad Dahlan beantwoordt de laster van de Wahhābis met documenten in zijn boeken Khulasat-ul-Kalām en Al-Futuhāt-ul-Islamiyya. Het tweede deel van het voormalige boek heeft gedrukt door offset afdrukmethode door Haqiqat Kitābi in Istanbul.

Imām Subki bewijst in zijn boek Shifa-us-Siqam dat het is toegestaan om Rasūlullāh ﷺ en de Awliya te bezoeken en te bidden voor hun zielen. Het werd gedrukt in Bulāq Printhouse in Egypte in 1318 Hijri [1900 n. Chr.] Hij is afgedrukt door offset afdrukmethode meerdere malen door Haqiqat Kitābi in Istanbul.

 Sheikh Sulaimān, de broer van Muhammad ibn Abdul Wahhāb Najdi was een van de Ulema van de Ahle Sunnat. Toen hij zag dat zijn broer Muhammad Abdul Wahhāb Najdi afdwaalde schreef hij weerleggingen voor zijn corrupte boeken. Van zijn boeken werd Sawā’iq-e-Ilāhiyya Firrazi al-Wahhābiyyah gepubliceerd in 1306, en het werd gedrukt door offset afdrukmethode in 1395 Hijri [1975 n. Chr.].

Muhammad bin Ali Zamlikani, de Qāzi van Aleppo en een Shafi’ī geleerde, bewijst in zijn boek Durrat-ul-Madiyya Firrazi-‘ala-Ibn Taymiyya dat het is toegestaan om te bidden door middel van de graven van profeten.

Ahizada Abdulhalim bin Muhammad, de Qāzi van Thracië, bewijst in zijn boek Fi-isbat-il-Kamālāti-Lil-Awliya halāl Hayāt wa ba’dal-Mamāt dat de Awliya Karāmāt doen, ook na hun ontzieling. Hij overleed in 1013 Hijri.

Het boek, al-Aqā’id-us-Sahīha fi Tardid-al-Wahhābiyyah, door Hasan Faruqi, bewijst dat de Wahhābis de islam willen ruïneren.

Grote Schriftgeleerde en perfecte Wali-e-Kamiel Sayyed Abdulhakim Arwasi, schrijft in zijn boek Kashkul, zijn geschriften beëindigt door weerleggen Wahhābis als volgt: miljoenen liefhebbers, die kashf en shuhuds hadden, hebben Rasūlullāh ﷺ bezocht en oneindige zegeningen van Allāh Ta’ālā ontvangen. In plaats van verschillende voorbeelden te geven, is het genoeg om te lezen de lofrede door Imām-ul-A’imma en Sirāj-ul-Ummah Imām Abu Hanīfa Numan bin Thābit (radi Allāhu anhu), die hij begon met: “O Meester der meesters! Ik ben hier voor u. Ik smeek u met mij blij te zijn. Ik bescherm mijzelf door toevlucht te nemen in u.

Het boek Sabil-un-Najat, in het Arabisch, onthult de corrupte en ketterse overtuigingen van de Wahhābis en hen weerlegt met documenten. Eerst gepubliceerd in 1394 in India, is het geweest fotokopie door Haqiqat Kitābi vermenigvuldigd.

Het boek al-Masā’il-ul-Muntahaba meldt de corrupte overtuigingen die Wahhābis hebben geprobeerd te verspreiden onder de jongeren, en weerlegt hen met documenten. Eerst gepubliceerd in 1391 in Pakistan, heeft het gereproduceerd door fotokopie.

Het boek al-Hablul Matin legt uit dat het noodzakelijk is om een van de vier Mazāhib te volgen, beschrijft Karāmāt en hoe voordelen te verkrijgen van de zielen van de Awliya. Voor het eerst gepubliceerd in Pakistan, heeft het gereproduceerd door fotokopie.

Het boek Fatāwa Hussām-ul-Haramain (Het zwaard van de twee heiligdommen op de slachtpunt van godslastering en leugen) werd geschreven door Imām Ahmad Raza Khan Bereillvi (radi Allāhu anhu), één van de grote Schriftgeleerden van India. Hij weerlegt met authentieke documenten als bewijsmateriaal de Wahhābis en de la-Mazhabi mensen. Hij heeft ook in detail uitgelegd dat de organisatie Nadwa-ul-Ulema in Lucknow, een stad van India, een instelling is die schadelijk is voor de islam. Het boek is geschreven in het Arabisch in 1317 en werd gepubliceerd in Pakistan en gedrukt door offset afdrukmethode in 1977 door Haqiqat Kitābi in Istanbul.

Het boek al-Madarij-us-Saniyya-Firrazi ‘al-Wahhābiyyah antwoorden Wahhābis in Arabisch en Urdu.

Het boek Tarik-u-Najat geschreven door Muhammad Hasan Jan Faruqi werd gepubliceerd in 1931 in Sind Haiderabad en heeft zijn gereproduceerd door fotokopie door Haqiqat Kitābi in Istanbul.

San’ullah Halabi, een van de geleerden van de gezegende stad van Mekka, bewijst in zijn boek Sayfullah ‘ala-man-Kazzaba ‘ala-Awliya Allāh dat Karāmāt van de Awliya blijft bestaan, zelfs na hun sterven. Hij schreef dit boek van hem in 1117 Hijri.

Hazrat Shah Ahmad Said Delhwi, weerlegt met documenten in zijn boek Tahqīq-ul-Haqqīl-Mobīn, veertig valse verklaringen van de Wahhābis. Hij stelt in het veertigste antwoord, dat Abdul’ Aziz Delhwi in zijn stemverklaring over de Fatiha zei: “Wanneer u aan iemand hulp vraagt en alleen op hem vertrouwt zonder na te denken dat aan wie u hulp door Allāh Ta’ālā is geautoriseerd om hulp te geven, dan is het harām. Vragen voor hulp aan iemand anders door te denken, dus is de hetzelfde als vragen voor hulp van Allāhu Ta’ālā.”

Hazrat Abdul Haqq Muhaddith Delhwi schreef in zijn vertaling van Mishkāt: “De meeste grote Sheikh en de meerderheid van de geleerden van fiqh zeiden dat het was toegestaan om hulp te vragen aan profeten en aan de Awliya na hun dood. Bezitters van kashf en perfectie hebben meegedeeld dat dit correct was. De meeste van hen werd verheven door ontvangende Fayz van zielen. Zij noemden die verheven door deze manier Owaysi.

Een van de superieure grote Sheikh zei dat hij vier grote Awliya had gezien die actief waren na hun dood net zoals toen ze nog leefden, twee van deze waren Maruf Karkhi en Abdul Qadīr Jilāni (radi Allāhu anhuma).

73 groepen

Er zullen 73 groepen zijn die de feiten anders geloven. Onder hen is een groep wiens geloof is de Ahle Sunnat. Degenen die afgedwaald zijn van het rechte pad en verkeerde betekenissen geven aan het geloof worden ketters genoemd. Sjiieten, Qadiyāni en Wahhābis behoren tot deze afvallige groepen.

Iemand die probeert de corrupte overtuigingen, de verkeerde betekenissen aan Qur’ān verzen op basis van valse wetenschappelijke ontdekkingen door te geven aan een moslim (soennie dus) wordt een zindīq of wetenschappelijke yobaz genoemd.

Het is om deze reden dat in een hadīth is verklaard: “Hij die de Qur’ān volgens zijn eigen inzicht (tafsir ra’y) interpreteert wordt een ongelovige.”

Daar de la-Mazhabi en dergelijke sekten zoals Ahmadi’s deze subtiliteit niet kunnen begrijpen zeggen ze: “Iedereen moet het geloof voor zichzelf begrijpen door zelf de Qur’ān en hadīth te lezen en te interpreteren.” Deze mensen die dit doen worden onder andere beïnvloed door de aftakkingen van de Wahhābi zoals de Salafieten, Tablighi Jamaat, Ahle Hadith, Ahle Qur’ān en Deobandi. Zij zijn dus allen niemand anders dan de Wahhābis.

Het Perzische boek Radd-i-Wahhābi geeft uitstekende antwoorden op de laster van deze La-Mazāhib.

Moslims die op de weg lopen van de Salaf-e-Sālihīn “Rahmatullāhi Ta’ālā ‘alayhim ajma’in’ worden Ahle Sunnat genoemd. De ketters die afgeweken zijn van de manier van de Salaf-i-Sālihīn worden Silfiyya of Salafiyya genoemd. De bid’at genoemd Silfiyya werd eerst gesticht door de beruchte ketter Ibn Taymiyya en bepleit door de Mohamed ibn Wahhāb Najdi en zijn volgelingen. Deze mensen beweren dat ze op de weg van de Sahāba zijn. Met verkeerde en verdorven betekenissen die zij aan Qur’ān al-Karim en hadīth Sharīf geven belasteren zij de ware soenniet moslims.

Het is geschreven op blz. 377, deel 5 van Fatāwa Hindiya dat het farz is voor iedereen om de grondbeginselen van geloof te leren, de leerstellingen te beoefenen en de harām dingen te vermijden.

Hazrat Yusuf Nibhāni, die lange uittreksels en authentieke documenten uit de boeken van die verheven Ulema citeert, degradeerde de Wahhābis in zijn boek Shawahid-ul Haqq. Vijftig pagina’s van dit Arabisch boek werd gepubliceerd in het boek ‘ Ulema-ul-Muslimīn wal-Wahhābiyyah in 1972. Dus de verstandige en toereikende jongeren dienen direct te beseffen dat Wahhābis handlangers van Iblīs (Satan) zijn, dom en leugenaars.

Ottomanen

De eerste oorlog tussen de Mekkanen en de Wahhābis werd uitgevochten in 1205 Hijri [1791 n. Chr.]. In die jaren voerde het Ottomaanse leger zijn strijd tegen de buitenlandse vijanden. Daardoor ontstond chaos in het binnenland.

De gezegende steden van Mekka Mukarramah en Medina Munawwarah werden bestuurd door de Ottomanen met rechtspraak en eerbied; miljoenen riyal werden besteed aan de restauratie en eerherstel van de heilige plaatsen. De gezegende mensen van de Haramain (Mekka en Medina) woonden in comfort en overvloed. Deze tijd van geluk duurde tot de Eerste Wereldoorlog. Aan het einde van de Eerste Wereldoorlog [1332 -1336 Hijri (1914-1918)] verdreven de vijanden (dus de Britten die hadden voldaan aan hun verlangens van het breken van de islam eenheid) de Amir Sharīf Hussain bin Ali van Mekka en de andere notabelen van de Ahle Sunnat uit de Hijaz. Deze vijanden kondigde aan de hele wereld aan dat de Amir was gevlucht. Abdul ‘Aziz bin Saoed, die in Najd woonde, kwam naar Mekka in 1344 Hijri [1926 n. Chr.] en vormde een nieuwe regering. Tijdens de tijd van de Ottomanen, werd Wahhābisme verspreid in India en Afrika.

In het boek Ifadat-ul-Akhyār van Muhammad Arabī dat in Mekka werd gedrukt, in het boek Mawqif-ul-‘Aql wal-ilm wal-Ālam van Sheikh-ul-Islam Mustafa Sabri Bey, en in het boek van artikelen Majallatu Jami’ul Azhar van Yusuf Dajwi (een lid van de Raad van de geavanceerde kennis over Tanzania) van Jami’ul Azhar, die werd uitgegeven in Egypte in 1966, zijn de Wahhābi ideeën weerlegd met authentieke documenten als bewijsmateriaal. Op een gegeven moment werd Ibn Taymiyya ook misleid door de overvloed aan zijn kennis en daalde hij ook af in ketterij.

Samenvatting Tamhid-e-Imān van Alahazrat

Lees Tamhid-e-Imān >>>

Voorzichtigheid en waarschuwing toegepast.

O Moslims! O Moslims! Denk aan uw Imān, uw godsdienst, uw Almachtige Allāh voor wie u moet verschijnen op de Dag des Oordeels. Denk na over hoe voorzichtig ik ben in het bestempelen van een moslim als een ongelovige ondanks de vele genoteerde redenen om zo te handelen. Het is volkomen schaamteloos, misdadig en oneerbiedig van deze respectloze mensen om mij valselijk te beschuldigen andere mensen overhaast tot ongelovigen te verklaren. Ongetwijfeld, zij hebben een leugen verzonnen. Profeet Mohammed ﷺ zegt, en datgene wat hij zegt is juist: “wanneer je niet schaamteloos bent, doe dan wat je wilt.”

Veroordeelt tot ongelovigen

O Moslims, zegt Alahazrat, u hebt voor u deze kristalheldere en krachtige verklaringen. Sommige zijn tussen 10 en 17 jaar geleden gepubliceerd en 19 jaar geleden geschreven. Deze respectloze mensen zijn sinds 1320 Hijri veroordeelt tot ongelovigen, het jaar van de Al-Mustanad-ul-Mustanad publicatie; ongeveer 6 jaar geleden. Lees deze verklaringen zeer nauwkeurig en wees rechtvaardig met vrees voor Allāh en Zijn Profeet ﷺ.

Deze vonnissen weerleggen niet alleen de aanval van deze verzinner van de leugen, maar zij bewijzen eveneens dat een gewaarschuwde moslim geleerde deze respectloze mensen niet als ongelovigen had genoemd, totdat hun ongeloof duidelijker werd dan de zon, en er absoluut geen kans meer bestond (binnen de islamitische uitleg) om hen tot ongelovige te verklaren. Deze dienaar van Allāh, is toch dezelfde man, die ongeveer 70 aanklachten van ongeloof heeft opgesomd die iedere prominente respectloze persoon tegenspreekt, en toch hem geen ongelovige noemt. Hij geeft hun het voordeel van de twijfel in het licht van Profeet Mohammed’s ﷺ bevel dat een moslim niet bestempeld moet worden tot ongelovige zolang zijn ongeloof niet duidelijker wordt dan de zon en hij niet binnen de kaders van de Islam gehandhaafd kan worden. Deze dienaar van Allāh is dezelfde man, die 78 redenen gaf die hun ongeloof rechtvaardigt en toch zijn onwil uitdrukt om hen als ongelovige te beschouwen, omdat in dit stadium hij niet exact de beledigende woorden kent die gebruikt zijn tegen Allāh en Zijn Profeet ﷺ. Hij had geen woede tegen hen. Hij had geen gemeenschappelijke kenmerk met hen, die opheldering kon geven over het op dat ogenblik heersende meningsverschil.

De relatie tussen de moslims hangt af van liefde of haat jegens Allāh en Zijn Profeet ﷺ. Zolang deze respectloze mensen geen beledigende woorden gebruiken of deze dienaar van Allāh deze beledigende uitingen jegens Allāh en Zijn Profeet ﷺ niet zelf gezien of gehoord had, respecteerde hij hun lippendienst tot de Islam. Hij gebruikte uiterste voorzichtigheid en sloot zich niet aan bij die geleerden die van mening waren dat deze respectloze mensen het verdienden ongelovigen te worden genoemd. Anderzijds sloot deze dienaar van Allāh zich aan bij die geleerden die van mening waren grote zorgvuldigheid toe te passen bij het noemen van een moslim als ongelovige. Toen hij met zijn eigen ogen de beledigende uitingen zag jegens Allāh Ta’ālā en Profeet Mohammed ﷺ werd hij overtuigd dat deze respectloze mensen gefaald hadden de essentiële principes van de Islam te waarborgen. Hij had toen geen keus meer en verklaarde deze respectloze mensen tot ongelovige.

U hebt al in het begin gelezen, de opinies van de grote Imāms dat iemand die twijfelt aan de daad van ongeloof ook zelf een ongelovige wordt. Het was noodzakelijk mijn eigen Imān te beschermen en de Imān van de moslim broeders en Islamitische gemeenschap. Vandaar dat een vonnis van ongeloof werd gepubliceerd en uitgegeven.

Hij die twijfelt in de bestraffing van deze respectloze mensen en twijfelt of hun ongelovige zijn, wordt zelf een ongelovige.

 Allāh Ta’ālā openbaart:

 وَقُلْ جَآءَ ٱلْحَقُّ وَزَهَقَ ٱلْبَاطِلُ إِنَّ ٱلْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقاً

“En zeg: het wezenlijke is gekomen en het ijdele is vergaan. Het ijdele is waarlijk vergankelijk”. Surah al-Isrā (de nachtelijke tocht) H17, vers 81

En Allāh Ta’ālā openbaart verder:

لاَ إِكْرَاهَ فِي ٱلدِّينِ قَد تَّبَيَّنَ ٱلرُّشْدُ مِنَ ٱلْغَيِّ فَمَنْ يَكْفُرْ بِٱلطَّاغُوتِ وَيْؤْمِن بِٱللَّهِ فَقَدِ ٱسْتَمْسَكَ بِٱلْعُرْوَةِ ٱلْوُثْقَىٰ لاَ ٱنفِصَامَ لَهَا وَٱللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ

“En de gelijkenis van degenen, die hun rijkdommen weggeven, Allāh’s welbehagen zoekende en hun ziel versterkende, is als een tuin op hooggelegen grond, die bij regen tweevoudig vruchten voortbrengt. En als er geen regen op valt, dan is dauw voldoende. Allāh ziet, wat je doet.” Surah al-Baqarāh (de koe) H2, vers 256

Alahazrat’s vier hoofdpunten ingewikkeld gemaakt:

• De geschreven en gepubliceerde verklaringen van deze respectloze mensen zijn definitief beledigingen van Allāh Ta’ālā en Zijn Profeet Mohammed ﷺ.
• Eenieder die Allāh Ta’ālā en Zijn Profeet Mohammed ﷺ beledigd is definitief een kāfir (ongelovige).
• Eenieder die hen geen kāfir noemt, met hen een vriendschappelijke band onderhoudt of hun positie in overweging neemt als leraren, verwanten of vrienden wordt ook definitief een van hen. Hij wordt een ongelovige net als zij. Op de Dag des Oordeels zal hij eveneens worden vastgebonden aan hetzelfde touw.
• Wat voor zwakke excuses en bedrieglijke argumenten zij ook geven, ze zijn ongeldig en vals.

Besluit van Tangali

Beste moslim, met dit hoofdstuk ga ik deze thema over Wahhābisme beëindigen. Een oprechte man van de Dīn (godsdienst islam) die de islam wil dienen, moet de betekenissen geven aan de godsdienstregels (dus hij moet zeggen en schrijven) die afgeleid zijn van de geschriften van de Akābir Ulema van de Ahle Sunnat.

• Ulema moeten in hun toespraken de namen en de grootheid van de Akābir Ulema van de Ahle Sunnat in de hoofden van het volk en de jongeren prenten.
• Ulema moeten in hun toespraken ook de boeken als referenties opgeven waaruit zij de kennis putten, omdat de bad aqīda en la-Mazhabi praten met verwijzing naar hun boeken als zijn authentiek.  
• Het moslim volk en vooral de jongeren krijg je mee in het gedachtegoed als zij de referenties ook hebben gehoord, anders vergeten zij al gauw wat zij hebben gehoord zodra ze de moskee verlaten.

In Europa zijn de soenniet moslims met weinig kennis van de Dīn vergiftigd door het lezen van vertalingen van de boeken die geschreven zijn door de ketters zoals Ibn Taymiyya, Mohammed Abdu, Maudoodi, Said Qutub, Abdusalaam, Ahmad Deedad, Zākir Naik en Hamidullah. Zij veronderstellen dat de Ulema van de Ahle Sunnat de Qur’ān al-Karim en Hadith niet kon begrijpen.

Zij achten de opstellers van de prachtige en islamitisch juridisch stevig verankerde geschriften van de superieure Ulema van Ahle Sunnat zoals Imām Ahmad Raza Khan en Seyed Mohiyuddin ibn Arabī (radi Allāhu anhuma) als nietig, en zelfs gaan zij zover om de geschriften van de Sahāba zoals tafsir van Ibn Abbās te verafschuwen.

Ibn Hajar al-Asqalānī citaten az-Zahābie in zijn boek Durar al-Kamina: “Toen de Ulema Ibn Taymiyya aanspraken over zijn leemte in de kennis werd Ibn Taymiyya boos en probeerde om terug te slaan door iedereen te beledigen.”

Imām as-Suyuti schreef in zijn boek Kam’ al-Mawārid: “Ibn Taymiyya was arrogant. Hij was zelf verwaand. Het was zijn gewoonte om zichzelf als superieur aan iedereen voor te doen, de persoon met lichte kennis die hij aansprak daarvan maakte plezier als belediging van grote moslims.”

Muhammad ‘Ali Beg schreef in zijn boek Hittat ash-Shām: “Ibn Taymiyya en de priester Luthers doelstellingen waren identiek. Terwijl de christelijke hervormer succesvol was, is de hervormer van de islam mislukt.”

Ibn Taymiyya schreef over Sadr ad-Dīn al-Unāwi: “Sadr ad-Dīn, een vriend van Mohiyuddin Ibn al-‘Arabī, overtrof zijn meester in wetenschappelijke kennis en kalām, maar hij was ongeloviger, minder geleerd en had minder Imān dan zijn meester zelf had.”

Sommige islamitische geleerden zeiden dat Ibn Taymiyya een ongelovige was, en de meeste anderen zeiden dat hij een van Ahl al-bid’ah.

Sheikh al-Makkie, Yavuz Sultan Salim Khan, geleerde beantwoordt de aanvallen tegen Hazrat Mohiyuddin ibn al-‘Arabī en schreef: “Ibn Taymiyya zei dat de ongelovigen uit de Hel bevrijd gaan worden nadat voor vele jaren daarin gestraft zijn, en dit onderbouwd hij met de hadīth, ‘op een dag gaan de deuren van de hel open en zal gras groeien op zijn grond.’ “ Hij citeerde ook sommige andere ahadīth.

Overwegende dat, het staat duidelijk in de Heilige Qur’ān dat de ongelovigen eeuwig in de hel blijven. Er is tawātur en itjma’ op dit vers en feit. De meeste Ulema zeiden dat Ibn Taymiyya zich verzet tegen deze tawātur en itjma.”

Referentie

• Heilige Qur’an
• Ahadith boeken
• Al-Janāb al-Gharib, Rashid Efendi, bibliotheek Istanbul, sectie Suleimaniya, Haqiqat Kitābi
• gulf2000.columbia.edu/images/maps/GulfReligionGeneral_lg.png (2013).

De Islamitische onderzoek faculteit van de Al-Azhar Universiteit eiste een verbod op de Hebreeuwse vertaling van de Heilige Qur’ān  en stelt ook een onderzoekscommissie in, bestaande uit docenten van Egyptische universiteiten, die gespecialiseerd zijn in de Hebreeuwse taal, om deze Hebreeuwse vertaling te onderzoeken, die de betekenis van de verzen van de Heilige Qur’ān verkeerd interpreteert. Deze vertaling is opgesteld door Hakam Yakub bin Israël. Manār-ul-Huda, Beiroet

De Joden werken actief aan het promoten van het zionisme over de hele wereld en het bevorderen van studies door middel van beurzen die aan individuen worden toegekend om historische gebeurtenissen te vervalsen en heilige geschriften te verdraaien of ze te buigen om hun doelen te dienen. Sommige studies concentreerden zich op de noodzaak om het Arabisch te moderniseren door de letters te veranderen in Latijnse of door nieuwe letters toe te voegen. Recente studies hebben bevestigd dat het zionisme pogingen heeft ondernomen om de taal van de Heilige Qur’ān te verzwakken, te moderniseren en verdeeldheid in de Arabische wereld te verdiepen door het meest cruciale element van de Arabische eenheid te vernietigen.

Allāh Ta’ālā openbaart

 وَلَنْ تَرْضَىٰ عَنكَ ٱلْيَهُودُ وَلاَ ٱلنَّصَارَىٰ حَتَّىٰ تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ قُلْ إِنَّ هُدَى ٱللَّهِ هُوَ ٱلْهُدَىٰ وَلَئِنِ ٱتَّبَعْتَ أَهْوَآءَهُمْ بَعْدَ ٱلَّذِي جَآءَكَ مِنَ ٱلْعِلْمِ مَا لَكَ مِنَ ٱللَّهِ مِن وَلِيٍّ وَلاَ نَصِيرٍ

“En de Joden en de Christenen zullen je nooit welgezind zijn, tenzij je hun godsdienst belijdt. Zeg: “Voorzeker, Allāh’s leiding is de Werkelijke leiding”. En, indien je hun wensen volgt, nadat de kennis tot je is gekomen, zul je aan Allāh Vriend noch Helper hebben.” Surah al-Baqarāh (de koe), H2, vers 120

Al-Jalālayn: Nooit zullen de Joden tevreden met u zijn, noch de Christenen, totdat u hun geloofsbelijdenis, hun religie volgt. Zeg: ‘Allāh’s Leiding, dat is de Islam, is de ware leiding’, waarnaast er alleen maar dwaling is. En als je hun grillen wilt volgen [hypothetisch gesproken grillen] waartoe ze je oproepen naar de kennis van de Goddelijke openbaring die tot je is gekomen, zul je tegen Allāh Ta’ālā zijn noch een vriend hebben om je te beschermen.

Vandaag de dag zie je dat de Zionist Netanyahu niet op jacht is naar Hamas en Houthi, maar de moslim volkerenmoord pleegt in Palestina. Daarbij wordt hij geholpen door de Europese en Amerikaanse regeringen die zich christelijk noemen, maar in wezen de meeste vrijmetselaars (Satan aanhangers) zijn.

De Joden [inclusief hun sekten] behoren tot het meest besproken volk in de Heilige Qur’ān. Zij dienen als belangrijk voorbeeld voor hoe het volgens de Islam vooral niet moet. De polemische toon tegen Joden in de Heilige Qur’ān heeft volgens de meest gangbare interpretatie alles te maken met de problemen die de profeet Mohammed tijdens zijn leven met de Joodse stammen van Medina ondervond, zoals bijvoorbeeld met de Banu Qurayza. 

Sinds de Heilige Profeet ﷺ opriep tot de Islam, hebben de Joden zich ook tegen de Islam verzet, waarbij ze alle mogelijke materiële en morele middelen hebben gebruikt om de Islam te ondermijnen en te betwijfelen, of om de solide samenleving die de Profeet ﷺ had opgebouwd te doen schudden. Ze werken samen met oriëntalisten, degenen die de islamitische religie en beschaving bestuderen met het oog op de vernietiging ervan en de vervanging ervan door het westerse materiële alternatief. Hoewel we ook weten dat de Kerk altijd vijandig is geweest tegenover Joden, omdat ze geloofden dat de Joden samenspanden om Hazrat Isa (alayhis salām) te “doden”, hebben de Joden en Zionisten jarenlang aan deze factor gewerkt om de vijandschap die de christenen tegen de Joden voelen weg te vagen. Vandaag de dag is zelfs het Vaticaan trouw geworden aan hun zaak.

De Joden hebben geweten hoe ze de internationale massamedia moesten controleren en manipuleren om hun zaak te dienen en de internationale publieke opinie te beïnvloeden, vooral de westerse, waardoor een grotere publieke steun voor hun plannen en een grotere overheersing over het lot van mensen werd gegarandeerd. In een toespraak in New York in 1937 zei Adrian Arcand: “Via de internationale massamedia wassen de Joden je hersenen, leggen ze op wat ze maar willen, de wereldgebeurtenissen moeten worden geïntegreerd, niet zoals ze in werkelijkheid zijn.” Psychologische Oorlog, Al-Umma Magazine, juni 1985

Vandaag de dag zijn de zionisten erin geslaagd om alle gevolgen van de vijandschap die eerder door de westerse wereld werd gevoeld, uit te wissen. Ze komen gemakkelijk tegemoet aan het westerse gedachtegoed dat vijandig staat tegenover Arabieren en moslims. Ze hebben alle oriëntalistische studies overgenomen die gekenmerkt worden door vijandschap tegen de islam.

Wahhābisme, valse sekten, die tot doel hebben de islam van binnenuit te vernietigen, hebben bewezen banden te hebben met het Zionisme. Zuid-Afrika is ook altijd een ideale voedingsbodem geweest voor het Zionisme.

Allāh Ta’ālā openbaart

يَـٰأَيُّهَا ٱلَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَتَّخِذُواْ ٱلْيَهُودَ وَٱلنَّصَارَىٰ أَوْلِيَآءَ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَآءُ بَعْضٍ وَمَن يَتَوَلَّهُمْ مِّنكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ إِنَّ ٱللَّهَ لاَ يَهْدِي ٱلْقَوْمَ ٱلظَّالِمِينَ

“O, gij die gelooft, neemt de Joden en de Christenen niet tot vrienden. Zij zijn elkanders vrienden. En wie uwer hen tot vrienden neemt, is inderdaad één hunner. Voorwaar, Allāh leidt het overtredende volk niet.”  Surah al Mā’idah (de tafel), H5, vers 51

Moslims wordt geadviseerd om deze valse bewegingen te bestuderen, zodat ze een duidelijker beeld krijgen van de samenzweringsplannen tegen Arabieren en moslims die erop gericht zijn hen te elimineren en uit te roeien.

Inleiding

De Profeet Mohammed ﷺ, hoewel hij van niemand iets had gelezen of geleerd, nooit had kunnen schrijven en afkomstig was uit een gemeenschap die niet reisde en weinig wist over het verleden en de mensen om hen heen, deelde feiten mee die waren opgetekend in de Torah (het boek dat werd geopenbaard aan Ḥazrat Musa ʿalayhis salām), de Injīl (de ware Bijbel, geopenbaard aan Ḥazrat Isa ʿalayhis salām), en in alle andere heilige Boeken. Hij ﷺ bracht informatie over de toestand van vroegere volkeren. Door overtuigende bewijzen te geven, bracht hij de notabelen van elke religie en elk beroep tot zwijgen. Als het grootste mujāzah (wonder van een Profeet ﷺ) presenteerde hij de Heilige Qurʾān. Ondanks zijn uitdaging: “Jullie kunnen zelfs niets voortbrengen dat lijkt op één van zijn zesduizend tweehonderdzesendertig āyāt (verzen)”, slaagde niemand erin deze uitdaging aan te gaan — zelfs niet toen alle vijanden van de islam wereldwijd samenwerkten en hun bezittingen en rijkdommen inzetten om dit gedurende meer dan veertienhonderd jaar te proberen. Al-Qur’ān al-Karīm. (z.j.). Sūrah al-Baqarah [2:23], Aḥmad Riḍā Khān al-Barelwī. (2009). Al-Fatāwā al-Riḍawiyyah (Vol. 6). Markaz Ahl-e-Sunnat.

Tot op de dag van vandaag zijn Joodse geleerden, christelijke geestelijken en vrijmetselaarsloges, ondanks hun inspanningen, financiële middelen en strategische samenwerking, niet in staat gebleken de Heilige Qur’ān te evenaren. In de vroege dagen van de islam waren de Arabieren ver gevorderd in literaire kunsten zoals poëzie en welsprekendheid — het domein waarin zij uitblonken en waarop hun culturele prestige grotendeels rustte. Toch moesten zij erkennen dat zij op geen enkele wijze konden wedijveren met de krachtige, expressieve en unieke stijl van de Heilige Qur’ān. Omdat zij niet in staat waren deze te overtreffen, kwamen velen van hen tot inzicht en bekeerden zich tot de islam. Degenen die niet geloofden, grepen naar wapens om de verspreiding van de islam tegen te houden — niet vanwege inhoudelijke weerlegging, maar uit onmacht tegenover de morele en literaire kracht van de openbaring. Al-Suyūṭī, J. (2008). Al-Itqān fī ʿUlūm al-Qurʾān (Vol. 1). Dār Ibn Kathīr. Abū Zahrah, M. (2018). Al-Muʿjizah al-Kubrā: al-Qur’ān fī al-Adab al-ʿArabī al-Klasīkī. AFKĀR: Research Journal of Islamic & Religious Studies, 2(2), 135–148.

Eigenhandig veranderen van de originele Bijbel

De rechtvaardige religie van Ḥazrat ʿĪsā (Jezus ʿalayhis salām) werd binnen korte tijd verraderlijk gewijzigd door zijn tegenstanders. Een Jood genaamd Paulus beweerde dat hij in ʿĪsā geloofde en het leek alsof hij diens religie verspreidde. In werkelijkheid vernietigde hij de oorspronkelijke Injīl, die uit de hemel was neergedaald. Later verschenen vier personen die opschreven wat zij van de twaalf apostelen hadden vernomen. Zo ontstonden vier boeken onder de naam “Bijbel”, waarin de leugens van Paulus werden opgenomen. Hoewel een apostel genaamd Barnabas correct opschreef wat hij van Ḥazrat ʿĪsā (ʿalayhis salām) had gehoord en gezien, werd ook deze authentieke Bijbel vernietigd. In de loop der tijd nam het aantal Injīl-versies toe en werden op verschillende plaatsen uiteenlopende Bijbels gelezen. Aḥmad Riḍā Khān al-Barelwī. (2009). Al-Fatāwā al-Riḍawiyyah (Vol. 6). Markaz Ahl-e-Sunnat. Ibn Hishām, ʿA. M. (1990). Al-Sīrah al-Nabawiyyah (ed. al-Saqqā). Dār al-Maʿārif.

Constantijn de Grote, oorspronkelijk een heiden, aanvaardde het christendom. Nadat hij de stad Byzantium had vergroot en verbeterd, gaf hij haar de naam Constantinopel. In het jaar 325 na Christus riep hij 319 priesters bijeen in Nicea. Hij gaf opdracht om alle bestaande Bijbels samen te voegen en een nieuwe Bijbel te schrijven, waarin elementen uit zijn vroegere heidense religie werden opgenomen. Hij stelde 25 december in als het begin van het jaar en stichtte een nieuwe christelijke stroming.

In de oorspronkelijke Injīl (de ware Bijbel) van Ḥazrat ʿĪsā (ʿalayhis salām) en in de Bijbel van Barnabas werd verklaard dat Allāh Ta’ālā één is. Omdat men niet beschikte over de authentieke Injīl, werd het concept van de Drie-eenheid — dat werd toegeschreven aan Plato, die als filosoof werd vereerd — opgenomen in vier verontreinigde boeken. Constantijn liet dit idee in de nieuwe Bijbel opnemen, samen met diverse legendarische geschriften.

Een priester genaamd Arius verklaarde dat deze nieuwe Bijbel onjuist was, dat Allāh Ta’ālā één is, en dat Ḥazrat ʿĪsā (ʿalayhis salām) niet Zijn zoon was, maar Zijn geboren dienaar. Men weigerde naar hem te luisteren en excommuniceerde hem. Arius vluchtte naar Egypte, waar hij de Tawḥīd (Eenheid van Allāh Ta’ālā) verspreidde, maar hij werd uiteindelijk gedood. Al-Suyūṭī, J. (2008). Al-Itqān fī ʿUlūm al-Qurʾān (Vol. 1). Dār Ibn Kathīr. Aḥmad Riḍā Khān al-Barelwī. (2009). Al-Fatāwā al-Riḍawiyyah (Vol. 6). Markaz Ahl-e-Sunnat. Verhoeven, M. (2010). Het Concilie van Nicea: waar ging het over? http://www.verhoevenmarc.be/PDF/Nicea.pdf

Tegenstrijdigheden

Uit onderzoek blijk dat in zelf geschreven Bijbel door de egoïsten, na Hazrat Isa (alayhis salām) meer dan 100 tegenstrijdigheden in de valse Bijbel. Enkele schrijf ik hieronder op met bewijsvoering.

Wie zette David ertoe aan om de strijders van Israël te tellen? 

1. God deed dat (2 Samuël 24:1) 
2. Satan deed dat (1 Kronieken 2 1:1) 

In aantal, hoeveel strijders werden in Israël gevonden? 

1. Achthonderdduizend (2 Samuël 24:9) 
2. Een miljoen, honderdduizend (HOLM 21:5) 

Hoeveel strijders werden er in Juda gevonden? 

1. Vijfhonderdduizend (2 Samuël 24:9) 
2. Vierhonderdzeventigduizend (1 Kronieken 21:5) 

God zond zijn profeet om David te bedreigen met hoeveel jaren hongersnood? 

1. Zeven (2 Samuël 24:13) 
2. Drie (1 Kronieken 21:12) 

Hoe oud was Ahazia toen hij over Jeruzalem begon te regeren? 

1. Tweeëntwintig (2 Koningen 8:26) 
2. Tweeënveertig (2 Kronieken 22:2) 

Hoe oud was Joachim toen hij koning van Jeruzalem werd? 

1. Achttien (2 Koningen 24:8) 
2. Acht (2 Kronieken 36:9) 

Hoe lang regeerde hij over Jeruzalem? 

1. Drie maanden (2 Koningen 24:8) 
2. Drie maanden en tien dagen (2 Kronieken 36:9) 

De overste van de helden van David hief zijn speer op en doodde hoeveel mannen tegelijk? 

1. Achthonderd (2 Samuël 23:8) 
2. Driehonderd (1 Kronieken 11:11) 

Wanneer bracht David de Ark van het Verbond naar Jeruzalem? Voor het verslaan van de Filistijnen of daarna? 

1. Na (2 Samuël 5 en 6) 
2. Vóór (1 Kronieken 13 en 14) 

Hoeveel paren reine dieren zei God tegen Noah dat hij in de ark moest nemen? 

1. Twee (Genesis 6:19, 20) 
2. Zeven (Genesis 7:2). Maar ondanks deze laatste instructie gingen er slechts twee paren in de ark (Genesis 7:8-9) 

Toen David de koning van Zoba versloeg, hoeveel ruiters nam hij gevangen? 

1. Duizend zevenhonderd (2 Samuël 8:4) 
2. Zevenduizend (1 Kronieken 18:4) 

Hoeveel stallen voor paarden had Salomo? 

1. Veertigduizend (1 Koningen 4:26) 
2. Vierduizend (2 Kronieken 9:25) 

In welk jaar van koning Asa’s regering stierf Baesa, de koning van Israël? 

1. Zesentwintigste jaar (1 Koningen 15:33 – 16:8) 
2. Nog steeds levend in het zesendertigste jaar (2 Kronieken 16:1) 

Hoeveel opzieners stelde Salomo aan voor de bouw van de tempel? 

1. Drieduizend zeshonderd (2 Kronieken 2:2) 
2. Drieduizend driehonderd (1 Koningen 5:16) 

Salomo bouwde een faciliteit met hoeveel baden? 

1. Tweeduizend (1 Koningen 7:26) 
2. Meer dan drieduizend (2 Kronieken 4:5) 

Hoeveel van de Israëlieten die uit de Babylonische ballingschap werden bevrijd, waren de kinderen van Pahrath-Moab? 

1. Tweeduizend achthonderd en twaalf (Ea 2:6) 
2. Tweeduizend achthonderd achttien (Nehemia 7:11) 

Met hoeveel kinderen waren de kinderen van Zattu? 

1. Negenhonderdvijfenveertig (Ezra 2:8) 
2. Achthonderdvijfenveertig (Nehemia 7:13) 

Hoeveel kinderen waren er van Azgad? 

1. Duizend tweehonderdtweeëntwintig (Ea 2:12) 
2. Tweeduizend driehonderdtweeëntwintig (Nehemia 7:17) 

Hoeveel kinderen waren er van Adin? 

1. Vierhonderdvierenvijftig (Ea 2:15) 
2. Zeshonderdvijfenvijftig (Nehemia 7:20) 

Hoeveel kinderen waren er van Hashum? 

1. Tweehonderddrieëntwintig (Ea 2:19) 
2. Driehonderdachtentwintig (Nehemia 7:22) 

Hoeveel kinderen waren de kinderen van Bethel en Ai? 

1. Tweehonderddrieëntwintig (Ea 2:28) 
2. Honderddrieëntwintig (Nehemia 7:32) 

Ezra 2:64 en Nehemia 7:66 zijn het erover eens dat het totale aantal leden van de hele gemeente 42.360 bedroeg. Toch komen de cijfers niet in de buurt. De totalen verkregen uit elk boek zijn als volgt: 

1. 29.818 (Ezra) 
2. 31.089 (Nehemia) 

Hoeveel zangers begeleidden de vergadering? 

1. Tweehonderd (Ea 2:65) 
2. Tweehonderdvijfenveertig (Nehemia 7:67) 

Hoe heette de moeder van koning Abia? 

1. Michaja, dochter van Uriël van Gibea (2 Kronieken 13:2) 
2. Maächa, dochter van Absalom (2 Kronieken 11:20) Maar Absalom had maar één dochter die Tamar heette (2 Samuël 14:27) 

Hebben Jozua en de Israëlieten Jeruzalem ingenomen? 

1. Ja (Jozua 10:23, 40) 
2. Nee (Jozua 15:63) 

Wie was de vader van Jozef, de echtgenoot van Maria? 

1. Jakob (Mattheüs 1:16) 
2. De hel (Lucas 3:23) 

Van welke zoon van David stamde Jezus af? 

1. Salomo (Mattheüs 1:6) 
2. Nathan (Lukas 3:31) 

Wie was de vader van Seálthiël? 

1. Jechoniah (Mattheüs 1:12) 
2. Neri’ (Lukas 3:27) 

Welke zoon van Zerubbabel was een voorvader van Jezus Christus? 

1. Abiud (Mattheüs 1:13) 
2. Rhesa (Lucas 3:27) maar de zeven zonen van Zerubbabel zijn als volgt: i. Meshullam, ii. Hananja, iii. Hasjoebah, iv. Ohel, v. Berechiah, vi. Hasadiah, viii. Jushabhesed (1 Kronieken 3:19, 20). De namen Abiud en Rhesa passen er sowieso niet bij. 

Wie was de vader van Uzzia? 

1. Joram (Mattheüs 1:8) 
2. Amazia (2 Kronieken 26:1) 

Na het onderzoeken van boeken, historische bewijzen en de tot nu toe bekende werken, constateren wij dat de religie die mensen beveelt om in Allāh Ta’ālā te geloven—dat wil zeggen de islam—bestaat sinds de tijd van profeet ﷺ Adam (ʿalayhis salām). Adam betekent in het Hebreeuws “aarde”, omdat hij uit aarde geschapen werd (al-Suyūṭī, z.j.). Nadat de mens op aarde verscheen, zond Allāh Ta’ālā vele profeten (ʿalayhimus ṣalawātu wa taslīmāt) naar hen.

Tijdens de tijd van Ḥazrat Adam (ʿalayhis salām) en Ḥazrat Ibrāhīm (ʿalayhis salām) ontvingen geen van hen een groot boek. Allāh Ta’ālā zond hen kleine boekrollen, genaamd ṣuḥuf. Volgens overleveringen waren er honderd ṣuḥuf (al-Maḥallī & al-Suyūṭī, z.j.), waarvan er tien naar Ḥazrat Ibrāhīm werden gezonden. Daarnaast werden tien ṣuḥuf aan Ḥazrat Adam, vijftig aan Ḥazrat Shīs en dertig aan Ḥazrat Idrīs (ʿalayhimus ṣalawātu wa taslīmāt) geopenbaard (Naʿīmī, z.j.).

Biografische schets van Ḥazrat Ibrāhīm (ʿalayhis salām)

Volgens islamitische en historische bronnen werd Ḥazrat Ibrāhīm (ʿalayhis salām) geboren circa 2122 v.Chr. in een stad gelegen tussen de rivieren de Eufraat en de Tigris, vermoedelijk Ur in het oude Chaldea (Babylon, huidig Irak). Volgens Imām Jalāluddīn al-Suyūṭī (raḥimahAllāh) werd hij geboren 2000 jaar na het heengaan van Ḥazrat Ādam (ʿalayhis salām) (al-Suyūṭī, z.j.).

Hij leefde tot de leeftijd van 175 jaar en stierf in Hebron (Ḥalīl al-Raḥmān), nabij Jeruzalem. Zijn stiefvader was Āzar, een beeldhouwer van afgoden. Zijn biologische vader Tāruḥ stierf toen hij nog jong was. Reeds als kind verwierp Ibrāhīm (ʿalayhis salām) de aanbidding van afgoden en brak de beelden van zijn stiefvader. Hij ging in debat met Nimrod, de koning van Babel (Babylon), over monotheïsme. Ibrāhīm (ʿalayhis salām) trouwde tweemaal. Zijn eerste vrouw Sarah kreeg op latere leeftijd een zoon, Isḥāq. Zijn tweede vrouw Ḥajar, een jāriyah (odaliske) geschonken door de farao van Egypte, schonk hem Ismāʿīl. Deze twee zonen zijn de stamvaders van respectievelijk de Arabieren (via Ismāʿīl) en de Hebreeën (via Isḥāq), waarmee zij broers zijn van dezelfde vader maar verschillende moeders.

De Qurʾān bevestigt zijn profetische status en monotheïsme:

مَا كَانَ إِبْرَاهِيمُ يَهُودِيّاً وَلاَ نَصْرَانِيّاً وَلَكِن كَانَ حَنِيفاً مُّسْلِماً وَمَا كَانَ مِنَ ٱلْمُشْرِكِينَ

“Abraham was noch een Jood, noch een Christen, maar hij was een oprecht moslim. En hij behoorde niet tot de afgodendienaren.” (Qurʾān, Surah Āl ʿImrān, 3:67)

Het woord ḥanīf betekent: degene die zich richt naar het rechte pad, en moslim betekent: degene die zich overgeeft aan de Wil van Allāh Ta’ālā.

Het verhaal van Nimrod en Ḥazrat Ibrāhīm (ʿalayhis salām)

Nimrod was een wrede en genadeloze heerser. Volgens overleveringen was Nimrod niet zijn echte naam, maar een bijnaam—vergelijkbaar met de titel Farao. Toen Nimrod nog een kind was, kroop een jonge slang door zijn neusgat, waardoor hij ernstig misvormd raakte. Zijn uiterlijk was zo afstotelijk dat zelfs zijn vader hem niet kon verdragen en besloot hem te doden. Op verzoek van zijn moeder werd hij echter gespaard en toevertrouwd aan een herder. Ook de herder kon zijn gezicht niet verdragen en liet hem achter op een berg. Een tijgerin, eveneens genaamd Nimrod, zoogde het kind en redde hem van de dood. Vandaar dat hij haar naam kreeg.

Na de dood van Āzar bemachtigde Nimrod de positie van zijn vader, beschouwde zichzelf als god en eiste aanbidding van zijn volk. Ḥazrat Ibrāhīm (ʿalayhis salām) riep hem en zijn volk op tot het ware geloof in Allāh Ta’ālā, maar zij gaven hun afgoderij niet op.

De Chaldeeën hadden de gewoonte om jaarlijks een festival te houden, waarna zij zich neerwierpen voor afgoden. Tijdens zo’n festival ging Ibrāhīm (ʿalayhis salām) naar het huis van de afgoden en brak alle kleine beelden met een bijl, die hij vervolgens in de nek van het grootste beeld hing. Toen de mensen dit zagen, brachten zij hem ter verantwoording. Hij zei: “Ik denk dat het grootste idool dit gedaan heeft. Vraag het hem.” Toen zij antwoordden dat afgoden niet kunnen spreken, zei hij: “Waarom aanbidden jullie dan iets dat niet kan spreken of zichzelf beschermen?” Deze gebeurtenis wordt vermeld in de Heilige Qurʾān:

هَـٰذَا بَلاَغٌ لِّلنَّاسِ وَلِيُنذَرُواْ بِهِ وَلِيَعْلَمُوۤاْ أَنَّمَا هُوَ إِلَـٰهٌ وَاحِدٌ وَلِيَذَّكَّرَ أُوْلُواْ ٱلأَلْبَابِ

“Dit is een aankondiging voor de mensen, opdat zij erdoor worden gewaarschuwd en weten dat Hij de Enige Allāh is, en opdat degenen met verstand er lering uit trekken.” (Qurʾān, Surah Ibrāhīm, 14:52)

Volgens Tafsīr Ibn Kathīr is dit vers een proclamatie voor de mensheid, bedoeld om hen te waarschuwen en te onderwijzen dat Allāh Eén is.

Toen Nimrod hoorde van deze gebeurtenis, liet hij Ibrāhīm (ʿalayhis salām) bij zich komen. Ibrāhīm weigerde voor hem te knielen en zei: “Ik kniel alleen voor Allāh Ta’ālā, Die mij geschapen heeft.” Nimrod kon geen weerwoord geven op de bewijzen van Ibrāhīm. Toen deze hem uitdaagde met het argument over de zon, werd Nimrod sprakeloos:

أَلَمْ تَرَ إِلَى ٱلَّذِي حَآجَّ إِبْرَاهِيمَ فِي رَبِّهِ…

“Heb je niet vernomen van hem die met Abraham over zijn Heer redetwistte, omdat Allāh hem het koninkrijk had gegeven? Toen Abraham zei: ‘Mijn Heer is Hij die leven geeft en doet sterven,’ zei hij: ‘Ik geef leven en doe sterven.’ Abraham zei: ‘Allāh doet de zon uit het Oosten opkomen, doe jij haar dan uit het Westen opkomen.’ Toen verstomde de ongelovige.” (Qurʾān, Surah al-Baqarah, 2:258)

Tafsīr al-Jalālayn legt uit dat Nimrod arrogant werd door het koningschap dat Allāh hem had gegeven. Zijn redenering was kinderlijk, en Ibrāhīm gebruikte een verfijnd argument om hem te weerleggen.

Daarop besloten de afgodendienaren om een bouwwerk op te richten en Ibrāhīm (ʿalayhis salām) daarin te werpen:

قَالُواْ ٱبْنُواْ لَهُ بُنْيَاناً فَأَلْقُوهُ فِي ٱلْجَحِيمِ

“Zij zeiden: ‘Laat ons een bouwwerk oprichten en hem in het vuur werpen.’” (Qurʾān, Surah as-Sāffāt, 37:97)

Toen zij hem in het vuur wierpen, beval Allāh Ta’ālā:

قُلْنَا يٰنَارُ كُونِي بَرْداً وَسَلَٰماً عَلَىٰ إِبْرَاهِيمَ
“O vuur, wees koel en vredig voor Abraham.” (Qurʾān, Surah al-Anbiyāʾ, 21:69)

Volgens Tafsīr al-Jalālayn werd het vuur een bloementuin, en de poging van de polytheïsten faalde.

Hoewel de naam Nimrod niet in de Qurʾān voorkomt, wordt hij wel genoemd in de Thora (Oude Testament) en in islamitische werken zoals al-Itqān van al-Suyūṭī. Vandaag de dag bevindt zich in de stad Urfa (Turkije) een vijver genaamd ʿAyn al-Zalīka of Ḥalīl al-Raḥmān. Deze vijver, ongeveer 50 bij 30 meter, wordt beschouwd als de plaats waar Ibrāhīm (ʿalayhis salām) in het vuur werd geworpen. De vissen in de vijver worden als heilig beschouwd en mogen niet worden geschaad.

Profeet Ḥazrat Mūsā (ʿalayhis salām)

De profeet die de grondbeginselen van het jodendom overbracht, is Ḥazrat Mūsā (Mozes, ʿalayhis salām). Hij werd geboren circa 1705 jaar vóór ʿĪsā (Jezus, ʿalayhis salām) in de stad Memphis, Egypte. Vanwege uiteenlopende overleveringen over zijn geboortejaar is het niet met zekerheid vast te stellen welke farao destijds regeerde (al-Maḥallī & al-Suyūṭī, z.j.).

Volgens overlevering had de farao een droom waarin hij zag dat een jongen geboren zou worden die zijn heerschappij zou beëindigen. Daarom gaf hij opdracht om alle pasgeboren jongens te doden. Uit angst plaatste de moeder van Mūsā haar zoon in een kist en liet deze op de Nijl drijven, terwijl zij Allāh Ta’ālā smeekte om bescherming. De kist werd gevonden door de vrouw van de farao. Toen zij de baby zag, stelde zij voor: “Als er een levend wezen in deze kist is, laat het dan van mij zijn; is het iets materieels, dan is het van u.” De farao stemde toe, en het kind werd gespaard.

De naam Mūsā betekent “gered uit het water” (al-Khāzin, z.j.). Christenen noemen hem Mozes of Mois. Zijn moeder kreeg een positie als voedster in het paleis, waardoor zij haar eigen zoon kon opvoeden. Op veertigjarige leeftijd vernam Mūsā dat hij familie had buiten het paleis. Hij verliet het hof en ontmoette zijn broer Ḥazrat Hārūn (ʿalayhis salām), die drie jaar jonger was.

Na het zien van de onderdrukking van de Banī Isrāʾīl kwam Mūsā (ʿalayhis salām) in verzet tegen de farao. Toen hij een Egyptenaar een Hebreeër zag mishandelen, greep hij in. Daarbij kwam de Egyptenaar om het leven. Hoewel Mūsā slechts de mishandeling wilde stoppen, werd hij gedwongen Egypte te verlaten. Hij vluchtte naar Madyan, waar hij tien jaar diende bij Ḥazrat Shuʿayb (ʿalayhis salām) en huwde diens dochter Ṣafūrā. Na tien jaar keerde hij terug naar Egypte. Onderweg hoorde hij op de berg Ṭūr het Woord van Allāh Ta’ālā. Daar werd hem de Risālah (profetische zending) gegeven. Hem werd geopenbaard dat Allāh Eén is en dat de farao geen god is. Eenmaal terug in Egypte riep Mūsā (ʿalayhis salām) de farao op om in Allāh te geloven en de Banī Isrāʾīl vrij te laten. De farao beschuldigde hem van tovenarij en beraamde een plan met zijn viziers: “Verzamel de beste tovenaars om Mūsā te verslaan.” Tijdens een publieke confrontatie wierpen de tovenaars hun touwen, die in slangen veranderden. Mūsā wierp zijn staf, die veranderde in een grote slang en de andere opslokte. De tovenaars erkenden zijn waarheid en geloofden in hem:

وَأَوْحَيْنَآ إِلَىٰ مُوسَىٰ أَنْ أَلْقِ عَصَاكَ فَإِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ

“En Wij bezielden Mozes en zeiden: “Werp uw stok neer” en ziet, deze slokte al hetgeen zij getoverd hadden op.” Surah al-A’rāf, (de verheven plaatsen) H7, vers 117

 فَوَقَعَ ٱلْحَقُّ وَبَطَلَ مَا كَانُواْ يَعْمَلُو

“Zo werd de waarheid bevestigd en bleek wat zij deden ijdel te zijn.” Surah al-A’rāf, (de verheven plaatsen) H7, vers 118

De farao werd woedend en dreigde: “Ik zal jullie handen en voeten afhakken en jullie ophangen aan palmbomen.” De tovenaars antwoordden: “Wij geloven in de Heer van Mūsā. Wij zoeken Zijn bescherming en vergeving.” De farao weigerde de Banī Isrāʾīl te laten gaan, omdat zij zijn slaven waren. Vervolgens trof Allāh Ta’ālā Egypte met tekenen: het water veranderde in bloed, kikkers vielen als regen, huidziekten verspreidden zich, en een driedaagse duisternis viel over het land. Uit angst gaf de farao uiteindelijk toestemming om te vertrekken. Tijdens de uittocht achtervolgde de farao met zijn leger de Banī Isrāʾīl tot aan de Rode Zee. Allāh Ta’ālā opende de zee voor Mūsā en zijn volk. Toen de farao hen volgde, sloot de zee zich en hij verdronk met zijn leger. Tijdens deze reis smeekte Mūsā (ʿalayhis salām) op de berg Ṭūr om Allāh Ta’ālā te mogen zien. Deze smeekbede werd niet ingewilligd, maar Allāh sprak opnieuw met hem op de berg Sīnāʾ. Daar verbleef hij veertig dagen en nachten in vasten. Allāh Ta’ālā openbaarde hem de Tawrāh (Thora) via de engel Jibrīl (ʿalayhis salām), geschreven op stenen tafelen. Eerder had hij de Tien Geboden ontvangen (Awāmir al-ʿAsharah), die ook in de Joodse boeken zijn opgenomen—beginnend bij het laatste vers van Deuteronomium 5 en eindigend bij het begin van Exodus 20.

De Tien Geboden

Deze verzen in het Joodse boek zijn als volgt:

1. Ik ben de Heer, uw Allāh, Die u uit het land Egypte, uit het Huis van Bondage.
2. Gij zult geen andere goden hebben dan Mij. Gij zult beelden tekenen, of enige gelijkenis van iets dat boven in de hemel is, of onder de aarde, of in de wateren onder de aarde.
3. Gij zult de naam van de Heer, uw Allāh, niet voor betekenisloos aannemen.
4. Houd de Sabbat dag om het te heiligen. Zes dagen zult u arbeid verrichten en al uw werk doen, maar de zevende dag [bij joden zaterdag] is de Sabbat van de Heer, uw Allāh. Op die dag doet gij geen werk.
5. Eer uw vader en uw moeder.
6. Gij zult niet doden.
7. Noch zult gij overspel plegen.
8. Noch zult gij stelen.
9. Noch zult gij valse getuigenis afleggen jegens uw buren.
10. Noch zult gij de vrouw van uw buurman begeren, noch zult gij verlangen naar uw buurman ’s huis, zijn veld, of zijn arbeiders, of zijn dienstmeid, zijn os, of zijn ezel, of iets anders dat van uw buurman is.

Toen Ḥazrat Moussa (‘ʿalayhis salām) terugkeerde van de berg Sinaï, zag hij dat zijn gemeenschap, die hij verliet onder leiding van zijn broer Ḥazrat Haroun (‘ʿalayhis salām), was afgeweken van het Rechte Pad en waren begonnen met het aanbidden van een idool dat in de vorm van een kalf van goud was gemaakt.

Ḥazrat Moussa (‘ʿalayhis salām) was een man die een statige, grootse gestalte had met scherpe ogen. Hij maakte een geweldige indruk op de mensen die hij ontmoette, maar toen hij nog maar één jaar oud was maakte hij de farao boos door het plukken van de haren van zijn baard die versierd was met parels. Hij wilde Mozes vermoorden, maar met de tussenkomst van zijn vrouw Asiya testte hij Ḥazrat Moussa (‘ʿalayhis salām) eerst. Toen een dienblad met goud en vuur erop voor Ḥazrat Moussa (‘ʿalayhis salām) werd gezet, strekte hij zijn hand uit naar het goud, maar Gabriel (‘ʿalayhis salām) draaide zijn hand naar het vuur. Toen hij het vuur in zijn mond stak verbrandde de voorkant van zijn tong; vandaar dat hij het vuur naar beneden gooide. Dat is de reden waarom, in het begin, zijn toespraak niet vloeiend was, en wanneer het voor hem nodig was om mensen aan te spreken wees hij die taak toe aan zijn broer Ḥazrat Haroun (‘ʿalayhis salām) die vloeiend kon spreken. Toen Ḥazrat Moussa (‘ʿalayhis salām) zich bekend maakte als een profeet verdween dit spraakdefect en kon hij vloeiender spreken dan Ḥazrat Haroun (‘ʿalayhis salām).  Terwijl Ḥazrat Moussa (‘ʿalayhis salām) op de berg Sinaï was kon ondanks de goede prediking van Ḥazrat Haroun (‘ʿalayhis salām) niet voorkomen worden dat de gemeenschap afweek van het Rechte Pad.

Ḥazrat Moussa (‘ʿalayhis salām) ging terug naar de berg Toer en smeekte vergiffenis aan Allāh Ta’ālā voor zijn Natie. Zijn volk beloofde het niet meer te doen. Hij leidde ze en ging de woestijn in om Arz-e-Mev’ud (het beloofde land) dat hen door Allāh Ta’ālā werd beloofd. Zij verbleven veertig jaar in de woestijn van Tih. Daar, in de woestijn, gaf Allāh Ta’ālā hen manna (een fijn, vlokachtig ding zoals de vorst op de grond) en het vlees van kwartel (salwa) om te eten. Ḥazrat Moussa (‘ʿalayhis salām) kon alleen zo ver komen als een heuvel genaamd Nebo naast de stad Arieha van waaruit Arz-e-Mev’ud te zien was. Hij stierf daar toen hij zoals gezegd wordt 120 jaar oud was. Zijn broer Ḥazrat Haroun (‘ʿalayhis salām) was drie jaar eerder overleden voor hem. Het binnentreden van de stad Arieha in het land Arz-e-Mev’ud werd toegekend aan zijn opvolger, de profeet Yusha (‘ʿalayhis salām).

In het boek Mirāt-e-Kā’ināt staat dat Ḥazrat Moussa (‘ʿalayhis salām) drie keer ging naar de berg Toer. De eerste keer kreeg hij risālat (profetisch). De tweede keer het Heilige Boek Thora en de derde keer de Tien Geboden, deze waren geopenbaard aan hem. De Thora was in veertig delen. Er waren duizend hoofdstukken in elk deel. Er waren duizend verzen in elk hoofdstuk. Er zijn niet zo veel verzen meer in de Thora’s van vandaag. Dit komt omdat (zoals Heilige Qur’ān verklaart) de Thora en Bijbel werden veranderd en vervalst door de mens in de loop van de tijd. De Thora werd overgebracht door de engel Gabriel (‘ʿalayhis salām) naar Ḥazrat Moussa (‘ʿalayhis salām) die werd onthouden door de profeten Ḥazrat Moussa, Ḥazrat Haroun, Ḥazrat Yusha, Ḥazrat Uzayr en Ḥazrat Isa (‘ʿalayhimus ṣalawātu wa taslīmāt).

In het boek Kamus-ul-Alam staat: “Toen de soeverein Buhtun Nasar van Assyrië Jeruzalem in beslag had genomen en Masjid al-Aqṣā neerhaalde, hij alle kopieën van de Thora verbrandde. Bovendien veroverde hij 70.000 joodse geleerden, waaronder de profeten Daniël en ‘Uzayr (‘ʿalayhis salām), en stuurde ze naar Babylonië. Het feit dat ‘Uzayr (‘ʿalayhis salām) Ezra genoemd wordt door de Joden is geschreven in het boek Munjid.”

Echter, de schrijver van het boek van Ezra en enkele andere boeken die zijn opgenomen in het Oude Testament van de Bijbel van vandaag, zijn niet van ‘Uzayr (‘ʿalayhis salām). Ezra was een Hebreeuwse rabbijn, een man van religie. De Joden veronachtzaamden de heilige “Thora” en werden kāfir. Ze geloofden niet in de profeten die werden gestuurd om hen te waarschuwen. Ze martelden de meeste van deze profeten.

De Shah van Iran, Bahman Kayhusrav, versloeg de Assyriërs (semitische etnische groep inheems in Assyrië, een regio in het Midden-Oosten. Sommigen identificeren zichzelf als Syriërs, Arameeërs en Chaldeeërs) en liet al zijn joodse gevangenen vrij waaronder Daniel (‘ʿalayhis salām). Het aantal mensen dat in Masjid al-Aqṣā bidden nam toe.

Toen Alexander de Grote de stad Jeruzalem in beslag nam, werd een Joodse man Herodes uit Jeruzalem aangesteld als gouverneur. Deze verachtelijke gouverneur martelde Ḥazrat Yaḥyā (Johannes de Doper ‘ʿalayhis salām). Hij heeft de mensen voor een groot deel getiranniseerd. Later werd Jeruzalem veroverd door de Romeinen. In het jaar 135 van de christelijke kalender, nadat de Joden in opstand kwamen, vernietigde Adrian de stad Jeruzalem en slachtte het joodse volk. De Joden die wisten te ontsnappen aan het bloedbad gingen naar verschillende plaatsen, maar waren onderdrukt en werden hard behandeld door de christelijke inboorlingen. Toen de religie van de islam ontstond kwam rust en comfort. De stad Jeruzalem werd gerestaureerd door de Romeinse keizers en kreeg de naam Ilya. Jeruzalem werd herbouwd door Abdul Malik, de vijfde Khalifah van de Umayya Dynastie. De stad werd vernietigd en opnieuw door de christenen tijdens de Kruistochten door Ḥazrat Salahuddīn Ayyubi (raḍiyAllāhu ʿanhu) gerestaureerd. De Ottomaanse kaliefs repareerden en versierden de stad.

Andere boeken van de Joden

Een ander boek van de Joden na de Thora was Talmoed. Ḥazrat Moussa leerde wat hij hoorde van Allāh Ta’ālā op de berg Toer aan Ḥazrat Haroun, Yusha en Al-Ya’azar (‘ʿalayhimus ṣalawātu wa taslīmāt). Die Woorden werden aan de volgende profeten meegedeeld, uiteindelijk werden ze onderwezen aan de heilige Yahuda.

Tijdens de tweede eeuw van het christelijke tijdperk werden die woorden geschreven in een boek van deze heilige Yahuda over een periode van veertig jaar. Dit boek kreeg de naam Mishna. Twee annotaties werden geschreven voor de Mishna tijdens de derde en zesde eeuw van het christelijke tijdperk, respectievelijk in Jeruzalem en in Babylon. Deze annotaties werden de naam Gamara. Elk van de twee Gamara boeken werd in één boek met de Mishna en kreeg de naam Talmoed. Talmoed die Gamara bevat die in Jeruzalem wordt geschreven en Mishna wordt genoemd Talmoed van Jeruzalem. De andere Talmoed met de Gamara geschreven in Babylon en de Mishna heet het Talmoed van Babylon.

Christenen zijn de vijanden van deze drie boeken. Christenen geloven dat Sham’un die de leringen van Mishna predikte het kruis droeg dat werd gebruikt om Ḥazrat Isa (‘ʿalayhis salām) te kruisigen. (Cevab Veremedi).

Het feit dat de bovengenoemde naam Al-Ya’azar de zoon van Shu’aib (‘ʿalayhis salām) was is geschreven in het boek Mirāt-e-Kā’ināt. De zogenaamde Heilige Bijbel van de christenen bestaat uit twee delen: “het Oude Testament” en “het Nieuwe Testament.” Alleen het Oude Testament wordt geloofd en beschouwd als een Heilig Boek door de Joden. Ze houden niet van het idee van deze sectie wordt genoemd het oude Testament. Zij willen dat het de “Tanah” wordt genoemd. Zij zeggen dat de “Tanah” in drie delen is. Het eerste deel heet “Tawrit” (Thora). De Tawrit bestaat uit vijf delen, namelijk Genesis, Exodus, Leviticus, Numbers en Deuteronomium. Deze vijf delen worden tezamen Pentateuch genoemd.

Ḥazrat Dawood en Ḥazrat Sulaymān die onder de Profeten (‘ʿalayhimus ṣalawātu wa taslīmāt) behoren werden naar de Hebreeën gestuurd na Ḥazrat Moses. Zij deden hun best om de ware religie te verspreiden.

Belangrijkste punten van het jodendom

De belangrijkste punten van de religie van het jodendom zijn:

1. Geloof: Er is één God. Hij is Zelfbestaand, dat wil zeggen, Zijn bestaan is van Zichzelf. Hij ziet en weet alles. Hij is niet geboren en Hij heeft geen kinderen. Hij is vergevingsgezind en straffen zijn onder zijn macht.
2. Moraal: De morele fundamenten zijn gebaseerd op de Tien Geboden (Awāmir al-ʿAsharah). Mensen dienen zich strikt aan deze geboden te houden. Ziel en lichaam zijn onderscheiden: de ziel sterft pas op de Dag des Oordeels. Geloof in het hiernamaals is essentieel.
3. Godsdienstig fundamenteel: Niet-Joden worden traditioneel beschouwd als afgodendienaren. Het wordt als noodzakelijk gezien om afstand van hen te houden en, waar mogelijk, zich van hen los te koppelen. Het brengen van offers, zowel met als zonder bloed, maakt deel uit van de religieuze praktijk. Joden offerden verschillende dieren, waaronder duiven, maar vooral schapen, geiten en runderen. Na verloop van tijd werden ook broodjes van ongezuurd deeg—plat brood, bekend als ongezuurd brood—als een vorm van offer beschouwd. Deze worden gecategoriseerd als “offers zonder bloed”.
4. Straffen: Ze straffen volgens de wet van de Talion (vergelding). De mens die een slechte daad doet, wordt aan hetzelfde onderworpen op dezelfde manier. Jongens worden besneden door een rabbijn [een joodse religieuze man].
5. Slachten: Dieren die gegeten worden, moeten ritueel geslacht zijn. Het vlees van een dier dat op een andere manier is gedood, mag niet worden gegeten. Zelfs vandaag de dag, in de Verenigde Staten en Europa, dragen producten in joodse slagerijen het etiket “koosjer”. Dit betekent dat het vlees afkomstig is van dieren die zijn geslacht volgens de voorschriften van de joodse religie, onder toezicht van een rabbijn. Joden mogen alleen vlees eten dat op deze wijze is bereid. Moslims eten uitsluitend vlees van dieren die zijn geslacht onder het uitspreken van de naam van Allāh Ta’ālā. Varkensvlees is voor moslims verboden. Ook binnen het jodendom is het eten van varkensvlees verboden.
6. Hoofddeksel: Getrouwde joodse vrouwen dienen hun hoofd te bedekken. In Europa gebeurt dit vaak met een pruik (sheitel).
7. Sabbat: De vormen van aanbidding binnen het jodendom zijn verbonden aan uiteenlopende religieuze ceremonies. Zaterdag is hun heilige dag. Op die dag verrichten zij geen arbeid en ontsteken zelfs geen vuur. Zaterdagen worden beschouwd als feestdagen (heilige dagen) en worden door hen plechtig gevierd. Ze noemen deze dag de Sabbat. Daarnaast kennen zij meerdere andere heilige dagen, zoals Pascha, Shawwat, Rosj Hasjana, Kipoer, Soekot, Poerim, Chanoeka, enzovoort. Pascha herdenkt de uittocht uit Egypte. Shawwat wordt ook wel het rozenfeest genoemd en geldt als viering van de ontvangst van de Thora en de Awāmir al-ʿAsharah (Tien Geboden). Kipoer is een grote vastendag, die wordt beschouwd als een dag waarop vergeving wordt geschonken na boetedoening. Soekot is het feest van de loofhutten en herinnert aan het verblijf in de woestijn. In tegenstelling tot een priester heeft een rabbijn geen bevoegdheid om biecht af te nemen. Rabbijnen leiden uitsluitend de aanbiddingsceremonies.

Na Ḥazrat Mūsā (ʿalayhis salām) nam het aantal religieuze ceremonies onder de joden toe. De wijze waarop rabbijnen deze uitvoerden werd verfijnd, aangepast of uitgebreid met nieuwe principes, vaak door tussenkomst van verschillende profeten.

Na Ḥazrat Dāwūd (ʿalayhis salām) werden tijdens het reciteren van het boek der Psalmen muziekinstrumenten toegevoegd aan de aanbiddingspraktijken.

De fundamenten van de muur die tegenwoordig door joden wordt aangeduid als de Klaagmuur (Wailing Wall) vormen een heilige plaats waar zij bidden, vaak staand voor deze muren.

Bronnen

Al-Khāzin, ʿA. (z.j.). Rūḥ al-Bayān.

• Al-Maḥallī, J., & al-Suyūṭī, J. (z.j.). Tafsīr al-Jalālayn.
• Al-Maḥallī, J., & al-Suyūṭī, J. (z.j.). Ḥāshiyah ʿalā al-Jalālayn.
• Al-Suyūṭī, J. (z.j.). Al-Itqān fī ʿUloom al-Qurʾān.
• Ibn Kathīr, I. (z.j.). Tafsīr Ibn Kathīr.
• Naʿīmī, A. (z.j.). Tafsīr Naʿīmī.
• Qurʾān. (z.j.). Surah Ibrāhīm, 14:52; Surah al-Baqarah, 2:258; Surah as-Sāffāt, 37:97; Surah al-Anbiyāʾ, 21:68–69; Surah al-Aʿrāf, 7:117–118.

Lees ook de geschiedenis van Palestina >>>

De rechtvaardige religie van Hazrat ‘Isa (Jezus) alayhis salām werd in een korte tijd sluipend veranderd door zijn vijanden. Een Jood, genaamd Paulus, beweerde dat hij de religie van ‘Isa alayhis salām verspreidde, echter dat was een leugen. Hij vernietigde de Injīl, die was neergezonden uit de hemel. Later verschenen vier personen die opschreven wat ze hadden gehoord van de twaalf apostelen. Dus werden vier boeken in de naam van de Bijbel samengesteld, maar de leugens van Paulus werden ook opgenomen in die boeken. Hoewel een apostel Barnabas wel correct had opgeschreven wat hij had gehoord en gezien van Hazrat ‘Isa alayhis salām, werd desondanks zijn samengestelde Bijbel ook vernietigd.

In de loop van de tijd namen het aantal verzonnen Injīl toe en werden verschillende Bijbels op verschillende plaatsen gelezen. Constantijn de Grote was een heiden en aanvaarde het christendom. Na de uitbreiding en verbetering van de huidige stad Istanbul gaf hij de stad de naam Constantinopel.

In het jaar 325 werden 319 priesters door Constantijn bijeengeroepen in Nicaea[1] (nu Iznik) waar opdracht werd gegeven om alle Bijbels te verzamelen en een nieuwe Bijbel te schrijven met veel artikels van het heidendom van zijn vroegere godsdienst. Door het accepteren van de Dag van Kerstmis als begin van het jaar richtte hij een nieuwe christelijke religie op.

Gewoonte van de kuffār accepteren is kufr.

Het is geschreven in fiqh boek: “Het tweede type ding die ongelovigen gebruiken zijn de dingen die symptomen van ongeloof zijn, symptomen van het ontkennen de Shari’ah en de islam, en het is voor ons wājib om hen te vernederen. En degene die de kuffār gewoonte nadoet of ze gebruikt wordt een ongelovige.” Ze kunnen niet gebruikt worden, tenzij men met de dood bedreigd wordt of met het afsnijden van iemands ledematen of een andere legitieme redenen zoals ernstige pak slaag en gevangenisstraf. Ook degene die doet of gebruik maakt van een van hun ongeloof tekens of als een grap om mensen aan het lachen te krijgen, wordt een kāfir (ongelovige). Bijvoorbeeld, het is kufr speciale dingen te dragen of gebruiken die door de priesters tijdens de erediensten worden gebruikt. Dit heet Kufr-e-Hukmi. Birghiw-e-Wasiyyet-Namis-e-Sharhi[2]

Het staat geschreven in de basisboeken van fiqh, geschreven door Oelema, dat het dragen van de dingen die eigen zijn aan ongelovigen kufr (ongeloof) is. Radd al-Muhtar ala Ad-Durr al-Mukhtar, deel 5, pagina 481.

“Het zal kufr (ongeloof) zijn om rond de taille een touw als gordel te wikkelen die zunnar[3] wordt genoemd en die wordt gedragen door priesters die het kruis en standbeelden aanbidden; eerbied aan het kruis tonen en beelden laten zien; om een boek te beledigen die de Shari’ah leert; om elke islamitische geleerde te vernederen; te spreken of een woord schrijven dat ongeloof veroorzaakt; als referentie op te geven wat juist dient te worden veracht. Als men één van deze dingen doet zal iemands Imān (geloof) hem verlaten, één op één zal een ongelovige zijn. Birghiw-e-Wasiyyet-Namis-e-Sharhi, pagina 115 en 202

Hazrat Isa (alayhis salām)  

Het is geschreven in Burhān-e-Qati dat Plato in de tijd van’ Isa alayhis salām leefde, maar in Europese geschiedenisboeken staat geschreven dat hij in 347 was overleden vóór de eervolle geboorte van Hazrat Isa alayhis salām, omdat de leer van deze beroemde Griekse filosoof na zijn dood betrouwbaar werd. Echter, Hazrat Isa alayhis salām was heimelijk geboren en na een kort leven in de wereld levend opgenomen in de hemel. Dit was alleen bekend bij de twaalf apostelen en omdat de Isaïs ​​(zijn volgelingen) weinig waren en in afzondering leefden door de eeuwen heen, kon kerstavond[4] niet goed worden bepaald. Samen met het feit dat de verjaardag wordt geschat op 25 december of 6 januari of een andere dag, is het geschreven in de boeken in diverse talen zoals Hasib Bey’s boek Kosmografie[5] en het boek Taqwim-e-Abuzziya, dat de christelijke jaartelling ongeveer vijf jaren mist.

Volgens Imam-e-Rabbāni ‘Quddisa sirruh’ en Burhan-e-Qati ontbreekt meer dan 300 jaar en het verstrijken van de tijd tussen Isa alayhis salām en Profeet Mohammed ﷺ is niet minder dan duizend jaar.

Het is geschreven in hoofdstuk drie deel twee van Mawāhib-e-la Diniyyā: “Ibn-e-Asakir citeert uit Shabi, er zijn 963 jaar tussen Hazrat Isa alayhis salām en Hazrat Mohammed ﷺ.”

Kerstmis vieren

Het vieren van de dag Nawruz[6] en kerstmisnacht zoals de magiërs het doen is om kāfir (ongelovige) te worden. Dit soort dagen hebben geen waarde of het belang in de islam. Het enige dat waardevol en belangrijk is in de islam en die de mens dichter bij Allah Ta’ālā meeneemt is het gehoorzamen en Zijn boodschapper ﷺ. Dit is de weg van de Sahāba en de Ahle-Bayt-e-Izām. De Heilige Qur’ān is gestuurd om op deze manier te begeleiden.

Moge Allah Ta’ālā ons allemaal in de ware manier en weg van Zijn geliefde profeet ﷺ, de Sahāba en de Ahle-Bayt-e-Izām houden! Amien.

Het is geschreven: “Het is harām (verboden) cadeaus te geven onder de mom van deze dagen zoals Nawruz en kerstmis. Durr-ul-Mukhtar, deel 5, blz. 481

Het is kufr (ongeloof) om cadeautjes te geven op feestdagen van de kuffār onder de noemer van die feestdag. Een moslim bijvoorbeeld een ei op paasfeest geeft aan een ongelovige uit eerbied voor die feestdagen wordt hij een ongelovige. Dit is het geval van het kopen van iets op die dagen. Als hij koopt wat hij dagelijks koopt, zal hij geen ongelovige worden. De Nawruz dag is de magiërs feestdag. Het is kufr zich aan sluiten bij de magiërs om hen te imiteren op die dag. Als een moslim die dag viert, zal hij zijn Imān verliezen zonder dat hij het beseft. Fatāwa Bazaziyya

Het is afgeleid van bovenstaande fatwa, dat een moslim die festivals en feesten van ongelovigen zoals Kerstmis dag of nacht of hun Pasen en andere feestdagen imiteert, een ongelovige zal worden.

Het is shirk (afgoderij) hulp te verwachten van de afgoden, beelden en priesters om zich te ontdoen van een ziekte, wat een wijdverbreide praktijk onder moslims is tegenwoordig. Het is ongeloof te vragen aan de afgoden en standbeelden voor wat men nodig heeft.

Allah Ta’ālā openbaart:

يَا أَيُّهَا ٱلَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُواْ ٱلرَّسُولَ وَأُوْلِي ٱلأَمْرِ مِنْكُمْ فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى ٱللَّهِ وَٱلرَّسُولِ إِن كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِٱللَّهِ وَٱلْيَوْمِ ٱلآخِرِ ذٰلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلاً

“O, gij die gelooft, gehoorzaamt Allah en Zijn boodschapper en degenen, die onder u gezag hebben. En indien gij over iets twist, verwijst het naar Allah en Zijn boodschapper, als gij gelooft in Allah en de laatste Dag. Dit is beter en uiteindelijk het beste.” Soera an-Nisā (de vrouwen), H4 vers 59

Tafsir al-Jalālayn: “O, gij die gelooft, gehoorzaamt Allah en gehoorzaamt de Boodschapper ﷺ en de gezagsdragers onder u, dat wil zeggen, heersers, wanneer ze beveel je aan Allah en Zijn boodschapper ﷺ te gehoorzamen. Mocht u twisten, oneens, over alles, verwijst het naar Allah, dat is Zijn Boek, en de boodschapper, terwijl hij leeft, en daarna [verwijzen] om zijn Soenna: met andere woorden, onderzoekt deze [geschillen] met betrekking tot deze twee [bronnen: Heilige Qur’ān en Ahadīth], als je gelooft in Allah en de Laatste Dag; dat de verwijzing naar de twee [bronnen], is het beter voor je dan ruzie of [vast te houden aan] persoonlijke adviezen, en meer uitstekend in interpretatie, op het einde.”

De meeste vrouwen, het feit niet wetende, raken verstrikt in deze Satan’s val. Verwacht hulp van een aantal afgodsnamen van geen betekenis, ze willen zich ontdoen van problemen door middel van hen. Er zijn zeer weinig vrouwen die aan deze hinder kan ontsnappen en die niet een van de tekenen van ongeloof doen. Het meedoen aan de festivaldagen van hindoes [en de kerst nachten en Pasen dagen die Christenen respecteren] en hun gewoonten imiteren op die dagen. Het veroorzaakt allemaal ongeloof!

Op de festivaldagen van ongelovigen gedragen de onwetende moslims, vooral de vrouwen, zich zoals ongelovigen het doen en denken. Op die festivaldagen sturen moslims geschenken aan elkaar zoals ongelovigen het doen op die dagen; zij ornamenten hun meubels en maaltijd tafels als ongelovigen. Ze onderscheiden die avonden uit andere nachten. Al deze activiteiten zijn shirk, dus ongeloof.

Allah Ta’ālā verklaart

مَا تَعْبُدُونَ مِن دُونِهِ إِلاَّ أَسْمَآءً سَمَّيْتُمُوهَآ أَنتُمْ وَآبَآؤُكُمْ مَّآ أَنزَلَ ٱللَّهُ بِهَا مِن سُلْطَانٍ إِنِ ٱلْحُكْمُ إِلاَّ للَّهِ أَمَرَ أَلاَّ تَعْبُدُوۤاْ إِلاَّ إِيَّاهُ ذٰلِكَ ٱلدِّينُ ٱلْقَيِّمُ وَلَـٰكِنَّ أَكْثَرَ ٱلنَّاسِ لاَ يَعْلَمُونَ

“Gij aanbidt naast Allah niets, dan ijdele namen die je hebt uitgedacht, jij en uw vaderen; Allah heeft daar geen gezag voor neergezonden. De beslissing berust bij Allah alleen. Hij heeft bevolen dat je naast Hem niets zult aanbidden. Dit is de juiste godsdienst, maar de meeste mensen beseffen het niet.” Soera Yusuf, H12, vers 40

Nieuwjaar

Muharram nacht is de eerste nacht van de maand Muharram en het begin van het Nieuwjaar van de moslims, dat wil zeggen van de Hijri jaar (H).  

Ongelovigen vieren Kerstmis op de eerste avond van januari, dat is de dag van hun nieuwe jaar. Zij begaan de acties van ongeloof onder bevel van de christelijke religie. Zij aanbidden op die avond. En, moslims feliciteren ook op hun nieuwe jaar dag en nacht elkaar door of het uitwisselen van wenskaarten. Ze bezoeken elkaar geef aan elkaar geschenken. Ze vieren de Nieuwjaar met tijdschriften en kranten. Ze sturen hun gebeden, zodat het nieuwe jaar gunstig en voorspoedig voor hen en voor alle moslims zal zijn. Ze bezoeken hun ouders en de Schriftgeleerden bij hun huizen en krijgen hun zegeningen. Op die dag trekken ze zetten nieuwe kleding aan alsof het een dag van ied is. Ze geven aalmoezen aan de armen.

Besluit

Imam Muhammad Ghazālī, Imam Ahmad Rabbāni en vele andere islamitische superieuren studeerden de Griekse filosofie, arresteerde het in stukken en onthulde hoe onwetend, dom en agnostisch die filosofen waren.

De christenen vieren moslim feestdagen niet. En, moslims hebben een heilige leven en dienen dus in geen enkele vorm mee te doen aan feestelijkheden van niet-moslims.

[1] De stad Nicea werd rond 310 v. Chr. gesticht door Antigonus I Monophthalmus die de stad Antigoneia noemde. (bron: Wikipedia)

[2] Mohammed Birghiewie Bey zijn vader is Ali. Hij werd geboren in Balikesir (is in de Marmara regio van Turkije) in 928 en stierf aan de pest in 981 H. Zijn waardevolle boeken zijn Birghiw-e-Wasiyyet-Namis-e-Sharhi, Tariqat, Awamil, ‘Izhar en anderen.

[3] Dat wil zeggen twee touwen die elkaar snijden waardoor rechte hoeken ontstaan.

[4] Dat wil zeggen zijn verjaardag.

[5] Bewerkt in 1333 H (1915)

[6] Dag van het Perzische nieuwe jaar valt op 22 maart.

Binnen de islamitische geschiedenis hebben zich diverse stromingen ontwikkeld die afweken van de leer van Ahl al-Sunnah wa-l-Jamāʿah. Sommige daarvan, zoals de Kharijieten en hun afsplitsingen, waaronder de Ibadiyya en later het Yazidisme, vertoonden extreme opvattingen over geloof, zonde en sociale orde. Deze groepen ontstonden uit politieke conflicten en religieuze interpretaties, maar ontwikkelden zich tot sektarische bewegingen met eigen rituelen, leerstellingen en maatschappelijke structuren. In deze bijdrage wordt hun oorsprong, ontwikkeling en theologische beoordeling besproken aan de hand van klassieke soennitische bronnen.

De Kharijieten, Ibadiyya en Yazidi ‘s: een historisch-theologische analyse

Zoals beknopt vermeld in Taʿrīfāt van Sayyid Sharīf al-Jurjānī en uitvoerig behandeld in Al-Milāl wa-l-Niḥāl van al-Shahrastānī, bestond de Kharijitische stroming uit zeven hoofdgroepen. Eén daarvan is de Ibadiyya-groep, die haar naam ontleent aan ʿAbdullāh ibn ʿIbād. Deze man verliet Ḥazrat ʿAlī (raḍiyAllāhu ʿanhu) nadat deze een overeenkomst sloot met Ḥazrat Muʿāwiyah (raḍiyAllāhu ʿanhu) via bemiddeling. Ibn ʿIbād vestigde zich in Tripoli (Afrika), waar hij de Ibadiyya-sekte stichtte. Zijn volgelingen kwamen in opstand tegen de kalief en veroverden Tripoli in 153 Hijri. Zij beschouwden andere moslims als ongelovigen, verklaarden het geoorloofd om eigendommen van moslims te confisqueren in oorlogstijd, en stelden dat het begaan van grote zonden iemand buiten de islam plaatst. Ook Ḥazrat ʿAlī en vele metgezellen van de Profeet ﷺ werden door hen als ongelovigen beschouwd. Een latere invloedrijke figuur was ʿAbd al-ʿAzīz ibn Ibrāhīm (1129–1222 Hijri/ 1717–1808 n.Chr.), auteur van Kitāb al-Nīl, dat leidde tot een toename van Ibadiyya-aanhangers in Algerije. Ook het werk Qawāʿid al-Islām van Ismāʿīl Jilātī (gest. 749 Hijri/ 1349 n.Chr.), gedrukt in Egypte, wordt door hen hoog gewaardeerd.

De Kharijieten

De Kharijieten (al-Khawārij) vormen een van de vroegste en meest radicale afscheidingsbewegingen binnen de islamitische geschiedenis. Hun oorsprong ligt in de politieke onenigheid over het arbitrageproces tussen Ḥazrat ʿAlī (raḍiyAllāhu ʿanhu) en Ḥazrat Muʿāwiyah (raḍiyAllāhu ʿanhu) na de Slag bij Ṣiffīn (37 Hijri/ 657 n.Chr.). De Kharijieten verwierpen elke vorm van bemiddeling en verklaarden dat alleen Allāh het oordeel toekomt (lā ḥukma illā li-llāh). Deze ideologische breuk leidde tot een gewelddadige en takfir-gerichte stroming die andere moslims als ongelovigen bestempelde op basis van zonde en politieke keuzes. Hun invloed reikte tot diverse subgroepen, waaronder de Ibadiyya, en hun leerstellingen vormden een precedent voor latere extremistische bewegingen.

De Ibadiyya-sekte

De Ibadiyya is een vroege afsplitsing van de Kharijieten, ontstaan in de eerste eeuw van de islamitische jaartelling. De stroming is genoemd naar ʿAbdullāh ibn ʿIbād, die zich afscheidde van Ḥazrat ʿAlī (raḍiyAllāhu ʿanhu) na diens arbitrage met Ḥazrat Muʿāwiyah (raḍiyAllāhu ʿanhu). Hoewel de Ibadiyya zich later distantieerde van de extremistische takfir-opvattingen van de Kharijieten, behield zij fundamentele kenmerken zoals het verwerpen van zondige leiders en het legitimeren van opstand tegen hen. De beweging vestigde zich in Tripoli en breidde zich uit naar Noord-Afrika en Oman. Binnen de soennitische traditie wordt de Ibadiyya beschouwd als een sektarische groepering die afwijkt van de leer van Ahl al-Sunnah wa-l-Jamāʿah, met name door haar oordeel over zondaars en metgezellen van de Profeet ﷺ.

De Yazidi ‘s

De Yazidi ‘s vormen een religieuze minderheid met wortels in Noord-Irak, die bekendstaat om haar syncretische geloofssysteem. Hun leerstellingen combineren elementen uit de islam, het christendom, het zoroastrisme en lokale tradities. Binnen de islamitische orthodoxie worden zij echter beschouwd als buiten de grenzen van de islam, onder andere vanwege hun verering van een entiteit die zij aanduiden als de “pauwengel” (Malak Ṭāwūs), die in soennitische bronnen wordt geïdentificeerd met Iblīs. Hun rituelen, zoals zonaanbidding, het bezoeken van graven als ḥajj, en het verbod op lezen en schrijven, wijken fundamenteel af van de islamitische aanbiddingspraktijken. Klassieke soennitische werken zoals Bahjat al-Fatāwā, Bāriqah en Ḥadīqah kwalificeren de Yazidi ‘s als ongelovigen vanwege hun uitspraken en praktijken die strijdig zijn met de leer van Ahl al-Sunnah wa-l-Jamāʿah.

Toelichting: afgeleide groepen en het ontstaan van Yazidisme

De Ibadiyya splitste zich in vier subgroepen. De volgelingen van Yazīd ibn Anīsah werden Yazidiyya genoemd. Zij geloofden dat een profeet uit Perzië zou verschijnen, aan wie een hemels boek zou worden geopenbaard. Deze profeet zou voortkomen uit de religie van Mohammed ﷺ, zich aansluiten bij de Sabīʿiyya-groep en sterren aanbidden. Volgens hun leer wordt elke zondaar, ongeacht de ernst van de zonde, als ongelovige beschouwd.

Volgens Shaykh ʿAmawī, een Yazidi-leider die in maart 1385 Hijri (1966 n.Chr.) van Irak naar Anatolië kwam, was de grondlegger van het Yazidisme een Syriër genaamd ʿAdī. Hij vluchtte voor de onderdrukking van de Abbāssiden en vestigde zich in de vallei van Ladesh, in het gebergte ten noorden van Irak. Daar stichtte hij de religie ʿAdawiyya, die zich onder Koerden en Arabieren verspreidde en later bekend werd als Yazidisme. ʿAdī stierf in 550 Hijri (1154 n.Chr.) op tachtigjarige leeftijd. Zijn opvolgers waren Adī II, diens neef Shaykh Ḥasan, en latere leiders. Onder Shaykh Ḥasan groeide de gemeenschap tot circa 80.000 volgelingen.

Het Yazidisme is een syncretische religie met elementen uit islam en christendom. Hun heilige boek Kitāb al-Jalwa, geschreven in Arabisch en Koerdisch, werd in 1331 Hijri (1913 n.Chr.) in het Duits vertaald door Maximilian Butner. Yazidi ’s aanbidden Satan, die zij aanduiden als “engel” en “pauw”. Zij geloven dat de duivel verantwoordelijk is voor rampen en vereren hem uit vrees. Wie bij de duivel zweert, wordt door hen gedood.

Rituelen en maatschappelijke positie

Yazidi ‘s kennen geen islamitische geloofs- of aanbiddingspraktijken. Zij noemen het bezoeken van graven in het dorp Badir (vallei van Ladesh) hun ḥajj, dat plaatsvindt in september. Dagelijks richten zij zich bij zonsopgang tot de zon, kussen de grond waar het eerste licht valt, en smeken bij zonsondergang. Deze rituelen noemen zij ṣalāh en aanbidding. In januari vasten zij drie dagen, wat zij eveneens aanduiden als islamitisch vasten. Door deze terminologie worden zij soms ten onrechte als moslims beschouwd.

Het is binnen hun gemeenschap verboden om te leren lezen of schrijven, wat leidt tot wijdverspreide onwetendheid. Ook het scheren van de baard wordt als zondig beschouwd. Tegen deze religie, die volgens islamitische bronnen leidt tot wereldlijk en eeuwig lijden, ondernam Zangī ʿImād al-Dīn, de amīr van Mosul, als eerste actie. Hij zond zijn commandant Badr al-Dīn Luʾluʾ tegen Shaykh Ḥasan, wat leidde tot verspreiding van de Yazidi ‘s.

Volgens Shaykh ʿAmawī zijn er tegenwoordig circa tien miljoen Yazidi ‘s, verspreid over Irak, Syrië, Jemen, Azerbeidzjan, Turkije en India. Door hun onwetendheid zijn zij vatbaar voor ideologische propaganda, waaronder het communisme. ʿAmawī beweerde dat er drie miljoen communistische Yazidi ‘s in Rusland waren, en dat Yazidi ‘s betrokken waren bij de communistische opstand tegen de regering van ʿAbd al-Salām in Irak.

Yazīd, de Omayyadische kalief, heeft geen historische of religieuze band met deze groep. Hun huidige leider, Shaykh ʿAmawī, werd in 1930 in Ladesh geboren en is generaal in het Iraakse leger. Hij nam deel aan militaire operaties tegen islamitische Koerden in Irak.

Juridische en theologische beoordeling

In Bahjat al-Fatāwā staat geschreven: “In Bagdad zijn er velen die zichzelf moslims noemen, maar zij verklaren het verboden als toegestaan, aanbidden de zon en vereren de duivel. Zij komen in opstand tegen de Ūlū al-Amr en praktiseren rituelen van ongeloof. Hun woonplaats is Dār al-Ḥarb. Indien hun mannen tijdens strijd tegen moslimsoldaten tot de islam toetreden, zullen zij niet worden gedood. Indien hun vrouwen hun ongeloof opgeven, is het toegestaan om gemeenschap met hen te hebben als jāriyah.”

In de werken Bāriqah en Ḥadīqah wordt gesteld dat Yazidi ‘s ongelovigen zijn, onder andere vanwege hun uitspraak: “Er zal een profeet verschijnen in Iran.”

Bronnen

• Al-Ghumnī, ʿAbd al-Raḥmān. (z.j.). Al-Bāriqah.
• Al-Jurjānī, S. S. (z.j.). Al-Taʿrīfāt. Dār al-Kutub al-ʿIlmiyya.
• Al-Nabhānī, Yūsuf. (z.j.). Al-Ḥadīqah al-Nadiyyah.
• Al-Shahrastānī, M. (1984). Al-Milāl wa-l-Niḥāl. Dār al-Maʿrifah.
• Bahjat-ul-Fatāwā. (z.j.). Bahjat-ul-Fatāwā. Diverse edities.
• Butner, M. (1913). Kitāb al-Jalwa (Duitse vertaling).
• Ibn Ibrāhīm, ʿAbd al-ʿAzīz. (z.j.). Kitāb al-Nīl. Algerijnse uitgave.
• Jilātī, Ismāʿīl. (z.j.). Qawāʿid al-Islām. Egyptische druk.

Wat is Imān en wat is kufr?

1. Imān (geloof, overtuiging) is om elk woord van de Profeet Mohammed ﷺ als de absolute waarheid te aanvaarden en van harte te getuigen van de realiteit en waarheid van de Profeet Mohammed ﷺ.
2. Iemand die het bovenstaande in acht neemt, zou een moslim worden genoemd, dat wil zeggen als een van zijn woorden, daden of voorwaarden Allāh Ta’ālā en Zijn Rasool ﷺ niet verwerpt, beledigt of vervalst.
3. Als je één aspect verwerpt, waarvan je weet dat daarin geloven deel uitmaakt van de islam, dan is dit kufr (ongeloof). Bijvoorbeeld, het verwerpen van Qiyāmah, Engelen, Jannat, Dozakh, Hisāb, of niet geloven dat Salāh, Saum, Zakāt of Hajj farz (verplicht) is zou iemand uit de plooien van de islam halen en wordt hij kāfir (ongelovige).
4. Het is ook kufr om niet te geloven dat de Heilige Qur’ān de Woorden van Allāh Ta’ālā zijn.
5. De Heilige Ka’aba, de Heilige Qur’ān of één van de Profeten of Engelen beledigen is ook kufr.
6. Door een van de Sunnat te degraderen (acties van de Heilige Profeet Mohammed ﷺ, om grappen te maken over de bevelen van de Shari’ah [islamitische wet] of het verwerpen of zelfs twijfelen dat het niet waar is, of enige bekende en erkende aspecten van de islam is ook zeker kufr.
7. Om een moslim te zijn moet je samen met geloof ook je status als moslim kenbaar maken.
8. Men moet zijn geloof verpanden, tenzij er een moeilijkheid is. Bijvoorbeeld, u kunt niet spreken als het zou betekenen dat u uw leven verliest of een deel van het lichaam zou verliezen, dan is het niet nodig om uw geloof met uw tong te erkennen. Het is echter altijd het beste en een middel tot grote beloning om niets tegen de islam in te zeggen, zelfs niet om je leven te redden.
9. Door handelingen uit te voeren die tekenen van kufr zijn word je herkend als een kāfir. Bijvoorbeeld, het dragen van een “Janeo” (een draad gedragen door hindoes) of het hebben van een haarlok (paardenstaart voor mannen) zoals de boeddhisten, of het dragen van een kruis zijn allemaal acties van kufr.          

Welke aspecten maken van een persoon een moslim?

1. Voor een persoon om moslim te worden, is het noodzakelijk dat hij of zij de islam als de ware religie erkent en geen van de noodzakelijke islam aspecten verwerpt. Een persoon mag ook geen overtuigingen hebben die tegenstrijdig zijn of tegen de noodzakelijke aspecten van de religie indruisen (Zaruriyāt-e-Dīn).
2. Een moslim moet al diegenen liefhebben en respecteren die de geliefde zijn van Allāh Ta’ālā en Zijn Profeet Mohammed ﷺ, ook al is die persoon je vijand.
3. Hij moet al diegenen die Allāh Ta’ālā en Zijn Profeet Mohammed ﷺ niet respecteren en haten, geen contact mee onderhouden, zelfs als die persoon je geliefde zoon is.
4. Sayyidena RasoolAllāh ﷺ verklaart: “Iemand die Allāh Ta’ālā liefheeft, iedereen haat vanwege Allāh, aalmoezen uitgeeft voor Allāh en zich beheerst voor Allāh, heeft inderdaad zijn Imān voltooid.”
5. Als de persoon niet de kennis heeft over alle noodzakelijke aspecten van de religie, dus zelfs als hij een complete en volkomen analfabeet is, moet hij geloven in de islam en in de Boodschapper ﷺ van de islam en geen overtuigingen hebben die indruisen tegen de noodzakelijke aspecten van de islam. (Zaruriyāt-e-Dīn)
6. Als iemand de Kalima (onderwerping aan de islam) niet goed kan uiten, dan is hij nog steeds een moslim en geen kāfir. Daarom, als hij Salāh, Saum, Hadj, etc. mist, zal hij een ernstige zondaar zijn, maar hij zal een moslim blijven. Dit komt omdat daden geen deel uitmaken van het geloof.
7. Iets wat harām (verboden) is als halāl (toegestaan) aannemen, en iets war halāl is als harām accepteren is kufr.

De waarde van Imān

1. Zolang een moslim niet houdt van de verheven Profeet ﷺ zal zijn aanbidding van Allāh Ta’ālā vruchteloos en afgewezen zijn, al bidt hij zijn hele leven.
2. Talloze Yogi’s, monniken en kluizenaren gaan in afzondering en brengen hun leven door in de herinnering aan de Schepper. Sommigen van hen geven zich zelfs over aan de Zikr van “La ilāha illAllāh” (er is geen ander dan Allāh Ta’ālā waar aanbeden te worden), maar ze respecteren en houden niet van RasoolAllāh ﷺ. Welk voordeel heeft dan zo’n Ibādah (aanbidding)? Allāh Ta’ālā openbaart in de Heilige Qur’ān: “Welke daden ze ook hebben verricht, ik heb ze allemaal vernietigd.” (Para 19: Ruku 1)       

De geldigheid van Imān hangt af van twee belangrijke punten

1. Respect voor RasoolAllāh ﷺ en
2. Om van hem te houden, boven alle schepping in het universum.

Als iemand op enig moment ook maar het geringste gebrek aan respect toont voor de status van Sayyidena Muhammadur RasoolAllāh ﷺ, dan mag er geen atoomklein liefde en respect voor die persoon in je hart blijven. Deze persoon kan iedereen zijn van wie je houdt en respecteert, bijvoorbeeld je vader, ustaaz (leraar), kinderen, broer, murshid (spirituele leraar), moulvi, moefti, hāfiz, docent, Imām of vrienden, enz. Zo iemand moet volledig worden gescheiden van familie en soenniet gemeenschap. Zijn naam zou je veel ongemak moeten bezorgen. Zijn kennis of status moet absoluut worden afgewezen en verworpen. Als je zijn belediging van RasoolAllāh ﷺ accepteerde of in acht nam, goede vriendschap met hem onderhield, hem niet als een gemeen persoon zag, moet je controleren waar je staat in de status van Imān!          

Standvastigheid in geloof

1. Verlossing hangt af van het feit dat elk geloof van de Ahle Sunnah wa al-Jamā’ah zo standvastig is dat men standvastig zal blijven, zelfs als de hemel en de aarde verdwijnen.
2. Men moet te allen tijde grote angst hebben voor zijn geloof. De ulema van de Islam zeggen: “Iemand die niet vreest dat zijn Imān weggenomen kan worden, zou ontdaan worden van zijn Imān op het moment van de dood.”
3. Sayyidena Umar Farooq (radi Allāhu anhu) zei: “Als een stem uit de lucht roept dat alle mensen van de aarde op één na vergeven zijn, zou ik vrezen dat ik degene zou zijn, en als de stem roept dat alle mensen op aarde bewoners van de hel zijn, op één na, zal ik hopen dat ik degene ben.” De status van “khauf” (angst) en “raja” (hoop) moet een evenwicht hebben zoals weergegeven door Sayyidena Umar Farooq (radi Allāhu anhu).          

Wat is shirk (polytheïsme)?

1. Shirk (polytheïsme) is om in iemand anders als de Heer te geloven behalve Allāh Ta’ālā of om in iemand anders te geloven die waard is om aanbeden te worden behalve Allāh Ta’ālā. Dit is het ergste type kufr.
2. Met uitzondering van kufr zijn alle andere zonden naar de Wil van Allāh Ta’ālā. Wat Hij ook wil, Hij zal vergeven.
3. Een moslim wordt geen kāfir als hij een grote zonde begaat, hij blijft moslim. Als hij sterft zonder tauba (berouw te tonen), zal hij nog steeds Jannah verkrijgen, of het nu na het ondergaan van zijn straf is of het verkrijgen van vergeving. Deze vergeving kan worden verkregen op de Genade van Allāh Ta’ālā Wil of op voorspraak van de Heilige Profeet ﷺ.

De orde van iemand die om vergeving vraagt voor een ongelovige

Wie een du’ā (smeekbede) van vergeving verricht voor een dode kāfir, of een kāfir noemt als iemand die vergeven is of een Jannati, of als iemand een dode hindoe een “Bekanth Baashi” (Jannati) noemt, is zelf kāfir geworden.

Bron: Noore Madinah

In Munjid staat geschreven: “De groep genaamd Jehova’s Getuigen, opgericht door een Amerikaan, Charles Russel in 1289 Hijri [1872 na Christus], is een ketterse groep. Hij kende nieuwe betekenissen toe aan de Bijbel met zijn eigen interpretatie.” Ze worden ten onrechte Jehova’s Getuigen genoemd. Het hoofdkwartier van deze missionaire organisatie, die financiële hulp belooft aan de kiezers van hun sekte, bevindt zich in Zürich, Zwitserland.

Inleiding

We zullen helemaal aan het begin zeggen dat de boeken van de Ahle Sunnat Ulema niets vermelden in de naam van de salafistische of van een Salafiyya mazhab. Deze namen, gesmeed door de Wahhābis en door de la-Mazhabi, zijn begonnen zich onder de Turken te verspreiden als een gemeenschappelijke aanvulling op de boeken geschreven door de la-Mazhabi en vertaald van het Arabisch naar het Turks door onwetende mannen van Dīn. Volgens hen is “Salafiyya de naam van de mazhab die door alle soennieten werd gevolgd voordat de mazhab van Ashariyya en Maturidiyyah werden gesticht. Zij waren de volgelingen van de Sahāba en de Tābi’īn. De Salafiyya mazhab is de mazhab van de Sahāba, de Tābi’īn en de Tāba-Tābi’īn. De vier grote Imāms waren verbonden aan deze mazhab. Het eerste boek ter verdediging van de Salafiyya mazhab werd geschreven door al-Imām al-Azam en hees Fiqh al-akbar. Imām al-Ghazālī stelt in zijn boek Iljam-ul-Awam ‘ani-l-kalām dat de Salafiyya mazhab zeven essentiële zaken heeft. De mutakh’khirin ‘s ‘ilm al-kalām begint met de verschijning van al-Imām al-Ghazālī. Na het bestuderen van de mazhab van de eerdere ‘ulema’ van kalām en de ideeën van islamitische filosofen, maakte al-Imām al-Ghazālī veranderingen in de methoden van ilm al-kalām. Hij voegde filosofische onderwerpen toe aan ilm al-kalām om ze te weerleggen. Al-Radi en al-Amidi voegden kalām en filosofie samen en maakten hen tot één tak van kennis. En al-Baidāwi maakte kalām en filosofie onafscheidelijk. De mutakh’khirin ‘s ‘ilm al-kalām voorkwam de verspreiding van de Salafiyya mazhab.

Ibn Taymiyya en Ibn al-Qayyim al-Jawziyya

Ibn Taymiyya en zijn discipel, Ibn al-Qayyim al-Jawziyya, probeerden de Salafiyya mazhab te verrijken. Later braken de salafistische mazhab in twee delen: de vroege salafistischen gingen niet in op details over de eigenschappen van Allāh Ta’ālā Allāh Ta’ālā of de nassen van mutashābih; de latere salafistischen waren geïnteresseerd in details. Deze zaak valt behoorlijk op bij de latere salafistischen, zoals Ibn Taymiyya en Ibn al-Qayyim al-Jawziyya. De eerste en de laatste salafistische salafistischen worden de Ahle Sunnat al-Khāsa genoemd. De Ahle Sunnat ‘ulema van kalām interpreteerde enkele van de nassen, maar de Salafiyya is ertegen. Door te stellen dat Allāh’s gezicht en Zijn komst anders zijn dan de gezichten van mensen en hun komst, verschilt de Salafiyya van de Mushabbiha.

Het is niet juist om te zeggen dat de Mazhab van al-Ash’ari en al-Maturidi later werden gesticht. Deze twee grote Imāms legden de kennis van itiqād en Imān uit zoals die door de Salaf as-Sālihīn werd gecommuniceerd. Ze rangschikten het in klassen en publiceerden het nadat ze het begrijpelijk hadden gemaakt voor jongeren. Imām al-Ash’ari bevindt zich in al-Imām Shafi’ī keten van discipelen. En Imām al-Maturidi is een grote schakel in al-Imām al-Azam Abu Hanīfa keten van discipelen. Al-Ash’ari en al-Maturidi kwamen niet uit de gemeenschappelijke Mazhab van hun meesters; ze vonden geen nieuwe mazhab uit. Deze twee en hun leraren en de Imāms van de vier Mazhab hadden één gemeenschappelijke Mazhab; de Mazhab bekend onder de naam van de Ahle Sunnat wal-Jamaat. Het zou juister zijn om het een firqa (groep) te noemen. De overtuigingen van de mensen van deze groep zijn de overtuigingen van de Sahāba, de Tābi’īn en de Tāba-Tābi’īn. Het boek Fiqh al-akbar, geschreven door al-Imām al-Azam Abu Hanīfa, verdedigt de Mazhab van de Ahle Sunnat. Het woord Salafiyya komt niet voor in dat boek of in het boek van Imām al-Ghazālī, Iljam al-Awam ‘ani-l-kalām. We hebben die twee boeken vaak gelezen. Qawl al-fasl, een van de verklaringen van het boek Fiqh al-akbar, heeft meer dan vierhonderd pagina’s en onderwijst de Mazhab van de Ahle Sunnat en beantwoordt de ketterse groepen en filosofen. Denkend dat de boeken Qawl al-fasl en Iljam erg nuttig zouden zijn, hebben we ze per offset gereproduceerd. Hakikat Kitabevi heeft ze een tweede keer per offset drukmethode geprint met dezelfde folies. Imām al-Ghazālī zegt in zijn boek Iljam-al-Awam: “In dit boek zal ik uitleggen dat de Mazhab van de Salaf gelijk en correct is. Ik zal uitleggen dat degenen die het niet eens zijn met deze Mazhab houders zijn van bid’ah. De Mazhab van de Salaf betekent de Mazhab die in handen is van de Sahāba en de Tābi’īn. Er zijn zeven essentiële dingen in deze Mazhab.” Zoals kan worden waargenomen, geeft het boek Iljam de zeven essenties van de Mazhab van de Salaf. Zeggen dat zij de essentie van de salafistische is, is de tekst verdraaien en Imām al-Ghazālī belasteren. Zoals in alle boeken van de Ahle Sunnat, is het geschreven na de woorden “Salaf” en “Khalaf’ in het gedeelte over getuigen in het boek Durr-ul-Mukhtar, een zeer waardevol boek van fiqh: ” “Salaf’ is een epitheton voor de Sahāba en de Tābi’īn.

Salaf as-Sālihīn en Tāba’ at-Tābi’īn

Ze worden ook wel de Salaf as-Sālihīn genoemd. En die ‘ulema’ van de Ahle Sunnat die de Salaf as-Sālihīn opvolgen, worden de ‘khalaf‘ genoemd. Ook de Tāba’ at-Tābi’īn zijn opgenomen in de Salaf as-Sālihīn. Imām al-Ghazālī, Imām ar-Radi en Imām al-Baidāwi, die vooral geliefd en geëerd werden door de ‘ulema’ van tafsir, waren allemaal in de Mazhab van de Salaf as-Sālihīn. Groepen bid’ah die in hun tijd verschenen vermengden ‘ilm al-kalām met filosofie. In feite hebben ze hun geloof gebaseerd op filosofie. Het boek Al-Milāl wa-n-Nihāl geeft gedetailleerde informatie over de overtuigingen van die corrupte groepen. Terwijl ze de Mazhab van de Ahle Sunnat verdedigden tegen die corrupte groepen en hun ketterse ideeën weerlegden, gaven deze drie Imāms uitgebreide antwoorden op hun filosofie. Maar het geven van deze antwoorden betekent niet dat de filosofie wordt vermengd met de Mazhab van de Ahle Sunnat. Integendeel, ze zuiverden de kennis van kalām uit de filosofische gedachten die erin geïnterpoleerd waren. Er is niet één filosofische gedachte of filosofische methode in het werk van al-Baidāwi of in de tafsir van Shaikh-zada, die de meest waardevolle tafāsir is. Het is een zeer snode laster om te zeggen dat deze verheven Imāms de filosofie hebben overgenomen. Dit stigma werd voor het eerst gehecht aan de ‘ulema van de Ahle Sunnat door Ibn Taymiyya, in zijn boek Wasita. Bovendien, om te stellen dat Ibn Taymiyya en zijn discipel Ibn al-Qayyim al-Jawziyya probeerden de Salafiyya mazhab te verrijken, is het onthullen van een zeer belangrijke crux waar degenen die op de goede weg zijn en degenen die op het verkeerde pad zijn afgeweken van elkaar verschillen. Vóór die twee mensen was er geen Salafiyya mazhab, noch zelfs het woord “Salafiyya”; hoe kon men zeggen dat ze het probeerden te verrijken? Vóór die twee was er maar één echte Mazhab, de Mazhab van de Salaf as-Sālihīn, die de Ahle Sunnat wal- Jamaat werd genoemd.

Ibn Taymiyya corrumpeerde deze ware Mazhab, verzon vele bid’ah ‘s en veroorzaakte het verschijnen van de overlast van het Wahhābisme. De bron van de boeken, de woorden, de ketterse en corrupte gedachten van de hedendaagse Wahhābis, la-Mazhabi en religiehervormers zijn slechts de bid’ah verzonnen door Ibn Taymiyya. Om moslims te misleiden en de jeugd ervan te overtuigen dat ze op de goede weg zijn, bedachten deze ketters een afschuwelijke strategie; ze vervalsten de naam “Salafiyya” van de “Salaf as-Sālihīn” om Ibn Taymiyya’s bid’ah en corrupte ideeën te rechtvaardigen en de jeugd in zijn kielzog te drijven; ze hechtten de stigma’s van filosofie en bid’ah aan de islamitische ‘ulema’, die de opvolgers zijn van de Salaf as-Sālihīn, en ze verweten hen dat ze het niet eens waren met hun verzonnen naam, Salafiyya; ze stelden Ibn Taymiyya naar voren als een mujtahid, als een held die de Salafiyya reanimeerde. Eigenlijk verdedigde de ‘ulema’ van de Ahle Sunnat, die de opvolgers zijn van de Salaf as-Sālihīn, de leer van de itiqād van de Ahle Sunnat, de Mazhab van de Salaf as-Sālihīn. Ze meldden ook in de boeken die ze tot onze tijd hebben geschreven en die ze vandaag de dag nog steeds schrijven dat Ibn Taymiyya, Shawkani en dergelijke en ook Wahhābis het niet eens zijn met de weg van de Salaf as-Sālihīn en moslims hebben afgedwaald naar het verderf en de hel.

Degenen die de boeken At-Tawassuli bi-n-Nabi wa Jahalatu-l-Wahhābiyyin en ‘Ulema’ al-Muslimin wal-Wahhābiyyun en het boek Shifa’ as-Suqam en het voorwoord, Tathir al-fu’ad min danis-il-itiqad, lezen, zullen zich realiseren dat de mensen die de corrupte overtuigingen hebben uitgevonden die de Nieuwe Salafiyya worden genoemd, moslims naar het verderf leiden en de islam van binnenuit vernietigen.

De laatste tijd klinken sommige monden opnieuw met de roep ‘salafistisch’. Elke moslim zou heel goed moeten weten dat de islam geen pad bevat dat de Salafiyya mazhab wordt genoemd. Er is alleen de Mazhab van de Salaf as-Sālihīn in de islam. De Salaf as-Sālihīn zijn de moslims van de eerste twee islamitische eeuwen, die werden geprezen in hadīth. De Mazhab van deze eervolle mensen wordt de Mazhab van de Ahle Sunnat wal Jamā’ah genoemd. Deze Mazhab is de Mazhab van Imān, de leerstellingen van het geloof. De Imān die door de Sahāba en door de Tābi’īn werd vastgehouden, was dezelfde. Er was geen verschil tussen hun overtuigingen. Tegenwoordig bevinden de meeste moslims op aarde zich in de Mazhab van de Ahle Sunnat. Alle tweeënzeventig ketterse groepen van bid’ah verschenen na de tweede eeuw van de islam. Stichters van sommigen van hen leefden voor hen, maar het was na de Tābi’īn dat hun boeken werden geschreven, ze verschenen in groepen en trotseerden de Ahle Sunnat.

Rasūlullāh ﷺ predikte het geloof van de Ahle Sunnat.

De Sahāba ontleenden deze leringen van Imān aan deze bron. En de Tābi’īn leerden op hun beurt deze leringen van de Sahāba. En van hen leerden hun opvolgers hen. Zo bereikten de leringen van de Ahle Sunnat ons door transmissie en tawātur. Deze leringen kunnen niet worden onderzocht door redeneringen. De geest kan ze niet veranderen. De geest kan alleen maar helpen ze te begrijpen. Dat wil zeggen, de geest is nodig om ze te begrijpen, om te beseffen dat ze goed zijn en om hun waarde te kennen. Alle Ulema van de hadīth hielden vast aan het geloof van de Ahle Sunnat. De Imāms van de vier Mazhab van daden waren ook in deze Mazhab. Ook al-Maturidi en al-Ash’ari, de twee Imāms van ons Mazhab-geloof, waren in de Mazhab van de Ahle Sunnat. Beide Imāms verkondigden deze Mazhab. Ze verdedigden deze Mazhab altijd tegen ketters en tegen materialisten, die vastzaten in de moerassen van de oude Griekse filosofie. Ze leefden in verschillende tijden, en aangezien de manieren van denken en gedragen van de daders die ze hadden ontmoet verschillend waren, waren de gebruikte verdedigingsmethoden en de antwoorden van deze twee grote Ulema van de Ahle Sunnat verschillend. Maar dit betekent niet dat ze in verschillende Mazhab thuishoorden. Honderdduizenden diep geleerde ‘ulema en Awliya die na deze twee verheven Imāms hun boeken bestudeerden en in consensus verklaarden dat ze beiden tot de Mazhab van de Ahle Sunnat behoorden. De Ulema van de Ahle Sunnat namen de Nass (āyat en hadīth met duidelijke betekenissen) met hun voor de hand liggende betekenissen. Dat wil zeggen, ze gaven de āyat al-Karims en hadīth hun schijnbare betekenissen, en veranderden deze betekenissen niet tenzij het nodig was. En ze hebben nooit veranderingen aangebracht op basis van hun persoonlijke kennis of meningen. Maar degenen die tot ketterse groepen en de la-Mazhabi behoorden, aarzelden niet om de leringen van Imān en aanbiddingen te veranderen zoals ze hadden geleerd van Griekse filosofen en van schijnwetenschappers, die de tegenstanders van de islam waren.

Ottomaanse Staat

Toen de Ottomaanse staat, de bewaker van de islam en de dienaar van de Ahle Sunnat, instortte en bezweek voor eeuwen van verzinsels van vrijmetselaars, missionarissen en het snode beleid van het Britse Rijk, dat al hun materiële krachten mobiliseerde, greep de la-Mazhabi de kans. Met duivelse leugens en strategieën begonnen ze de Ahle Sunnat aan te vallen en de islam van binnenuit te slopen, vooral in die landen waar de Ulema van de Ahle Sunnat niet vrijuit mogen praten, bijvoorbeeld Saoedi-Arabië. De ontelbare gouden munten die in Saoedi-Arabië zijn uitgegeven, hielpen deze agressie zich over de hele wereld te verspreiden. Zoals blijkt uit het nieuws uit Pakistan, India en Afrikaanse landen, kregen sommige mannen van de Dīn met weinig kennis van de Dīn en geen angst voor Allāh palen en flatgebouwen in ruil voor hun steun aan deze agressors. Vooral hun verraad om jongeren te misleiden en hen te vervreemden van de Ahle Sunnat Mazhab heeft hen deze afschuwelijke voordelen verwekt. Ze schreven boeken om studenten in de madrassa ‘s en de kinderen van moslims te misleiden.

In zo’n boek zegt de auteur: “Ik heb dit boek geschreven met het oog op het elimineren van de elementen van onverdraagzaamheid in de mazhab en het helpen van iedereen om vreedzaam te leven in hun mazhab.” Deze man schrijft dat hij het elimineren van de onverdraagzaamheid van de mazhab beschouwt als het aanvallen van de Ahle Sunnat en het kleineren van de Ulema van de Ahle Sunnat. Hij steekt een dolk in de islam en zegt dan dat hij dit doet zodat moslims in vrede zullen leven. Op een andere plaats in het boek schrijft hij: “Als een denkend mens het punt in zijn denken raakt, wordt hij tienvoudig beloond. Als hij mist, krijgt hij één beloning.” Volgens hem zal iedereen, of hij nu een christen of een polytheïst is, beloond worden voor elke gedachte, en hij zal tien sawāb krijgen voor zijn juiste gedachten! Zie hoe hij de “sall- Allāh Ta’ālā ‘alayhi wa sallam‘ hadīth van onze Profeet Mohammed ﷺ verandert, en hoe hij trucs uithaalt! Sharīf verklaart: “Als een mujtahid het punt raakt als hij regels uit een āyat al-Karim of uit een hadīth haalt, krijgt hij tien sawāb. Als hij zich vergist, krijgt hij één sawāb.” De hadīth laat zien dat deze sawāb niet aan iedereen die denkt gegeven zullen worden, maar aan een islamitische Alim die de graad van ijtihād heeft bereikt. Het geeft ook aan dat hij ze niet voor elke gedachte zal krijgen, maar voor zijn werk bij het extraheren van regels uit de nass. Want zijn werk is een daad van aanbidding. Net als elke andere aanbidding zal het sawāb krijgen.

In de tijd van de Salaf as-Sālihīn, en van de mujtahid Imāms, die hun khalaf waren, dat wil zeggen, tot het einde van het vierhonderdste islamitische jaar, wanneer een nieuwe situatie ontstond als gevolg van veranderende levensstandaarden en omstandigheden, werkten de mujtahid Ulema dag en nacht en leidden af hoe de situatie moet worden aangepakt uit de vier bronnen die al-Adillah ash-Shari’ah worden genoemd,  en alle moslims behandelden hun religieuze zaken die in die situatie werden geïllustreerd door de aftrek van de Imām van hun Mazhab te volgen. En wie dat deed, kreeg tien sawāb of één. Na het vierhonderdste jaar ging men door met het volgen van de aftrekposten van deze mujtahid. In de loop van deze lange periode heeft geen enkele moslim verloren of in een dilemma gezeten over hoe te handelen. Sindsdien zijn er geen Ulema of moefti’s opgeleid, zelfs niet voor de zevende klas van ijtihād; daarom moeten we vandaag leren van een moslim die de boeken van de Ulema van een van de vier Mazhab kan lezen en begrijpen, en van de boeken die door hem zijn vertaald, en onze aanbiddingen en dagelijks leven daarop aanpassen. Allāh Ta’ālā verklaarde de regels van alles in de Koran al-Karim. Zijn verheven profeet Mohammed legde ze allemaal uit. En Ulema van de Ahle Sunnat leerden ze van de Sahāba en schreven ze in hun boeken. Deze boeken bestaan nu over de hele wereld. De behandeling van elke nieuwe situatie die zich in elk deel van de wereld zal voordoen tot Doemsdag kan worden geïllustreerd door een van de leringen in deze boeken. Deze uitvoerbaarheid is een mujazah van koran al-Karim en een karāmat van islamitische Ulema. Maar het is in wezen belangrijk om te leren door het aan een echte soennitische moslim te vragen. Als je het een la-Mazhabi man van de Dīn vraagt, zal hij je misleiden door je een antwoord te geven dat weerzinwekkend is op boeken van fiqh.

Ik heb eerder uitgelegd hoe de jeugd wordt misleid door die la-Mazhabi onwetenden die een paar jaar in Arabische landen blijven, Arabisch leren spreken, hun tijd verdoen en een leven van amusement, genoegens en boudoir leiden, en dan, een verzegeld papier krijgen van een la-Mazhabi, van een vijand van de Ahle Sunnat, teruggaan naar Pakistan of naar India. Jongeren die hun valse diploma’s zien en hen Arabisch horen spreken, denken dat ze islamitische Ulema zijn. Maar in feite kunnen ze niet eens een boek van fiqh lezen. En ze weten niets van de leringen van fiqh in een boek. In feite geloven ze deze islamitische leer niet; ze noemen ze onverdraagzaamheid. Van weleer zochten islamitische Ulema de antwoorden op de vragen die aan hen werden gesteld op in boeken van fiqh, en gaven de vragenstellers de antwoorden die ze vonden. Maar de la-Mazhabi man van de Dīn die niet in staat is om een boek van fiqh te lezen of te begrijpen, zal de vraagsteller misleiden door te zeggen wat er ook gebeurt met zijn hoofd en gebrekkige geest, en zal ervoor zorgen dat ze naar de hel gaan. Het is hiertoe dat onze profeet “sall- Allāhu ‘alayhi wa sallam’ verklaarde: “De goede Alim is de beste van de mensheid. De slechte Alim is de slechtste van de mensheid.” Deze hadīth laat zien dat de Ahle Sunnat Ulema de beste van de mensheid zijn, en de la-Mazhabi de slechtste van de mensheid. Want de eersten leiden mensen naar het volgen van Rasūlullāh, namelijk naar het Paradijs, en de laatsten leiden hen naar hun ketterse gedachten, namelijk naar de hel.

Ustaaz Ibn Khalafa Aliwi

Ustaaz Ibn Khalafa Aliwi, afgestudeerd aan de Islamitische Universiteit van Jami’ al-Azhar, stelt in zijn boek Aqidat as-salafi wal-khalaf: “Zoals Allama Abu Zuhra schrijft in zijn boek Tariq al-mazāhib-l-Islamiyya, noemden sommige mensen, die het niet eens waren met de Hanbali Mazhab, zichzelf Salafiyyin. Abu-l-Faraj ibn al-Jawzi en andere Ulema, die ook in de Hanbali Mazhab zaten, verkondigden dat die salafisten niet de volgelingen van de Salaf waren, dat ze houders waren van bid’ah, dat ze tot de Mujassima-groep behoorden, en zo voorkwamen ze dat deze fitnah zich verspreidde. In de zevende eeuw akkerde Ibn Taymiyya opnieuw aan tot deze fitnah.” Het boek beschrijft de verschillende bid’ah van de salafistische en Wahhābis en de verafgoding die zij op de Ahle Sunnat werpen in detail, en beantwoordt ze. Het boek werd gedrukt in Damascus in 1398 A.H. [1978]. Het telt 340 pagina’s. La-Mazhabi noemden zichzelf salafistisch. Ze zeggen dat Ibn Taymiyya de grootste Imām van de Salafiyya is. Hun bewering is in één opzicht juist; het woord Salaf bestond niet voor Ibn Taymiyya. Het bestaande woord was Salaf-i Sālihīn, en hun itiqād waren van de Ahle Sunnat Mazhab. De corrupte ideeën van Ibn Taymiyya werden een referentiebron voor Wahhābis en andere la-Mazhabi. Ibn Taymiyya werd opgeleid in de Hanbali Mazhab. Dat wil zeggen, hij was soennitisch. Maar naarmate hij zijn kennis vergrootte en de graad van fatwa bereikte, nam hij zelfvoorzienende en begon hij superioriteit aan te nemen over de Ulema van de Ahle Sunnat. De toename van zijn kennis bracht zijn ketterij teweeg. Hij bleef niet langer in de Hanbali Mazhab. Want om in een van de vier Mazhab te zijn, moet je het geloof van de Ahle Sunnat hebben. Van iemand die niet het geloof van de Ahl als zonnenat heeft, kan niet gezegd worden dat hij in de Hanbali Mazhab is.

La-Mazhabi

De la-Mazhabi grijpen elke gelegenheid aan om soennitische mannen van de Dīn in hun eigen land te belasteren. Ze nemen hun toevlucht tot allerlei strategieën om te voorkomen dat mensen hun boeken lezen en de leringen van de Ahle Sunnat leren. Een la-Mazhabi persoon noemde bijvoorbeeld de naam van deze faqir en zei: “Welke zaken heeft een apotheker of een chemicus met religieuze kennis? Hij moet in zijn eigen branche werken en zich niet met onze zaak bemoeien.” Wat een onwetende en idiote bewering! Hij denkt dat een wetenschapper geen kennis zal hebben van de Dīn. Hij is zich niet bewust van het feit dat een moslimwetenschapper elk moment de Goddelijke Schepping observeert, zich de volmaakte Eigenschappen van de Schepper realiseert die in het boek schepping worden getoond, en, gezien het onvermogen van de schepselen versus Zijn oneindige kracht, voortdurend waarneemt dat Hij nergens op lijkt en dat Hij ver van alle gebreken verwijderd is. Max Planck, een geleerde in de atoomwetenschap, legt dit in zijn boek Der Storm heel goed uit. Maar deze la-Mazhabi onwetende die zich baseert op het document dat hij kreeg van een ketter als hijzelf en op de stoel die door hem was verstrekt, en misschien verrukt was van de fantasie van de gouden munten die in Saoedi-Arabië werden uitgegeven, veronderstelt dat kennis van de Dīn zijn eigen monopolie is. Moge Allāh Ta’ālā deze arme man en ons allemaal helpen! Moge Hij die reine jongeren redden die in de val zijn gelopen van erkende dieven van het geloof! Amīn.

Ja, die nobele persoon diende zijn natie meer dan dertig jaar nederig op het gebied van farmacie en chemische technologie. Maar tegelijkertijd, door een opleiding te ontvangen over de Dīn en door zeven jaar dag en nacht te werken, werd hij geëerd met de ‘ijāzah gegeven door een grote islamitische Alim. Verpletterd onder de grootsheid van wetenschappelijke kennis en kennis van de Dīn, heeft hij zijn onvermogen volledig gezien. Met dit besef heeft hij geprobeerd een dienaar te zijn in de juiste zin van het woord. De grootste van zijn angsten en zorgen is om te vallen voor de charmes van zijn diploma’s en ‘ijāzah en te veronderstellen dat hij een autoriteit is in deze onderwerpen. De grootsheid van zijn angst is opvallend in al zijn boeken. Hij heeft niet de moed gehad om zijn eigen ideeën of meningen in een van zijn boeken te schrijven. Hij heeft altijd geprobeerd zijn jonge broers de waardevolle geschriften van de Ulema van de Ahle Sunnat aan te bieden die worden bewonderd door degenen die hen begrijpen door ze uit het Arabisch of Perzisch te vertalen. Omdat zijn angst groot was, dacht hij er jarenlang niet aan om boeken te schrijven. Toen hij de hadīth zag die op de eerste pagina van het boek Savaik-ul-muhrika stond geschreven: “Wanneer fitnah wijdverspreid wordt, moet hij die de waarheid kent anderen informeren. Mocht hij dat niet doen, moge hij dan vervloekt worden door Allāh en door alle mensen!”, begon hij na te denken. Aan de ene kant, toen hij hoorde van de superioriteit van het begrip en de mentale capaciteit van de Ahle Sunnat Ulema in de kennis van de Dīn en in de wetenschappelijke kennis van hun tijd en hun doorzettingsvermogen in aanbidding en taqwa, zag hij zijn minderwaardigheid; met de oceaan van kennis die die grote Ulema hadden, beschouwde hij zijn eigen kennis slechts als een druppel. Aan de andere kant, toen hij zag dat steeds minder vrome mensen de boeken van de Ahle Sunnat Ulema konden lezen en begrijpen en dat onwetende ketters zich vermengden met mannen van religie en ondeugende en ketterse boeken schreven, voelde hij zich bedroeft; de dreiging van exercitie die in de hadīth werd uitgesproken, verbijsterde hem. Ook de barmhartigheid en het mededogen dat hij voelde voor zijn dierbare jonge broeders dwongen hem om hen te dienen, hij begon selecties te vertalen en te publiceren uit de boeken van de Ulema van de Ahle Sunnat. Naast de talloze felicitatie- en waarderingsbrieven die hij heeft ontvangen, heeft hij af en toe gehoord van berispingen en laster door de la-Mazhabi. Omdat hij geen twijfels heeft over zijn Ikhlās en trouw aan Allāh en zijn geweten, zichzelf aan Allāh vertrouwt en tawassul ontvangt van de gezegende ziel van Zijn Boodschapper en die van Zijn toegewijde slaven, gaat hij door met zijn dienst. Moge Allāh Ta’ālā ons allemaal op het pad houden waarmee Hij tevreden is.

Prof. Muhammad Bahit al-Muti’i, Jamia Al-Azhar

De grote Hanafi Alim Muhammad Bahit al-Muti’i, een professor aan de Jami’ al-Azhar Universiteit in Egypte, stelt in zijn boek Tat’hir-ul-fu’ad min danas-il-itiqad: Van alle mensen hebben profeten “alayhimussalātu wassalam” de meest verheven en de oudste zielen. Ze zijn immuun voor dingen als ongelijk hebben, zich vergissen, onwetendheid, perfide, onverdraagzaamheid, koppigheid, het volgen van de nafs, wrok en haat. Profeten “alayhimussalātu wassalam” communiceren en leggen de dingen uit die hen door Allāh Ta’ālā zijn geopenbaard. De leringen van de sharia, bevelen en verboden die door hen worden gecommuniceerd, zijn allemaal waar. Geen van hen is verkeerd of corrupt. Na de profeten “salawatullahi Ta’ālā ‘alayhim ajma’in’ zijn de hoogste en de rijpste mensen hun Sahāba. Want zij werden getraind, gerijpt en gezuiverd in de sohbat der profeten. Ze zeiden en legden altijd uit wat ze van profeten hoorden. Alles wat ze communiceerden en uitlegden is ook waar. Ze zijn ook immuun voor de bovengenoemde ondeugden. Ze spraken elkaar niet tegen uit onverdraagzaamheid of koppigheid, noch volgden ze hun nafs. Hun uitleg van de āyat al-Karims en hadīth, en hun gebruik van ijtihād voor het communiceren van Allāh’s Shariah aan Zijn slaven, zijn een grote zegen van Allāh’s op deze Ummah en is Zijn mededogen voor Zijn geliefde Profeet Mohammed ﷺ. Qur’ān al-Karim verklaart dat de Sahāba streng waren tegenover ongelovigen, maar teder en vertederend tegenover elkaar, dat ze ijverig salāt uitvoerden en dat ze alles, inclusief het Paradijs, van Allāh Ta’ālā verwachtten. Al hun ijtihād waarover een itjma’ (consensus) is geweest, kloppen. Ze kregen allemaal sawāb. Want er kan maar één juiste weg zijn.

“De hoogste mensen na de Sahāba zijn de moslims die de Sahāba zagen en getraind werden in hun sohbat. Ze worden de Tābi’īn genoemd. Ze hadden alle kennis die ze hadden ontvangen via de Ashāb-i Kirām. De meest waardevolle na de Tābi’īn zijn degenen die de Tābi’īn hadden gezien en hun sohbat (leringen) hadden bereikt. Ze worden de Tāba Tābi’īn genoemd. Van de mensen die in de eeuwen na hen komen tot Doemsdag, zijn de hoogste en de beste degenen die zich aan hen aanpassen, hun leringen leren en volgen. Van de mannen van de Dīn die na de Salaf as-Sālihīn komen, een intelligent en wijs persoon wiens woorden en daden overeenkomen met de leringen van Rasūlullāh en de Salaf as-Sālihīn, die nooit van hun weg afwijkt in overtuigingen en daden, en die de grenzen van de sharia niet overschrijdt, zal niet bang zijn voor de denigrerende van anderen. Hij zal niet bezwijken voor hun misleiding. Hij zal niet luisteren naar de woorden van de onwetende. Hij zal zijn verstand gebruiken en zal niet uit de vier Mazhab van de mujtahid Imāms gaan. Moslims moeten zo’n Alim vinden, hem vragen en leren wat ze niet weten, en zijn advies opvolgen in alles wat ze doen. Want een Alim in deze hoedanigheid zal de geestelijke medicijnen kennen en de mensen laten weten die Allāh Ta’ālā heeft gemaakt om Zijn slaven te beschermen tegen fouten en om hen altijd correct te laten handelen; dat wil zeggen, hij zal de curatieve voor de ziel kennen. Hij zal psychopaten en de onintelligente genezen. Deze Alim zal de sharia volgen in elk woord, elke actie en elk geloof. Zijn begrip zal altijd correct zijn. Hij zal elke vraag correct beantwoorden. Allāh Ta’ālā zal elke actie van hem leuk vinden. Allāh Ta’ālā zal leiding geven aan degenen die de paden zoeken die Hij leuk vindt. Allāh Ta’ālā zal degenen beschermen die Imān hebben en die voldoen aan de eisen van Imān ondanks onderdrukking en problemen. Hij zal hen in staat stellen om Noor (Licht), geluk en redding te bereiken. In alles wat ze doen zal er gemak en comfort zijn. Op de dag van de opstanding zullen ze bij profeten, Siddiq, martelaren en Sālih (toegewijde) moslims zijn.

“Het maakt niet uit in welke eeuw, als een man van de Dīn de profeet en zijn Sahāba verklaringen niet volgt, als zijn woorden, daden en overtuigingen niet overeenkomen met hun leringen, als hij zijn eigen gedachten volgt en de grenzen van de sharia overschrijdt, als hij de vier Mazhab overschrijdt in die vakgebieden die hij niet kon begrijpen, hij zal geoordeeld worden als een verdorven man van de Dīn; Allāh Ta’ālā heeft zijn hart afgesloten. Zijn ogen kunnen niet de juiste kant op kijken. Zijn oren kunnen het juiste woord niet horen. Er zal grote kwelling voor hem zijn in het Hiernamaals. Allāh Ta’ālā houdt niet van hem. Dit soort mensen zijn de vijanden van profeten. Ze denken dat ze op de goede weg zijn. Ze houden van hun eigen gedrag. Zij zijn echter Shaytān volgelingen. Slechts weinigen van hen komen tot bezinning en hervatten de juiste koers. Alles wat ze zeggen zal charmant en vals versierd zijn en kan nuttig lijken. Maar alle dingen die ze overwegen en leuk vinden, zijn slecht. Ze zullen overhalen tot ketterij en verderf. Hun woorden zullen er helder en brandschoon uitzien als sneeuw. Maar blootgesteld aan de zon van de waarheid zullen ze wegsmelten. Deze slechte mannen van de Dīn, wiens harten zwart zijn gemaakt en afgesloten door Allāh Ta’ālā, worden ahl al-bid’ah of la-Mazhabi mannen van de Dīn genoemd. Zij zijn de mensen wiens geloof en daden niet verenigbaar zijn met de Koran al-Karim, met hadīth of met de itjma’ al-Ummah. Omdat ze zelf van de juiste weg zijn afgeweken, misleiden ze moslims ook tot het verderf. Degenen die hen volgen, zullen naar de hel gaan. Er waren veel van zulke ketters in de tijd van de Salaf as-Sālihīn en onder de mannen van Dīn die na hen kwamen. Hun bestaan onder moslims is als gangreen [of kanker] in een van de delen van het lichaam. Tenzij de ziekte wordt afgeschaft, zullen de gezonde delen niet aan de ramp ontsnappen. Ze zijn als mensen die getroffen zijn door een besmettelijke ziekte. Degenen die contact met hen hebben, zullen schade lijden. We moeten van hen wegblijven, zodat we niet door hen worden geschaad.”

Van de corrupte en ketterse mannen van de Dīn is Ibn Taymiyya de meest schadelijke. In zijn boeken, met name in zijn Al-wasita, is hij het niet eens met de Itjma’ al-Muslimin, spreekt hij de duidelijke verklaringen in koran al-Karim en hadīth tegen, en volgt hij niet de weg van de Salaf as-Sālihīn. Na zijn gebrekkige geest en verdorven gedachten week hij af naar ketterij. Hij had veel kennis. Allāh Ta’ālā maakte zijn kennis tot de oorzaak van zijn ketterij en verderf. Hij volgde de verlangens van zijn nafs. Hij probeerde zijn verkeerde en ketterse ideeën te verspreiden in naam van de waarheid.

Ibn Hajar al-Makki

De grote Alim Ibn Hajar al-Makki “Rahmatullāhi Ta’ālā ‘Alaih’, een auteur van vele heilzame boeken, stelt in zijn boek Fatāwa l-Hadithiyya: “Allāh Ta’ālā deed Ibn Taymiyya vervallen in ketterij en verderf. Hij maakte hem blind en doof. Veel Ulema meldden dat zijn daden corrupt waren en zijn woorden vals, en ze bewezen het met documenten. Degenen die de boeken van de grote islamitische Alim Abu Hasan as-Subki en zijn zoon Taaju-ud-Dīn as-Subki en de boeken van Imām al-‘Izz ibn Jamaat lezen, en degenen die de uitspraken bestuderen die als reactie op hem zijn gedaan door de Shafi’ī, Mālikī en Hanafi ‘ulema’ die in zijn tijd leefden, zullen gemakkelijk zien dat we gelijk hebben.

Op dezelfde manier belasterde Ibn Taymiyya de grote Ulema van tasawwuf en wierp hij snode besmeuring uit. Bovendien aarzelde hij niet om Hazrat ‘Umar en Hazrat Ali, de aarts stenen van de islam, aan te vallen. Zijn woorden overliepen de maat van de regels van decorum en hij gooide pijlen zelfs naar steile kliffen. Hij stigmatiseerde de Ulema van het rechte pad als bid’ahti, ketters en onwetenden.

Hij stelt: “De corrupte ideeën van Griekse filosofen die het niet eens zijn met de islam werden opgenomen in de boeken van de grote mannen van tasawwuf”, en streeft ernaar dit te bewijzen met zijn verkeerde en ketterse gedachten. Jonge mensen die de waarheid niet kennen, kunnen misleid worden door zijn vurige en vals versierde woorden. Hij zegt bijvoorbeeld: “Mannen van tasawwuf zeggen dat ze de Lawh al-Mahfooz zien. Sommige filosofen, zoals Ibn Sina (Avicenna), noemen dit an-Nafs al-Falakiyya. Ze zeggen dat wanneer de zielen van de mens perfectie bereiken, ze zich met elkaar verenigen met an-nafs al-Falakiyya of al-‘aql al-fa’al wanneer ze wakker zijn of slapen, en wanneer de ziel van een persoon zich met deze twee verenigt, wordt hij zich bewust van de dingen die in hen bestaan. Deze werden niet gezegd door Griekse filosofen. Ze werden gezegd door Ibn Sina en dergelijke, die later kwamen. Ook Imām Abu Hāmid al-Ghazālī en Mohiyuddin ibn al-‘Arabī en de Andalusië filosoof Qutb-ad-Dīn Muhammad Ibn Sab’in deden dit soort uitspraken. Dit zijn uitspraken van filosofen. Zulke dingen bestaan niet in de islam. Met deze woorden weekten ze af van het rechte pad. Ze werden mulhid genaamd Shia, Ismailiyya, Qaramiti en Bātini. Zij verlieten de rechterweg, gevolgd door de Ulema van de Ahle Sunnat en Hadith en door die soennitische mannen van tasawwuf zoals Fudail ibn ‘Iyād. Terwijl ze aan de ene kant in de filosofie doken, vochten ze tegen groepen als de Mu’tazilah en Kuramiyya aan de andere kant.

Drie groepen tasawwuf

Er zijn drie groepen tasawwuf: de eerste groep houdt zich aan de Hadith en Sunnat. De tweede groep zijn ketters zoals de Kuramiyya. De derde groep zijn de volgelingen van de boeken van Ikhwan as-Safā en de woorden van Abu’I-Hayyan. Ibn al-‘Arabī en Ibn Sab’in en dergelijke namen de uitspraken van filosofen over en deden ze uitspraken voor de mannen van tasawwuf. Ibn Sina’s boek, Akhir al-isharat ‘ala maqami-l’arifin, bevat veel van dergelijke uitspraken. Ook Imām al-Ghazālī zei zulke dingen in sommige van zijn boeken, zoals in zijn Al-Kitāb al-madnun en Mishkāt al-Anwār. In feite, toen zijn vriend, Abu Bakr ibn Arabī, hem waarschuwde dat hij filosofie had gevolgd, probeerde hij zichzelf ervan te redden, maar dat kon hij niet. Aan de andere kant zei Imām al-Ghazālī dat filosofen ongelovigen waren. Tegen het einde van zijn leven las hij al-Bukhārī. Sommigen zeiden dat dit hem deed opgeven van de ideeën die hij had geschreven. Anderen zeiden dat die verklaringen waren geschreven voor het belasteren van Imām al-Ghazālī. Er zijn verschillende geruchten over Imām al-Ghazālī in dit opzicht. Muhammad Mazari, een Mālikī Alim opgeleid op het eiland Sicilië, Turtushi, een Andalusië Alim, en Ibn al-Jawzi en Ibn ‘Uqail en anderen zeiden veel dingen.

De hierboven geciteerde beweringen van Ibn Taymiyya onthullen zijn slechte wil over de Ulema van de Ahle Sunnat duidelijk. Hij wierp zulke ver ontwijkingen op zelfs de grootsten van de Sahāba. Hij stigmatiseerde de meeste Ulema van de Ahle Sunnat als ketters. Ondertussen, toen hij de grote Walī en de Qutub al-‘Aarifīn Hazrat Abul-Hasan ash-Shadhili zwaar denigreerde vanwege zijn boeken Hizb al-kabir en Hizb al-bahr en de grote mannen van tasawwuf, zoals Mohiyuddin Ibn al-‘Arabī en ‘Umar ibn al-Farid en Ibn Sab’in en Hallaj Hussain ibn Mansoor, verklaarden de Ulema in zijn tijd unaniem dat hij een zondaar en een ketter was. Sommigen van hen vaardigden zelfs de fatwa uit dat hij een ongelovige was. [De diepzinnige islamitische Alim ‘Abd al-Ghani an Nâbulusi geeft de namen van deze superieuren van tasawwuf op de 363e en 373e pagina van zijn boek Al-Hadiqah an-Nadiyya, zegt dat ze Awliya zijn’ en dat degenen die negatief over hen spreken onwetend en onbewust zijn.] Een brief geschreven aan Ibn Taymiyya in 705 [1305 na Christus] verklaarde: “O mijn moslimbroeder, die zichzelf beschouwt als een grote Alim en de Imām van zijn tijd! Ik hield van je omwille van Allāh. Ik keurde de Ulema af die tegen jullie waren. Maar het horen van uw woorden die onverenigbaar zijn met mijn liefde voor u, heeft mij in conserveert. Twijfelt een wijs mens eraan dat de nacht begint als de zon ondergaat? U zei dat u op de goede weg was en dat u al-Amr bi-l-Maruf wan-Nahyi ‘ani-l-Munkar uitvoerde. Allāh Ta’ālā weet wat je doelen en intenties zijn. Maar Ikhlās zal te zien zijn in iemands daden. Uw daden hebben de omslag van uw woorden afgerukt. In het kielzog van degenen die hun nafs volgen en wiens woorden onbetrouwbaar zijn, heb je niet alleen degenen die in je tijd leefden belasterd, maar ook de overledenen gestigmatiseerd als ongelovigen. Naast het aanvallen van de opvolgers van de Salaf as-Sālihīn, heb je de Sahāba belasterd, vooral de grootsten. Kun je je niet voorstellen in welke situatie je je zult bevinden als die grote mensen om hun rechten vragen op de Dag van de Opstanding? Op de mimbar van Jami’ al-Jabal in Salihiyya stad zei je dat Hazrat ‘Umar “radi-Allāh Ta’ālā ‘anh’ een aantal verkeerde uitspraken deed en rampen opliep. Wat waren deze rampen? Over welke van deze rampen heeft de Salaf as-Sālihīn u verteld? U zegt dat Hazrat ‘Ali “radi-Allāh Ta’ālā ‘anh’ meer dan honderd fouten had. Stel dat de zaak zo was geweest met Hazrat ‘Ali, zou je dan één goed woord kunnen hebben? Nu begin ik tegen jullie op te treden. Ik zal proberen de moslims te beschermen tegen uw schurkachtigheid, want u hebt de maatregel overdreven. Jullie marteling heeft alle levenden en doden uitgelokt. Gelovigen moeten uw kwaad mijden.”

Taaj-ud-Dīn us-Subki stelt dat Ibn Taymiyya het niet eens is met de Salaf as-Sālihīn in de volgende zaken

1. Hij zegt: “Talāq (echtscheiding zoals voorgeschreven door de islam) is niet bindend. Maar het wordt noodzakelijk om kaffarat (gelijk aan wat betaald wordt) te betalen voor een eed.” Geen van de islamitische Ulema die voor hem kwamen, zei dat kaffarat moet worden betaald.
2. Hij zegt: “Talāq gegeven aan een haiz (menstruerende) vrouw is niet bindend.”
3. Hij zegt: “Het is niet nodig om qazā te maken voor een salāt die opzettelijk is weggelaten.”
4. Hij zegt: “Het is mubāh (toegestaan) voor een haiz vrouw om tawāf van Ka’aba te maken. [Als ze dat doet] hoeft ze geen kaffarat te betalen.”
5. Hij zegt: “Eén talāq gegeven in de naam van drie talāq is nog steeds één talāq.” Voordat hij dat echter zei, zei hij jarenlang dat de ijma’al-Muslimin niet zo was.
6. Hij zegt: “Belastingen die onverenigbaar zijn met de sharia zijn halal voor degenen die ze eisen.”
7. “Wanneer ze worden opgehaald bij een handelaar, staan ze voor zakāt, zelfs als hij niet van plan is [voor zakāt],” zegt hij.
8. Hij zegt: “Water wordt geen najs als er een muis of iets dergelijks in sterft.”
9. Hij zegt: “Het is toegestaan voor een persoon die junub is om vrijwillige salāt uit te voeren zonder ‘s nachts een ghusl te maken.”
10. Hij zegt: “Voorwaarden die zijn gesteld door de waqif (een persoon die eigendom wijdt aan een vrome stichting) worden niet in aanmerking genomen.”
11. Hij zegt: “Iemand die het niet eens is met de al-Ummah van Itjma, wordt geen ongelovige of zondaar.”
12. Hij zegt: “Allāh Ta’ālā is Mahall Hawadith en Hij bestaat uit deeltjes.”
13. Hij zegt: “Heilige Qur’ān is geschapen in de Zāt (essentie, persoon) van Allāh Ta’ālā.”
14. Hij zegt: “De ‘ālam, dat wil zeggen, alle schepselen zijn eeuwig met hun soort.”
15. Hij zegt: “Allāh Ta’ālā moet goede dingen creëren.”
16. Hij zegt: “Allāh Ta’ālā heeft een lichaam en aanwijzingen, Hij verandert Zijn plaats.”
17. Hij zegt: “De hel is niet eeuwig; het zal er eindelijk uit gaan.”
18. Hij ontkent het feit dat profeten zondeloos zijn.
19. Hij zegt: “Rasūlullāh “sall-Allāh Ta’ālā ‘alayhi wasallam’ verschilt niet van andere mensen, het is niet toegestaan om te bidden op zijn voorspraak.”
20. Hij zegt: “Het is zondig om naar Medina te gaan om Rasūlullāh ﷺ te bezoeken.”
21. “Ook is het harām om daarheen te gaan om shafāt (voorbede) te vragen”, zegt hij.
22. Hij zegt: “De boeken Torah en Injīl verschilden niet in woordenschat. Ze verschilden in betekenis.”

Sommige Ulema zeiden dat alle hierboven geciteerde verklaringen niet toebehoorden aan Ibn Taymiyya, maar geen van hen ontkende dat hij zei dat “Allāh Ta’ālā aanwijzingen heeft en een samenstelling is van deeltjes die samenkwamen.” Er werd echter bij consensus verklaard dat hij rijk was aan ‘ilm, in jalalat en in diyanat. Iemand die fiqh, kennis, rechtvaardigheid en rede heeft, moet eerst een zaak observeren en er vervolgens met voorzichtigheid over beslissen. Vooral het beoordelen van het ongeloof of afvalligheid of ketteren van een moslim of het besluit dat hij moet worden gedood, vereist zeer initiële observaties en totale omzichtigheid. Citaten uit het boek Fatāwa Hadithiyya van Ibn Hajar-i Makki “Rahmatullāhi Ta’ālā ‘Alaih’ eindigen hier.

Onlangs is het een mode geworden om Ibn Taymiyya te imiteren. Ze verdedigen zijn ketterse geschriften en reproduceren zijn boeken, met name zijn Al-wasita. Dit boek staat van begin tot eind vol met zijn ideeën die onaangenaam zijn met koran al-Karim, met hadīth en met de Itjma’ al-Muslimin. Het veroorzaakt grote fitnah en factie onder de lezers en veroorzaakt vijandigheid tussen broers. De Saoedi-Arabische Wahhābis, en die onwetende mannen van de Dīn die in andere moslimlanden in hun valstrikken werden gevangen, hebben Ibn Taymiyya tot een banier voor zichzelf gemaakt; ze geven hem namen als ‘De Grote Mujtahid’ en ‘Shaikh al-Islam’. Ze omarmen zijn ketterse gedachten en verdorven geschriften in naam van geloof en Imān. Om deze verschrikkelijke stroming te stoppen, die factie onder moslims teweegbrengt en de islam van binnenuit sloopt, moeten we de waardevolle literatuur van de Ahle Sunnat Ulema lezen die hen weerlegt en weerlegt met bewijzen.