Inleiding over wat is botox is?

Botox is de gangbare naam voor botulinetoxine, een eiwit geproduceerd door de bacterie Clostridium botulinum. Het is een neurotoxine dat de afgifte van acetylcholine – een neurotransmitter die spiercontractie veroorzaakt – tijdelijk blokkeert. Hierdoor ontspannen de spieren. Hoewel Botox vooral bekend is als middel tegen rimpels, kent het ook diverse medische toepassingen, zoals bij migraine, spierspasmen en overmatig zweten.

Medische en cosmetische toepassingen

De toepassingen van Botox kunnen worden onderverdeeld in twee hoofdcategorieën:

• Medisch: behandeling van chronische migraine, spierspasmen (bijv. bij cerebrale parese), hyperhidrose (overmatig zweten), oogspierproblemen (strabisme) en blaasdisfunctie. Volgens Sharīʿah is een maagverkleining toegestaan (ḥalāl) wanneer er sprake is van medische noodzaak, zoals bij ernstig overgewicht dat leidt tot levensbedreigende aandoeningen. Deze vallen onder Fiqh al-Jirāḥah al-Ṭibbiyyah (medische chirurgie in de islam).
• Cosmetisch: verminderen van fronsrimpels, kraaienpootjes, voorhoofdsrimpels, liplift, kaaklijnverstrakking en correctie van een ‘gummy smile’.

De werking is tijdelijk (3–6 maanden) en wordt lokaal toegediend via injectie. Mogelijke bijwerkingen zijn onder meer tijdelijke spierzwakte, hoofdpijn, allergische reacties en ongewenste verspreiding naar andere spiergroepen.

Sharīʿah oordeel: tussen noodzaak en esthetiek

De islamitische beoordeling van Botox valt onder de Fiqh al-Tajmīl (jurisprudentie van cosmetische ingrepen). De centrale vraag luidt: betreft het een noodzakelijke medische behandeling of een verboden verandering van de schepping van Allah (taghyīr khalq Allāh)?

Toegestaan bij medische noodzaak: Volgens de fiqh-principe al-ḍarūrah tubīḥ al-maḥẓūrāt (“noodzaak maakt het verboden toegestaan”) is het gebruik van Botox geoorloofd wanneer er sprake is van medische noodzaak.

Cosmetisch gebruik, een verdeeldheid onder geleerden bij cosmetisch gebruik zonder medische noodzaak is er verdeeldheid:

• Verbod (ḥarām) Geleerden verwijzen naar de Qurʾān (al-Nisāʾ 4:119): “En ik zal hen zeker doen dwalen en ijdele begeerten in hen opwekken en ik zal hen voorzeker ophitsen en zij zullen de oren van het vee afsnijden en ik zal hen voorzeker aansporen en zij zullen Allāh’s schepping bederven.” Derhalve hij, die buiten Allāh Satan tot vriend neemt, zal zeker zichtbaar verlies leiden.”
  Ook authentieke aḥādīth (zoals in Ṣaḥīḥal-Bukhārī 5931) veroordelen het vijlen van tanden, het toevoegen van nephaar en het epileren van wenkbrauwen uit ijdelheid. Deze handelingen worden beschouwd als taghyīr khalq Allāh en zijn verboden.
• Toestemming onder voorwaarden: Andere geleerden maken onderscheid tussen permanente en tijdelijke veranderingen. Tijdelijke, niet-schadelijke ingrepen zoals make-up, henna en Botox worden onder voorwaarden toegestaan, mits er geen bedrog, imitatie van zondige praktijken of schade optreedt.

Verwijzingen naar authentieke bronnen

Juridisch-didactisch schema: Botox in Sharīʿah-context

Beleidsaanbevelingen voor islamitisch onderwijs en zorg

• Ontwikkel triageprotocollen waarin medische en esthetische motieven worden onderscheiden.
• Implementeer ethische toetsingskaders in islamitische zorginstellingen.
• Ontwerp onderwijsmateriaal dat Qurʾān, Hadith en fiqh integreert in medische ethiek.
• Stimuleer samenwerking tussen islamitische juristen, artsen en beleidsmakers.

Korte biografieën

Imam al-Bukhārī, 810–870, (raḍiyAllāhu ʿanhu) was een invloedrijke islamitische geleerde van Perzische afkomst, vooral bekend om zijn verzameling van authentieke aḥādīth: de Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, beschouwd als het meest betrouwbare Hadith-werk binnen de soennitische traditie.

• Volledige naam: Muḥammad ibn Ismāʿīl ibn Ibrāhīm al-Bukhārī al-Juʿfī
• Geboorteplaats: Buchara (nu in Oezbekistan), in 194 Hijri/ 810 CE
• Afkomst: Perzisch; zijn familie bekeerde zich tot de islam via Yaman al-Juʿfī, gouverneur van Buchara
• Opvoeding: Zijn vader, Ismāʿīl, was een vrome Hadithgeleerde. Na diens overlijden werd al-Bukhārī opgevoed door zijn moeder
• Studie: Al op jonge leeftijd toonde hij een uitzonderlijk geheugen. Hij memoriseerde duizenden aḥādīth en reisde naar Mekka, Medina, Egypte, Kufa, Bagdad en andere centra van kennis
• Belangrijkste werk: al-Jāmiʿ al-Ṣaḥīḥ (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī), samengesteld uit meer dan 600.000 aḥādīth, waarvan hij er slechts ±7.000 selecteerde op basis van strikte authenticiteitscriteria.

Imam Muslim, ca. 821–875, (raḍiyAllāhu ʿanhu) was een van de grootste Hadithgeleerden in de islamitische geschiedenis. Zijn werk Ṣaḥīḥ Muslim behoort tot de twee meest authentieke Hadith-verzamelingen binnen de soennitische traditie, naast Ṣaḥīḥ al-Bukhārī.

• Volledige naam: Abū al-Hussain Muslim ibn al-Ḥajjāj al-Qushayrī al-Naysābūrī
• Geboorteplaats: Nishapur (in het huidige Iran), rond 204 Hijri/ 820 CE
• Afkomst: Perzisch, verbonden aan de Arabische stam Banu Qushayr
• Opvoeding: Hij groeide op in een religieus gezin; zijn vader was een geleerde en frequenteerde kenniskringen
• Studie: Begon met Hadith-studie rond zijn 14e jaar. Hij reisde intensief naar Irak, Hijaz (Mekka en Medina), Syrië en Egypte om kennis te vergaren
• Leermeesters: Onder andere Aḥmad ibn Ḥanbal, Isḥāq ibn Rāhwayh, en Imam al-Bukhārī. Hij had een nauwe band met Imam Bukhārī en volgde diens methodologie
• Verzameling: Muslim verzamelde meer dan 300.000 aḥādīth en selecteerde er ongeveer 7.000 voor zijn Ṣaḥīḥ Muslim, met strikte criteria voor authenticiteit.

Imām Aḥmad Raza Khan Bareilwī, 1856–1921, (raḍiyAllāhu ʿanhu) was een invloedrijke islamitische geleerde, jurist, theoloog, dichter en hervormer uit India. Hij wordt beschouwd als de Mujaddid (vernieuwer) van de 14e islamitische eeuw en is de grondlegger van de Bareilwī-beweging binnen de soennitische islam.

• Volledige naam: Aḥmad Raza ibn Naqī ʿAlī Khan al-Qādrī al-Bareilly
• Geboorte: 14 juni 1856 (10 Shawwāl 1272 AH) in Bareilly, India
• Afkomst: Afstammeling van Sayyidunā Imām Mūsā al-Kāẓim (raḍiyAllāhu ʿanhu), de 7e Imām in de lijn van Ahl al-Bayt
• Opleiding: Voltooide zijn islamitische studies op 13-jarige leeftijd onder leiding van zijn vader, een vooraanstaand geleerde
• Expertise: Meester in meer dan 50 islamitische en wereldlijke wetenschappen, waaronder fiqh, tafsīr, ḥadīth, kalām, logica, astronomie, wiskunde en geneeskunde
• Spirituele lijn: Behoorde tot de Qādrī ṭarīqah; zijn spirituele gids was Sayyid Aale Rasool Mārahrawī
• Belangrijkste werken: (1) Fatāwā Razviyya (30-delige juridische encyclopedie), (2) Ḥusām al-Ḥaramayn (weerlegging van de Deobandi- en Wahhabi-ideologie) en (3) Kanz al-Īmān (tafsīr-vertaling van de Qurʾān in het Urdu).

Imām Wahhāb al-Zuhaylī (1932–2015) was een vooraanstaande Syrische islamitische geleerde, jurist en professor in de Sharīʿah. Hij wordt wereldwijd erkend om zijn encyclopedische kennis van fiqh, zijn inter-madhhab benadering en zijn invloedrijke werken op islamitisch recht, ethiek en internationale betrekkingen. Combineerde klassieke fiqh met moderne juridische en ethische vraagstukken. Hanteerde een inter-madhhab benadering: bespreekt Ḥanafī, Mālikī, Shāfiʿī en Ḥanbali opinies. Zijn werken worden gebruikt in universiteiten, rechtbanken en islamitische instellingen wereldwijd. Bekend om zijn evenwichtige, contextuele en ethisch verantwoorde benadering van medische ethiek, economie, oorlog, mensenrechten en staatsrecht

• Volledige naam: Wahhāb ibn Muṣṭafā al-Zuhaylī
• Geboorte: 1932 in Dair ʿAṭiyah, Syrië
• Opleiding: (1) Sharīʿah aan de Universiteit van Damascus, (2) Diploma in rechten aan de Universiteit van Cairo, (3) PhD in islamitisch recht aan de Universiteit van Cairo (1956)
• Functie: Hoogleraar aan de Universiteit van Damascus
• Lid van diverse internationale fiqh-raden (o.a. Islamic Fiqh Academy, OIC)

Nuh Ha Mim Keller (geb. 1954) is een Amerikaanse islamitische geleerde, vertaler en jurist die wereldwijd bekendheid verwierf door zijn Engelstalige vertaling van het klassieke Shāfiʿī-fiqhwerk ʿUmdat al-Sālik onder de titel Reliance of the Traveller. Hij is een erkend Shaykh binnen de Shāfiʿī-madhhab en de Naqshbandī-Sufi-orde.

• Volledige naam: Nuh Ha Mim Keller
• Geboorte: 1954, Verenigde Staten
• Opleiding: (1) Filosofie aan University of Chicago en UCLA, (2) Islamitische studies in Jordanië, Egypte en Syrië.
• Leerling van Shaykh ʿAbd al-Wakīl al-Dūrī en Shaykh ʿAbd al-Raḥmān al-Shāghūrī
• Bekering tot islam: In 1977, na intensieve studie van de Qurʾān en islamitische filosofie
• Specialisatie: (1) Shāfiʿī-fiqh, (2) Kalām (islamitische theologie), (3) Tasawwuf (Sufi-spiritualiteit), (4) Hadith en uṣūl al-fiqh.
• Woonplaats: Amman, Jordanië

M.A.S. Abdel Haleem is een gerenommeerde Egyptisch-Britse islamitische geleerde, vertaler en professor in de islamitische studies. Hij is vooral bekend vanwege zijn veelgeprezen Engelse vertaling van de Qurʾān, die wordt geroemd om haar helderheid, literaire kracht en toegankelijkheid voor een modern publiek.

• Volledige naam: Muhammad A. S. Abdel Haleem
• Geboorte: 1930, Egypte
• Opleiding: (1) Memoriseerde de Qurʾān op jonge leeftijd aan al-Azhar, (2) Studeerde Arabische taal en islamitische studies aan al-Azhar Universiteit, (3) Promoveerde aan de Universiteit van Cambridge
• Functie: (1) Emeritus Professor of Islamic Studies aan SOAS, University of London, (2) Directeur van het Centre of Islamic Studies (SOAS), (3) Lid van de UK Commission on British Muslims and Islamophobia.

Bronnen

• Al-Bukhārī, M. I. (n.d.). Ṣaḥīḥal-Bukhārī.
• Al-Zuhaylī, W. (2007). al-Fiqh al-Islāmī wa Adillatuhu (Vol. 4, pp. 2764–2766). Damascus: Dār al-Fikr.
• Khan, A. R. (2009). Fatāwā Razviyya (Vol. 1–30). Maktaba al-Madīnah, Dawat-e-Islami.
• Keller, N. H. (Trans.). (1997). Reliance of the Traveller: A Classic Manual of Islamic Sacred Law. Amana Publications.
• Muslim, I. H. (n.d.). Ṣaḥīḥ Muslim.
• The Qur’ān (M.A.S. Abdel Haleem, Trans.). (2008). Oxford University Press.

Zwangerschap en de gezondheid van pasgeborenen zijn fundamenteel voor een gezonde samenleving, omdat ze de basis leggen voor het fysieke, mentale en sociale welzijn van toekomstige generaties.

Gezondheid van moeder en pasgeborene: een goddelijke en maatschappelijke verantwoordelijkheid

Pasgeborenen en moeders worden wereldwijd nog steeds geconfronteerd met vermijdbare sterfgevallen als gevolg van infectieziekten, complicaties tijdens de zwangerschap en problemen bij de bevalling. Dagelijks sterven naar schatting 6.300 baby’s binnen de eerste levensmaand. In het jaar 2022 stierven wereldwijd ongeveer 2,3 miljoen pasgeborenen.

De toegang tot betaalbare en hoogwaardige gezondheidszorg is ongelijk verdeeld, wat de vooruitgang in de overleving van moeders en pasgeborenen ernstig belemmert. Dit vormt niet alleen een medisch, maar ook een ethisch en religieus vraagstuk. Binnen de islamitische leer is de zorg voor moeder en kind een fundamentele verantwoordelijkheid, geworteld in de erkenning van het leven als een goddelijke gave.

Allāh Ta’ālā openbaart:

هُوَ ٱلَّذِي يُصَوِّرُكُمْ فِي ٱلأَرْحَامِ كَيْفَ يَشَآءُ لاَ إِلَـٰهَ إِلاَّ هُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْحَكِيمُ

“Hij is het, Die u in de baarmoeder vormt zoals Hij wil; er is geen Allāh dan Hij, de Almachtige, de Alwijze.” (Surah Āl ʿImrān, 3:6)

Dit vers benadrukt dat de vorming van het menselijk leven in de baarmoeder een directe daad van goddelijke wil is. Het benadrukt de heiligheid van het leven en de plicht tot bescherming ervan. De gezondheid van moeder en kind is dus niet alleen een medische zorg, maar ook een vorm van aanbidding en verantwoordelijkheid tegenover Allāh Ta’ālā.

Duʿāʾ (smeekbede) voor het verkrijgen van een rechtschapen kind

Een krachtige en authentieke Duʿāʾ voor het verkrijgen van een kind staat in de Heilige Qurʾān. Deze smeekbede is niet slechts een wens, maar een erkenning van de goddelijke oorsprong van het leven en een oproep tot dankbaarheid.

Allāh Ta’ālā openbaart:

هُوَ ٱلَّذِي خَلَقَكُمْ مِّن نَّفْسٍ وَاحِدَةٍ وَجَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا لِيَسْكُنَ إِلَيْهَا فَلَمَّا تَغَشَّاهَا حَمَلَتْ حَمْلًا خَفِيفًا فَمَرَّتْ بِهِ فَلَمَّا أَثْقَلَتْ دَّعَوَا ٱللَّهَ رَبَّهُمَا لَئِنْ ءَاتَيْتَنَا صَٰلِحًا لَّنَكُونَنَّ مِنَ ٱلشَّٰكِرِينَ

“Hij is het, Die u uit één enkele ziel heeft geschapen en daaruit haar echtgenoot maakte, opdat hij rust bij haar zou vinden. En toen hij haar benaderde, droeg zij een lichte last en ging er mee rond. En toen zij zwaar werd, smeekten zij beiden tot Allāh, hun Heer: ‘Als Gij ons een rechtschapen kind schenkt, zullen wij zeker tot de dankbaren behoren.’” (Surah al-A’rāf, 7:189)

Deze Duʿāʾ is een voorbeeld van hoe de mens zich in kwetsbare en hoopvolle momenten tot Allāh Ta’ālā wendt met nederigheid en vertrouwen. Het vers benadrukt:

• De eenheid van oorsprong (nafs wāḥidah)
• De spirituele verbondenheid tussen echtgenoten
• De erkenning van zwangerschap als een goddelijke fase
• De smeekbede om een ṣāliḥ (rechtschapen) kind
• De belofte van dankbaarheid als spirituele verplichting

Duʿāʾ voor onvruchtbare paren: het voorbeeld van Ḥazrat Zakariyyā (ʿalayhis-salām)

Voor echtparen die verlangen naar een kind maar geconfronteerd worden met onvruchtbaarheid, biedt de Heilige Qurʾān een krachtig voorbeeld van hoop en vertrouwen: de duʿāʾ van Ḥazrat Zakariyyā (ʿalayhis-salām). Ondanks zijn hoge leeftijd en de onvruchtbaarheid van zijn vrouw, wendde hij zich tot Allāh Ta’ālā met een oprechte smeekbede. Allāh verhoorde zijn gebed en schonk hem een zoon: Ḥazrat Yaḥyā (ʿalayhis-salām).

Allāh Ta’ālā openbaart:

هُنَالِكَ دَعَا زَكَرِيَّا رَبَّهُ قَالَ رَبِّ هَبْ لِي مِن لَّدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً إِنَّكَ سَمِيعُ ٱلدُّعَآءِ

“Toen bad Zakariyyā tot zijn Heer: ‘Mijn Heer, schenk mij van U een rein nageslacht; voorwaar, Gij zijt de Alhorende van het gebed.’” (Surah Āl ʿImrān, 3:38)

Deze duʿāʾ is een voorbeeld van:

• Tawakkul (volledig vertrouwen op Allāh)
• Sabr (geduld in beproeving)
• Ikhlāṣ (oprechtheid in smeekbede)
• Tawḥīd (erkenning van Allāh als de enige die leven schenkt)

Het vers leert dat zelfs in ogenschijnlijk onmogelijke omstandigheden, de duʿāʾ van een oprechte dienaar niet wordt verworpen. Het is een spirituele troost voor paren die worstelen met kinderloosheid, en een oproep tot standvastig vertrouwen in de Wil van Allāh Ta’ālā.

Alle baby’s worden als moslim geboren: de fitrah en de islamitische begrafenisregels

Volgens de islamitische leer wordt ieder mens geboren op de natuurlijke religie (fitrah), dat wil zeggen: in een staat van zuivere aanbidding van Allāh Ta’ālā. Deze fundamentele waarheid is verankerd in de Heilige Qurʾān en bevestigd in authentieke Aḥādīth.

Allāh Ta’ālā openbaart:

فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفاً فِطْرَتَ ٱللَّهِ ٱلَّتِي فَطَرَ ٱلنَّاسَ عَلَيْهَا لاَ تَبْدِيلَ لِخَلْقِ ٱللَّهِ ذَٰلِكَ ٱلدِّينُ ٱلْقَيِّمُ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَ ٱلنَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ

“Richt daarom uw aangezicht oprecht tot de godsdienst, overeenkomstig de natuur waarmee Allāh de mensen heeft geschapen. Er is geen verandering in de schepping van Allāh. Dat is de rechte godsdienst, maar de meeste mensen weten het niet.” (Surah al-Rūm, 30:30)

Juridisch-theologische implicaties

• Ḥazrat Ibn Shihāb (raḍiyAllāhu ʿanhu) verhaalde dat het dodengebed (ṣalāt al-janāzah) moet worden verricht voor elk kind dat levend geboren is, zelfs als het kind de zoon is van een prostituee. Dit is gebaseerd op het feit dat elk kind geboren wordt op de fitrah—de natuurlijke religie van de islam.
• Indien de vader moslim is, wordt het kind islamitisch beschouwd, zelfs als de moeder geen moslim is. Als het kind na de geboorte huilt (dus levend geboren is), dan is het verplicht het dodengebed te verrichten bij overlijden. Als het kind stil geboren wordt (zonder tekenen van leven), dan wordt het beschouwd als een miskraam en is het dodengebed niet verplicht.
• Ḥazrat Abū Hurayrah (raḍiyAllāhu ʿanhu) verhaalde dat de Profeet ﷺ zei: “Elk kind wordt geboren op de natuurlijke religie (fitrah), maar zijn ouders maken hem tot jood, christen of magiër.” Vervolgens reciteerde hij het vers uit Surah al-Rūm over de fitrah.

Deze overlevering benadrukt dat de omgeving en opvoeding de religieuze identiteit van het kind beïnvloeden, maar dat de oorspronkelijke aanleg zuiver is. Dit vormt de basis voor islamitische begrafenisregels en pedagogische benadering.

Een oorzaak van miskraam: waarschuwing tegen specifieke slangensoorten

Ḥazrat Abū Mulaykah verhaalde dat Ḥazrat Ibn ʿUmar (raḍiyAllāhu ʿanhumā) de gewoonte had om slangen te doden. Later stopte hij daarmee en verklaarde: “Eens trok de Profeet ﷺ een muur neer en zag daarin een afgeworpen huid van een slang. Hij zei: ‘Zoek naar de slang.’ Toen zij het vonden, zei de Profeet ﷺ: ‘Dood het.’ Daarom doodde ik slangen.” Later ontmoette Ibn ʿUmar Ḥazrat Abū Lubābah, die hem vertelde dat de Profeet ﷺ ook had gezegd: “Dood geen slangen, behalve de slang met een korte of verminkte staart en twee witte lijnen op zijn rug, want deze veroorzaakt abortus en maakt iemand blind. Dus dood het.” (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī)

Juridisch-theologische implicatie

Deze overlevering toont aan dat:

• Niet elke slang mag gedood worden; er is een uitzondering voor een specifieke soort met herkenbare kenmerken.
• De genoemde slang kan ernstige schade veroorzaken, waaronder blindheid en miskraam (isqāṭ al-ḥaml), wat binnen de islamitische leer als een ernstige aantasting van het leven wordt beschouwd.
• De Profeet ﷺ gaf richtlijnen die zowel spiritueel als medisch relevant zijn, en die de bescherming van het menselijk leven centraal stellen.

Miskraam of moord op de foetus veroorzaakt door een persoon: islamitisch oordeel en bloedgeld

Binnen de islamitische rechtspraak (fiqh) wordt het veroorzaken van een miskraam of het doden van een foetus door een persoon beschouwd als een ernstige overtreding. De Profeet Mohammed ﷺ heeft hierover expliciete uitspraken gedaan, die zijn overgeleverd in authentieke ḥadīth-verzamelingen.

Juridische uitspraken uit de Sunnah

• Ḥazrat Abū Hurayrah (raḍiyAllāhu ʿanhu) verhaalde dat de Profeet ﷺ oordeelde dat in een abortuszaak van een vrouw uit de stam van Banī Lihyān, het bloedgeld (diya) voor de foetus een mannelijke of vrouwelijke slaaf moest zijn. Toen de vrouw die verantwoordelijk was voor de abortus overleed, beval de Profeet ﷺ dat haar bezit geërfd zou worden door haar nakomelingen en echtgenoot, en dat de straf betaald moest worden door haar ʿaṣabah (mannelijke verwanten). (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī)
• Ḥazrat al-Mughīrah ibn Shuʿbah (raḍiyAllāhu ʿanhu) verhaalde dat ʿUmar ibn al-Khaṭṭāb (raḍiyAllāhu ʿanhu) vroeg naar het oordeel over een vrouw die een miskraam kreeg door een slag op haar buik. Al-Mughīrah zei: “Ik hoorde de Profeet ﷺ zeggen: ‘Het bloedgeld is een mannelijke of vrouwelijke slaaf.’” ʿUmar eiste een getuige, waarop Mohammed ibn Maslamah werd gebracht en bevestigde de uitspraak. (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī)
• Ḥazrat ʿUmar ibn al-Khaṭṭāb (raḍiyAllāhu ʿanhu) vroeg naar het oordeel over een foetus die werd gedood. Ḥamal ibn Mālik ibn Nabīghah vertelde dat één van zijn vrouwen de andere met een tentstok sloeg, waardoor zowel de vrouw als haar foetus stierven. De Profeet ﷺ oordeelde dat het bloedgeld voor de foetus een slaaf was, en dat de dader als vergelding zou worden geëxecuteerd. (Sunan Ibn Mājah)

Juridisch-theologische implicaties

• Het veroorzaken van een miskraam door geweld wordt juridisch behandeld als een daad van onrechtmatige doding (qatl al-janīn).
• Het bloedgeld (diya) voor een foetus is vastgesteld op een mannelijke of vrouwelijke slaaf, wat in moderne context vertaald wordt naar een geldwaarde conform de waarde van een slaaf ten tijde van de uitspraak.
• In gevallen van opzettelijke doding kan qiṣāṣ (vergelding) worden toegepast, mits de voorwaarden van opzet en bewijs zijn vervuld.
• De ʿaṣabah draagt de financiële verantwoordelijkheid indien de dader overlijdt.

Verboden voor een vrouw om zwangerschap te verzwijgen: fiqh-grondslag en Qurʾānische verplichting

Binnen de islamitische wetgeving is het ḥarām (verboden) voor een vrouw om te verzwijgen dat zij zwanger is, vooral in het geval van echtscheiding (ṭalāq). Deze verplichting is gebaseerd op een expliciet vers uit de Heilige Qurʾān, dat de juridische en morele kaders vastlegt voor vrouwen in hun wachttijd (ʿiddah).

Allāh Ta’ālā openbaart:

وَٱلْمُطَلَّقَاتُ يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ ثَلَاثَةَ قُرُوٓءٍ وَلَا يَحِلُّ لَهُنَّ أَن يَكْتُمْنَ مَا خَلَقَ ٱللَّهُ فِىٓ أَرْحَامِهِنَّ إِن كُنَّ يُؤْمِنَّ بِٱللَّهِ وَٱلْيَوْمِ ٱلْـَٔاخِرِ

“De gescheiden vrouwen moeten drie menstruatieperioden wachten; en het is haar niet geoorloofd, hetgeen Allāh in haar baarmoeder heeft geschapen, te verbergen, indien zij in Allāh en de laatste dag geloven.” (Surah al-Baqarah, 2:228)

Juridisch-theologische implicaties

• Verzwijgen van zwangerschap is ḥarām: Het vers stelt expliciet dat het niet geoorloofd is (lā yaḥillu) om te verbergen wat Allāh in de baarmoeder heeft geschapen.
• Voorwaarde van geloof: De verplichting geldt voor vrouwen die geloven in Allāh en de Laatste Dag, wat de religieuze ernst van deze daad benadrukt.
• Recht van de echtgenoot: Indien de vrouw zwanger is, heeft de man het recht haar terug te nemen tijdens de ʿiddah, mits hij verzoening wenst.
• Fiqh van erfopvolging en vaderschap: Het verzwijgen van zwangerschap kan leiden tot onrechtmatige ontzegging van vaderschap, erfdeel en sociale bescherming van het kind.

Didactische les

• De baarmoeder wordt in de Qurʾān beschreven als een plaats van goddelijke schepping (mā khalaqa Allāh fī arḥāmihinna), en het verzwijgen daarvan is een aantasting van de goddelijke orde.
• Het vers benadrukt wederkerigheid in rechten en plichten tussen man en vrouw, maar erkent ook de leidinggevende rol van de man in dit specifieke juridische kader (wa li-l-rijāli ʿalayhinna darajah).

Waarom een baby huilt bij geboorte: spirituele duiding en profetische uitleg

Het huilen van een pasgeboren baby is niet alleen een biologisch verschijnsel, maar kent ook een spirituele verklaring binnen de islamitische traditie. Volgens een authentieke overlevering wordt elk kind bij geboorte aangeraakt door Shayṭān, wat het eerste gehuil veroorzaakt—met uitzondering van Sayyidah Maryam (ʿalayhā-salām) en haar zoon Sayyidunā ʿĪsā (ʿalayhis-salām).

Qurʾānische grondslag

Allāh Ta’ālā openbaart:

فَلَمَّا وَضَعَتْهَا قَالَتْ رَبِّ إِنِّي وَضَعْتُهَا أُنثَىٰ وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا وَضَعَتْ وَلَيْسَ ٱلذَّكَرُ كَٱلأُنثَىٰ وَإِنِّي سَمَّيْتُهَا مَرْيَمَ وَإِنِّي أُعِيذُهَا بِكَ وَذُرِّيَّتَهَا مِنَ ٱلشَّيْطَانِ ٱلرَّجِيمِ

“Toen zij haar baarde, zei zij: ‘Mijn Heer, ik heb een meisje gebaard.’ – Allāh wist het beste wat zij baarde. ‘En de man is niet als de vrouw. En ik heb haar Maryam genoemd, en ik stel haar en haar nageslacht onder Uw bescherming tegen Shayṭān, de verworpene.’” (Surah Āl ʿImrān, 3:36)

Profetische uitleg

Ḥazrat Saʿīd ibn al-Musayyib verhaalde via Ḥazrat Abū Hurayrah (raḍiyAllāhu ʿanhumā) dat de Profeet ﷺ zei: “Er wordt geen kind geboren, of Shayṭān raakt het aan bij de geboorte, waarna het luid begint te huilen vanwege die aanraking—behalve Maryam en haar zoon.” (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī). Abū Hurayrah voegde daaraan toe: “Reciteer, als je wilt: ‘En ik zoek mijn toevlucht bij U (Allāh) voor haar en haar nageslacht tegen Shayṭān, de verworpene.’”

Juridisch-theologische implicaties

• Het huilen van een baby is een teken van leven en vitaliteit, maar kent ook een spirituele dimensie: de confrontatie met de wereld en de aanraking van Shayṭān.
• De uitzondering van Maryam en ʿĪsā (ʿalayhimā-salām) toont de bijzondere status van deze profetische figuren.
• De duʿāʾ van Sayyidah Hannah (de moeder van Maryam) is een voorbeeld van hoe ouders hun kinderen kunnen beschermen door smeekbeden en toewijding aan Allāh Ta’ālā.

Besluit

Het verzwijgen van zwangerschap na ṭalāq is ḥarām en leidt tot juridische en morele schade. De vrouw is verplicht haar toestand te melden zodra zij weet dat zij zwanger is. Dit besluit is bindend voor alle moslims die vallen onder de jurisdictie van de Sharīʿah en dient als richtlijn voor imams, juristen en familierechtadviseurs.

Bronnen

• Al-Bukhārī, M. I. (z.j.). Ṣaḥīḥ al-Bukhārī. Dār al-Fikr.
• Al-Bukhārī, M. I. (z.j.). Ṣaḥīḥ al-Bukhārī. Overleveringen via Ibn ʿUmar, Abū Lubābah, Abū Hurayrah en Saʿīd ibn al-Musayyib.
• Al-Qurʾān al-Karīm. (z.j.). Surah al-Baqarah, 2:228; Surah Āl ʿImrān, 3:6, 3:36, 3:38; Surah al-A’rāf, 7:189; Surah al-Rūm, 30:30.
• Al-Sarakhsī, M. ibn A. (z.j.). Al-Mabsūṭ. Dār al-Maʿrifah.
• Al-Nawawī, Y. ibn Sharaf. (z.j.). Rawḍat al-Ṭālibīn. Dār al-Fikr.
• Al-Kāsānī, ʿA. ibn A. (z.j.). Badāʾiʿ al-Ṣanāʾiʿ. Dār al-Kutub al-ʿIlmiyyah.
• Ibn Mājah, M. Y. (z.j.). Sunan Ibn Mājah. Dār al-Fikr.
• Ibn Shihāb al-Zuhrī. (z.j.). Overlevering via Ṣaḥīḥ al-Bukhārī en fiqh-verzamelingen.
• UNICEF. (2023). Maternal and newborn health. https://www.unicef.org/health/maternal-and-newborn-health
• WHO. (2023). Newborn mortality. https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/newborn-mortality

Inleiding

In de islamitische samenleving, net als in de meeste andere samenlevingen, vertegenwoordigt erfenis de belangrijkste methode om rijkdom van de ene generatie naar de volgende over te dragen. De islamitische samenleving ontleent haar erfrecht aan de interpretatie van de verschillende rechtsscholen van de verzen die betrekking hebben op erfelijkheid in de Heilige Qur’ān, niet aan de Heilige Qur’ān zelf. Zelfs een vluchtig onderzoek van de wetten die de erfenis in de meeste islamitische landen regelen, onthult een reeks gecompliceerde regels die moeilijk te begrijpen zijn en bijgevolg van toepassing zijn.

De rechtbanken worden bezig gehouden met het ontwarren van het moeras en hun uitspraken voldoen nauwelijks aan de rechtzoekenden, meestal broers en zussen, die steevast het gevoel hebben dat ze oneerlijk zijn behandeld door de overleden vader of moeder. Onnodig te zeggen dat de regels in de Heilige Qur’ān niet of helemaal niet correct worden toegepast. In feite wordt de hadīth (de Sunnah toegepast), die steevast de bronnen zijn van de interpretaties van de scholen van jurisprudentie. De Heilige Qur’ān legt regels vast die in wezen eenvoudig zijn als ze correct worden toegepast en bovenal, het dwingt mensen om een testament te schrijven voor de rechtvaardige verdeling van hun bezittingen na hun dood.

Testament wordt in de meeste islamitische samenlevingen niet aangemoedigd en is in sommige rechtsgebieden inderdaad verboden, ondanks het bestaan van ahadīth die de dit veroordeelt. In ieder geval is de erflater beperkt tot het willen van maximaal een derde van zijn nalatenschap en meestal alleen tot andere dan zijn wettelijke erfgenamen.

De regels die in de meeste islamitische rechtsgebieden worden toegepast zijn zoals eerder vermeld, afgeleid van de mazahib van soennitische scholen van islamitische jurisprudentie, Abu Hanīfa, Shafi’ī, Ibn-Hanbal en Mālik (radi Allāhu anhum). De meeste soennitische islamitische jurisdicties passen een van de vier grote scholen toe.

Voorgeschreven aandelen

Echtgenoot [An-Nisā 4:12]

• krijgt 50% indien overledene geen nakomelingen heeft
• krijgt 25% als overledene nakomelingen heeft

Echtgenote (gelijk verdeeld over alle vrouwen) [An-Nisā 04:12]

• Krijgt 25% als de overledene geen nakomelingen heeft
• Krijgt 1/8 als de overledene nakomelingen heeft

Dochter (gelijk verdeeld over alle dochters)

• Krijgt 50% [An-Nisā 4:11] als overleden slechts 1 dochter heeft [An-Nisā 4:11] en overleden geen zonen [An-Nisā 4:11] heeft.
• Krijgt 2/3 [An-Nisā 4:11] als overleden meerdere dochters heeft [An-Nisā 4:11] overleden heeft geen zonen [An-Nisā 4:11]

Kleindochter (alleen van zoon)

Krijgt ½ als:

• Overleden heeft slechts 1 Kleindochter van een zoon
• Overledene heeft geen zoon of dochter
• Overledene heeft geen kleinzoon van een zoon

Krijgt 2/3 als:
i. Overleden heeft meerdere kleindochters van een zoon

ii. Overledene heeft geen zoon of dochter

iii. Overledene heeft geen kleinzoon van een zoon
   

Krijgt 1/6 (H1) als:
i. Overleden heeft slechts één dochter

ii. Overledene heeft geen zoon

iii. Overledene heeft geen kleinzoon van een zoon

Vader [An-Nisā 4:11] krijgt 1/6 als overledene nakomelingen heeft

Moeder [An-Nisā 4:11]
Krijgt 1/3 als:
i. Overledene heeft geen nakomelingen, en

ii. Overledene heeft niet meerdere broers en zussen (vol, vaderlijk, moederlijk)

Krijgt 1/6 als:
i. Overledene heeft nakomelingen, of

ii. Overledene heeft meerdere broers en zussen (vol, vaderlijk, moederlijk)

Grootvader van vaderskant
Krijgt 1/6 als:
i. Overledene heeft geen vader

ii. Overledene heeft nakomelingen

Grootmoeder van vaderskant
Krijgt 1/6 als:
i. Overledene heeft geen moeder

ii. Overledene heeft geen vader

iii. Overleden heeft geen grootmoeder van moederskant

Krijgt 1/12 als:
i. Overledene heeft geen moeder

ii. Overledene heeft geen vader

iii. Overleden heeft een grootmoeder van moederskant

Grootmoeder van moederskant

Krijgt 1/6 als overledene geen moeder heeft

Krijgt 1/12 als:
i. Overledene heeft geen moeder

ii. Overledene heeft geen vader

iii. Overleden heeft een grootmoeder van vaderskant

Volle zuster
Krijgt 1/2 [An-Nisā 4:176]
i. Overleden heeft slechts 1 volle zus

ii. Overledene heeft geen nakomelingen

iii. Overledene heeft geen mannelijke vaderlijke voorouder

iv. Overledene heeft geen volle broer

Krijgt 2/3 [An-Nisā 4:176]
i. Overledene heeft meerdere volle zussen

ii. Overledene heeft geen nakomelingen

iii. Overledene heeft geen mannelijke vaderlijke voorouder

iv. Overledene heeft geen volle broer

Zuster van vaderskant

Krijgt ½ als:
i. Overleden heeft slechts 1 zus van vaderskant

ii. Overledene heeft geen nakomelingen

iii. Overledene heeft geen mannelijke vaderlijke voorouder

iv. Overledene heeft geen volle broer, volle zus of broer van vaderskant

Krijgt 2/3 als:
i. Overleden heeft meerdere vaderlijke zussen

ii. Overledene heeft geen nakomelingen

iii. Overledene heeft geen mannelijke vaderlijke voorouder

iv. Overledene heeft geen volle broer, volle zus of broer van vaderskant

Krijgt 1/6 als:
i. Overleden heeft slechts 1 volle zus

ii. Overledene heeft geen nakomelingen

iii. Overledene heeft geen mannelijke vaderlijke voorouder

iv. Overledene heeft geen volle broer of broer van vaderskant

Moederlijke broer of zus [An-Nisā 4:12]

Krijgt 1/6 als:
i. Overleden heeft slechts 1 broer of zus van moederszijde

ii. Overledene heeft geen mannelijke nakomelingen

iii. Overledene heeft geen mannelijke voorouders van vaderskant

Krijgt 1/3 als:
i. Overleden heeft meerdere broers en zussen van moederszijde

ii. Overledene heeft geen mannelijke nakomelingen

iii. Overledene heeft geen mannelijke voorouders van vaderskant Restaandelen (H2)

Blokkerende regels

zoon blokkeert kleinzoon van vaderskant, kleindochter van vaderskant, volle broer, volle zus, vaderlijke broer, zus van vaderskant, moederlijke broer, moederlijke zus, volledige neef, neef van vaderskant, zoon van volledige neef, zoon van neef van vaderskant, zoon van volledige neef, volledige oom van vaderskant, oom van vaderskant, volledige neef, neef van vaderskant, zoon van neef van vadersneef, zoon van volledige neef, zoon van neef van vaderlijke neef, zoon van vaderlijke neef, zoon van vaderlijke neef, zoon van vaderlijke neef, zoon van vaderlijke neef, zoon van neef van vadersneef

kleinzoon blokkeert volle broer, volle zus, vaderlijke broer, vaderlijke zus, moederlijke broer, moederlijke zus, volledige neef, neef van vaderskant, neef van vaderskant, zoon van volledige neef, zoon van neef van vaderskant, volledige oom van vaderskant, oom van vaderskant, volledige neef, neef van vaderskant, zoon van neef van volledige neef, zoon van neef van volledige neef, zoon van neef van volledige neef, zoon van neef van vaderskant, zoon van neef van vaderskant, zoon van neef van vaderskant.

vader blokkeert grootvader van vaderskant, grootmoeder van vaderskant, volledige broer, volledige zus, broer van vaderskant, zus van vaderskant, broer van moederskant, zus van moederskant, volledige neef, neef van vaderskant, zoon van volledige neef, zoon van neef van vaderskant, oom van vaderskant, oom van vaderskant, volledige neef, neef van vaderskant, neef van volledige neef, zoon van neef van vaderskant, zoon van neef van vaderskant, zoon van neef van volledige neef, zoon van neef van vaderskant, zoon van neef van vaderskant, zoon van neef van vaderskant, zoon van neef van vaderskant, zoon van de zoon van de neef van volledige neef, zoon van neef van vaderskant.

moeder blokkeert grootmoeder van vaderskant, grootmoeder van moederskant.

grootvader blokkeert volledige neef, neef van vaderskant, zoon van volledige neef, zoon van neef van vaderskant, oom van vaderskant, oom van vaderskant, volledige neef, neef van vaderskant, neef van vaderskant, zoon van volledige neef, zoon van neef van vaderskant, zoon van neef van volledige neef, zoon van neef van vaderskant, zoon van neef van vaderskant.

volle broer blokkeert vaderlijke broer, vaderlijke zus, volledige neef, neef van vaderskant, neef van volledige neef, zoon van neef van vaderskant, zoon van neef van vaderskant, oom van vaderskant, oom van vaderskant, volledige neef, neef van vaderskant, zoon van volledige neef, zoon van neef van vaderskant, zoon van neef van volledige neef, zoon van neef van vaderskant neef zoon.

volle zus blokkeert vaderlijke broer, vaderlijke zus, ,volledige neef, neef van vaderskant, neef van vaderskant, zoon van volledige neef, zoon van neef van vaderskant, volledige oom van vaderskant, oom van vaderskant, volledige neef, neef van vaderskant, zoon van volledige neef, zoon van neef van vaderskant, zoon van de zoon van de neef van volledige neef, zoon van neef van vaderskant (kan alleen blokkeren als de overledene ten minste 1 vrouwelijke nakomeling heeft, anders vastzit in 2/3 zone).

Broer van vaderskant blokkeert Volledige neef, Neef van vaderskant, zoon van volledige neef, zoon van neef van vaderskant, zoon van neef van vaderskant, oom van vaderskant, volledige neef, neef van vaderskant, zoon van volledige neef, zoon van neef van vaderskant, zoon van neef van volledige neef, zoon van neef van volledige neef, zoon van neef van vaderskant.

Zus van vaderskant blokkeert Volledige neef, neef van vaderskant, zoon van volledige neef, zoon van neef van vaderskant, zoon van neef van vaderskant, oom van vaderskant, volledige neef, neef van vaderskant, neef van volledige neef, zoon van neef van vaderskant, zoon van volledige neef, zoon van volledige neef, zoon van neef van vaderskant (kan alleen blokkeren als de overledene ten minste 1 vrouwelijke nakomeling of ten minste 2 zussen heeft, anders vastzit in 2/3 zone).

Volledige neef blokkeert neef van vaderskant, de zoon van de volledige neef, de zoon van de neef van vaderskant, de volledige oom van vaderskant, oom van vaderskant, volledige neef, neef van vaderskant, de zoon van de volledige neef, de zoon van de neef van de neef van vaderskant, de zoon van de neef van de vaderlijke neef, de zoon van de neef van vaderskant.

Neef van vaderskant blokkeert de zoon van de volledige neef, de zoon van de neef van vaderskant, de volledige oom van vaderskant, de oom van vaderskant, de volledige neef, de neef van de volledige neef, de zoon van de neef van vaderskant, de zoon van de neef van de volledige neef, de zoon van de neef van de vaderlijke neef, de zoon van de neef van de vaderlijke neef, de zoon van de neef van de neef van de vader, de zoon van de neef van de neef van de vader, de zoon van de neef van de vaderlijke neef.

De zoon van de volledige neef blokkeert de zoon van de neef van vaderskant, de volledige oom van vaderskant, de oom van vaderskant, de volledige neef, de neef van vaderskant, de zoon van de neef van de neef van vaderskant, de zoon van de neef van de volledige neef, de zoon van de neef van de vaderlijke neef, de zoon van de neef van de neef van vaderskant.

Vaderlijke neef ‘s zoon blokkeert Volledige vaderlijke oom, Vaderlijke oom, Volledige neef, Neef van vaderskant, Volledige neef, Zoon van volledige neef, Zoon van neef van vaderskant, Zoon van volledige neef, Zoon van neef van volledige neef, zoon van neef van vaderskant, zoon van neef van vaderskant.

Volledige vaderlijke oom blokkeert vaderlijke oom, volledige neef, neef van vaderskant, neef van vaderskant, zoon van volledige neef, zoon van neef van vaderskant, zoon van volledige neef, zoon van neef van vaderlijke neef, zoon van neef van vaderskant.

Vaderlijke oom van vaderskant blokkeert Volledige neef, Neef van vaderskant, Zoon van volledige neef, Zoon van neef van vaderskant, Zoon van neef van volledige neef, zoon van neef van vaderskant, zoon van neef van vaderskant.

Volledige neef blokkeert neef van vaderskant, de zoon van de volledige neef, de zoon van de neef van vaderskant, de zoon van de neef van de volledige neef, de zoon van de neef van de vaderlijke neef.

Neef van vaderskant blokkeert de zoon van de volledige neef, de zoon van de neef van vaderskant, de zoon van de neef van de volledige neef, de zoon van de neef van de vaderlijke neef.

De zoon van de volledige neef blokkeert de zoon van de neef van vaderskant, de zoon van de zoon van de volledige neef, de zoon van de neef van de vaderlijke neef.

 Vaderlijke neef ‘s zoon blokkeert De zoon van de zoon van de neef, de zoon van de neef van vaderlijke neef, de zoon van de neef van vaderlijke neef.

De zoon van de zoon van de volledige neef blokkeert de zoon van de neef van vaderskant.

Ranking tas’eeb[1] in volgorde

1) zoon, dochter 2) kleinzoon van vaderskant, kleindochter van vaderskant 3) vader 4) volle broer, volle zus (kalaalah begint hier) 5) vaderlijke broer, zus van vaderskant 6) grootvader van vaderskant 7) zoon van volle broer 8) zoon van vaderskant 9) zoon van de zoon van de volle broer 10) zoon van vaderskant 11) oom van vaderskant (volledige broer van vaderskant) 12) oom van vaderskant (broer van vaderskant) 13) zoon van vaderskant (zoon van vadersbroer) 14) zoon van vaderskant (zoon van vaderskant  broer’s zoon) 15) zoon van oom van vaderskant (zoon van vaders broer van vaderskant) 16) zoon van vaderlijke oom van vaderskant (zoon van vaders vaderlijke broer van vaderskant) 17) zoon van vaderlijke oom van vaderskant (zoon van de zoon van vaders oom van vaderskant) 18) zoon van vaderskant oom van vaderskant zoon (zoon van vaders vaderlijke broer van vaderskant zoon) 19) emancipators onafhankelijke Aaseebs[2]

Een man en vrouw van dezelfde klasse ontvangen aandelen met het rantsoen van 2:1 [An-Nisā 4:11], [An-Nisā 4:176]. Aan de volgende voorwaarden moet worden voldaan.

• Man en vrouw behoren tot dezelfde klasse
• Deze regel geldt bij de verdeling van restaandelen, en niet bij de verdeling van voorgeschreven aandelen
• Deze regel is niet van toepassing op broers en zussen van moederskant. Ze zijn beide manieren gegeven uit voorgeschreven aandelen

Als een erfgenaam het voorgeschreven aandeel krijgt, valt hij/zij uit Ta’seeb als er andere Aaseebs in aanmerking komen voor erfenis a. Vader is een uitzondering op deze regel

Een vader, of een grootvader, kan nooit door de erfgenamen met voorgeschreven aandelen worden afgesneden.

In het geval van ‘Awal’ moeten, wanneer het totaal meer dan 1 is, alle aandelen proportioneel worden verminderd, zodat het totale aantal aandelen 1 a is. In het geval van Awal, en in aanwezigheid van opa, worden zusters uit de 2/3e zone verwijderd. Grootvader & zussen zullen dan verdelen in de verhouding van 2:1. (Verontrustend geval))

In het geval van Radd, wanneer het totaal minder dan 1 is, moeten alle aandelen, behalve de aandelen van de echtgenoot, proportioneel worden verhoogd, zodat het totale aandeel 1 is. De aandelen van de echtgenoot zijn strikt vast. Ze kunnen niet worden verhoogd tenzij er geen verre verwanten worden gevonden.

Als de echtgenoot ook een neef van vaderskant (of zijn nakomelingen) of een emancipator (of zijn familielid) is, moet hij als twee personen worden behandeld en moet de verdeling voor elk worden gedaan (indien gekwalificeerd)

Als de overledene een echtgenoot, een vader en een moeder heeft achtergelaten, maar geen nakomelingen en meerdere broers en zussen, moeten de berekeningen van Umar worden toegepast. (Umar’s Fatāwa)

• Ouders krijgen hun voorgeschreven aandeel niet
• Ouders delen de rest met de 2:1-verhouding voor vader en moeder
• Multiple broers en zussen kunnen het aandeel van de moeder verminderen, zodat de zaak van Umar niet langer geldig is

Een volle broer kan niet minder ontvangen dan de broer van moederszijde

• Volle broers moeten gelijkelijk delen met de broers en zussen van moederszijde. In feite worden volle broers behandeld als broers en zussen van moederskant. 
• Dit geldt niet voor broer van vaderskant (die broer van moederskant wordt)

Als de overledene geen vader of nakomelingen heeft achtergelaten, maar ten minste grootvader en broers en zussen heeft achtergelaten, heeft hij een speciaal geval

• A=1/6 van de nalatenschap
• B=1/3 van de rest van de aandelen
• C=Behandel grootvader als een broer en verdeel de aandelen gelijkelijk onder hen
• De grootvader krijgt het maximum van A, B en C
• Als het aandeel van de grootvader ervoor zorgt dat het totale aantal aandelen hoger is dan 1, dan wordt het reguliere aandeel van 1/6 gegeven en wordt de max van A, B, C regel genegeerd
• Als de breukensom hoger is dan 1, moet Awal worden toegepast; Het aandeel van grootvader is in dit geval niet Ta’seeb.
• Tijdens deze berekening moet het aandeel van volle zus en vaderlijke zus worden uitgesloten (als ze zich in de 2/3e zone bevinden)

Als de overledene geen vader of nakomeling of broer achterliet, maar minstens een opa en een zus achterliet. Als een zus meer krijgt dan grootvader, dan moeten de aandelen worden aangepast

• Gooi het voorgeschreven deel van de zus weg
• Zuster en grootvader moeten de rest van de nalatenschap delen met de verhouding 1:2 Verre Familieleden

Verdeel de erfenis over niet-standaard verre verwanten die zichzelf vervangen door de link waaraan ze gehecht zijn wie in aanmerking komt voor de erfenis.

Als er nog een restant is, kan het resterende nu aan de echtgenoot worden gegeven als het in leven is

Als de overledene geen familieleden heeft, neemt de islamitische staat de hele nalatenschap in beslag.

Bij vrouwelijke erfgenamen stopt de erfenis bij hen en gaat niet over op hun kinderen zoals bij mannelijke erfgenamen.

Bij afwezigheid van directe kinderen vervangen kleinkinderen hen als erfgenamen

De 2/3 zone

• Bepaalde vrouwelijke familieleden kunnen in deze zone komen
• De 4 mogelijke familieleden in deze zone zijn – dochter, kleindochter van vaderskant, volle zus, zus van vaderskant
• Wanneer een erfgenaam zich in deze zone bevindt, kan ze geen lichaam blokkeren

De mannelijke broer of zus van dezelfde klasse kan haar uit de 2/3-zone halen
i. Zoon voor de dochter

ii. Kleinzoon van vaderskant voor de kleindochter van vaderskant.

iii. Volle broer voor de volle zus

iv. Vaderlijke broer voor de vaderlijke zuster

Vrouwelijke nakomelingen kunnen nooit samen zijn met vrouwelijke broers en zussen in de 2/3-zone. De vrouwelijke nakomelingen kunnen de vrouwelijke broers en zussen uit de 2/3-zone halen.

Dochter en kleindochter kunnen niet hetzelfde aandeel krijgen in 2/3 zone. Hetzelfde geldt voor volle zus & vaderlijke zus. De ene krijgt 1/2 en de andere 1/6.

Volle broer kan de zus van vaderskant uit 2/3 zone halen, blokkeert haar eigenlijk volledig.

De 2/3 fractie is ofwel voor dochter-kleindochter, of, volledige zus-vaderlijke zus. De 2/3 kan nooit worden gedeeld tussen vrouwelijke nakomelingen en vrouwelijke broers en zussen

Moederlijke broers en zussen kunnen het aandeel van de moeder verminderen

Moederlijke broers en zussen hebben geen 1:2 mannelijke vrouwelijke verhouding

Vader blokkeert volle broers en zussen, broers en zussen van vaderskant en broers en zussen van moederskant

Nabestaanden kunnen nooit worden geblokkeerd: man, vrouw, vader, moeder, zoon, dochter

Echtgenoot kan niet worden geblokkeerd, noch kunnen ze een lichaam blokkeren

Het aandeel van de echtgenoot kan nooit worden verhoogd, zelfs als er geen standaard erfgenamen meer over zijn. De verre familieleden krijgen eerst voorrang voordat het aandeel van de echtgenoot wordt verhoogd.

Rolpromotie wanneer de persoon niet in leven is

• Opa wordt vader

• Grootmoeder van vaderskant wordt moeder

• Kleindochter wordt dochter

• Zus wordt dochter

• Zus wordt dochter

• Zus van vaderskant wordt dochter

Grootvader van moederskant (de vader van moeder) is geblokkeerd voor erfenis. Zijn zowel mannelijke als vrouwelijke voorouders zijn ook geblokkeerd. Dit is anders dan grootmoeder van moederskant (moeder’ moeder). Ze krijgt de erfenis. Ook haar vrouwelijke voorouders kunnen erfenis krijgen, maar niet de mannelijke voorouders. 

De enige vrouwelijke keten die oneindig doorgaat is die van moeders moeder….

Er is een verschil van mening over vader die de moeder van de vader blokkeert. Iedereen is het er echter over eens dat een moeder de moeder van vader kan blokkeren.

Er is enig verschil van mening over grootvader die de broers en zussen blokkeert.

Nabestaanden komen niet in aanmerking voor Ta’seeb

• Moeder

• Grootmoeder van vaderskant

• Grootmoeder van moederskant

• Man

• Vrouw

• Broer van moederszijde

• Zus van moederszijde

Gezamenlijke Ta’seebs zijn alleen mogelijk voor de volgende gevallen

• Zoon & dochter

• Kleinzoon & Kleindochter

• Volle broer & volle zus

• Broer van vaderskant & zus van vaderskant

[1] Ta`seeb is hier gedefinieerd als het delen van de erfenis door de residuaire samen met de nauw verwante delers (zoals wanneer de overledene twee of meer dochters heeft en geen zoon, of waar hij geen kinderen heeft, maar wel een of meer zussen, geen broer en een oom van vaderskant)

[2] Residuen wegens bloedverwantschap of bijzondere reden

Met de nikāh wordt een vrouw gebonden aan en onder het bevel van haar man en de intrekking of intrekking van deze slavernij wordt de vrouw vrij; de laatste oorzaak wanneer de vrouw niet meer onder de controle van haar man blijft, staat bekend als ‘Echtscheiding’ of ‘talāq’ in de terminologie van de Shari’ah. Om uitvoering te geven aan echtscheiding (talāq) worden bepaalde termen/woorden voorgeschreven, die later zullen worden besproken.

Er zijn twee uiteindelijke staten van de talāq (Echtscheiding) die eenmaal van onmiddellijke aard is en de scheiding niet eerder in werking treedt dan de talāq wordt aangekondigd (vanwege de speciale kenmerken van de talāq (echtscheiding), binnen het bereik van de Shari’ah in vergelijking met het algemene gebruik van echtscheiding in internationale fora zullen we het woord talāq voor echtscheiding in dit hoofdstuk gebruiken. Het is de terminologie die in de Heilige Qur’ān wordt gebruikt.

De talāq waarbij de scheiding tussen man en vrouw dan plaatsvindt en er bekend staat als ‘TALAQ-E-BAAIN’. De andere staat wanneer de talāq in werking treedt aan het einde van de periode van ‘Iddat’ wat de wachttijd van een gescheiden vrouw (of een weduwe) betekent waarna de vrouw vrij zal zijn. Dit staat bekend als ‘TALAQ-E-RAJAEE’.

Vraagstuk: talāq is toegestaan, maar zonder de wettelijke rechtvaardiging onder de Shari’ah, in welk geval het mustahab is. In bepaalde gevallen wordt het echter aan de man om de talāq te geven en de vrouw te bevrijden van de mentale/ fysieke pijn. Het is wanneer de man impotent of eunuch is, in welk geval hij niet in staat is om aan zijn seksuele verplichting te voldoen en wanneer er geen schijn van herstel is om het vermogen als zodanig te herwinnen.

Vraagstuk: talāq is van drie soorten (1) Hassan, (2) Ahsan en (3) Bi’da’ee. Talāq-e-Ahsan is minder somber sommige dan de andere twee. Het staat voor de talāq raj’ee gegeven in de periode van zuiverheid waarin de seksuele daad, niet heeft plaatsgevonden. Hij moet als zodanig blijven (zonder geslachtsgemeenschap) tot het verstrijken van de periode van Iddat. Talāq-e-Hassan staat voor de talāq gegeven aan de vrouw met wie geen geslachtsgemeenschap heeft plaatsgevonden of de drie talāq gegeven aan de geslachtsgemeenschap vrouw in drie perioden van haar zuiverheid op voorwaarde dat hij de geslachtsgemeenschap niet heeft gedaan in deze drie perioden van haar zuiverheid of toen ze in ‘menstruatie’ was of hij gaf drie talāq in drie maanden aan de vrouw die geen ‘menstruatie’ heeft bijvoorbeeld een meisje onder de leeftijd van de puberteit of de zwangere vrouw of de vrouw die is gestopt met ‘menstruatie. talāq-e-bida’ee is om talāq twee keer of drie keer een periode van zuiverheid te geven (ofwel het woord talāq bij drie of twee gelegenheden herhalen of alle drie, bij één gelegenheid. Dit is vermeld in enkele details die betrekking hebben op een uitzonderlijk geval van menstruatie/ seksuele handeling). Talāq-e-bā’in gegeven in de periode zuiverheid wordt talāq-e-bida’ee.

Vraagstuk: Als de talāq ‘menstruatie’ heeft, dan moet hij haar teruggeven om de echtelijke relaties te herstellen, want het was een zonde om van haar te scheiden toen ze in de menses was of in een staat van onreinheid. Als hij nog steeds van haar wil scheiden, dan moet een zuiverheid overgaan na de huidige ‘menstruatie’ wanneer ze zuiver wordt, dan kan hij van haar scheiden in deze staat van zuiverheid, op voorwaarde dat zijn ‘terugkeer’ naar haar is als na geslachtsgemeenschap als zijn terugkeer is na een daad van eenvoudige streling zoals zoenen of woorden van amoureuze liefde, dan kan hij scheiden in de periode van zuiverheid na deze menstruatie.

Vraagstuk: Als hij van zijn vrouw scheidt die normale seksuele contacten heeft, wanneer ze in de menses is door twee of drie keer “Ik geef je talāq” te zeggen volgens sunnat, dan zal elke talāq plaatsvinden in elke periode van zuiverheid, waarvan de eerste zal zijn in de periode van zuiverheid waarin geen geslachtsgemeenschap heeft plaatsgevonden.

Vraagstuk: Als hij scheidt van de vrouw die normale menstruatie krijgt en er is gebruikelijke geslachtsgemeenschap met haar, in een staat van zuiverheid die vrij is van seksuele handelingen, door te zeggen ‘Ik geef je talāq twee of drie keer volgens sunnat’, dan zal de eerste talāq van kracht worden met (onmiddellijk).

Vraagstuk: Als hij tegen de vrouw die menstruatie krijgt, zegt, op een moment dat ze in de menstruatie is ‘Ik geef je twee of drie talāq volgens sunnat’ dan zal de eerste talāq in werking treden in de eerste periode van zuiverheid na de menstruatie.

Vraagstuk: Als hij talāq aan zijn vrouw geeft wanneer zij in de staat van menstruatie is, maar met wie hij geslachtsgemeenschap heeft gehad door te zeggen, ik geef je talāq twee of drie keer volgens sunnat, zal de eerste talāq affectief zijn in de staat van zuiverheid na de menstruatie.

Vraagstuk: Als hij tegen zijn vrouw zegt in een staat van zuiverheid waarin hij geslachtsgemeenschap had: ‘Ik geef je twee of drie talāq volgens de sunnat’, dan zal de eerste talāq na de menstruatie de eerste van zuiverheid innemen.

Vraagstuk: Om te zeggen: “Ik geef je twee of drie talāq volgens sunnat” met wie hij geslachtsgemeenschap moest hebben, zal de eerste talāq onmiddellijk van kracht worden (zelfs zij is in menses), de tweede talāq zal plaatsvinden wanneer de Nikāh-vrouw plechtig wordt, omdat ze na de eerste talāq bā’in voor hem wordt en uit zijn huwelijksband is gegaan.

Vraagstuk: Om talāq twee tot drie te geven, volgens sunnat aan een vrouw die niet rekt maar geniet van een seksuele relatie, zal de eerste talāq in één keer plaatsvinden, de tweede talāq, in de tweede maand en de derde, in de derde maand.

Vraagstuk: Als hij tegen een vrouw zegt ‘Ik geef je twee of drie keer talāq volgens sunnat’, met de bedoeling dat alle drie de talāq samen in werking zouden treden, dan is dit in orde. Maar als het zijn bedoeling is dat de talāq in elke volgende maand effectief zouden zijn, zal dit niet geldig zijn als de vrouw niet eerder geslachtsgemeenschap heeft gehad, omdat ze in dat geval Bā’in zou worden na dan eerst talāq en onwettig zal zijn als vrouw.

Voorwaarden voor talāq (echtscheiding)

Deze voorwaarden zijn (1) De man moet van normale zintuigen zijn (Aql) en groot in leeftijd (Bāligh). Een minderjarige (na bāligh) of krankzinnige echtgenoot kan talāq zelf niet geven of zijn wati (voogd) kan dat niet.

Vraagstuk: Als een dronkaard of verslaafd aan iemand de talāq geeft, zal het effectief zijn omdat hij een man van normale gevoeligheid (Aql) beschouwde. De talāq in de staat van intoxicatie of onevenwichtige gevoeligheid zal effectief zijn. Geen enkele voorwaarde kan door een vrouw worden gesteld voor de talāq, gebeurtenis als ze minderjarig of geestelijk gestoord is.

Vraagstuk: Als iemand gedwongen wordt om bedwelmend middel te drinken tegen zijn wens of onder extreme omstandigheden wanneer het gaat om overleving of zonder te weten dat het een bedwelmend middel is, zal in al deze uitzonderlijke gevallen de talāq gegeven door een getroffen man niet geldig zijn.

Vraagstuk: Voor een talāq is het niet nodig dat het uit eigen wil wordt gegeven (in welk geval het bindend wordt), het zal geldig zijn wanneer er ook sprake is van religieuze/ Shar’i dwanghandelingen of onvermijdelijke verboden (bekend als Shar’i Ikraah).

Vraagstuk: Zelfs de woorden van talāq die in grappen worden uitgesproken wanneer geen andere betekenis dan talāq kan worden afgeleid of opgerekt door argumenten enz., Zullen worden beschouwd als opzettelijke talāq. (geen aangenaamheid in zaken van talāq is toegestaan).

Vraagstuk: Een man van semi-wijsheid of lage mentale behendigheid of een half gek zijn zoals in de kwestie van talāq die geldig zal zijn.

Vraagstuk: Als een domme/ stomme persoon talāq geeft door gebaar of indicatie, zal geldig zijn als hij niet kan schrijven. Als hij kan schrijven, dan moet hij talāq schriftelijk geven.

Vraagstuk: De man wilde een ander woord spreken, maar het woord talāq werd onbewust uitgesproken, of hij sprak het woord talāq uit zonder het te beseffen betekenis of in grap en onvoorzichtigheid of gewoon om te intimideren (zijn vrouw of iemand anders), in al deze gevallen zal de talāq voorkomen (en het kan niet worden ingetrokken).

Vraagstuk: Het is de ziekte/ziekte van de zieke of patiënt die zijn bewustzijn niet heeft verloren, geeft de talāq (op welke manier dan ook), het zal geldig zijn.

Vraagstuk: Ernstige psychische aandoeningen zoals delirium, stoornis van de hersenen (sarsam) of een andere ziekte die resulteren in het verlies van zintuigen zijn redenen wanneer de talāq, het zal niet geldig zijn, of als hij woorden uitspreekt over het geven van talāq in diepe slaap, zal het niet als geldig of effectief worden beschouwd.

Vraagstuk: Als iemand uitspreekt dat hij talāq in een staat van ernstige woede heeft gebracht die zijn evenwicht van geest heeft verstoord, zal De talāq niet correct zijn.

Vraagstuk: Sommige mensen nemen hun toevlucht tot talāq en hebben later berouw over hun actie en bieden slappe excuses aan, zoals woede en rennen achter de Moefti’s aan voor fatwa. De moefti moet voorzichtig zijn met het accepteren van deze excuses. Loutere woede kan niet worden opgevat als een grond voor annulering van talāq, tenzij er solide concreet bewijs wordt geleverd om het bonafide te bewijzen.

Vraagstuk: Als de vrouw van een minderjarige echtgenoot de islam accepteert, en de Qāzi de islam aan hem presenteren voor acceptatie (zodat hun echtelijke relatie intact kan blijven, als hij weigert de islam te accepteren, komt talāq tussen hen voor.

Vraagstuk: Als het woord niet door tong is uitgesproken, maar is geschreven op een ding dat niet-statisch is (winterlucht) waar het woord niet ontcijferbaar blijft, dan zal de talāq niet plaatsvinden, en als het op een concreet ding zoals papier of zwart bord etc. is geschreven, met de bedoeling van talāq dan zal het talāq worden. wat ooit de wijze en inhoud van het schrijven is.

Elke brief die namens deze brief aan de vrouw wordt geschreven, is van kracht als talāq de datum van schrijven vormt waarop de Iddat ook begint. Maar als hij schrijft dat zodra ze de brief ontvangt, ze zichzelf onmiddellijk als gescheiden moet beschouwen als ze de brief ontvangt, of ze hem nu leest of niet.

Als de brief van talāq in de weg verdwaalt en deze haar niet bereikt, zal de talāq niet voorkomen.

Als deze brief door haar vader wordt ontvangen en hij scheurt hem en informeert zijn dochter niet, dan als de brief in die stad komt waar ze woont, dan zal de talāq plaatsvinden.

Vraagstuk: Als de man talāq op een stuk papier schrijft en zegt dat het niet zijn bedoeling is, maar hij heeft geschreven als een kwestie van praktijk dan in de leerstellingen van de wet, zijn woorden niet te vertrouwen.

Vraagstuk: Als de man talāq op twee papieren schrijft en beide door de vrouw worden ontvangen, dan kan de Qāzi twee talāq uitspreken.

Vraagstuk: Als de man het papier van talāq krijgt dat door iemand anders is geschreven, dan wordt de talāq effectief.

Vraagstuk: In het geval van geschreven talāq is het noodzakelijk dat het bewijs van de man noodzakelijk is tot het punt dat hij zelf de talāq namar heeft geschreven of door iemand anders is geschreven of dat de vrouw getuige is. De gelijkenis van handschrift of zijn handtekening zijn niet genoeg. Maar als de vrouw getuigt dat dat zijn handschrift is, dan mag ze het als zodanig aannemen en ernaar handelen. Maar als de man ontkent de talāq Namar te hebben geschreven, dan blijft procederen de enige oplossing.

Vraagstuk: Als iemand dwingt om de talāq te schrijven en hij kan het vermijden, hoewel er geen intentie of wil in zijn hart is om te doen, noch heeft hij het woord ‘talāq’ per maand uitgesproken, dan zal het geen talāq zijn. De dwang of dwang moet geldig zijn in de ogen van de Shari’ah. Simpelweg de woorden van anderen houden is geen geldige grond.

Vraagstuk: talāq zijn van twee soorten (1) Shar’i (duidelijk, ondubbelzinnig), (2) kināyah (door gebaren of met figuratieve taal)

Shar’i (duidelijk, direct etc.) is de taal of de uitdrukking die duidelijk en direct het voorkomen van talāq aangeeft, het kan in elke taal zijn.

Vraagstuk: Het woord ‘Shar’i’, zal evenzeer van toepassing zijn op elke uitdrukking zoals (1) Ik geef je de talāq, (2) talāq is op jou, (3) u bent gescheiden echtscheiding talāq is gegeven (4), u bent talāq houder, (5) ik geef je talāq en (6) o de vrouw die gescheiden is/ talāq heeft gekregen.

Al deze uitspraken betekenen dat het één talāq-e-raj’ee zal zijn (waar de man terug naar haar kan gaan om de echtelijke relatie te herstellen, of hij deze talāq heeft bedoeld of dat hij talāq-e-bā’in in zijn hoofd had, of hij bedoelde meer dan één talāq. Vraagstuk: Vanwege een defect in de spraak, zoals het stamelen van het woord “TALAQ” dat op welke manier dan ook wordt gesproken, zou het staan voor één talāq van raj’ee-aard, omdat het de duidelijke intentie van de spreker zou aangeven.

Vraagstuk: In het Urdu zijn de woorden (ik heb je verlaten) verschillend (Shar’i) en betekent een talāq-e-Raj’ee, ongeacht of de bedoeling van talāq (echtscheiding) in de geest van de sprekers is.

Vraagstuk: Over de uitspraak van het woord “talāq” goed of fout zijn de geletterden en de analfabeten gelijk. Zelfs als het woord wordt uitgesproken als een bedreiging of intimidatie, zal het talāq betekenen. Maar als hij zijn collega’s meedeelt dat hij het woord ‘talāq’ puur als dreigement zou uitspreken zonder dat daar serieuze bedoelingen achter zitten, zal dit niet als talāq worden opgevat.

Vraagstuk: Als iemand aan zijn vriend vraagt (gewoon een vriendelijke vraag): “Ben je van je vrouw gescheiden?” en hij zegt: “Ja! waarom niet?” Dit betekent een talāq, wat zijn bedoeling ook is. Als hij echter op een luide en definitieve manier weigert, zal zijn weigering worden geaccepteerd en zal de talāq niet plaatsvinden.

Vraagstuk: Iemand suggereert Zaid (een andere man) ‘Er is geen talāq op je vrouw’, Als Zaid antwoordt ‘waarom niet?’ of ‘waarom’, dan wordt het een talāq. Maar als hij direct weigert, zal er in het laatste geval geen talāq plaatsvinden.

Vraagstuk: Een man is niet gescheiden van zijn vrouw, maar zegt tegen de man dat hij talāq aan zijn vrouw heeft gegeven, dan zou het juridisch gezien een talāq betekenen, maar moreel of opzettelijk zal het niet als zodanig betekenen.

Vraagstuk: Een man heeft slechts één ‘talāq’ gegeven, maar zegt tegen de mensen dat hij “Drie” (talāq) heeft gegeven, dan zal het wettelijk als “Drie” worden beschouwd, zelfs als hij zegt dat hij een leugen had verteld.

Vraagstuk: De man zegt tegen zijn vrouw in het Urdu (O degene die gescheiden/gegeven talāq heeft) (O de vrouw met een talāq) of een dergelijke uitdrukking die ‘talāq’ aangeeft, dan zal het in al deze gevallen een talāq zijn, zelfs als hij zegt dat hij zijn vrouw wilde berispen/ beschimpen. Als hij echter had verwezen naar haar ex-echtgenoot die van haar was gescheiden, dan zal zijn pleidooi worden aanvaard, mits het een feit is. Anders als zijn uitleg niet standhoudt.

Vraagstuk: Stel dat man tegen zijn vrouw in het Urdu zegt ik geef je talāq, het wordt dan een talāq. Als de woorden worden opgevat als “Ik ben van plan je talāq te geven” dan zal dat moreel niet zo zijn, hoewel het juridisch gezien zal neerkomen op talāq. Of als hij zegt (ik ben van plan om te vertrekken) dan zal het geen talāq zijn omdat het slechts een intentie is.

Vraagstuk: Zulke woorden gesproken in het Urdu tot de vrouw als (1) talāq op jou, (2) talāq voor jou, (3) laat talāq wezen, (4) je bent gescheiden, (5) je ben nu met talāq, (6) neem de talāq, toen ze uitging, zei hij tegen haar neem talāq mee, bedek jezelf met talāq en wees weg; ik heb talāq geknoopt met de rand van je hoofddoek, ga weg! talāq zij met jou. Met al deze woorden zal er één talāq (Raj’ee) zijn, als het woord weggaan werd uitgesproken met de bedoeling van talāq, zal het talāq-e-bā’in zijn.

Vraagstuk: Iemand zei over zijn vrouw (informeer haar over haar talāq) of (geef haar de blijde boodschap over haar talāq) of “schrijf haar” of stuur haar het certificaat/ document over haar talāq. In al deze situaties wordt talāq onmiddellijk van kracht, zelfs als hij niet heeft gezegd of geschreven, of hij zegt gewoon ‘ga haar vertellen, ze is een scheiding of zei om talāq aan haar te geven (via iemand), dan gaat hij in deze situatie persoonlijk en vertelt haar, de talāq zal niet effectief zijn.

Vraagstuk: De man zegt tegen zijn vrouw (in het Urdu) (ik heb talāq voor jou bedoeld) of (talāq is voor jou) of hij zei “Allāh heeft talāq voor jou bestemd”, In al deze gevallen als het de bedoeling is om talāq te geven, zal de talāq Raj’ee zijn.

Vraagstuk: Wanneer de man zegt: “Ik heb je bevrijd uit de slavernij van ontbering, dan zouden zijn woorden, tenzij hij duidelijk uitdrukt dat hij bedoelt dat hij haar heeft bevrijd van slavernij of beperkingen waarin ze tot nu toe is geweest (in welk geval het geen talāq zal zijn), zijn woorden worden opgevat als dat de bedoeling hierachter is om talāq te geven en de beslissing dienovereenkomstig zal worden uitgevoerd.

Vraagstuk: Als hij tegen de vrouw zegt ‘Je bent haram op mij’, komt het neer op talāq-e-bā’in de vraag of zijn bedoeling dit niet was.

Vraagstuk: Hij zegt tegen de vrouw: “Ik ben haram op je en de bedoeling is van talāq, het zal zo geaccepteerd worden en de talāq zal plaatsvinden. Als hij echter gewoon ‘Ik ben haram’ zegt, zonder verder uit te weiden, zal de talāq niet voorkomen.

Vraagstuk: Als hij zegt ‘uw talāq is bindend (wājib) voor mij geworden’, dan betekent dat talāq.

Vraagstuk: Als hij zegt ‘Allāh mag je talāq geven’, zal het niet effectief zijn. Als hij zegt ‘Allāh heeft je talāq gegeven’, zal de talāq plaatsvinden.

Vraagstuk: Hoewel het essentieel is om talāq te verwijzen naar de tijdsperiode, moet er ook een duidelijke indicatie (bij naam) zijn aan wie de talāq wordt gegeven.

Vraagstuk: Als hij tegen zijn vrouw zegt: ‘Voor jou is talāq in Mekka (een bepaalde plaats) of thuis of in de zon of in de schaduw (een indicatie van de tijd), zal de talāq effectief worden. Als het niet nodig is dat hij (of zij) naar Mekka moet.

Vraagstuk: Als hij zegt: “Voor u is talāq op de Dag des Oordeels”, dan is dat volkomen zinloos en zal er geen talāq plaatsvinden. Als hij de woorden ‘voor de Dag des Oordeels’ gebruikt, zal de talāq onmiddellijk plaatsvinden.

Vraagstuk: Als hij zegt ‘morgen is je talāq’, dan onmiddellijk bij zonsopgang de volgende dag, talāq zal effectief worden. Evenzo, als hij een maand (Sha’bān) noemt, dan zal op de laatste dag van de huidige maand (Rajab) onmiddellijk na zonsondergang de talāq in werking treden.

Vraagstuk: Als hij het aantal talāq met vingers aangeeft, dan is dit getal de vingers van de open hand en niet de gesloten vuist. Als er drie vingers open zijn dan is het getal van talāq 1, 2 of 3, anders is het één bā’in talāq.

Vraagstuk: Als hij een bijvoeglijk naamwoord gebruikt voor het woord talāq dat de aard van talāq zou aangeven, bijvoorbeeld talāq-e-bā’in’, waarin de ernst van zijn bedoeling wordt uitgedrukt. Elke andere gelijkenis zal niet worden geaccepteerd, als zijn bedoeling van 3 talāq is, zal het als zodanig worden geaccepteerd. Anders wordt het één talāq-e-bā’in. Als de vrouw de slavin is, dan zijn twee talāq het maximum.

Vraagstuk: Soms worden aantallen talāq overdreven om minachting aan te geven, zoals duizend keer talāq, het zal maximaal drie zijn.

Vraagstuk: Als hij ‘Full talāq’ zegt, zal het één talāq zijn en als hij ‘Total talāq’ zegt, zal het Three talāq zijn.

Vraagstuk: Als hij trouwt met een vrouw met een gebrekkige of bezoedelde Nikāh en haar Drie talāq geeft, kan hij nog steeds met haar trouwen zonder de halāla (wat betekent trouwen met een andere man die van haar scheidt) omdat de vrouw met de valse Nikāh zal worden behandeld als iemand die hem heeft verlaten. Dit is niet de talāq in de echte zin, maar het is een indicatie van desertie (opgeven van).

Talāq van een geslachtsgemeenschap vrouw

Vraagstuk: Als de vrouw die geen geslachtsgemeenschap had, “drie talāq” krijgt, zal het als zodanig worden genomen. ALS het getal één voor één wordt uitgesproken om het drie te maken, zal het slechts één bā’in talāq zijn. Maar in het geval van een vrouw die geslachtsgemeenschap had, wordt het aantal talāq één voor één gesproken om het drie te maken, het wordt beschouwd als drie talāq.

Vraagstuk: Aantal talāq moet in ronde cijfers worden uitgesproken. In geval van breuk wordt het volgende volledige nummer genomen.

Vraagstuk: De man die drie vrouwen heeft, als hij van plan is talāq aan een van hen te geven, moet hij haar duidelijk benoemen. Andere vage uitspraken hebben geen zin.

Vraagstuk: Als de vrouw drie talāq eist en de man zegt “Gegeven”, dan zijn het Drie talāq. Maar als hij zegt “Ik geef je talāq”, zal het als één talāq worden beschouwd, hoewel zijn bedoeling 3 talāq kan zijn.

Vraagstuk: Als de vrouw zegt ‘Ik geef talāq aan mezelf’, en de man stemt toe, dan is de talāq uitgevoerd.

Talāq door toespeling of indirecte verklaring die talāq suggereert

Deze staan bekend als kināyah talāq of indirecte aanduiding van talāq door gelijkenis of metaforen. Deze zijn grotendeels afhankelijk van het woordspel of gebaren in plaats van het gebruik van de directe woorden/ zin die staan voor talāq of echtscheiding. Deze zijn meestal in Urdu-idiomen/ uitdrukkingen waarvoor Engelse equivalenten bijna niet bestaan. Het is noodzakelijk dat dergelijke zinnen de intentie van talāq aangeven.

In het boek dat bij wijze van vertaling wordt bestudeerd, is de gebruikte terminologie kin’ayah die staat ‘hint allusie, metafoor of knik instemmend of afwijkend, we zouden daarom het woord kin’ayah gebruiken en de lezer zou het moeten accepteren als een indirecte talāq.

De woorden van “kināyah” zijn van drie soorten: (1) bij sommigen is de toespeling (idee) om het punt (van talāq) te verwerpen, (2) bij sommigen lijken ze te wijzen op heftige weigering in de vorm van misbruik, terwijl (3) er bij sommigen geen sprake is van toespeling of misbruik. Over (1) (weigering) is de intentie (niyyāh) het criterium, zonder intentie (niyyāh) zal er geen talāq plaatsvinden, terwijl voor (2) en (3) de stemming van de spreker als het onderwerp van discussie dat al aan de gang is, de basis of het criterium van talāq zal zijn.[1]

Het woord/ zinnen/ idiomen hieronder vermeld hebben betrekking op talāq-e-bā’in, dat bevestigend of definitief van aard is en de scheiding vindt plaats zonder veel een doen vertaler. Al deze woorden zijn gericht aan de vrouw wiens hangt in balans. Deze zijn in stands of grove lang salie van dagelijks gebruik, in het Urdu, maar hun Engelse equivalenten worden ernaast gegeven: ga weg, stap uit, loop weg, aan de slag, sta op, wees in sluier (als vreemdeling), verlaat deze plaats, verlaat de woning, weg wezen, meet je weg (ga weg), ga je kant op, maak je gezicht zwart (een uiting van totale walging en minachting), je bent gescheiden, je bent niet meer in mijn gezelschap, haast je om te vertrekken, je bent van mij gescheiden, enzovoorts

Vraagstuk: Uit deze woorden van hints of toespelingen (kināyah) zal één talāq-e-bā’in plaatsvinden, zelfs als de intentie (niyyāh) van twee talāq of geen getal is, Maar als het zijn bedoeling is om drie talāq te geven, dan zal het zo zijn. Ten aanzien van slavin zijn echter niet meer dan twee talāq toegestaan.

Vraagstuk: De vrouw (die seksuele contacten heeft met de man) kreeg een talāq, maar in de loop van Iddat vertelt hij dat het een bā’in is, dan zal het op dezelfde manier worden behandeld of als hij “Drie” zegt, wordt het Drie talāq, Maar als hij dat zegt na de Iddat of nadat hij naar haar is teruggegaan (om de huwelijksrelaties te herstellen), hier komt niets uit. Het zal gewetenloos zijn.

Het toevertrouwen van (rechts) de talāq

Vraagstuk: De man zei tegen zijn vrouw: “Je hebt recht/autoriteit of je affaire ligt in jouw hand” en de bedoeling hierachter is om haar talāq te geven, dan kan de vrouw haar talāq in die vergadering aankondigen, hoe lang de vergadering ook wordt uitgerekt. Maar zodra de vergadering voorbij is, verandert het dat de vrouw niets kan doen. Als de vrouw niet aanwezig was bij de vergadering of als ze het niet heeft gehoord, dan wordt het oordeel van die vergadering geaccepteerd. Als de man een tijdslimiet vaststelt en die tijdslimiet verstrijkt, kan de vrouw die autoriteit niet uitoefenen (om talāq aan zichzelf te geven!). De woorden die door de man worden gesproken, moeten specifiek en direct zijn en niet suggestief of door een hint, want dat zou kināyah zijn en in kināyah zijn de intenties de primaire voorwaarde. Maar als de talāq niet gezien zou worden. Als de man zijn woorden wil intrekken, kan hij dat in die vergadering niet doen, maar als hij weg is kan de vrouw talāq aan zichzelf geven. Het recht van talāq uitgeoefend door de vrouw zal van Raj’ee aard zijn, tenzij de vrouw Drie talāq geeft wat ook de bedoeling van de man was, dan zullen het drie talāq zijn.

Vraagstuk: Als de man de tijdslimiet niet vastlegt en haar machtigt om het recht uit te oefenen zoals en wanneer ze dat wenst, dan zal de verandering van vergadering haar recht niet beïnvloeden, noch kan de man zijn woorden intrekken.

Vraagstuk: Als de man tegen iemand zegt dat hij talāq aan zijn vrouw moet geven, zal de talāq effectief zijn, ongeacht of de man (boodschapper) de talāq in die vergadering of later geeft. Maar hij kan terug naar haar (rujoe), als de talāq werd aangekondigd in de door de man aangegeven vergadering. De man (echtgenoot) kan het gezag terugnemen dat aan de andere man is gegeven. Het recht om de echtelijke relatie te herstellen is beperkt tot die vergadering. talāq wordt in die ontmoeting niet aangekondigd, hij kan niet terug naar haar.

Vraagstuk: Als de man zijn vrouw vraagt om talāq aan zichzelf te geven en de vrouw kan in diezelfde ontmoeting aankondigen en niet later. De man kan ook niet meer naar haar terug.

Vraagstuk: De man vraagt vrouw om talāq (namens hem) aan zijn andere medevrouw te geven, dan kan ze dat op elk moment doen, het is niet beperkt tot die ontmoeting alleen en de man kan ook de relaties hervatten.

Voorwaarden voor wijziging van de vergadering

De vrouw zat, ze staat op, ze was bezig met wat werk, ze laat het ongedaan en begint aan een ander werk, bijvoorbeeld, de mannen vragen haar om eten te brengen, ze valt in slaap, begint in bad te gaan, begint wat huis te kopen, ze beklimt het rijdende dier, staand dier begint te bewegen, in al deze omstandigheden,  de verandering in houdingen van de ene naar de andere, vormt een verandering van de vergadering (majlis) en het recht om het door de man toevertrouwde recht uit te oefenen blijft niet langer geldig.

In tegenstelling tot bovenstaande situaties zijn er nog enkele andere situaties waarin veranderingen geen verandering in de vergadering teweegbrengen (majlis).

Als ze stond, ging ze staan. Ze stond en begon door de kamer te slenteren, of ze zat en nam een kussen om achterover te leunen, ze leunde achter het kussen, ze zat recht of roept haar vader en iemand anders voor overleg of ging zelf getuigen oproepen zodat ze talāq in hun aanwezigheid kon geven wanneer er niemand is die de getuigen kon oproepen of ze reed op het dier en stopte om water/ voer te geven aan het, of zijzelf het voedsel dat beschikbaar was. In al deze situaties vindt geen verandering in de vergadering plaats.

Vraagstuk: De boot is in preview van thuis, als het begint te bewegen, zal het niet neerkomen op verandering van majlis. Als iemand een dier berijdt en het dier beweegt, dan betekent dit dat de verandering in ontmoeting plaatsvindt. Als de man echter onmiddellijk zwijgt en de vrouw reageert, zal de talāq effectief worden. Als echter zowel de man als de vrouw allebei op hetzelfde dier rijden en iemand anders het dier trekt, zal dit in de context van de boot zijn en vindt er geen verandering van ontmoeting plaats. Vraagstuk: De man zegt tegen zijn vrouw ‘laat je zelf vermogen zelf (om het recht van talāq uit te oefenen)’ en de vrouw ‘ja ik laat mijn zelf (wil)’ dan zal de talāq die zo gegeven (beweerd) is effectief.

Vraagstuk: De voogden van de vrouw willen talāq nemen en de man zegt te doen wat ze leuk vonden, Als het nu niet de bedoeling van de man was om hen de talāq toe te vertrouwen, dan zal het geen talāq zijn.

Vraagstuk: De man zegt ‘Geef jezelf de talāq’, zonder de aard en het aantal talāq te noemen, dan als de vrouw Vrij is (geen slaaf) dan zal het één talāq-e-raj’ee of 3 talāq zijn, al naar gelang het geval, en in het geval van een slavin zal het maximale aantal van talāq Twee zijn.

Vraagstuk: Er wordt tegen de vrouw gezegd om talāq aan zichzelf te geven zoals en wat ze wil, ze is gemachtigd om Raj’ee of bā’in te geven. Maar na de wisseling van majlis kan ze haar beslissing niet herzien.

Vraagstuk: De man zei tegen zijn vrouw “talāq is op je als je (zo) van plan bent of leuk vindt of het dierbaar wilt of vasthoudt” en de vrouw zegt als antwoord ‘Ik vond het leuk of bedoeld’ dan zal talāq plaatsvinden. Maar als de man alleen maar zei “als het jou uitkomt”. Als antwoord als de vrouw ‘ik vond het leuk’, betekent dit dat talāq heeft plaatsgevonden, maar als ze zegt ‘ik heb het dierbaar gehouden’, zal er in dat geval geen talāq plaatsvinden.

Talieq (wederzijdse relatie)

“TALIEQ” is een Arabisch woord dat ‘verbinding (Ta’alluq) van het ene ding met het andere’ betekent, in die zin dat als van iets wordt gezegd dat het verband houdt met een ander ding, afhankelijkheid van de een basis moet zijn voor het bestaan van de ander als een bewijs van wederzijdse relatie, hoewel het in werkelijkheid kan zijn of hypothetisch correct kan zijn. Als de genoemde basis over talāq zodanig is dat de kwestie van Talieq in werkelijkheid of door logica, dan zal de talāq automatisch van kracht worden. Om een schuld te leggen met de bedoeling om de een of de ander te schaden of te verwonden, dan zal het object van Talieq worden verslagen. Als de vrouw bijvoorbeeld haar man een gemene kerel noemt, waarop de man antwoordt: “Als ik een gemene kerel ben, dan is talāq op jou”, dan komt talāq zelfs voor als de man al dan niet een gemene kerel is, omdat dergelijke uitspraken niet gecorreleerd zijn. Aan de andere kant zijn ze bedoeld om de ander schade toe te brengen. Hier bedoelt de man duidelijk om de vrouw te plagen. (Opmerking: Hier volgt een reeks uitspraken die meer hypothetisch van aard zijn dan waarschijnlijk zal gebeuren in de praktische wereld van vandaag. Maar lezers die geïnteresseerd zijn in hun informatieve betekenis kunnen het originele boek raadplegen op pagina 250 – Vertaler).

Vraagstuk: Als de voorwaarden die de verbindingen/ relatie/ vertrouwdheid uitdrukken (Taleeq) worden ingetrokken, bestaat de vertrouwdheid (Taleeq) niet meer. Als de man bijvoorbeeld tegen zijn vrouw zegt: “Als je zo praat en de man, dan talāq op jou”, en als de die of die sterft, gaat de Taleeq af enz.

Woorden van voorwaarden

In het Urdu zijn de woorden van voorwaarden: als, wanneer, op welk tijdstip, te allen tijde, dat, wat, alle, bij elke, alle gelegenheden.

Vraagstuk: Wanneer eenmaal aan de voorwaarde is voldaan, blijft er geen vertrouwd iets over en vindt talāq plaats, maar wanneer de eerste voorwaarde wordt herhaald, kan het vertrouwde niet worden gereanimeerd en als zodanig zal de talāq niet plaatsvinden. Maar door de woorden/zinnen van voorwaarden drie keer te herhalen, komt het neer op Drie talāq.

Vraagstuk: Als hij zegt, Als ik naar dat huis ga (geef het aan) en als ik met die en die persoon praat, betekent dat talāq voor mijn vrouw. Hij gaat naar dat huis maar praat niet met de aangegeven persoon, het zal niet betekenen dat de talāq, zelfs als hij vaak gaat, maar zich ervan weerhoudt om met de betrokkene te praten, de talāq zal niet in werking treden, Maar als het zo vaak gaat, maar slechts één keer praat, zal de talāq voorkomen, het zal nochtans slechts één talāq zijn.

Vraagstuk: Drie talāq hingen aan de getrouwde, maar de man wil zijn toevlucht nemen tot geslachtsgemeenschap, maar de geschorste talāq verbieden hem, Als daarom, wanneer hij de geslachtsgemeenschap probeert en alleen het hoofd van de penis de vagina binnengaat, dan vindt de talāq plaats (de volledige geslachtsgemeenschap) zal met een verboden vrouw zijn, wat haram is. Hij moet zich onverwijld afscheiden.

Vraagstuk: Hij zegt tegen zijn vrouw, ‘als je vannacht niet naar mij toekomt’, dan zal er talāq voor je zijn, “De vrouw komt tot aan de deur, maar komt niet in de kamer waar de talāq zal plaatsvinden. Maar als ze de kamer binnenkomt en de man slapend aantreft (en terugkeert), zal talāq niet voorkomen. In de buurt komen betekent dat als hij zijn hand uitstrekt, hij haar kan aanraken.

De man belt zijn vrouw, maar de vrouw ging niet naar hem toe, daarboven waarschuwde de man haar dat als ze wel in de buurt van hem zou komen, het een talāq zou zijn. Later nam de man haar met geweld mee! dit zal niet talāq betekenen.

Vraagstuk: De man zegt, ‘als je die en die mans hand geeft, zal het talāq betekenen’. Daar achter de man aan (bezorgd) overleden en laat erfenis achter (waarin de man een aandeel heeft?), nu als ze dat huis binnengaat, zal er geen talāq plaatsvinden.

Istisna

Letterlijk betekent het woord ‘istisna’ ‘uitzondering’, uitsluiting of vrijstelling, maar in het lexicon van de Shariat staat het om “Inshā’Allāh” (als Allāh Ta’ālā het wil) te zeggen terwijl je stappen onderneemt, het is om vertrouwen in de Voorzienigheid uit te drukken. Maar in de context van ‘talāq’, heeft de uitdrukking ‘Inshā’Allāh’, een speciale betekenis, en het is dat de zin moet worden uitgesproken in voortzetting van de intentieverklaring (beslissing) zonder onnodige kloof en met zo’n stem dat anderen het moeten horen (de doven zijn uitgesloten). Het moet echter duidelijk in gedachten worden gebracht dat het zeggen van ‘Inshā’Allāh’ (als Allāh het wil) betekent dat de wil van Allāh Ta’ālā voorwaardelijk wordt gemaakt en zich onttrekt aan zijn eigen verantwoordelijkheid, zoals de problemen (Masā’il) die hier worden gepresenteerd duidelijk aangeven.

Vraagstuk: Hij zei tegen zijn vrouw ‘talāq op jou Inshā’Allāh’, Dit zal niet neerkomen op talāq, zelfs niet als de vrouw sterft voordat hij ‘Inshā’Allāh’ zegt. Als hij ‘talāq op je’ zegt en sterft zonder Inshā’Allāh te zeggen, hoewel het zijn bedoeling was om het te zeggen, zal het neerkomen op talāq, wat de bedoeling was vóór zijn dood (maar omdat hij het niet kon uitspreken, zal het worden opgevat als niet gezegd).

Vraagstuk: Zei hij tegen zijn vrouw: ‘talāq over jou, als Allāh wil of als Allāh niet wil of een dergelijke zin die de wil van de mens aangeeft op voorwaarde van Allāh’s wilskracht, intentie enz., Dan zal er geen talāq plaatsvinden [omdat zijn intentie afhankelijk is van Allāh’s instemming die niet door mensen kan worden vastgesteld].

Integendeel, als hij talāq tegen je zegt op de orde (Am’r) van Allāh, of met de toestemming (Izn), of op de wil (Mashiyat) van Allāh of zoals Allāh heeft ingesteld (Qazā) of de intentie (Irāda) van Allāh of hij spreekt Inshā’Allāh uit voordat hij talāq geeft, in al deze gevallen zal de talāq niet plaatsvinden, omdat in hen de bedoeling van de man assertief is of secundair onderworpen aan uitzonderingen die allemaal betrekking hebben op Allāh Ta’ālā.

Vraagstuk: Tijdens het uitspreken van 3 talāq als hij zijn toevlucht neemt tot istisna voor een of twee talāq, dan zal dit in orde zijn, wat betekent dat alles wat onaangetast blijft door istisna zal worden beïnvloed door talāq.

Talāq van de zieke persoon

Met het woord ‘ziek’ wordt bedoeld die persoon tegen wie redelijkerwijs kan worden vermoed dat hij het niet zal overleven, omdat zijn ziekte hem ongeschikt heeft gemaakt voor enig handwerk en vroeg of laat zou sterven.

Vraagstuk: Wanneer een patiënt van dit type talāq aan zijn vrouw geeft om haar van erfenis te beroven. Dit staat bekend als “F’ar bit talāq”. (Noodzakelijke details van dit soort talāq worden later gegeven).

Vraagstuk: Elke man die vecht met een vijand (waar hij waarschijnlijk zal worden gedood) is ook op gelijke voet met een patiënt bij de dood, hoewel hij niet van een dodelijke ziekte is. Evenzo als een man moet worden gedood als losgeld voor een moord die door hem is gepleegd of als hij wordt gestenigd, of een man die is aangevallen door een leeuw (of een ander dier) die diepe verwondingen veroorzaakt die zijn dood kunnen veroorzaken, of hij past in een boot die kapseist of wordt gebroken en hij waarschijnlijk zal verdrinken, al deze personen vallen onder de definitie van een “dodelijk zieke” persoon. Maar wanneer de oorzaak van dit dreigende gevaar wordt weggenomen en later om een andere reden sterft, zal zijn zaak niet langer binnen deze bevoegdheid blijven.

Vraagstuk: De patiënt handelt bijvoorbeeld, hij zet zijn eigendom in ‘Trust’ (waqf) of geeft het cadeau (hiba) of trouwt met een vrouw op een mahr meer dan de hoeveelheid mahr-e-Misl (algemeen in zwang in hi broederschap) hij kan zijn gezag slechts uitoefenen tot het derde van zijn eigendom (maximale limiet zwerven een wasiyat testament).

Vraagstuk: Een man geeft talāq-e-Raj’ee, maar sterft binnen de periode van haar Iddat, de vrouw zal de enige erfgenaam van zijn eigendom zijn, ongeacht het feit of hij de talāq gaf terwijl hij in goede gezondheid verkeerde, met of zonder toestemming van de vrouw.

Vraagstuk: Hij geeft talāq-e-bā’in, terwijl hij lijdt aan een dodelijke/ dodelijke ziekte, zonder toestemming van de vrouw en sterft binnen de periode van haar Iddat. In dat geval zal ze zijn eigendom erven, op voorwaarde dat ze er anders recht op heeft dat het een mominah en hurra is (een gelovige en vrije vrouw en geen slavin).

Vraagstuk: Het erfrecht van de vrouw die de enige eigenaar wordt van het vermogen van haar man wanneer hij in haar Iddat overlijdt, is niet beperkt tot de dood in dodelijke ziekte, het is ook van toepassing op andere gevallen van scheiding (niet noodzakelijkerwijs talāq) wanneer de relatie van de huwelijksband om andere redenen wordt verbroken, bijvoorbeeld wanneer de man bā’in aan zijn vrouw geeft vanwege of hij de moeder of dochter van de vrouw kust uit lust voor het aanklagen van zijn religie. De scheiding of vervreemding die zo wordt veroorzaakt, zal de vrouw erfgenamen van het vermogen van haar man maken. De vervreemding /scheiding veroorzaakt door een daad van de vrouw zal haar echter geen recht geven, bijvoorbeeld als ze de zoon van haar zoon met lust kust of de religie opgeeft of khula ontvangt (scheidingsverzoek en het bevel tot scheiding verkregen door de rechtbank of een gedelegeerde autoriteit). Evenzo, als de scheiding komt vanwege een andere persoon, bijvoorbeeld als de zoon van de man de vrouw kust, zelfs met geweld, dan heeft ze geen recht, maar als de zoon de vrouw kust met toestemming van zijn vader, dan zal ze in het laatste geval het eigendom erven.

Vraagstuk: De patiënt had drie talāq aan de vrouw gegeven, daar keerde ze afvallig terug en werd weer moslim, nu als de man sterft, zal ze het eigendom niet erven, ook al is de periode van haar Iddat misschien niet voorbij.

Vraagstuk: De vrouw had gevraagd om een talāq-e-Raj’ee of een eenvoudige talāq, maar de man gaf haar talāq-e-bā’in of Drie talāq en sterft in haar Iddat, de vrouw zal erven, Evenzo als ze drie talāq aan zichzelf geeft die de man had goedgekeurd, maar hij sterft in haar Iddat, zal ze recht hebben. Of als de man de vrouw het recht heeft gegeven om zelf te scheiden dat de vrouw heeft uitgeoefend. In dit geval heeft ze geen recht op erven.

Vraagstuk: De zieke man gaf talāq-e-bā’in aan zijn vrouw, maar de vrouw sterft in haar Iddat, dan zal hij geen recht hebben op haar eigendom. Als het echter een talāq-e-Raj’ee is, heeft hij recht.

Vraagstuk: De vrouw was een geduldig persoon, maar hij pleegde een dergelijke daad die bijvoorbeeld een scheiding met haar man veroorzaakte en of ze kuste de zoon van haar man enz. en dan sterft ze, nu zal de man haar eigendom erven.

Vraagstuk: De man zegt: “Als ik ziek word, dan zal hij talāq tegen je zeggen”. Hij wordt ziek en de talāq zal plaatsvinden, Als hij sterft in haar Iddat, zal zij recht hebben.

Vraagstuk: Na de dood van haar man zegt de vrouw dat hij haar talāq-e-bā’in had gegeven in zijn doodsziekte, maar hij stierf terwijl zij in haar Iddat was. Nu claimt ze erfenis op zijn eigendom. Maar de erfgenamen betwisten haar verklaring en zeggen dat hij van haar was gescheiden toen hij gezond was, en als zodanig heeft ze geen recht op een erfenis. In een dergelijke situatie zal op de verklaring van de vrouw worden vertrouwd en een correctie worden aanvaard.

Raj’at (echtelijke relatie te herstellen)

De letterlijke betekenis van het woord is om terug te gaan naar de vroegere positie plaats etc. Maar in de context van Nikāh en talāq staat het voor het herstel van de echtelijke relatie met een vrouw die tijdens haar Iddat de talāq-e-raj’ee of Herstellende Scheiding heeft gekregen op basis van en voorwaarden van de oorspronkelijke Nikāh.

Vraagstuk: Raj’at is alleen toegestaan wanneer de geslachtsgemeenschap met de gescheiden vrouw heeft plaatsgevonden, zonder dit herstel van de echtelijke relatie is niet toegestaan, zelfs als hij in perfecte privacy met zijn vrouw had gespeeld, wat betekent dat hij de vrouw met een gevoel van passie of lust aanraakt of hij heeft gewoon zijn ogen in het privégedeelte van het lichaam geworpen.

Vraagstuk: De Raj’at zal niet effectief zijn als het afhankelijk is van een ding of handeling die niet specifiek van aard of betekenis is, maar om woorden van scheiding als een grap of per ongeluk uit te spreken, zal de talāq-e-Raj’ee plaatsvinden.

Vraagstuk: Iemand anders sprak de bossen van Raj’ee en de man bevestigde het. De Raj’at valt verschuldigd.

Vraagstuk: De juiste procedure volgens sunnat is dat hij zijn toevlucht moet nemen tot herstel met een verklaring van duidelijke betekenis en om twee wijze personen als getuige daarvan te maken en ook de vrouw op de hoogte te stellen van zijn bedoelingen, zodat ze na haar Iddat niet met andere personen kan trouwen. En als ze trouwt, moet de scheiding met de andere man worden afgedwongen. In het geval van een gebrekkige of onjuiste “raj’at” moet het proces worden gecorrigeerd in aanwezigheid van getuigen.

Vraagstuk: De man oefent de Raj’at uit, maar informeert de vrouw niet die bij gebrek aan kennis met een andere man trouwt na haar Iddat. De claim van de man voor ‘raj’at’ zal moeten worden onderzocht, indien correct bevonden, zal scheiding met de tweede worden uitgevoerd, zelfs als de laatste geslachtsgemeenschap met haar had. De woorden van Raj’at volgens Urdu vocabulaire zijn. (1) ik herstel mijn (echtelijke) rechten met je, (2) ik herstel mijn (echtelijke) rechten op mijn vrouw, (3) ik neem jou terug (als mijn vrouw) en (4) ik heb je gehouden (als mijn vrouw).

Er zijn de duidelijke woorden van Raj’at zonder enige dubbelzinnigheid, zelfs als er geen intentie wordt uitgesproken, zullen sommige andere woorden in deze context Raj’at rechtvaardigen (retorsie), maar ze moeten met duidelijke intentie worden uitgesproken. Op de woorden van Nikāh zal de raj’at gerechtvaardigd zijn.

Vraagstuk: In de kwestie van Raj’at is bereidheid van de vrouw niet nodig. Zelfs als ze weigert, zal de Raj’at onaangetast blijven.

Vraagstuk: De man en de vrouw zijn het er allebei over eens dat de Iddat is voltooid, maar er is verschil tussen hen over de Raj’at. De een zegt dat de Raj’at heeft plaatsgevonden, maar de ander verlangt ernaar, hierin is de verklaring van de vrouw betrouwbaar en is het niet nodig om de eed af te leggen. Als de onenigheid heeft plaatsgevonden tijdens de Iddat dan zijn de woorden van de man het vertrouwen waard. Als na de Iddat de man op basis van getuigen heeft gezegd dat hij haar tijdens de Iddat heeft teruggenomen en dat hij gemeenschap met haar heeft gehad, zal dit bevestigen dat Raj’at heeft plaatsgevonden.

Vraagstuk: Na de voltooiing van Iddat zegt de man dat hij de raj’at heeft gedaan tijdens de Iddat en de vrouw bevestigt dit, dan staat de raj’at alsof er heeft plaatsgevonden. Maar als ze ontkent, dan is er geen sprake geweest van raj’at.

Vraagstuk: De vrouw die haar man minder dan drie talāq bā’in heeft gegeven, kan zelfs tijdens de Iddat en daarna in zijn Nikāh komen. Als hij drie talāq heeft gegeven kan hij niet met haar trouwen zonder halāla (zie volgend probleem). Ze kan niet met een andere man trouwen zonder haar Iddat te voltooien, of ze nu drie talāq heeft gekregen of minder.

Vraagstuk: De voorwaarde voor halāla is dat als de vrouw die geslachtsgemeenschap heeft gehad, met een andere man zou trouwen na de voltooiing van Iddat in de volgens islamitische leerstellingen en na geslachtsgemeenschap met de tweede man talāq van hem beveiligt en opnieuw de periode van Iddat voltooit, opnieuw met haar eerste man kan trouwen.

Als de vrouw echter geen gemeenschap had met haar man en de laatste haar talāq in die toestand geeft, dan kan ze meteen met een andere man van haar keuze trouwen omdat er geen Iddat is voor een vrouw die geen geslachtsgemeenschap had.

Vraagstuk: Over halāla is het fundamentele punt dat de vrouw seksuele ervaring moet hebben die het bad verplicht maakt, wat betekent dat eindelijk de penetratie van het hoofd (hashfa) van het mannelijke orgaan in haar privégedeelte moet worden bereikt, emissie van sperma is geen voorwaarde.

Vraagstuk: Na het trouwen met een vrouw onder een defecte/ onvolledige Nikāh, als de man drie talāq aan haar geeft, kan hij haar opnieuw trouwen zonder de tussenpersoon van halāla.

Ilaa

Ilaa betekent in de leerstellingen van de Shari’ah de verklaringen onder ede van de man ten aanzien van zijn vrouw dat hij niet in de buurt van haar zal komen (voor seksuele vereniging) of hij zweert dat hij haar vier maanden lang niet seksueel zal ontmoeten. Als de vrouw een slavin is dan is de Iddat van ilaa voor twee maanden. Het vloeken in ilaa is van twee soorten (1)Het wervelen of eed in de Naam van Allāh de Almachtige, Zijn Attributen of de Heilige Qur’ān, de anderen (2)Soort eed is van relatieve of voorwaardelijke aard, hij zegt bijvoorbeeld: ‘Als ik seksuele handelingen pleeg, dan wordt mijn slaaf bevrijd’ of mijn vrouw is gescheiden of houdt zich zoveel dagen vast of het uitvoeren van Hajj is bindend voor mij.

Vraagstuk: ilaa is van twee soorten (1) Ilaa-e-Muwaqqat (van beperkte duur) waarvan de duur vier maanden is en (2) de andere is Ilaa-e-Mu’bad (tijdloze Ilaa) waarin er geen tijdslimiet van vier maanden is. In beide gevallen pleegt hij geslachtsgemeenschap binnen vier maanden, zal de eed als gebroken of geschonden worden beschouwd (zelfs als hij een gek is) en kaffārah (compensatie) zal aan hem verschuldigd zijn en zal het ding waarop de eed is afgelegd worden afgenomen als zijnde gebeurt, zoals het bevrijden van de slaaf of het vasten enz. Aan de andere kant, als hij haar niet seksueel ontmoet, zelfs niet na het verstrijken van Ilaa-Iddat, zal dit een talāq-e-bā’in op de vrouw betekenen die een nieuwe Nikāh zou eisen, maar de eed zal nog steeds blijven staan. Als het proces drie keer wordt herhaald, kan zonder halāla niet opnieuw met haar trouwen. (Opmerking: ook hier is het proces ultra complex en vereist de diepe en zorgvuldige studie, de geïnteresseerde lezers kunnen de details zien op pagina 256 – 257 van het originele boek in Urdu ‘Qanoon-e-Shariat’. Vertaler)

Vraagstuk: Ilaa kan alleen worden gedaan met zijn vrouw of de vrouw onder de talāq-e-Raj’ee die zich met haar kan herenigen binnen de Iddat, en als zodanig is ze ook een vrouw in deze context.

Vraagstuk: Een andere voorwaarde voor Ilaa is dat de man talāq kan geven. Daarom is de Ilaa door een minderjarige of geestelijk gestoorde echtgenoot niet geldig, het is ook noodzakelijk dat de duur van ilaa niet minder dan vier maanden mag zijn, noch moet een bepaalde plaats worden vastgesteld voor de ilaa die beweert dat hij haar seksueel zou ontmoeten op die en die plaats, het is ook noodzakelijk dat hij zich bij een slavin of een vreemde vrouw voegt als onderdeel van Ilaa.

Vraagstuk: Sommige woorden van Ilaa zijn zelfexpressie (Shar’i) terwijl sommige woorden illusoir of suggestief zijn (kināyah). De woorden in de eerste categorie (Shar’i) laten er geen twijfel over bestaan dat de bedoeling achter de geest van de spreker seksuele vereniging met de vrouw is. In dit geval is de uitdrukkelijke intentie (niyyāh) niet nodig, zonder dat niyyāh ilaa kan plaatsvinden. De woorden in de kināyah-groep (illusoir) kunnen ook een andere betekenis hebben dan seksuele handelingen. In het geval van kināyah kan er geen Ilaa plaatsvinden zonder de niyyāh.

Vraagstuk: Als hij tegen zijn vrouw zegt dat als hij seksueel contact met haar heeft zij harām (verboden) voor hem zal zijn en de intentie (niyyāh) van Ilaa is, dan zal Ilaa plaatsvinden.

Vraagstuk: áls hij de ontmoeting seksueel afhankelijk maakt van zulke dingen die waarschijnlijk niet binnen vier maanden zullen gebeuren, dan komt dit neer op Ilaa.

Vraagstuk: Hij heeft Ilaa gedaan en wil de eed binnen de termijn verbreken, maar hij is niet in staat om dit te doen vanwege zijn fysieke capaciteit om welke reden dan ook om geslachtsgemeenschap met zijn vrouw te hebben en de vrouw zelf is niet in staat/ niet bereid om deze vervulling toe te staan, dan moet hij in een dergelijk geval Ilaa terugtrekken door woorden van mond, bij voorkeur in aanwezigheid van getuigen, op deze manier zal Ilaa tot een einde komen en niet talāq zal optreden. Als echter de fysieke oorzaak van het onvermogen tot seksuele vereniging wordt verwijderd, dan zal zijn verbale beëindiging van Ilaa niet genoeg zijn, hij moet zijn vrouw seksueel en voldoen aan de primaire voorwaarde voor het beëindigen van Ilaa.

Vraagstuk: In het geval van onvermogen tot seksuele vereniging om welke reden dan ook, moet de intentie van hereniging in woorden worden uitgedrukt, alleen verlangen in de kern is niet genoeg.

Vraagstuk: Er is geen vervanging voor de natuurlijke geslachtsgemeenschap, alleen zoenen met passie of haar lichaam aanraken met lust of kijken naar haar privégedeelte of seksuele handelingen plegen op een andere plaats zal niet voldoen aan de voorwaarde van Raj’at als voorwaarde voor het breken van Ilaa.

Vraagstuk: Geslachtsgemeenschap tijdens de menstruatie is een ernstige misstap, maar de Ilaa zal worden verwijderd.

Vraagstuk: Als er tijdens de Ilaa verschil ontstaat tussen de man en de vrouw, moet de verklaring van de man worden geaccepteerd. Wanneer in dit geval de vrouw leugenaar blijkt te zijn, is het niet raadzaam om de vrouw te houden, ze moet worden gescheiden door haar wat verlichting te geven.

Vraagstuk: De man zegt tegen zijn vrouw dat ze haram op hem is, als de niyyāh van Ilaa is, dan is het ilaa, als de niyyāh van Zihaar is, dan is het zo. Anders is het talāq-e-bā’in, als de niyyāh drie talāq is, is het zo. Als de vrouw tegen haar man zegt: “Ik ben haram op je”, dan komt dat neer op een eed. Als de man nu gedwongen of met toestemming van de vrouw geslachtsgemeenschap met haar heeft, dan zal de vrouw de kaffārah moeten betalen.

Vraagstuk: Als de man zijn vrouw verbiedt als haram op hem zoals het lijk (dood lichaam), het vlees en bloed van de zwijnen, wijn, dan als het idee is om zijn afkeer als iets vals te tonen, dan is het de hij of valse kap of als het de bedoeling is om haar haram op hem te brandmerken dan is het Ilaa en als hij talāq in zijn hoofd heeft, dan is het talāq.

Vraagstuk: De man zegt tegen zijn vrouw: ‘Jij bent mijn moeder’, en de bedoeling is om over haar te spreken als zijnde haram, dan zal ze eerder geen haram zijn, het is een leugen.

Khu’la

Khu’la: Het woord ‘Khula’ betekent letterlijk afwerpen, afzetten, uit zijn ambt zetten. Maar in de huwelijksfilosofie staat het voor een echtscheiding die door een vrouw is verkregen voor losgeld door haar of een andere persoon namens haar. Het betekent afzien van of afschrijven van de nikāh in ruil voor iets, geld of materiaal etc. De toestemming van de vrouw is essentieel zonder haar toestemming Khula zal niet geldig zijn. De voorwaarden/het patroon van Khula zijn vastgelegd en kunnen niet wezenlijk worden gewijzigd.

Uitleg: Khu’la is waar de vrouw wat geld of haar mahr aan haar man geeft en hem vraagt haar te laten gaan in ruil voor dat geld. Als alternatief zou ze hem kunnen vragen om haar te laten gaan in ruil voor de mahr die hij haar nog verschuldigd is. Daarna zegt de man in antwoord op haar verzoek: ‘Ik laat je gaan’, of ‘Ik geef je Khu’la’. Door dit te zeggen, vindt één talāq-ul-bā’in plaats. De man heeft niet het recht om haar tegen te houden of zijn scheiding te herroepen.

Vraagstuk: Als er voortdurend strijd is tussen de man en de vrouw en er gevaar is dat ze niet vreedzaam en volgens de leerstellingen van de islam kunnen, dan is “Khula” de oplossing die betekent dat de scheiding tussen man en vrouw moet worden geregeld. De Khula zal in dit opzicht talāq-e-bā’in zijn en wat het bedrag ook is overeengekomen, het zal door de vrouw moeten worden betaald.

Vraagstuk: Alles wat als mahr wordt geaccepteerd, kan worden ingewisseld voor de Khula, maar iets dat niet acceptabel is als mahr kan worden geaccepteerd in de ‘Khula’.

Vraagstuk: Khula heeft het recht van de man op een talāq-e-bā’in onder voorbehoud van de aanvaarding door de vrouw van de voorwaarden van khula, wat betekent dat als de vrouw instemt met de betaling van het bedrag aan de man, de scheiding tussen hen zal worden uitgevoerd als op basis van talāq-e-bā’in door de man. Daarom, als de woorden van Khula uitspreekt die het nog niet heeft geaccepteerd, heeft de man niet het recht om terug te gaan naar haar (Raj’at), noch hij, noch met de verandering van majlis (waar de procedure plaatsvindt) de Khula ongeldig maken.

Vraagstuk: ‘Khula’ is het instrument in de hand van de vrouw om zich te bevrijden uit de slavernij van haar man. Als zij dan de procedure van khula is begonnen, wat de man nog niet heeft verklaard, kan de vrouw het verblijf van khula (in zekere zin is het rujoe door de vrouw) voor drie dagen of zelfs langer krijgen.

Vraagstuk: Aangezien Khula de vergoeding is die door de vrouw moet worden ontvangen, is het essentieel dat ze de voorwaarden van Khula begrijpt en als ze toestemming geeft zonder het duidelijk te begrijpen, zal de Khula niet geldig zijn.

Vraagstuk: Aangezien Khula de talāq is door de man is het noodzakelijk dat de man volwassen is en van gezonde zintuigen, een gek of minderjarige kan de rechten van Khula niet uitoefenen. Het is noodzakelijk als voorwaarde dat de vrouw in een staat van de talāq moet zijn die haar wordt gegeven. Dus als ze de talāq-e-bā’in heeft gekregen, kan er geen khula met haar plaatsvinden, zelfs niet als ze in Iddat is. Als ze echter in Iddat van talāq-e-Raj’ee is, is Khula in deze toestand geldig.

Vraagstuk: De man zegt tegen zijn vrouw dat hij Khula heeft gedaan, maar noemt het bedrag niet namens deze, het zal geen khula zijn, het zal een talāq zijn waarvoor de toestemming van de vrouw niet nodig is.

Vraagstuk: De man zei tegen zijn vrouw: ‘Ik heb Khula met je gedaan op die en die hoeveelheid’, Maar de vrouw zegt alleen ‘Ja’. Dit is onvolledig en de khula zal niet plaatsen tenzij ‘ik het accepteer’ of ‘ik verklaar het als goedgekeurd’.

Evenzo, als de vrouw duizend roepies eist in uitvoering van de talāq en de man gaat akkoord. Ook dit is niet juist. Maar als de vrouw zegt dat talāq op haar is in ruil voor een talāq. Dan vindt talāq plaats.

Vraagstuk: Wat de rechten/privileges ook zijn overeengekomen op het moment van Nikāh zal op de khula worden ingetrokken. Maar wat de rechten ook zijn naast de rechten die in de nikāh worden genoemd, zullen onaangetast blijven. Het recht op onderhoud, hoewel een deel van nikāh, zal blijven bestaan, tenzij het door beiden onderling is overeengekomen als een voorwaarde van khula.

Vraagstuk: De man gaf talāq bā’in en trouwde met dezelfde vrouw en had toen een khula met haar op de mahr als losgeld voor khula. In zo’n geval vervalt de tweede mahr waarop de khula is overeengekomen, terwijl de eerste mahr zal staan.

Vraagstuk: Er werd een ‘Khula’ met de vrouw afgesproken dat ze nog een huwelijk met een vrouw zou regelen en dat ze de mahr zou betalen. In dit geval zal de vrouw de mahr die ze van haar man heeft gekregen moeten teruggeven en niets meer.

Vraagstuk: Ik ‘Khula’ is overeengekomen over haram dingen (zoals varkens een dood dier, bloed en wijn) die niet binnen het bereik van bedrag vallen (waarop Khula plaatsvindt op wederzijdse aanvaarding), het zal niet Khula zijn maar het zal talāq-e-bā’in zijn en er is niets verschuldigd aan de betaling, Als de talāq op deze dingen wordt gegeven, dan wordt het talāq Raj’ee.

Vraagstuk: Er wordt tegen de vrouw gezegd: ‘Ik maak Khula met jou’ en de vrouw zegt ‘Ik accepteer het.’ Als de man deze woorden had gezegd met de bedoeling van talāq, dan zal het talāq bā’in zijn en zal de mahr niet vervallen. Zelfs als de vrouw het niet accepteert, zal de positie niet veranderen. Als de man deze woorden niet met de bedoeling had gezegd, dan zal de talāq niet plaatsvinden tenzij de vrouw ermee instemt. Als de man na de aanvaarding door de vrouw zegt dat mijn doel niet talāq was, dan zal de verklaring van de man niet worden geaccepteerd.

Vraagstuk: Khula kan ook het spraakgebruik van de handel in zich opnemen. Als de man zegt: ‘Ik verkoop je talāq aan je tegen die en die prijs’, en de vrouw kondigt in dezelfde vergadering aan: ‘Ik accepteer het’, dan zal de talāq plaatsvinden. Evenzo, als de talāq wordt gezegd ten koste van mahr en ze accepteert het, dan zal het in dat geval talāq-e-Raj’ee zijn.

Vraagstuk: De mensen vroegen de vrouw of ze haar persoon (zelfvrijheid) had gekocht ten koste van de mahr en het bedrag aan alimentatie dat haar op Iddat verschuldigd was van de man, ze antwoordde bevestigend, Toen vroegen ze de man of hij hetzelfde had verkocht als door de vrouw was verklaard. Bij bevestiging door beide partijen werd verklaard dat de khula had plaatsgevonden en dat de man vrij was geworden van alle verplichtingen.

Als na het optreden van Khula de verzamelde en het paar vroeg om dezelfde woorden te herhalen als ze eerder hebben gesproken, nu is de man het niet helemaal eens met de vertaling, en verklaart dat hij hoewel er een materiële zakelijke deal plaatsvond. Ook dan zal het vonnis zijn als talāq van de echtgenoot.

Vraagstuk: De man vroeg zijn vrouw of ze drie talāq van hem had gekocht in ruil voor haar mahr. De vrouw zei simpelweg dat ze met de onvoldoende verklaringen talāq niet had gekocht, tenzij de man hierna zei dat hij had verkocht.

Als de man nu in eerste instantie had gezegd dat de vrouw drie talāq van hem had gekocht in ruil voor de mahr en de vrouw bevestigde dit, dan kan worden gezegd dat de talāq ook daarna heeft plaatsgevonden, sprak de man het woord ‘verkoop’ niet.

Vraagstuk: talāq werd gegeven in ruil voor een bepaald bedrag en de vrouw bevestigde dit. Nu is het bedrag verschuldigd en talāq bā’in zal plaatsvinden.

Vraagstuk: De man en vrouw lopen samen en tijdens het praten werd de khula afgesproken. Als de woorden die tussen hen worden gesproken conjunctief zijn (zonder onderbreking in het gesprek) dan is de khula in orde (geldig) anders zullen khula noch talāq plaatsvinden.

Zihaar

Zihaar: Het woord ‘Zihaar’ staat voor een gelijkenis of gelijkenis of gelijkenis van zijn vrouw of enig deel van haar lichaam, met het lichaam of een deel van het lichaam van een andere vrouw die of wier zicht (kijken naar) voor altijd verboden of haram is, Bijvoorbeeld, hij zegt tegen zijn vrouw: ‘Je bent als mijn moeder’ of  ‘je hoofd, nek’ of ‘je helft is als de rug van mijn moeder’.

Vraagstuk: De vrouw op wie gelijkenis is gezinspeeld als haar haram-zijn van tijdelijke aard niet permanent verboden is, dan zal zijn verklaring van gelijkenis (Zihaar) niet plaatsvinden, bijvoorbeeld de zus van zijn vrouw of de vrouw die Drie talāq is geweest of een vrouw die behoort tot de gemeenschap van de wijzen (majoosi = vuuraanbidder) afgodendienaars christen etc. die al gehecht is aan een gemeenschap van geloven in evangeliën / geschriften of kunnen zich bekeren tot de islam en als zodanig zijn ze permanent haram.

Vraagstuk: áls de man tegen een vreemde vrouw zegt: ‘Als je mijn vrouw bent of je bent als die en die’ dan komt dit neer op Zihaar.

Vraagstuk: áls de vrouw woorden van ‘Zihaar’ uitspreekt tegen haar man, zal dit niet neerkomen op Zihaar.

Vraagstuk: Om gelijkenis of gelijkenis uit te drukken ten opzichte van vrouwen die permanent haram zijn en verwijzen naar hun lichaamsdelen die op zichzelf passie opwekken zoals rug, buik of dij of als hij tegen zijn vrouw zegt: ‘Ik heb Zihaar met je gedaan’, dit zijn allemaal uitdrukkelijk woorden van Zihaar, ongeacht de bedoelingen van de spreekt, zelfs door de manier waarop het Zihaar puur en eenvoudig is, geen uitleg of interpretatie die de man mag geven.

Vraagstuk: Vrouw, moeder, dochter of zus bellen is geen Zihaar, maar het is verfoeilijk (makruh).

Vraagstuk: ‘Zihaar’ van Taleeq (voorwaardelijke associatie) is ook mogelijk, Als hij bijvoorbeeld tegen zijn vrouw zegt: ‘Als je naar het huis van die en die vrouw gaat, zou je zijn zoals zij’, dan wordt het Zihaar.

De imperatieven (leerstellingen) vanwege Zihaar zijn dat hij vóór de vervulling van kaffārah (compenserende verplichtingen) geen seksuele relatie met zijn vrouw kan hebben, noch zijn vrouw met lust kan kussen, haar kan aanraken of naar haar delen van schaamte kan kijken. Dit zijn allemaal haram. Het kan geen kwaad als hij zijn vrouw kust of aanraakt zonder passie of lust,(maar dit moet worden vermeden omdat het zou kunnen leiden tot opgewonden passie enz.). Om de lippen te kussen, zelfs zonder passie, is niet toegestaan. Als hij geslachtsgemeenschap pleegt voordat hij kaffārah heeft betaald, moet hij oprecht berouw tonen (tawbah), maar er is geen extra kaffārah voor dit verval.

De kaffārah (verzoening) van zihaar

Als de man die Zihaar doet de intentie heeft om de seksuele verbintenis met de vrouw (nu onder Zihaar) te hervatten, dan mijmert hij aan het vervullen van de bevelen over Zihaar. Als hij echter niet geneigd is om geen seksueel gedrag te vertonen en wil dat de vrouw haram op hem is, zal hij niet verplicht zijn om de kaffārah te doen. Als hij de seksuele bedoelingen met haar had, maar voordat kaffārah de vrouw stierf, blijft er nu geen kaffārah meer aan hem verschuldigd.

De kaffārah van Zihaar bestaat uit het ontharen van de slavin/man. Als hij dit niet kan, dan mijmert hij vasten, gedurende twee opeenvolgende maanden voordat hij geslachtsgemeenschap met haar heeft. ALS hij twee maanden niet in staat is om te vasten, is het alternatief dat hij zestig behoeftige mensen voedt.

Vraagstuk: Wat betreft de vasten in deze naam moet in gedachten worden gehouden dat ze niet vallen in de periode waarin de maand Ramadān de twee dagen van Eids en een dag van Tashrīq (9^e tot 13^e Zilhaj) plaatsvinden. Als hij echter een reis moet ondernemen, dan kan hij met de intentie van kaffārah vasten in Ramadān, maar in de Verboden Dagen (zie hierboven), kan zelfs de reiziger niet vasten.

Vraagstuk: Als hij de continuïteit van kaffārah-vasten van het hebben van geslachtsgemeenschap met de vrouw met wie hij zihaar heeft gedaan, of hij verbreekt het vasten per ongeluk of opzettelijk, moet hij de twee maanden vasten vanaf het begin] houden om zich te houden aan de primaire voorwaarde in dit verband dat de vasten gedurende twee maanden aan een gespannen periode moeten worden gehouden. Daarom zullen de vasten die worden gehouden voordat de continuïteit wordt verbroken, niet worden verantwoord.

Vraagstuk: Als hij niet in staat is om te vasten vanwege ziekte en er is angst dat hij niet volledig zal herstellen om te vasten of vanwege ouderdom, dan moet hij zestig behoeftige mensen voeden met een vierkante maaltijd gedurende twee dagen of twee keer per dag, onder de voorwaarde dat hij waarschijnlijk niet zal herstellen tijdens de vereiste dagen van vasten,  (Het voeden van de arme mensen zal worden ondernomen wanneer de kwestie van de gezondheid in het geding is), anders zal de voeding worden geteld als Sadaqāh Nafl en zullen vasten vers moeten worden gehouden. Er moet ook rekening mee worden gehouden dat de voeding twee opeenvolgende dagen of twee keer per dag aan dezelfde groep moet worden gegeven. Als de persoon wordt veranderd, is deze modus van kaffārah niet geldig.

Vraagstuk: Het is ook de voorwaarde dat onder de mensen die zo gevoed worden niemand minderjarig is (na bāligh) tenzij dezelfde persoon houder wordt gemaakt van het kwantum van gemiddeld voedsel van een volwassene.

Vraagstuk: Als het ook is toegestaan dat elke persoon het graan (tarwe of maïs) krijgt dat gelijk is aan de helft van de saa, op dezelfde manier als Sadaqāh Eid ul Fitr aan de verdienstelijke mensen wordt gegeven. Het is ook toegestaan dat voedsel aan deze zestig mensen wordt geserveerd in de middagmaaltijd en de contante waarde van het voedsel voor het avondeten. Of geef ze twee dagen ‘s middags of twee dagen ‘s avonds eten, of hij voedt dertig mensen met voedsel en geeft de prijs van voedsel aan de resterende dertig. Wat de methode ook mag worden opgeteld, het aantal zestig behoeftigen moet worden ingevuld.

Vraagstuk: De kaffārah kan ook vervuld worden als dezelfde arme man zestig dagen lang gegeven wordt of dagelijks het bedrag krijgt dat betaald wordt als Sadaqāh-e-Fitr.

Vraagstuk: In Zihaar is het essentieel dat voordat het seksuele contact met de vrouw wordt hervat, de voeding van de behoeftige wordt voltooid. Als hij echter voor het voeden van zestig mensen geslachtsgemeenschap heeft, dacht dat dit haram is en vermeden had moeten worden, maar aan hoeveel mensen hij voedsel heeft gegeven, zal niet verloren gaan. Hij zou de overgebleven mensen moeten voeden om de kaffārah van zihaar te vervullen. Het is niet nodig om de zestig personen opnieuw te voeden.

Vraagstuk: Als de man tegen wie kaffārah verschuldigd was, sterft en zijn erfgenamen het volk voeden, zal het geldig zijn, maar als de slaaf die hij voedt, zal het niet aan hun voorwaarde voldoen.

Liaan: Als de man zijn vrouw van overspel beschuldigt, zal het proces dat bekend staat als Liaan worden ondernomen om de kwestie op te lossen, wanneer de betreffende vrouw wijs, volwassen, vrij (geen slaaf), gelovig en kuis is.

De procedure van liaan is als volgt en vindt plaats voor de Qāzi

1. Eerst zal de man onder ede verklaren dat zijn beschuldiging van overspel tegen zijn vrouw correct is en ik ben waarheidsgetrouw in mijn beschuldiging. Hij zal zijn uitspraak vier keer herhalen.
2. Op de vijfde zal hij verklaren: “Allāh’s vloek zij mij als ik een valse beschuldiging van overspel tegen mijn vrouw doe”. Bij alle gelegenheden wanneer hij over zijn vrouw spreekt (als “deze vrouw”) moet hij uitdrukkelijk naar zijn vrouw wijzen.
3. Dan zal de vrouw getuigen en zeggen: ‘Ik getuig onder ede in de Naam van Allāh dat de beschuldiging van overspel tegen mij door deze man (wijzend naar haar man) vals is en dat hij een leugenaar is, ze zal haar verklaring vier keer herhalen.
4. Bij de vijfde keer zal ze verklaren: “Vloek van Allāh zij met mij als wat hij beweerde waar is”.

In het proces van Liaan is het woord ‘ik geef getuigenis’ (Shahāda) essentieel. Alle vervangende zinnen zoals ik zweer bij Allāh dat ik gelijk heb (waarheidsgetrouw), zullen niet het nodige doen, en de Liaan zal niet zijn zoals vastgesteld.

Vraagstuk: Er zijn bepaalde voorwaarden over de ‘Liaan’ (1) nikāh is correct en in volgens voorgeschreven vereisten, (2) de relatie tussen hen wordt vastgesteld als man en vrouw, ongeacht of geslachtsgemeenschap heeft plaatsgevonden of niet[2], (3) beide moeten vrij zijn, (4) beide moeten een normale gevoeligheid hebben, (5) beide moeten volwassen zijn, (6) beide moeten moslim zijn, (7) beide zijn in staat tot duidelijke spraak, (8) over geen van beide als er een beschuldiging /beschuldiging van in het verleden is, (9) de man heeft geen getuige op zijn verklaring (beschuldiging) (10) de vrouw weigert de beschuldiging van overspel en verklaart zichzelf als kuis (11) De valse beschuldiging duidelijk betrekking hebben op overspel of hij is niet de eigenaar van de geborene van zijn vrouw als de zijne (12) De beschuldiging heeft plaatsgevonden in Darul Islam (moslimland) (13) De vrouw moet dit eisen van de Qāzi (14) De man bekent zijn vrouw van overspel te hebben beschuldigd. Het is niet nodig dat de vrouw voor de Qāzi staat.

Vraagstuk: Zelfs als de beschuldiging van overspel meer dan eens tegen de vrouw is geuit, zal de procedure voor Liaan slechts eenmaal worden ingesteld.

Vraagstuk: Wanneer de man zijn vrouw aanspreekt ‘O overspelige dame’ of ‘Je hebt overspel gepleegd’ of ‘Ik heb gezien dat je overspel pleegt’ duiden al deze woorden op een duidelijke beschuldiging en vallen ze binnen het bereik van ‘Liaan’. Maar als hij zegt dat ze een haram-daad heeft gepleegd of als ze op een haram- of verboden manier geslachtsgemeenschap heeft gehad of iemand sodomie tegen haar heeft gepleegd. Dan zal dit niet neerkomen op Liaan.

Vraagstuk: De instelling van onderzoek tegen Liaan betekent dat de vrouw na de voltooiing ervan haram wordt voor de man om geslachtsgemeenschap te plegen, maar ze blijft in de nikāh van de man totdat de betrokken autoriteit de huwelijksband nietig verklaart en de scheiding van de twee beveelt. Nu wordt de vrouw zoals gegeven talāq-e-bā’in. Dus als na Liaan de Qāzi geen scheiding veroorzaakt, kan hij zowel van haar scheiden als van de Ilaa en de Zihaar en als iemand overlijdt, erft de ander het eigendom/ toebehoren van de overledene. Als ze het na Liaan niet eens worden over de scheiding zal het afscheid moeten plaatsvinden. Als ze nog steeds niet scheiden, kunnen ze geen seksuele handelingen van welke aard dan ook plegen, wordt het

Haram. En wanneer de scheiding plaatsvindt, heeft ze recht op het onderhoud van Iddat en het huis om verder in te wonen, als ze tijdens haar Iddat een kind baart, wordt het kind aan haar man toegeschreven.

Vraagstuk: áls de man zijn vrouw ervan beschuldigt haar ‘O overspelige vrouw’ te noemen! Drie talāq op jou’. Dit zal niet neerkomen op Liaan maar valse beschuldiging tegen kuisheid (Hadd-e-Qazaf), of hij zegt ‘O overspelige vrouw, drie talāq over u’, dan is dit noch Liaan noch Qazaf.

Vraagstuk: Als de man tegen zijn vrouw zegt: ‘Ik heb geen fijne maagd’, dan is ook dit noch Qazā, noch Liaan.

Impotent (in’nien)

De man die lijdt aan impotentie staat bekend als in’neen en hiermee wordt bedoeld de persoon wiens mannelijke orgaan (penis) er is, maar het kan niet het voorste deel van de vrouw binnendringen of hij kan geslachtsgemeenschap hebben met een vrouw en niet met een andere, of hij kan seksuele handelingen verrichten met een niet-maagd (na seksuele ervaring te hebben ondergaan) en niet met een maagd. Dan zal hij over die vrouwen met wie hij seksueel onbekwaam is, als impotent worden behandeld, en niet zo met anderen. Er kunnen verschillende redenen zijn voor deze onmacht (1) het defect kan natuurlijk of aangeboren, (2) door een ziekte, (3) ouderdom of seniliteit en (4) door magie of tovenarij die hem is aangedaan.

Vraagstuk: Als hij alleen de kop van de penis kan penetreren, (hashfa) dan zal hij niet impotent worden genoemd en als het hoofd wordt doorgesneden en de penis minstens gelijk aan de grootte van de hashfa (hoofd van het mannelijke orgaan) kan inbrengen, zelfs dan zal hij niet als impotent worden beschouwd. Als de vrouw het mannelijke orgaan van haar man snijdt, wordt het geen bevel uitgevaardigd met betrekking tot de ‘penis toegerekende echtgenoot’.

Vraagstuk: Als het mannelijke orgaan en de testis of alleen het orgaan uit de wortel is gesneden of het is te klein voor een bevredigende geslachtsgemeenschap en de vrouw wil scheiding, dan zal de scheiding worden uitgevoerd op voorwaarde dat het onafhankelijk is (geen slaaf), volwassen en ze had geen kennis van haar man defect, noch had ze ermee ingestemd om dit over het hoofd te zien op het moment van Nikāh. Als de vrouw slaaf is, dan heeft ze geen eigen wil, maar haar meester heeft dit gezag. Als ze minderjarig (minderjarig) is dan zal ze moeten wachten tot de puberteit. Dan een reactie die fase als ze bereid is om met hem te leven, goed en wel, anders zal scheiding worden geregeld. ALS het orgaan bij de wortels wordt gesneden, zal het niet vragen of zijn volwassene of volwassene. Het onvolwassen (minderjarige) meisje werd door haar vader ten huwelijk gegeven. Als het meisje haar vindt echtgenoot als penis toegerekend, dan heeft haar vader niet het recht om scheiding te eisen totdat het meisje zelf de puberteit bereikt (en haar eigen zaak maakt).

Vraagstuk: Als na een geslachtsgemeenschap het orgaan van de man wordt doorgesneden of hij impotent wordt, kan scheiding niet worden geclaimd of gegeven.

In geval van impotentie

De Shariat jurisprudentie positie in deze zaak is dat wanneer de vrouw de Qāzi benadert (om scheiding te zoeken), de Qāzi in eerste instantie de man zal vragen, als hij bekent, zal de Qāzi hem een jaar de tijd geven om zijn vermogen te verbeteren. Als de man binnen een jaar in staat is om geslachtsgemeenschap te hebben, dan is de eis/ claim van de vrouw nietig. Als de man echter geen geslachtsgemeenschap heeft gehad en de vrouw wil scheiden, zal de Qāzi de man vragen om van haar te scheiden, als hij scheidt, goed en wel, anders zal de Qāzi de scheiding bevelen en afdwingen.

Vraagstuk: De vrouw benadert de Qāzi met de klacht dat haar man impotent is, terwijl de man zegt dat hij geslachtsgemeenschap met haar heeft en dat zij geen maagd is. De Qāzi zal de man vragen om onder ede de waarheid te verkondigen. Als hij de eed aflegt, zal de claim van de vrouw instorten. Als de vrouw nog steeds volhoudt dat ze maagd is, dan zal ze door een vrouw worden onderzocht (het zal beter zijn, als twee vrouwen haar onderzoeken), als de vrouw niet maagd wordt gevonden (na geslachtsgemeenschap te hebben ondergaan) dan moet de verklaring van de man worden geaccepteerd nadat ze onder ede van de man is gekomen. Als de vrouw haar maagd verklaart, zal de claim van de vrouw als waar worden aanvaard zonder enige eed van haar. In geval van verschil tussen de vrouw, zal enig ander betrouwbaar bewijs worden verkregen om de zaak te beslissen.

Vraagstuk: Na het verstrijken van (een jaar) tijd beweert de vrouw dat de man geen gemeenschap met haar heeft gehad terwijl de vrouw volhoudt dat ze nog maagd is, in dat geval zal de hierboven genoemde methode worden toegepast. Normaal gesproken als de man onder ede zegt geslachtsgemeenschap te hebben met zijn vrouw, moet dit worden geaccepteerd.

Vraagstuk: Scheiding op bevel van Qāzi zal worden behandeld als talāq-e-bā’in. Als het huwelijk is voltrokken, krijgt de vrouw volledige mahr en zal ze in Iddat zitten, anders krijgt ze de helft van de mahr zonder in Iddat te zitten.  Als de man lijdt aan andere ziekte(s) dan seksuele handicap, zoals waanzin, lepra etc. of als de geslachtsdelen van de vrouw gesloten zijn, dan kan de annulering van het huwelijk niet worden vermaakt.

Vraagstuk: De man pleegt geslachtsgemeenschap met zijn vrouw, maar om sommige redenen heeft hij geen of sperma om emissie te bewerkstelligen (Inzal) De vrouw in een dergelijke toestand heeft niet het recht om iets te eisen (hierover, scheiding/ compensatie enz.).

Iddat (de wachttijd van een echtscheiding of weduwe)

Iddat is gedefinieerd als de wachttijd voor een weduwe of gescheiden. In Shariat terminologie is het de wachttijd voor een vrouw wanneer haar Nikāh met een man om de een of andere reden niet meer bestaat. De wachttijd betekent dat na het stoppen van nikāh de vrouw zich moet inhouden voor een andere Nikāh totdat de voorgeschreven periode voorbij is.

Vraagstuk: De Iddat begint na de nietigverklaring van Nikāh door de vrouw wiens man is verlopen of er een scheiding tussen hen plaatsvindt, op voorwaarde dat de huwelijken door de seksuele verbintenis zijn voltrokken. Er is geen Iddat voor een overspelige vrouw, hoewel ze zwanger kan zijn, kan ze trouwen met de man met wiens seksuele contact ze zwanger werd gemaakt. Als ze met een andere man trouwt, is geslachtsgemeenschap met hem niet toegestaan tot de geboorte van het kind.

Vraagstuk: In een onwettige of gebrekkige Nikāh (Nikāh-e-Fasid) als er scheiding is voorafgaand aan de geslachtsgemeenschap, is er geen Iddat, maar na de geslachtsgemeenschap is de Iddat noodzakelijk als de scheiding tussen hen plaatsvindt.

Vraagstuk: Er is geen Iddat voor de gescheiden vrouw wiens plaats van schaamte dichtbij is, hoewel ze mogelijk seksueel contact heeft gehad.

Vraagstuk: De vrouw krijgt talāq, rajee of bā’in of de nikāh wordt om welke reden dan ook nietig verklaard, en geslachtsgemeenschap heeft plaatsgevonden, maar de vrouw is momenteel niet zwanger en ze krijgt menstruatie, dan gaat de periode van Iddat voorbij van drie menstruaties.

Als de vrouw geen zin krijgt omdat ze minderjarig is of als ze de leeftijd van droogheid heeft bereikt (geen menstruatie meer heeft door ouderdom) of door het aantal jaren dat ze de leeftijd van de puberteit heeft bereikt, maar geen menstruatie heeft, dan is in al deze gevallen de termijn van Iddat drie maanden. (Als ze een slavin is, is de periode anderhalf jaar.)

Vraagstuk: Als de talāq of de annulering van Nikāh plaatsvindt op de eerste van de maand, dan zal 3 maanden Iddat in aanmerking worden genomen volgens de maankalender en als het een andere datum is, dan zal de maand van 30 dagen of 90 dagen in totaal worden genomen voor de Iddat.

Vraagstuk: De vrouw heeft de menstruatie gehad maar nu heeft ze het niet en ze heeft niet bereikt van droogheid (van menstruatie) dan is de term van Iddat volgens het aantal menstruaties, Daarom heeft ze drie menstruaties of bereikt ze de leeftijd van droogheid, haar Iddat zal niet voorbij zijn. En als ze niet eerder menstruatie had, maar na het begin van Iddat krijgt ze de menstruatie, dan zal de term van Iddat drie menstruaties zijn.

Vraagstuk: Als de talāq in staat van menstruatie wordt gegeven, wordt deze menses niet meegeteld in de drie menses voor Iddat. Na de huidige moet er nog 3 menstruaties passeren om de termijn van Iddat te voltooien.

Vraagstuk: De vrouw die getrouwd is geweest op een onvolledige of gebrekkige nikāh (Fasid) en zij heeft geslachtsgemeenschap ondergaan of de vrouw met wie er nominale of pseudo-geslachtsgemeenschap is geweest, de Iddat van beide zal worden gerekend op de scheiding en de dood (naargelang het geval) op basis van menstruatie. Indien er geen menstruatie plaatsvindt, duurt de Iddat drie maanden.

Vraagstuk: De vrouw met wie een minderjarige jongen gemeenschap pleegt of ze heeft alleen schijnbare samenwoning of op een verkeerde en illegale nikāh, dezelfde Iddat zal van toepassing zijn. Als de geslachtsgemeenschap plaatsvond terwijl de jongen minderjarig was en hij bij het bereiken van de volwassenheid van haar scheidde, is dezelfde termijn van Iddat ook in dit geval van toepassing.

Vraagstuk: In het geval van een defecte (fasid) nikāh zal de Iddat plaatsvinden vanaf de datum van scheiding of de datum waarop de man de geslachtsgemeenschap op eigen zeggen heeft opgegeven.

Vraagstuk: De Iddat vanwege talāq is van de datum van de talāq of de vrouw zich hiervan bewust is of niet. Als ze na het verstrijken van drie menstruaties te weten komt, wordt de Iddat geacht al te hebben plaatsgevonden, of als de man een bepaalde datum (van talāq) noemt, dan wordt de Iddat vanaf die datum geteld.

Vraagstuk: De Iddat bij de dood van de man is vier maanden en 10 dagen (inclusief de 10e nacht) wanneer de nikāh wettig volledig en correct was, ongeacht of de geslachtsgemeenschap had plaatsgevonden en of de man of vrouw minderjarig (minderjarig) was. Als de vrouw zwanger is, duurt de Iddat tot de bevalling van het kind.

Vraagstuk: Voor de Iddat bij de bevalling van het kind is er geen tijdslimiet vastgesteld. De Iddat komt tot een einde zodra de bevalling plaatsvindt toen ze in Iddat was vanwege overlijden of talāq door haar man, zelfs als de bevalling slechts één minuut na de talāq of het overlijden plaatsvindt. In het geval van abortus als de ledematen van het kind zijn gevormd, is de Iddat zal (onmiddellijk) plaatsvinden. Als er een tweeling of drieling wordt geboren, betekent de laatstgeborene het einde van Iddat.

Vraagstuk: De kreeg talāq Raj’ee maar de man stierf tijdens de Iddat de vrouw zal nu de Iddat van de dood voltooien. De Iddat van talāq vervalt.[3]

In elk geval van Iddat, hetzij vanwege het overlijden van de man, of formele talāq of die op basis van zwangerschap en bevalling of drie menstruaties welke termijn dan ook in behandeling is, zal de volledige termijn moeten worden voltooid, vooral de laatste fase van Iddat.

De rouw (soag)

De Heilige Profeet Mohammed ﷺ heeft gezegd dat ‘elke vrouw die in Allāh en de Dag des Oordeels gelooft, niet langer dan drie nachten moet rouwen om de dood van een persoon, behalve voor het verlies/ de ondergang van haar man, wat vier maanden en tien dagen zou moeten zijn. Ze mag geen gekleurde kleding dragen, behalve de kleding die wordt geverfd door het vast te binden, zal draden voordat ze in een doek draait, ze mag geen collyrium (surma) op de oogleden aanbrengen of een parfum stoer maken, maar ze gebruikt zeer mild parfum na de zuivering bad van de menstruatie. Hina is ook verboden.

Rouw betekent dat ze moet stoppen met het dragen van ornamenten, juwelen, goud, zilver, zijden kleding, noch parfums op de kleding of het lichaam moet aanbrengen, zelfs als het een geurloze olie is of het haar kamt. De kleding in tinten saffraan, giru rood etc. moet ook worden vermeden.

Vraagstuk: Ze kan echter oude en versleten jurken van vervagende kleuren dragen, evenals de kleding van zwarte kleur, op voorwaarde dat het geen zijde of andere vezels is die op zijde en glanzend lijken.

Vraagstuk: In geval van hoofdpijn of pijn in de ogen kan ze haarolie of collyrium aanbrengen voor verlichting van pijn.

Vraagstuk: Rouw is door de volwassen verstandige moslima wanneer Iddat te wijten is aan de dood van de man of vanwege bā’in talāq.

Vraagstuk: Als het huwelijk wordt ontbonden vanwege de onmacht van de man, is er Iddat en in Iddat moet rouw in acht worden genomen.

Vraagstuk: De vrouw kan rouw van een naast familielid observeren, de man mag geen rouw toestaan uit medeleven met een andere vrouw die man is overleden.

Vraagstuk: Het dragen van zwarte kleding uit sympathie voor iemands dood is niet toegestaan, maar de vrouw die rouwt om de dood van haar man kan zwarte kleding dragen, maar niet langer dan drie dagen. Als er echter een teken van vertoon is, kan de zwarte kleding worden gebruikt voor de hele periode van rouw.

Vraagstuk: Een duidelijke en open boodschap van nikāh sturen naar een vrouw die in Iddat is, is haram. In het geval van Iddat van de dood kan echter een bewaakte en suggestieve boodschap worden verzonden, maar niet in een andere vorm van Iddat.

Vraagstuk: Een vrouw in Iddat vanwege talāq Raj’ee of bā’in of scheiding op Khula etc., mag niet naar buiten gaan. Een minderjarig (minderjarig) meisje dat in Iddat is vanwege raj’ee talāq mag met toestemming van haar man naar buiten, en in het geval van bā’in talāq mag ze zonder toestemming naar buiten.

Vraagstuk: In het geval van onvolledige /defecte (fasid) nikāh, kan ze uitgaan in Iddat, maar de man kan haar controleren.  Ze kan haar huis niet veranderen tijdens Iddat, zelfs als het huis een huurwoning is. De huurprijs van het huis tijdens haar Iddat moet worden betaald door de man. ALS de man naar buiten is gegaan en ze kan de huur betalen, zelfs dan moet ze in dit huis blijven.

Vraagstuk: In een Iddat van de dood kan de vrouw overdag naar buiten gaan om in haar levensonderhoud te voorzien als er geen alternatief is voor haar levensonderhoud. Maar ze brengt het bijna thuis door.

Vraagstuk: De vrouw moet de termijn van Iddat voltooien in hetzelfde huis waarin ze woonde op het moment van scheiding van haar man of op het moment van zijn dood, tenzij er zo’n ernstige zaak is waarover ze geen controle heeft en ze gedwongen is het huis te verlaten/ te verlaten.

Vraagstuk: De vrouw is naar haar moederhuis gegaan of anders waar toen de man haar talāq gaf of hij stierf. In dat geval moet het huis onmiddellijk terugkeren.

Vraagstuk: In het geval van talāq bā’in moet er een scherm zijn tussen de man en de vrouw als beiden in hetzelfde huis (in de Iddat) moeten verblijven als zij vreemd voor hem heeft, Als de beschikbare ruimte te beperkt en onvoldoende is om ze gescheiden te houden tijdens de Iddat, dan moet de man voorlopig buiten blijven. Maar de vrouw moet niet worden uitgezet. In het geval van talāq Raj’ee is geen screening tussen hen nodig, zelfs als de man een goddeloze en waardeloze kerel is.

Vraagstuk: Voor Three talāq geldt dezelfde bepaling als voor talāq-e-bā’in.

Vraagstuk: De man kan de vrouw niet meenemen op reis tijdens haar Iddat, zelfs niet als het op Iddat van talāq-e-Raj’ee is.

Vraagstuk: De commando’s voor de Iddat van talāq raj’ee zijn dezelfde als voor de talāq-e-bā’in, maar er is rouw in talāq-e-Raj’ee. Als de vrouw talāq raj’ee krijgt in de reis zal ze bij de man blijven en in de reis in een andere richting, ze kan niet met hem meegaan.

Familie identificatie van het kind (Saboot-e-Nas’l)

Het kind is van hem wiens vrouw zij is en voor de overspelige zijn de stenen.

Vraagstuk: De duur van de zwangerschap is minimaal zes maanden en de maximale twee jaar. Daarom de vrouw die in Iddat van talāq-e-raj’ee is, maar de vervulling van de Iddat niet heeft opgebiecht. Als het kind in deze periode wordt geboren, is dit de bevestiging van de identiteit van het kind als zijnde de zoon van de echtgenoot van de vrouw (zijn wettige ouders). Als ze de voltooiing van haar Iddat toegeeft, maar de duur van Iddat is zo lang dat volledige Iddat hij erin zou kunnen voltooien en het kind wordt geboren binnen de zes maanden periode van haar opname (van Iddat) dan is dit het bewijs dat het kind behoort tot de, hoewel het aantoont dat de vrouwelijke opname (Iqrar) van haar Iddat verkeerd was. Dit bewijst ook dat de man de echtelijke relaties binnen de Iddat van talāq-e-Raj’ee had hervat, op voorwaarde dat het kind na twee jaar of langer na de talāq wordt geboren. Als het kind in minder dan deze periode is geboren, staat de hervatting van het huwelijksrecht van de man niet vast, omdat het mogelijk is dat de zwangerschap vóór de talāq is. En als het kind in minder dan zes maanden tijd wordt geboren, vormt het moment van opname van haar een Iddat. Dan wordt de legitimiteit van de afstamming van het kind vastgesteld, anders niet.

Vraagstuk: Als de vrouw talāq-e-bā’in heeft gekregen, wordt het kind binnen twee jaar na talāq geboren, dan is de wettige afstamming vastgesteld. Als het kind echter na twee jaar wordt geboren, wordt de rechtmatige afstamming niet bewezen. Maar als de man beweert dat het kind van hem is, dan zal dit worden geaccepteerd. Of als één kind binnen twee jaar geboren wordt en het tweede kind daarna, dan wordt de afstamming van beide kinderen bewezen.

Vraagstuk: Als het kind binnen zes maanden na de Nikāh wordt geboren, dan zal het kind niet als legitiem worden beschouwd. Als de geboorte echter na zes maanden tijd van de nikāh aanneemt, dan zal het nodig zijn dat de afstamming correct of legitiem is wanneer de man zwijgt of niet toegeeft. En als de man zegt dat er geen kind wordt geboren, dan zal op basis van het bewijs van een andere vrouw de geboorte van het kind als waar worden beschouwd. Evenzo als de man de zwangerschap toegeeft of de laatste duidelijk is, dan is de talāq vastgesteld, maar voor de legitimiteit van afstamming is alleen de verklaring van de vrouw die bevalt voldoende. In het geval dat twee bevallingen plaatsvinden binnen zes maanden en de andere op of na zes maanden, dan blijft de afstamming van beide kinderen onbewezen.

Vraagstuk: Als het kind binnen twee jaar na het overlijden van de man wordt geboren, zal er geen afstamming met hem worden vastgesteld, anders niet.  Bij de geboorte van het kind zegt de vrouw dat zes maanden of meer dan zes maanden tijd van nikāh is verstreken, terwijl de man zegt dat er geen zes maanden zijn verstreken, dan moet het bewijs onder ede van de vrouw worden afgenomen en moet haar verklaring worden geaccepteerd. Om dit te weerleggen, als de echtgenoot of zijn opvolgers getuigen willen voortbrengen, dan moet er niet naar hen worden geluisterd.

Vraagstuk: Een man pleegt overspel met een vrouw en deze laatste trouwt met haar, als het kind binnen zes maanden of langer wordt geboren, zal de afstamming worden geaccepteerd, en als deze geboorte in minder dan zes maanden huwelijk is, zal de afstamming ervan niet worden vastgesteld, zelfs als de man het kind als het zijne claimt van de ongeoorloofde geslachtsgemeenschap met de vrouw.

Voeding van het kind

Voeding van het kind is het recht van de moeder, of ze nu in nikāh is of eruit. Als ze echter haar geloof heeft verworpen en afvallig is geworden, dan kan ze het kind niet voeden/ verzorgen of als ze betrokken is bij een immorele of onfatsoenlijke activiteit (overspelige, dief of beroepsrouw) dan mag het kind niet onder haar hoede worden gegeven. Sommige geleerden zijn van mening dat als de vrouw niet regelmatig bidt, ook zij het kind niet mag voeden. Maar de beste manier is dat het kind in het begin onder zijn hoede moet zijn zolang hij baby blijft en wanneer het tekenen van begrip begint te vertonen, moet hij van haar worden weggenomen en aan zijn moeder worden overgedragen. (De tekst (P-271) kan ook betekenen dat het kind vanaf het begin voor zijn moeder moet zorgen), evenzo mag het kind niet aan zijn moeder worden gegeven tijdens de kindertijd wanneer ze vaak het huis uit moet vanwege haar beroep.

Vraagstuk: Als de moeder van het kind een man trouwt die ghair mahram is met het kind (een persoon die niet wordt opgenomen in het vrouwenappartement), hetzij om redenen van gezinsafstamming of vanwege pleegzorg, dan zal het kind niet onder de bescherming van zijn moeder blijven. En als ze trouwt met een man die mahram is tot kindlijn, dan zal haar recht op voeding niet worden ingetrokken. Als zij bijvoorbeeld trouwt met de pleeg oom van het kind, zal deze laatste (kind) niet onder haar hoede blijven, omdat deze man ondanks het hebben van een pleegrelatie een vreemdeling is door familierelaties. En als ze trouwt met een familielijn oom van het kind, dan zullen haar rechten op voeding niet vervallen.

Vraagstuk: Als de moeder niet bereid is om het kind zonder betaling te voeden en de vader is in een positie om haar te verplichten, dan moet hij dat doen. En als hij arm is en geen betaling kan betalen, moet het kind naast de moeder de leiding van de relatie krijgen als hij bereid is om zonder betaling voor de kosten te zorgen, op voorwaarde dat de moeder niet is getrouwd met het ghair mahram-familielid van het kind en het moet de moeder duidelijk worden gemaakt dat zij de voeding van haar eigen voeding zonder betaling moet uitvoeren of het kind moet overdragen aan die of die persoon. In het laatste geval, als de moeder haar kind vaak wil zien en hem wil meenemen voor verzorging of bescherming, moet haar verzoek niet worden afgewezen.

Vraagstuk: Iemand aan wie de zorg en bescherming van het kind wordt overgedragen, weigert en er is geen andere vrouw die voor het kind kan zorgen, dan zal de eerste onder druk worden gezet om de verantwoordelijkheid op zich te nemen, Evenzo, als de moeder weigert het kind borstvoeding te geven en de vrouw geen voeding door een andere vrouw accepteert, noch stemt een vrouw ermee in om het kind zonder betaling te voeden en de vader is financieel hulpeloos om te betalen,  dan moet de moeder in deze acute toestand gedwongen worden haar eigen kind te voeden.

Vraagstuk: Het kind staat onder de voeding van de moeder die zich in de nikāh of Iddat van de vader van het kind bevindt, in deze situatie krijgt de moeder geen vergoeding voor het voeden van het kind. Als ze niet in de Nikāh of de Iddat is, kan ze betaling ontvangen voor het voeden van het kind. Ook kan zij het bedrag voor de voeding en alimentatie namens het kind opeisen, zij kan zelfs woonruimte en de terbeschikkingstelling van een bediende eisen. Al deze kosten zullen worden betaald uit het vermogen van het kind als dat er is, anders zal de man op wie al deze verantwoordelijkheden rusten de geldelijke verplichtingen nakomen.

Vraagstuk: Als de moeder eerder had geweigerd het kind te voeden en nu het kind onder haar hoede wil nemen, kan ze worden toegestaan, in feite moet dit volgen van haar verplichting worden aangemoedigd.

Vraagstuk: Als de moeder niet in staat is om haar kind te voeden of ze heeft geweigerd of de vrouw is met een vreemdeling getrouwd, dan zal nu de taak van het voeden van het kind worden uitgevoerd door grootmoeder moeder (nani) van het kind, als grootmatige moeder er niet is, zal de verantwoordelijkheid op grootmoeder van vaderskant (dadi) vallen onder de hierboven genoemde voorwaarden. (Opmerking: andere in dit verband genoemde in aanmerking komende relaties (P-272) zijn logisch en kunnen nauwelijks worden gebruikt.)

Vraagstuk: Als de persoon die in aanmerking komt en bereid is om voor het kind te zorgen van gelijke status is, dan is de man die deze verantwoordelijkheid verdient degene die beter is, dan iemand die rechtvaardiger is dan die ouder is in leeftijd die in ander opzicht meer gekwalificeerd is.

Vraagstuk: Het kind staat onder de leiding van de grootmoeder (nani of dadi) maar ze is oneerlijk dan kan de zus van de vader (phoophi) het kind terugnemen en hem onder zijn hoede en bescherming houden.

Vraagstuk: De vrouw op wie het recht/de verantwoordelijkheid rust om het kind te voeden, moet hem zo lang mogen houden dat de noodzaak om hem daar te houden (onvermijdelijk) blijft of met andere woorden de jongen in staat wordt om voor zijn persoonlijke basisdiensten te zorgen (eten, drinken) het bijwonen van natuurlijke oproepen etc. Dit kan wanneer hij de leeftijd van zeven jaar of zo bereikt. Daarna moet hij worden teruggetrokken en onder leiding van de vader worden gegeven. Als hij weigert, moet hij zich dwingen om dit op een verantwoorde manier te ondernemen.

In het geval dat het meisje onder de hoede van haar moeder begint, moet ze daar blijven totdat ze de leeftijd van negen jaar bereikt. Als het meisje getrouwd is in de leeftijd jonger dan negen jaar, mag ze het huis van moeder niet verlaten, vooral niet als ze fysiek aantrekkelijke opwindende passie heeft. Alleen het huwelijk moet niet worden opgevat als het einde van de verantwoordelijkheid. Ze zou naar het huis van haar man moeten kunnen gaan als ze de puberteit bereikt en in staat is om huwelijkseisen te ervaren.

Vraagstuk: Na het bereiken van de leeftijd van zeven jaar zal de zoon onder de waakzaamheid van zijn vader blijven of zijn vader of een beschermheer. Maar wanneer hij volwassen wordt en gezond verstand bezit om onderscheid te maken tussen deugd en ondeugd en waarschijnlijk niet in kwaadaardig gezelschap van jonge mannen zal vallen, wat schande en schande voor het gezin kan brengen, kan hij worden toegestaan om te blijven waar hij maar wil. Anders kan hem worden geadviseerd om bij familieouders te blijven. Na het bereiken van de volwassenheid zijn de vader/grootvader echter niet verplicht om alimentatie voor de zoon te betalen. Als ze dat doen, zal het een gunst zijn.

Vraagstuk: De dochter moet na negen jaar tot de puberteit en ten huwelijk wordt weggegeven, bij vader/grootvader/oudere broers blijven. Dit is om voorzorgsmaatregelen te nemen voor eventuele ongewenste ongelukken, waardoor de familie in diskrediet raakt. Ze kan niet bij de zoon van haar oom blijven voor onderhoud omdat hij een niet-mahram is, waar het noodzakelijk is dat het meisje met een Mahram-relatie moet leven. Het andere alternatief is dat ze onder de voogdij van een rechtvaardige vrouw kan worden gegeven die haar eer met toegewijde zorg mag bewaken.

Vraagstuk: De jongen was nog niet volwassen, maar hij is geschikt geworden om in een geschikt beroep te werken. Het kan geen kwaad om hem erop uit te sturen om te werken en te verdienen om zijn toekomst en fortuin op te bouwen. Er moet altijd rekening mee worden gehouden dat hij een dergelijk beroep opneemt of dat hij tegelijkertijd kan verdienen en leren (bij voorkeur religieus onderwijs).

Vraagstuk: Over het meisje dat naar de puberteit gaat, moeten dezelfde basisprincipes worden aangenomen die geschikt en winstgevend zijn voor haar als meisje. De keuze van de aanroeping is enorm en bont in de vrouwelijke lijnen, gezond verstand, nogal voorzichtigheid moet worden toegepast over de toekomst van het meisje, omdat de problemen waarmee het eerlijke geslacht wordt geconfronteerd even delicaat als complex zijn in aard en omvang. Van verstandige ouders wordt verwacht dat ze een prospectieve keuze maken, maar de meest eervolle en levenslange vreedzame en welvarende keuze is om voor haar een levenspartner te vinden die hun interesse in Dīn en Dunya kan bewaken en bevorderen.[4]

Onderhoudsproblemen

In de Shari’ah-terminologie staat dit aspect van Nikāh en talāq bekend als NAN-O-NAFQAH, wat letterlijk brood en levensonderhoud betekent waarvoor het Engelse equivalent voorziening is voor onderhoud van levensonderhoud door de man. In bredere zin staat het voor het verstrekken van voedsel, kleding en huis. De overeenkomst is van kracht op drie punten (1) huwelijk, (2) familielijn en (3) activa, respectievelijk staand voor Zaujiat, Nasab en Milkiyat.

Vraagstuk: Het verstrekken van alimentatie voor de vrouw door de man die met haar is getrouwd door middel van een geldige en volledig gedocumenteerde nikāh op de voorgeschreven islamitische manier, de vrouw kan een gelovige (Musalman) of ongelovige zijn, vrij van aankoop via een schriftelijke overeenkomst, behoeftig of welvarend, voltooid (matrimoniaal) of de geconsumeerde, volwassen of minderjarige, maar in staat om geslachtsgemeenschap uit te voeren of fysiek gebouwd om passie op te wekken,  zelfs als de man minderjarig is, is de alimentatie voor hem bindend, te betalen uit zijn geldelijke bezittingen. Als de man niets bezit zal het niet worden gegeven door de vader van de man. Als de vader echter namens hem borg heeft gestaan, betaalt de vader de alimentatie.

Vraagstuk: Als de man impotent is of een geamputeerd orgaan heeft (en niet in staat is tot geslachtsgemeenschap) of zwakte vanwege ziekte of is uitgegaan voor hadj, is het onderhoud wājib op hem.

Vraagstuk: Een minderjarige vrouw die ongeschikt is voor geslachtsgemeenschap, haar onderhoud is niet verschuldigd aan haar man, ze kan bij haar man of bij haar vader wonen totdat ze geschikt wordt voor echtelijke relaties. Als de minderjarige vrouw in het huis woont dat door haar man is verstrekt voor het verlenen van enige dienst of vanwege haar verliefdheid op hem, is de alimentatie verschuldigd aan de man.

Vraagstuk: De geslachtsdelen van de vrouw zijn achterlijk waardoor geslachtsgemeenschap onmogelijk wordt of ze is gek geworden en verzet zich tegen geslachtsgemeenschap, zelfs dan is het onderhoud aan hem verschuldigd.

Vraagstuk: In een illegale of defecte nikāh is geen alimentatie verschuldigd. Als de nikāh blijkbaar in orde is geweest en de Qāzi de alimentatie heeft bevolen, maar later wordt ontdekt dat de nikāh niet wettig geldig was (de vrouw bleek de pleegzus van haar man te zijn), dan kan de man alles terugnemen wat hij als alimentatie heeft gegeven op bevel van de Qāzi, Als hij echter het onderhoud op zijn instemming heeft gegeven zonder de toestemming of het bevel van de Qāzi, dan kan hij het door hem gegeven onderhoud niet terugnemen.

Vraagstuk: Wanneer een volwassen vrouw alimentatie eist wanneer ze niet naar het huis van haar man is gegaan, is haar eis geldig op voorwaarde dat de man haar tot dan toe niet had gevraagd om hem te vergezellen of ze heeft niet geweigerd om met hem mee te gaan. Als de vrouw heeft geweigerd, kan dit te wijten zijn aan een van deze twee redenen, (1) ze eist onmiddellijke mahr (mahr muajjal) wat haar recht is en ze is alimentatie verschuldigd of (2) haar weigering is onterecht vanwege een verkeerde verklaring, dan is er geen onderhoud verschuldigd tenzij ze naar het huis van haar man gaat.

Vraagstuk: Nadat de seksuele daad eenmaal heeft plaatsgevonden, weigert de vrouw naar het huis van haar man te gaan en de betaling van onmiddellijke mahr (muajjal) als voorwaarde te eisen, dan heeft ze recht op alimentatie (bij wijze van betaling van mahr), anders niet.

Vraagstuk: Als de vrouw het huis van de man verlaat zonder toestemming of reden, heeft ze geen recht op enige verlichting (alimentatie) tenzij ze terugkeert.

Vraagstuk: De vrouw die talāq heeft gekregen, zal in alle omstandigheden het onderhoud (Nafqah) ontvangen tijdens haar Iddat, of het nu een talāq Raj’ee of Bain of Three talāq is, ze zwanger is of anderszins.

Vraagstuk: Zolang de vrouw de leeftijd van droogheid (permanente stopzetting van de menstruatie door ouderdom) niet bereikt, is haar termijn van Iddat drie menstruaties. Voordat ze deze leeftijd bereikt, als een jonge vrouw om welke reden dan ook geen menstruatie heeft, zal ze onderhoud ontvangen tijdens haar Iddat, hoe dan ook, hoe het ook kan duren. Als ze, zelfs tot het bereiken van deze leeftijd, geen menstruatie krijgt, dan krijgt ze de alimentatie voor de duur van drie menstruaties wanneer haar Iddat zal eindigen. Als de man echter op getuigenbewijs bewijst dat zij al drie menstruaties heeft gehad, vervalt de eis van alimentatie.

Als de vrouw bij het krijgen van de talāq heeft onthuld dat ze zwanger is, dan zal de termijn van Iddat doorgaan tot na de bevalling. Dat wordt twee jaar tijd van de talāq. Als zij het kind pas aan het einde van deze twee jaar ter wereld brengt en de vrouw nog steeds volhoudt dat zij geen menstruatie had en geloofde dat zij droeg (zwangerschap), zal zij alimentatie blijven ontvangen tot het verstrijken van drie menstruatieduur na de leeftijd van droogheid, dat wil zeggen drie maanden na deze leeftijd.

Vraagstuk: Als de vrouw geen aanspraak maakt op het onderhoud van Iddat na de talāq, noch heeft de Qāzi een dergelijk bedrag vastgesteld, dan is het geen onderhoud verschuldigd nadat de Iddat voorbij is.

Vraagstuk: De vrouw wiens man lang afwezig is en van wie de verblijfplaats niet bekend is, trouwde met een andere man die seksuele verbintenis met haar had. Als nu in de tussentijd de ex-echtgenoot terugkomt, dan zal de scheiding tussen de vrouw en de tweede man plaatsvinden en zal de vrouw door de Iddat gaan, maar het onderhoud van deze Iddat zal noch op de eerste echtgenoot, noch op de tweede echtgenoot zijn.

Vraagstuk: Geen onderhoud is wājib (essentieel) tijdens de Iddat bij overlijden van de man, of de vrouw nu zwanger is of niet. Evenzo zou de scheiding die plaatsvindt vanwege de immoraliteit van de vrouw of het geloof tegen de religie de vrouw geen recht geven op enig onderhoud.

Vraagstuk: De alimentatie is toegestaan in de khula (scheiding op verzoek van de vrouw voor een bevoegde autoriteit). Als de khula echter wordt verleend op voorwaarde dat de vrouw geen alimentatie of huisvesting (of kosten daarvan) zal eisen, krijgt de vrouw geen alimentatie, maar de man zal moeten betalen voor de accommodatie (residentie), omdat de vrouw niet het recht heeft om af te zien van de betaling vanwege verblijf.

Vraagstuk: In het geval van Ilaa, Zihaar of Liaan door de man tegen zijn vrouw (er is uitgebreid op de voorgaande pagina’s gesproken) of hij zijn religie verzaakt (afvallig of murtad wordt) of hij gemeenschap pleegt met de moeder van zijn vrouw of een vrouw van een impotente echtgenoot zorgt voor scheiding, in alle gevallen krijgt de vrouw de alimentatie.

Vraagstuk: Als man en vrouw beiden rijk zijn en de kwestie van alimentatie tussen hen ter sprake komt, dan zal hetzelfde worden betaald als onder de rijken, en als beiden arm zijn, dan zal het onderhoud op het niveau van hun levensomstandigheden zijn. En in het geval van ongelijkheid of gemengd niveau van leven, zal het onderhoud van een gemiddelde standaard geschikt en aangenaam zijn voor beide, met enige concessie of gunst jegens de vrouw.

Vraagstuk: Tijdens het verstrekken van alimentatie mag de vrouw niet onder druk worden gezet voor het verrichten van huishoudelijk werk waarvan zij niet wordt gebruikt of dat buiten haar capaciteit ligt.

Vraagstuk: Wat betreft de kwestie van de voorziening van alimentatie is het aan de echtgenoot om voorwerpen van nut of de huishoudelijke behoeften te verstrekken.[5]

Vraagstuk: Het is aan de man om zijn vrouw van alles te voorzien wat nodig is of regelingen te treffen door het vereiste bedrag te geven. De vrouw van haar kant mag zichzelf niet in bedwang houden die nadelige gevolgen kunnen hebben voor haar lichaamsbouw of algemene gezondheid, die de belangrijkste bron van aantrekkingskracht of bijzondere ontwikkeling voor de man zijn. Hij kan alle stoppen nemen om haar in goede trim te laten leven.

Vraagstuk: Als de man een arme man is zonder enig bezit en als zodanig is hij niet in staat om de onderhoudskosten aan zijn vrouw te betalen. Het is echter wenselijk om hieruit scheiding te veroorzaken. Hij kan op bevel van Qāzi worden gevraagd om geld te verdienen door arbeid of dienst om de verantwoordelijkheid te dragen die op hem is gevallen. Hij kan hiervoor ook een lening aangaan en deze in termijnen terugbetalen.

Vraagstuk: De volgende vraag naar onderhoud is de huisvesting voor verblijf. Het huis dat de man biedt, moet zodanig zijn dat het paar in volledige privacy kan leven, wat de eerste noodzaak is voor een getrouwd paar en het hangt van hun middelen af hoe ze zichzelf het beste kunnen helpen of de ouders van de man hun hulp kunnen bieden. Andere details in dit verband kunnen onderling worden geregeld en in werking worden gesteld.

Vraagstuk: De ouders van de vrouw kunnen eens in de week komen of zo vaak als het uitkomt om hun dochter te zien. Op dezelfde manier kan de vrouw ook haar ouders en andere naaste relaties bezoeken met toestemming van haar man.

Vraagstuk: De alimentatie die verschuldigd is aan de minderjarige wordt betaald door de ouders, wanneer de zoon arm is en minder middelen heeft. Als de volwassen zoon kreupel, gek of blind is en als zodanig niet in staat is om in zijn levensonderhoud te voorzien en het alimentatie regelen, zullen de ouders deze aansprakelijkheid moeten dragen.

Vraagstuk: áls de zoon een eigendom op zijn naam heeft en er is de verantwoordelijkheid voor onderhoud op zijn schouders, dan kan het geld voor dit doel worden verkregen door verkoop van zijn eigendom, zelfs als het hele onroerend goed voor deze rekening wordt verbruikt.

Vraagstuk: Wanneer de dochter de leeftijd van de puberteit bereikt (ze wordt jong) en wordt weggegeven in het huwelijk, dan blijft de aansprakelijkheid voor alimentatie niet langer van haar vader. Het wordt verschoven naar haar man (en zijn familielid).

Vraagstuk: Als de moeder de alimentatie van de vader van het kind ontvangt en hetzelfde (het geld) verloren of gestolen wordt, kan zij opnieuw de alimentatie eisen van de vader van het kind. Als echter het bedrag of een deel ervan wordt teruggevorderd, moet het worden teruggegeven.

Vraagstuk: De voeding van het kind wordt de morele verantwoordelijkheid wanneer er geen andere vrouw beschikbaar is, of het kind de (borstvoeding) voeding van een andere vrouw niet accepteert of de vader arm is en het bedrag niet aan een andere vrouw kan betalen terwijl er geen vermogen als erfenis op naam van het kind is, In al deze onvermijdelijke omstandigheden is het moreel bindend voor de moeder om het kind te voeden, maar ze kan niet gedwongen of gedwongen worden om dit te doen.

Vraagstuk: Wanneer de moeder bij haar man woont of de vrouw in de Iddat van talāq is Raj’ee, als ze het kind voedt, kan ze geen bedrag eisen, maar als ze in Iddat van

talāq-e-bā’in, ze kan de betaling voor het voeren eisen. Als ze het kind voedt van een andere vrouw wiens man ook haar man is, kan ze zeker het loon van het voeden eisen.

Vraagstuk: Als de ouders (vader, moeder) grootvader en grootmoeder en grootmoeder en grootmoederlijke ouders (nana, nani) arme behoeftigen zijn, dan is hun onderhoud de verantwoordelijkheid van de man, zelfs als ze in staat zijn om te verdienen. Wanneer deze man wil doen en in de zin van de Shari’ah, is hij ‘Sāhib-e-Nas’ab. Maar als de man zelf arm is, dan ligt het onderhoud van zijn vader niet op hem (het is geen wājib).[6]

Vraagstuk: Het onderhoud van vader, grootvader etc. is even wājib (essentieel) op de zoon en de dochter als zij in hun respectievelijke hoedanigheid als Sāhib-e-Nas’ab en of rijk. Sāhib-e-Na’sab betekent voldoende bezittingen en middelen bezitten waarop Zakāt verplicht wordt geheven.

Vraagstuk: In de kwestie van alimentatie over vader/nakomelingen is het criterium van nabijheid/nabijheid, exclusiviteit en niet van erfopvolging bijvoorbeeld, wanneer zoon en kleinzoon beide zijn dan zal de verantwoordelijkheid voor alimentatie bij de zoon liggen en niet bij de kleinzoon, tussen dochter en kleinzoon, het is op de dochter, tussen kleinzoon en de kleindochter, het is gelijk op beide, tussen dochter en zus is het op dochter.[7]

Vraagstuk: Een student van religieuze studie zal volledig worden onderhouden door al zijn relaties gezamenlijk of afzonderlijk vanwege het belang van religieus leren, hoewel hij jong kan zijn en in staat om zijn levensonderhoud te verdienen.

Vraagstuk: Als de relaties niet Mahram zijn (bijv. broer wezens zoon van de oom, neef) of hij is Mahram maar relatie (bijv. pleegbroer/zus), of de neef die ook pleegbroer is, in al deze gevallen is geen alimentatie wājib. Het onderhoud van slaaf is op de meester. Als hij weigert, moeten ze verdienen door arbeid/ service en hun eigen onderhoud verzorgen. Bron: Qanoon-e-Shariat

[1] Om eerlijk te zijn, de talāq van kināyah is min of meer de onderliggende gedachte achter deze zinnen uitgedrukt in verschillende stemmingen/ gebaren van de betrokken man, terwijl ze uiteindelijk tot geen andere conclusie leiden dan tot talāq!

[2] Het betekent dat als na het geven van Talaq Baain de beschuldiging naar buiten is gebracht, er geen Liaan kan plaatsvinden, zelfs als hij de vrouw heeft hertrouwd nadat hij haar Talaq heeft gegeven.

Vraagstuk: Er is geen tijdslimiet voor de executie van Liaan, wat betekent dat als de vrouw geen klacht indient, het proces van Liaan niet zal worden gestaakt, de vrouw kan op elk moment verhaal van haar klacht eisen, Liaan is niet vergeeflijk. Bijvoorbeeld als de man haar van overspel heeft beschuldigd en de vrouw hem daarvoor geeft. Maar als ze op een later tijdstip de Qazi (rechtbank) benadert voor onderzoek naar de beschuldiging, zal de Qazi het onderzoek moeten bevelen. Als de vrouw echter geen onderzoek eist, kan de Qazi niet zelf actie ondernemen. Evenzo, als de vrouw wat geld heeft geaccepteerd en de man heeft vergeven, kan ze nog steeds nieuw onderzoek eisen door het bedrag terug te geven dat ze heeft ontvangen. Maar het is raadzaam voor de vrouw om de affaire niet bekend te maken, omdat het waarschijnlijk is dat het haar reputatie kan schaden, ook The Qazi moet de beschuldiging verdoezelen en niet openbaar maken.

[3] Ik heb het geval weggelaten waarin staat, als de zwangerschap van de man plaatsvindt. Naar mijn mening zal dit blijvend vermoeden over het vrouwelijke karakter. Het sperma is het zaad van de zwangerschap. Hoe kan zaailing enige tijd nodig hebben om wortels in het lam te krijgen.

[4] Bij het presenteren van de problemen in deze context is een brede visie aangenomen, rekening houdend met, tegelijkertijd, veranderingen/ trends die zelfs in de islamitische samenleving plaatsvinden. Er wordt niet afgeweken van de basisprincipes van de Shari’ah. In zekere zin zijn deze in uitwerking van het eeuwenoude gebod in dit verband.

[5] De lijst van artikelen, te verstrekken door de man en andere voorzieningen waar de vrouw recht op heeft, gegeven op P/277 zijn niet van universele of nationale aard. Integendeel, deze zijn van puur lokale of primitieve aard. Ze zijn daarom weggelaten.

[6] Verdere details zijn puur pre weelderig en zullen zelden plaatsvinden in andere samenlevingen dan primitieve en orthodoxe.

[7] Het criterium van alimentatie tussen twee sets van relaties van oud en jong of jonger zal voor de oudere moeten zorgen, en tussen relaties van gelijke status zal het onderhoud gelijkelijk door beide moeten worden verstrekt.

Een nikāh wil zeggen trouwen en talāq betekent scheiden. In het boek Manahīj-ul-ibād wordt de islamitische nikāh als volgt uitgelegd zoals in hoofdstuk zeven van dit boek de etiquette van nikāh behandelt. De informatie over het huwelijk varieert soms, omdat mensen tijden en situaties niet altijd hetzelfde zijn. Om deze reden, terwijl er Nass (de Goddelijke Wetten) en verhalen zijn die het huwelijk aanmoedigen, zo zijn er ook anderen die het vrijgezellenstaat favoriseren. De tijden en statussen van de Ashāb al-Kirām en Tābi’īn laten zien dat het in hun tijd het beste was om te trouwen. Er waren drie redenen hiervoor:

1. In de tijd van de Heilige Profeet Mohammed ﷺ heerste het christendom over de hele wereld; daar Hazrat Isā (alayhis salām) was uitgerust met spiritualiteit, alleenstaande was en een eenzaam leven in afzondering leidde dat meer geschikt was voor de tijden en omstandigheden van zijn Ummah en voor zijn metgezellen. Priesters dicteerden iedereen monnik te worden en een eenzaam leven te leiden. Zij veronderstelden dat het naderen van Allāh Ta’ālā slechts kon worden bereikt door alleen te leven en door niet te trouwen. Profeet Mohammed ﷺ bezat alle geestelijke en materiële werkelijkheden en superioriteiten; daarom zijn alleen zijn of samen zijn met anderen, single zijn of trouwen allemaal nuttig voor zijn Ashāb en voor zijn Ummah. Dus beide manieren, en de gematigde manier, die tussen deze twee is, zijn geschikt voor zijn Ummah. Omdat priesters iedereen opdroegen om als monniken te leven en zich van het huwelijk te onthouden, verbood de Profeet Mohammed ﷺ om op deze manier te leven door te zeggen: “De islam bevat geen monnik praktijken.” Hij zei ook in een andere hadīth: “Trouwen is mijn sunnat; wie mijn sunnat niet volgt, behoort niet tot mijn Ummah.” Talrijke soortgelijke ahadīth vernietigden de verkeerde ideeën die aan de geesten van mensen werden opgelegd. Ook de gedachte van “Allāh Ta’ālā kan alleen worden benaderd door te leven als een monnik” werd uit de harten verwijderd.

Mensen die leefden in de eerste tweehonderd jaar, dat was de tijd van de Ashāb al-Kirām en de Tābi’īn (radi Allāhu anhum) wisten dat deze ahadīth werden gezegd om de verkeerde beschuldigingen van priesters te weerleggen. Toen dit tijdperk voorbij was, werden verschillende ahadīth benadrukt. Deze ahadīth informeerden ons dat er goede aspecten zijn aan het vrijgezellenstaat en het getrouwde leven, afhankelijk van de speciale situaties van de betrokkenen. Profeet Mohammed ﷺ zei: “Na tweehonderd jaar is de beste van jullie degene die hafifulhaz is, dit wil zeggen conform de Profeet Mohammed ﷺ: “De persoon die geen vrouw of kind heeft.”

Grote geleerden als Bishr al-Hafi, Bāyazid al-Bustāmi, Abul Hussain Noori, Mehboob-e-Ilāhi Nizāmuddin Chisthi (radi Allāhu anhum) waren allemaal vrijgezellen. Deze hadīth onthult de eer en superioriteit van deze grote geleerden en degenen zoals zij die tweehonderd jaar na de Hijrah leefden.

• De Ashāb al-Kirām, Tābi’īn en Taba al-Tābi’īn leefden in de beste tijden; zo waren hun Imān (geloof), sabr (geduld), zuhd (ascetisme) en tawakkul (vertrouwen op Allāh’s plan) zeer sterk en waardevol. De volgende hadīth prijst hen door te zeggen: “De beste tijden is mijn tijdperk. Dan de tijd die naast de mijne ligt. Dan de moslims van die tijd naast hen. Hierna zal liegen een wijdverbreide praktijk worden. (Sommige) mensen zullen valse getuigenis afleggen, zelfs zonder dat daarom wordt gevraagd.” De nafs van deze grote persoonlijkheden zouden zich niet hechten aan de middelen die de Shari’ah niet deugddoend vond, en zouden niet neigen om te verdienen met manieren van harām omdat ze hun tawakkul, zuhd en rida (toestemming) verhoogden door dicht bij Rasūlullāh ﷺ te zijn, en door zijn sohbat bij te wonen. Latere generaties konden echter niet zoals zij zijn.

• Profeet Mohammed ﷺ wist door de Noor (Licht) van profetie en door de juiste firāsat (intuïtie) dat de religie van de islam over de hele wereld zou worden verspreid door de Ashāb al-Kirām, Tābi’īn en Taba al-Tābi’īn (radi Allāhu anhum). Hij moedigde het huwelijk aan, zodat degenen die de religie van de islam over de hele wereld zouden verspreiden, en degenen met wie de islamitische religie zou worden versterkt, zich zouden vermenigvuldigen.

Om deze drie redenen was het noodzakelijk om te trouwen in de tijd van de Ashāb al-Kirām, Tābi’īn en Taba al-Tābi’īn (radi Allāhu anhum). Het was ook gepast om single te zijn voor mensen die achter hen aan kwamen; daarom, toen Sufyan al-Sawri (Rahmatullāhi Alaih) de bovengenoemde hadīth hoorde, zei hij: “Wallāh, het is halāl om single te zijn op dit moment.” Toen ze Bishr al-Hafi vroegen waarom hij ongehuwd was, antwoordde hij: “Ik heb zo’n nafs dat ik ten eerste probeer ervan te scheiden. Hoe kan ik er nog een toevoegen?”

Tegenwoordig is de kans op verdienen via halāl manieren afgenomen. Het is nu heel moeilijk om jezelf te beschermen tegen de harām. Het is niet geschikt voor de aql (wijsheid) noch voor de Dīn (religie) om iemand anders in harām te slepen. Niettemin, als iemands lust oncontroleerbaar wordt, moet men proberen de intensiteit ervan te verminderen door te vasten. Als men zijn kracht niet kan verminderen door te vasten, dan wordt het huwelijk voor hem farz (verplicht).[1]

Juiste tijd voor het huwelijk voor een moslimman

De juiste tijd voor het huwelijk voor een moslimman is wanneer hij de Shari’ah leert, en wanneer hij zijn nafs traint over hoe hij de Shari’ah moet gehoorzamen, en wanneer hij goed moreel gedrag verwerft en een aardig getemperd persoon wordt, en ook wanneer hij zijn wijsheid verbetert. Nadat hij aan al deze voorwaarden heeft voldaan, moet hij trouwen met een meisje dat goede manieren, bescheidenheid en goed moreel gedrag heeft, kennis in religie, en die gehoorzaam is aan de Shari’ah en die zichzelf bedekt volgens de Shari’ah wanneer ze uitgaat. Men moet op zoek gaan naar een meisje dat kuisheid heeft en dat om haar religie geeft. Men moet rijkdom of schoonheid niet als een voorwaarde stellen. Men moet ook de kuisheid en goedheid van een vrouw niet over het hoofd zien omwille van geld of schoonheid.

Met wat voor een vrouw moet getrouwd worden?

In een hadīth staat: “Men trouwt met een vrouw voor haar geld of voor haar schoonheid of voor haar religie (haar vroomheid). Jij kiest degene die religieus is. Een persoon die trouwt vanwege haar geld zal niet in staat zijn om haar geld te bezitten; een persoon die alleen trouwt om haar schoonheid zal beroofd worden van haar schoonheid.” Het zou ideaal zijn als je een meisje kunt vinden dat mooi en vroom is. Het is niet toegestaan voor een moslimmeisje om te trouwen met een man die ongelovig is. Als ze met hem wil trouwen, wordt ze afvallig. Daarom zullen twee ongelovigen getrouwd zijn geweest. Ze moeten allebei moslim worden en hun nikāh vernieuwen.

Het meisje zien voor de nikāh is sunnat; ook zal het een goede relatie tussen de partners tijdens het huwelijk vergemakkelijken. Men moet zoeken naar een sāliha (vrome) vrouw die goede manieren heeft, die een nobele afkomst heeft en die ook vruchtbaar is.

Er is gezegd dat een man vier soorten vrouwen moet vermijden: (1) een gescheiden vrouw die comfortabel met haar voormalige man leefde en nu naar die dagen verlangt en ze zich herinnert, (2) men moet niet trouwen met een meisje met opschepperij over haar geld, rang of vader, (3) men moet niet trouwen met een meisje dat het eigendom van haar man zal verdelen onder haar eigen familieleden of kennissen en (4) men moet vermijden te trouwen met een vrouw die de reputatie heeft immoreel te zijn en die schandalen zou veroorzaken.

Een hadīth zegt: “Ruik geen rozen die op een mesthoop groeien.” Dit beveelt ons om niet met een basis en immoreel persoon te trouwen. Een jonge man trouwde met een meisje in Buchara (een stad in Centraal-Azië). De eerste nacht vroeg de bruid aan de bruidegom of hij de kennis van hayz (menstruatie) had geleerd. De jongeman antwoordde negatief. De bruid zei toen: “Allāh Ta’ālā beveelt, “Bescherm uzelf en degenen onder uw bevel tegen het hellevuur.” Hoe kan een onwetende man hen beschermen? De jongeman vond haar verklaring zo leuk dat hij zijn bruid aan Allāh Ta’ālā naliet en vertrok om te studeren. Hij studeerde vijftien jaar in Marw. Hij studeerde ook bij Imām Muhammad (radi Allāhu anhu). Hij memoreerde toen alles in zes jaar, en kwam terug naar zijn vrouw als een Alim-e-Dīn (geleerde). Zijn leraar noemde hem Abu Hafs al-Kabir (Rahmatullāhi Alaih).

Istikhārah voor trouwen met de perfecte persoon

Een persoon die wil trouwen, moet istikhārah meerdere keren uitvoeren; dan moet hij zichzelf vertrouwen op Allāh Ta’ālā en Zijn hulp vragen om hem te beschermen tegen bemoeien en misleid te worden door zijn nafs en door basismensen.

Nikāh in de vier Mazāhib

Men moet ernaar streven om de nikāh uit te voeren in overeenstemming met de vier Mazāhib. Voor het maken van een geldige en correcte nikāh volgens Shafi’ī, Hanbali en Mālikī Mazāhib is de eerste voorwaarde dat de Walī van het meisje toestemming aan haar moet geven, zelfs als ze ouder is dan de puberteit. ‘Vriend’ is de lexicale betekenis voor het woord ‘Walī’. Als het wordt gebruikt in het onderwerp van Aqā’id (geloof), betekent het Arīf Billāh. Als het wordt gebruikt in het onderwerp fiqh betekent het een familielid dat een man is.

Walī is alleen van de bloedlijn van de bruidegom drie Mazāhib

Volgens deze drie Mazāhib is de Walī iemands vader.[2] Als je geen vader hebt, dan is de Walī de vader van je vader, en daarna is de Walī je overgrootvader van vaderskant. Als je geen vaderlijke vaders hebt, dan is je Walī je broer. Als je ook geen broer hebt, dan is de Walī de zoon van je broer, naast wie zijn zoon is. Als je geen van deze hebt, dan is je Walī je oom. Als je die ook niet hebt dan is de Walī de zoon van je oom en daarna de kleinzoon van je oom. Als je geen van deze familieleden hebt, dan zal je Walī de rechter[3] zijn.

Eerste voorwaarden van nikāh

De volgorde van Walī zijn in huwelijkszaken hetzelfde als zijn orde in zaken van erfenis na dood, maar volgens Shafi’ī Mazhab, kan de zoon en de zoon van de zoon geen Walī zijn. Volgens Imām Muhammad en Hanbali Mazhab, na de vaderlijke vaders de zoon en dan de zoon van de zoon zal een Walī worden. Volgens de Shaikhayn (Imām Azam en Imām Abu Yusuf radi Allāhu anhuma) zullen de zoon en de zoon de Walī worden voor de vaderlijke vaders. In Hanafi Mazhab is de toestemming van een Walī geen verplicht beding voor het huwelijk van een meisje dat de puberteitsleeftijd heeft overschreden. Het is mustahab (beter) voor de nikāh om toestemming te vragen aan een meisje dat de puberteit heeft bereikt. De persoon aan wie ze haar toestemming geeft, wordt haar Wakīl. Als de nikāh zonder haar toestemming wordt uitgevoerd, is ze vrij om het te accepteren of af te wijzen. Als ze het afwijst, wordt de nikāh ongeldig. Een vrouw kan alleen trouwen of met haar Wakīl of met haar Walī.

De tweede voorwaarde van nikāh

Het is noodzakelijk in Hanafi Mazhab om twee moslimgetuigen te hebben [zelfs als zij gekend zijn als zondaars] tijdens het doen van een ījāb (verzoek) en qabul (aanvaarding). Twee moslimmannen of een moslimman en twee moslimvrouwen die de puberteit al hebben bereikt, moeten op dat moment klaar zijn en het ījāb en de qabul horen.

Getuigen

1. In Shafi’ī en Hanbali Mazāhib moeten de getuigen mannen zijn en ze mogen geen publiekelijk bekende zonden hebben.
2. In Hanafi Mazhab, naast de Wakīl of de Walī, kunnen ook één man en twee vrouwen getuigen zijn.
3. In Mālikī Mazhab is een getuige niet nodig, maar de Walī moet aanwezig zijn bij de nikāh en de nikāh moet worden aangekondigd en kennissen moeten worden geïnformeerd over de nikāh.

De derde voorwaarde van nikāh

Deze voorwaarde omvat het ījāb en de qabul ervan. Met andere woorden, er bestaat een huwelijkscontract. In Shafi’ī en Hanbali Mazāhib is het huwelijkscontract tussen twee mannen overeengekomen. Een van de twee mannen is de bruidegom of zijn Wakīl, en de andere is de Walī of Wakīl van de bruid. Ze sluiten een huwelijkscontract door woorden als nikāh, man en vrouw te zeggen of door vergelijkbare woorden te zeggen die voor dit doel worden gebruikt. In deze twee Mazāhib als de bruid geen maagd is, dan is haar toestemming ook nodig.

Het is geschreven in het boek Ni’mat Islam: “In Hanafi Mazhab kunnen een vrouw en een man die vrij zijn en ouder zijn dan de puberteit alleen trouwen in aanwezigheid van twee getuigen. Hun nikāh kan ook worden uitgevoerd in aanwezigheid van een van hen en door de Wakīl van de andere partij, of door de Wakīl van beide partijen. De Wakīl moet een wijze moslim zijn met het vermogen om goed en kwaad te onderscheiden, maar hoeft geen man te zijn of op de leeftijd van de puberteit te zijn. Als je iemand aanstelt als je Wakīl, heb je geen getuigen nodig. Hiervoor geeft de vrouw eerst haar wakalat (volmacht) voor het vernieuwen van de nikāh namens haar aan haar man door te zeggen: “Wanneer u van mij scheidt, heb ik u als mijn Wakīl gemachtigd om met mij met uzelf te trouwen”, en dan als de man haar volmacht accepteert; wanneer hij van haar scheidt met één bain talāq zegt hij: “Ik ben zo getrouwd [de naam van zijn vrouw zeggend] tegen mezelf, van wie ik eerder gescheiden ben”; in aanwezigheid van twee getuigen wordt zijn nikāh weer sahīh.[4]

Wanneer zowel de persoon als zijn Wakīl aanwezig zijn tijdens de nikāh, wordt de Wakīl een getuige; evenzo, wanneer de bruid en haar Walī beide aanwezig zijn bij de nikāh wordt haar Walī een getuige.

Wanneer een vader zijn dochter trouwt met iemand in haar afwezigheid zonder haar te informeren en zonder mahr en haar er later over vertelt, en als ze zwijgt wordt de nikāh sahīh en is het noodzakelijk om haar een mahr al-mithl (afgesproken bruidsschat) te geven. Een persoon kan een Walī of Wakīl van beide partijen zijn, of een Walī voor de ene partij en een Wakīl voor de andere partij, of men kan een eigen plaats innemen (als een van de partijen) en kan ook de Walī of Wakīl van de andere partij zijn.

Als iemand, die iemand als Wakīl heeft aangesteld, zegt dat zijn/haar Wakīl vrij is om alles en nog wat namens hem/haar te doen dan kan de Wakīl iemand anders aanstellen als de Wakīl. Een kind dat de puberteit nog niet heeft bereikt, kan trouwen met zijn/haar naaste Walī. De Walī voor het kind is zijn/haar asaba’s (vaderlijke familieleden). Als er geen asaba is wordt de moeder de Walī. Als iemand die geen Wakīl is[5] met hem/ haar trouwt met iemand die ze niet kennen en hem/ haar later vertelt, en als hij/ zij het niet weigert wanneer hij/ zij het hoort, dan wordt de nikāh sahīh. Wanneer het kind de puberteitsleeftijd bereikt kan hij/zij de nikāh weigeren die door zijn/haar Walī anders dan zijn/haar vader en grootvader werd uitgevoerd.

In Hanafi Mazhab is het geen voorwaarde om de woorden “tazwīj of nikāh” te zeggen terwijl de nikāh wordt uitgevoerd. Een nikāh zal ook sahīh worden door uitdrukkingen als: “Ik heb je gegeven als een geschenk of geschenk”, “Ik heb je gegeven”, “Ik heb je gegeven als een goed doel”, “Ik heb verkocht” of “Ik heb gekocht”. Als beide partijen dit soort uitdrukkingen gebruiken, moeten ze de perfecte tijd van de werkwoorden gebruiken, dat wil zeggen de tijd die aantoont dat de actie is uitgevoerd. Als de ene partij het in de dwingende vorm zegt en de andere partij de perfecte tijd gebruikt, zal de nikāh ook sahīh zijn. Een Walī kan een klein meisje dat jonger is dan de puberteit trouwen met haar kufw (haar gelijke in rang of sociale status).

In de andere drie Mazāhib kan alleen de vader in het huwelijk zijn dochter geven die maagd is en ouder dan de puberteit. Ze hoeft niet jonger te zijn dan de puberteit, omdat ze door haar vader in het huwelijk is gesteld.

Het is geschreven in het boek Mizān al-Kubra:

1. In Shafi’ī en Hanbali Mazāhib moet de Walī aanwezig zijn tijdens de nikāh; anders zal de nikāh niet sahīh zijn. Een vrouw kan geen Walī zijn.
2. In Hanafi Mazhab kan een vrouw trouwen zonder Walī en iemand aanstellen als haar plaatsvervanger, maar als een vrouw trouwt met iemand die niet haar kufw is, kan haar Walī zich ermee bemoeien en het huwelijk stoppen.
3. In Mālikī Mazhab, als een vrouw een van de notabelen van de stad is en rijk is, dan moet haar Walī aanwezig zijn bij de nikāh. Als een vrouw niet een van de notabelen van de stad is en niet rijk is, dan kan ze trouwen via haar Wakīl.
4. In Shafi’ī en Hanbali Mazāhib kan een fāsiq (zondaar) geen Walī zijn, maar in Hanafi en Mālikī Mazāhib kan een fāsiq ook een Walī zijn.
5. In Shafi’ī Mazhab als een dichtstbijzijnde Walī op een safar afstand is (ongeveer 92 km), dan kan een verder[6] Walī haar in het huwelijk geven. In de andere drie Mazāhib kan een verder Walī haar niet in huwelijk geven.
6. In Hanafi en Mālikī Mazāhib als niemand de verblijfplaats van de dichtbij zijnde Walī weet, dan kan haar broer haar in het huwelijk met iemand geven, maar in Shafi’ī Mazhab kan hij haar niet in het huwelijk geven.
7. In Shafi’ī Mazhab kan de vader haar dwingen om met een keuze van hem te trouwen. In de Mālikī en Hanbali Mazāhib kan alleen haar vader haar laten trouwen met iemand van zijn eigen keuze, maar niet met dwang.
8. In Hanafi Mazhab kan een meisje dat ouder is dan de puberteit niet zonder haar toestemming door iemand in het huwelijk worden gegeven. In de andere drie Mazāhib kan een meisje dat jonger is dan de puberteit niet door iemand anders dan haar vader in het huwelijk worden gegeven.
9. In Hanafi kunnen alle asaba’s (vaderlijke familieleden) haar in het huwelijk geven, maar ze kan het huwelijk weigeren wanneer ze de puberteit bereikt.
10. In Hanafi en Mālikī Mazāhib kan haar Walī met zichzelf laten trouwen. In de Hanbali Mazhab kan een Walī met haar trouwen door zijn Wakīl. In Shafi’ī Mazhab kan hij niet eens met haar trouwen door zijn Wakīl.
11. In de drie Mazāhib, wanneer een vrouw en haar Walī het toelaten, kan ze met iemand anders dan haar kufw trouwen, maar in Hanbali Mazhab kan ze niet met iemand anders dan haar kufw trouwen. In Shafi’ī en Mālikī Mazāhib kan een Walī haar niet trouwen met iemand die niet haar kufw is met zijn eigen verlangen. In Hanafi Mazhab kan hij dat.

Kufw (haar gelijke rang of sociale status)[7]

1. In Shafi’ī Mazhab kufw is een voorwaarde in afstamming, ambachten, religie, onberispelijkheid en vrijheid.
2. In Mālikī Mazhab is kufw alleen nodig in religie.
3. In Hanafi Mazhab is kufw van toepassing op religie, afstamming en eigendom.
4. In Hanafi Mazhab kan een vrouw die getrouwd is met iemand die niet haar kufw is, gescheiden worden door haar Walī.
5. In de andere drie Mazāhib, als haar Walī haar geen toestemming geven, zal de nikāh niet sahīh zijn.
6. In de Mālikī Mazhab kan een vrouw die wil trouwen met iemand van haar kufw met een mahr die minder is dan de mahr al-mithl worden tegengehouden door haar Walī. Volgens de andere A’imma kan haar Walī haar niet tegenhouden van zo’n huwelijk.
7. In de drie Mazāhib zal een nikāh die wordt uitgevoerd door een verder Walī in aanwezigheid van een dichtere Walī niet sahīh zijn, maar in Mālikī Mazhab zal alleen de nikāh van een maagdelijk meisje die wordt uitgevoerd door een verder Walī in aanwezigheid van haar vader niet sahīh zijn.

(On)geldigheid nikāh

1. Als een man zegt: “Zo en zo [naam van de vrouw] is mijn vrouw” en ze bevestigt hem dat, dan zal hun huwelijk geldig zal zijn volgens drie Mazāhib. In de Mālikī Mazhab is hun nikāh echter niet geldig.
2. In drie Mazāhib zal een nikāh uitgevoerd zonder getuigen niet sahīh zijn. Als het in aanwezigheid van getuigen gebeurt, is het toegestaan om het geheim te houden.
3. In Mālikī Mazhab zal de nikāh sahīh zijn, maar het moet worden aangekondigd onder de kennissen.
4. In de Shafi’ī en Hanbali Mazāhib moeten de twee getuigen [die nodig zijn voor de nikāh] door de gemeenschap bekend staan als mannen van integriteit.
5. In de Hanafi Mazhab zal de nikāh ook sahīh zijn door het getuigenis van één man en twee fāsiq (zondige) vrouwen.
6. In (de andere) drie Mazāhib, wanneer een moslimman met een zimmi-vrouw trouwt, moeten de twee getuigen moslims zijn. In de Hanafi Mazhab kunnen de twee getuigen zimmi’s zijn. Gesprek tussen de partijen is een sunnat tijdens de nikāh.
7. In Shafi’ī en Hanbali Mazāhib is het een voorwaarde om het woord ‘Tazwīj’ of ‘Nikāh’ te zeggen. In Hanafi Mazhab zal een nikāh sahīh zijn door allerlei woorden te zeggen die bezit uitdrukken. Deze kwestie in Mālikī Mazhab is vergelijkbaar met die in Hanafi, maar de mahr moet worden vermeld.
8. Als iemand zegt: “Ik heb mijn dochter uitgehuwelijkt aan [naam van de persoon] en die persoon hoort deze uitspraak en zegt dat hij de nikāh heeft geaccepteerd, volgens alle Ulema (geleerden) zal de nikāh niet sahīh zijn. Volgens Abu Yusuf (radi Allāhu anhu) zal het sahīh zijn.
9. In Shafi’ī Mazhab als iemand zegt: “Ik heb mijn dochter met je getrouwd” en die man zegt: “Ik heb het geaccepteerd”, zal de nikāh niet sahīh zijn. Hij moet zeggen: “Ik heb haar nikāh geaccepteerd” of “haar tazwīj”, maar volgens Hanafi, Hanbali en andere criteria in de Shafi’ī (radi Allāhu anhum) zal de nikāh sahīh zijn.
10. A’imma van drie Mazāhib zeiden dat het ja’iz (toegestaan) zou zijn om een ongelovige vrouw met een heilig boek te trouwen door haar van haar Walī te accepteren, maar in Hanbali Mazhab is het niet ja’iz.
11. Wanneer een man met een vrouw trouwt op voorwaarde dat hij niet met een andere vrouw naast haar trouwt of dat hij haar in de toekomst niet ergens anders naartoe zal brengen, zal zijn nikāh volgens de drie Mazāhib sahīh zijn en is het niet nodig dat hij zijn belofte nakomt, maar in dit geval zal hij haar de mahr al-mithl moeten betalen. Imām Ahmad ibn Hanbal (radi Allāhu anhu) zei: “De man zal zijn belofte moeten nakomen; als de man zijn belofte niet nakomt, kan de vrouw het huwelijk ontbinden.”

Helpen vader te laten trouwen

1. Wanneer een vader wil trouwen, is het in de Hanafi en Mālikī Mazāhib niet verplicht voor zijn zoon om met hem te helpen trouwen, dat wil zeggen om hem te helpen met een vrouw te trouwen. Het is wel raadzaam om je vader te helpen trouwen.
2. In Shafi’ī en Hanbali Mazāhib moet de zoon zijn vader helpen trouwen.

Mahr

Tijdens het huwelijkscontract, als men een fasid (onaanvaardbare, verkeerde) voorwaarde aanbiedt om tevreden te zijn, zal de nikāh sahīh zijn, maar de voorwaarde zal niet worden uitgevoerd. Bijvoorbeeld, als iemand zegt: “Ik ben met je getrouwd op voorwaarde dat ik je geen mahr geef”, zal de nikāh sahīh zijn, maar de voorwaarde zal ongeldig zijn en het zal nodig zijn om haar mahr al-mithl te geven.

In Fatāwa al-Hindiya is geschreven: “Als men tijdens het proces van nikāh alleen de mahr noemt, maar niet de hoeveelheid mahr muajjal specificeert, zal een deel van de mahr de mahr muajjal worden. Dit deel wordt bepaald op basis van de gewoonten en sociale status van de vrouw. Als de hele mahr wordt gezegd dat het mahr muajjal is en een bepaalde datum voor betaling wordt aangewezen, kan de vrouw, wanneer de datum van betaling komt, niet weigeren om seks te hebben om haar man te dwingen de betaling binnenkort te doen. Als de mahr een jaar later een mahr muajjal wordt, en als de man tijdens de nikāh de voorwaarde stelt dat hij seks met haar zal hebben vóór de betaling van de mahr, zal het ja’iz zijn om seks te hebben zonder te betalen. Volgens Imām Muhammad (radi Allāhu anhu) is zelfs als hij niet stelt dat hij voorwaarde stelt, zal de zaak hetzelfde zijn. Als hij de voorwaarde stelt dat hij seks mag hebben voordat hij de mahr muajjal betaalt, is het ja’iz (toegestaan). Als een deel van de mahr-e-muajjal is en het andere deel mahr-al-muajjal, zelfs als de seksuele handeling is uitgevoerd met toestemming van de vrouw, kan de vrouw weigeren om op reis te gaan met haar man, of ze kan weigeren om seks of halwat met hem te hebben voordat de mahr-al-muajjal volledig is betaald. Tijdens het proces van nikāh is het unaniem ja’iz om een voorwaarde vast te stellen voor de mahr muajjal die op een bepaalde datum moet worden betaald. De datum van betaling wordt afgewacht in geval van echtscheiding. Als de datum van betaling niet wordt benoemd, wordt deze betaald zodra de echtscheiding plaatsvindt. In een rij’i scheiding als de vrouw terugkomt wordt de mahr niet meer muajjal. Of het nu klein of oud genoeg is, wanneer het meisje dat trouwt maagdelijk is, kan haar vader of grootvader of de qāzi (rechter) haar mahr van de man afnemen. Niemand anders kan het doen. Deze mensen kunnen het ook niet doen zonder de toestemming van de maagd die trouwt.”

In een hadīth in het boek Riyaz-un-Nasihin staat: “Wie een nikāh uitvoert om de mahr niet te betalen, zal op de Dag der Opstanding onder dieven worden opgewekt.”

[1] Als men bang is om wreed te worden tegen zijn vrouw, zal het tahrīm makruh zijn voor hem om te trouwen. Ook mensen die het risico lopen bedrogen te worden en door hun nafs tot harām worden geleid als ze tot laag gestemde vrouwen behoren die zichzelf niet bedekken en die hun privé-delen aan mannen blootstellen, moeten trouwen. Het wordt een farz voor dit type mannen om een kuis moslimmeisje te vinden en met haar te trouwen. Jongeren die niet wanhopig zijn zoals de bovengenoemde mannen voor het huwelijk, moeten eerst hard streven om kennis en goede moraal te verkrijgen. Dan moeten ze de kennis leren die betrekking heeft op de menstruatieperiode van vrouwen (hayz), en de kennis die de tijd bestrijkt die direct na de geboorte van een kind (nifās) is en dan moeten ze trouwen.

[2] In Hanafi Mazhab kunnen mannen die geen mannelijke Walī hebben via hun moeder trouwen.

[3] De rechter moet een persoon zijn die de Shari’ah gehoorzaamt en die een leven leidt dat aangenaam is met de wetten van Allāh Ta’ālā.

[4] De beroemde vernieuwing van de Imān en nikāh van de hele jamaat door de recitatie van een du’ā (smeekbede) door de individuen die deel uitmaken van die jamaat is gebaseerd op deze fatwa.

[5] Bijvoorbeeld, één van de Walī van een jongen of een meisje dat op de leeftijd van de puberteit is of een vreemdeling.

[6] Een verder Walī is iemand die later in de opeenvolging van het zijn van een Walī is.

[7] In alle vier mazahib is de eerste voorwaarde dat de man moslim is en de vrouw geen polytheïst.

Een analogie kan worden gemaakt met de kwestie van juridische adviezen van rechtbanken in common law systemen (vooral Angelsaksische landen). Fatāwa bevatten over het algemeen de details van de redenering van de geleerde, meestal als reactie op een specifiek geval, en worden als bindend precedent beschouwd door die moslims die zich verbonden hebben aan die geleerde, inclusief toekomstige mufti’s; loutere uitspraken kunnen worden vergeleken met memorandum-adviezen. Het belangrijkste verschil tussen common-law-opinies en fatāwa is echter, dat fatwa’s niet universeel bindend zijn, omdat de Shari’ah niet universeel consistent is (er zijn vier Mazāhib scholen) en de islam niet-hiërarchisch qua structuur is. Daarom dragen fatāwa niet het soort gewicht als dat van de seculiere common-law opinie.

Faqīh Allāma Maulana Mufti Abdul Wājid Qādri

Fatāwa Europe, Kitāb-ul-Nikāh, blz. 372-373, Maslah: nr. 970, Uitspraak d.d. 13 Muharram-al-Haram 1421

Om over opwinding te spreken is het nodig dat beide personen elkaar bespelen.

Zaak 1: Bejaarde schoonmoeder met seksgevoel aanraken

De schoonmoeder of schoongrootmoeder zijn zo oud geworden, dat zij geen seksgevoel meer hebben, noch seksbehoefte. Wat zeggen de Ulema over de volgende casus. Als door het aanraken van de schoonmoeder of schoongrootmoeder door de schoonzoon of kleinzoon of zoals in Europa gangbaar is het kussen op de wangen bij de samenkomst de penis wordt geëmotioneerd, wat is de huwelijksstatus van de vrouw van de schoonschoon of de stiefmoeder?

Als de penis van de schoonzoon bij het aanraken van zijn schoonmoeder of schoongrootmoeder opgewonden raakt, dan is zijn vrouw voor eens en altijd harām (verboden) voor hem geworden. De vrouw kan indien zij (de man en echtgenote) het willen weer nikāh doen met een andere man, en vervolgens nadat de wachttijd van 3 menstruaties verlopen is wederom met de eerste man trouwen. Fatāwa Aalamgiri, blz. 375

Zaak 2: 12-jarige stiefzoon met seksgevoel aanraken

Zaid zijn tweede vrouw sliep een keer naast haar twaalfjarige stiefzoon. Tijdens de slaaptoestand van de stiefzoon legde de stiefmoeder haar hand op de penis van de stiefzoon en heeft toen de penis van de stiefzoon gepijpt. Is deze vrouw nu harām (verboden) geworden voor Zaid?

De vrouw over wie deze zaak gaat is volkomen harām (verboden) geworden voor Zaid. Op een leeftijd van twaalf jaar, en vooral hier in Europa, is de stiefzoon bāligh (volwassen) geworden. Dus heeft de stiefmoeder seks gehad met de volwassen stiefzoon.

Inleiding

De samenstelling van de wereldbevolking is sterk aan het veranderen. Er zijn sommige streken en landen waar veel meer vrouwen dan mannen zijn. Dit was al door de Profeet Mohammed ﷺ 1440 jaar geleden gezegd dat er een moment gaat komen één man voor 50 vrouwen gaat zorgen. Ook heeft de Profeet Mohammed ﷺ gezegd dat [ongehoorzame moslim] vrouwen behoren tot het leger van Iblīs. Imām Suyuti, hadīth in zijn boek Djinnāt wa Shayātin.

Ook heeft de Profeet Mohammed ﷺ gezegd dat op de Dag des Oordeels veel meer vrouwen dan mannen zullen zijn in de Hel, en dat de meeste van deze vrouwen, vrouwen zijn van moslimmannen. Sirat-un-Nabi ﷺ.

Om mijzelf te verlossen op de Dag des Oordeels wegens geen antwoord gegeven te hebben op de gestelde vraag ga ik het antwoord opzoeken in de Shari’ah (de Heilige Qur’ān en Ahadīth).

De Schepping van Abu Bashr en Hawwāh

Toen Allāh Ta’ālā Zich door een ander wezen wilde laten aanbidden heeft Hij Hazrat Adam (alayhis salām) geschapen als Abu Bashr (de vader der mensheid). Later heeft Allāh Ta’ālā uit de rib van Abu Bashr, wegens zijn eenzaamheid, moeder Hawwāh (Eva, moeder der mensheid) geschapen. Voordat Allāh Ta’ālā hen had geschapen had Hij de Engelen en Djinnāt geïnformeerd dat Hij het opperwezen gaat creëren en dat wezen is de mens, en zodra Hij Abu Bashr had geschapen moesten zij uit respect neerknielen voor de eerste mens Abu Bashr. De engelen protesteerden niet, Hazrat Jibra’il (alayhis-salām) was de eerste die neerknielde en gevolgd door de rest van de engelen. Khazā’in al-Irfān. De tijd van neerknielen was tussen Zohr en Asr namāz. Al-Shāwi, deel 1, pag.49

De Djinnāt had vragen over deze schepping, maar de Jinn Azazīl die in het Paradijs was weigerde neer te knielen uit hoogmoed. Toen werd Azazīl voor altijd verbannen uit het Paradijs en werd een kāfir (ongelovige). Zijn naam is nu Iblīs, de duivel.

Allāh Ta’ālā openbaart:

قَدِ ٱفْتَرَيْنَا عَلَى ٱللَّهِ كَذِباً إِنْ عُدْنَا فِي مِلَّتِكُمْ بَعْدَ إِذْ نَجَّانَا ٱللَّهُ مِنْهَا وَمَا يَكُونُ لَنَآ أَن نَّعُودَ فِيهَآ إِلاَّ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ رَبُّنَا وَسِعَ رَبُّنَا كُلَّ شَيْءٍ عِلْماً عَلَى ٱللَّهِ تَوَكَّلْنَا رَبَّنَا ٱفْتَحْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ قَوْمِنَا بِٱلْحَقِّ وَأَنتَ خَيْرُ ٱلْفَاتِحِينَ

وَقَالَ ٱلْمَلأُ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ مِن قَوْمِهِ لَئِنِ ٱتَّبَعْتُمْ شُعَيْباً إِنَّكُمْ إِذاً لَّخَاسِرُونَ 

“Hij is het, Die u uit een enkele ziel heeft geschapen en daaruit haar gade maakte, opdat deze troost in haar mocht vinden. En nadat hij haar bekend heeft, draagt zij een lichte last en gaat er mede rond. En wanneer deze zwaar wordt, bidden zij beiden tot Allāh hun Heer: “Als Gij ons een goed kind geeft, zullen wij zeker tot de dankbaren behoren.”

“Maar als Hij hun een welgeschapen kind geeft, schrijven zij deelgenoten aan Hem toe, betreffende hetgeen Hij hun beiden heeft gegeven. Maar Allāh is verheven boven hetgeen zij met Hem vereenzelvigen.” Surah al-A’rāf (de verheven plaatsen), H7, verzen 189-190

Allāh Ta’ālā sprak Iblīs aan op zijn ongehoorzaamheid

Allāh Ta’ālā openbaart:

فَسَجَدَ ٱلْمَلاۤئِكَةُ كُلُّهُمْ أَجْمَعُونَ

 إِلاَّ إِبْلِيسَ أَبَىٰ أَن يَكُونَ مَعَ ٱلسَّاجِدِينَ

قَالَ يٰإِبْلِيسُ مَا لَكَ أَلاَّ تَكُونَ مَعَ ٱلسَّاجِدِينَ

قَالَ لَمْ أَكُن لأَسْجُدَ لِبَشَرٍ خَلَقْتَهُ مِن صَلْصَالٍ مِّنْ حَمَإٍ مَّسْنُونٍ

قَالَ فَٱخْرُجْ مِنْهَا فَإِنَّكَ رَجِيمٌ 

وَإِنَّ عَلَيْكَ ٱللَّعْنَةَ إِلَىٰ يَوْمِ ٱلدِّينِ

قَالَ رَبِّ فَأَنظِرْنِي إِلَىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ

قَالَ فَإِنَّكَ مِنَ ٱلْمُنظَرِينَ

إِلَىٰ يَوْمِ ٱلْوَقْتِ ٱلْمَعْلُومِ

قَالَ رَبِّ بِمَآ أَغْوَيْتَنِي لأُزَيِّنَنَّ لَهُمْ فِي ٱلأَرْضِ وَلأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ

إِلاَّ عِبَادَكَ مِنْهُمُ ٱلْمُخْلَصِينَ

قَالَ هَذَا صِرَاطٌ عَلَيَّ مُسْتَقِيمٌ 

إِنَّ عِبَادِي لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطَانٌ إِلاَّ مَنِ ٱتَّبَعَكَ مِنَ ٱلْغَاوِينَ 

“De engelen onderwierpen zich allen tezamen. Maar Iblīs weigerde tot degenen te behoren die zich onderwierpen. Hij [Allāh Ta’ālā] zeide: “O Iblīs, wat hapert je dat je niet onder degenen bent die zich onderwerpen?” Hij [Iblīs] antwoordde: “Ik ga mij niet onderwerpen aan de mens, die Gij uit droge, klinkende klei hebt geschapen, uit leem gemaakt.”  Allāh zeide: “Ga dan heen, je bent voorzeker verworpen. Mijn vloek zal tot de Dag des Oordeels op je rusten.” Hij [Iblīs] zeide: “Mijn Heer, schenk mij dan uitstel tot de Dag waarop zij zullen worden opgewekt.” Allāh zeide: “Jou wordt uitstel verleend. Tot de Dag van de bekende tijd.” Hij [Iblīs] antwoordde: “Mijn Heer, daar Gij mij verloren hebt geacht, zal ik voor hen [de dingen] op aarde schoonschijnend maken en hen allen doen dwalen. Met uitzondering van Uw oprechte dienaren onder hen.” Allāh zeide: “Dit is een pad, rechtstreeks tot Mij. Je zult over Mijn dienaren zeker geen macht hebben, met uitzondering van de dwalenden die u volgen.” Surah al-Hijr (het rotsachtige pad), H15, verzen 30-42

Allāh Ta’ālā openbaart ook, nadat Iblīs het Paradijs het verlaten als een ongelovige:

وَقُلْنَا يَآءَادَمُ ٱسْكُنْ أَنْتَ وَزَوْجُكَ ٱلْجَنَّةَ وَكُلاَ مِنْهَا رَغَداً حَيْثُ شِئْتُمَا وَلاَ تَقْرَبَا هَـٰذِهِ ٱلشَّجَرَةَ فَتَكُونَا مِنَ ٱلْظَّٰلِمِينَ

فَأَزَلَّهُمَا ٱلشَّيْطَٰنُ عَنْهَا فَأَخْرَجَهُمَا مِمَّا كَانَا فِيهِ وَقُلْنَا ٱهْبِطُواْ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ وَلَكُمْ فِي ٱلأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَمَتَٰعٌ إِلَىٰ حِينٍ

فَتَلَقَّىٰ ءَادَمُ مِن رَّبِّهِ كَلِمَٰتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ ٱلتَّوَّابُ ٱلرَّحِيمُ 

قُلْنَا ٱهْبِطُواْ مِنْهَا جَمِيعاً فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُم مِّنِّي هُدًى فَمَن تَبِعَ هُدَايَ فَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ

وَٱلَّذِينَ كَفَرواْ وَكَذَّبُواْ بِآيَٰتِنَآ أُولَـٰئِكَ أَصْحَٰبُ ٱلنَّارِ هُمْ فِيهَا خَٰلِدُونَ

“En Wij zegden: “O Adam, verblijf jij met jouw gade in de tuin en eet overvloedig, waar je ook wilt, doch nader deze boom niet, anders zult je tot de zondaren behoren.” Doch door middel van de boom verleidde Satan (Iblīs) hen beiden en dreef hen uit de staat waarin zij zich bevonden. En Wij zegden: “Gaat heen, je bent elkander vijandig. Er zal op aarde een tijdelijke woonplaats en levensonderhoud voor je zijn.” Toen leerde Adam enkele woorden van zijn Heer. Zo schonk Hij hem vergiffenis; voorwaar Hij is Berouw-aanvaardend, Genadevol. Wij zegden: “Gaat allen weg van hier. En, indien er leiding van Mij tot je komt, zullen zij, die Mijn leiding volgen, vrees noch droefheid kennen. Doch zij, die niet geloven en Onze tekenen verloochenen, zullen de bewoners van het Vuur zijn; zij zullen daarin verblijven.” Surah al-Baqarāh (de koe), H2, verzen 35-39

In bovenstaande verzen heeft Allāh Ta’ālā al aan de mensen verteld dat Hij die Allāh ’s leiding (Heilige Qur’ān en Sunnah van de Profeet Mohammed ﷺ) volgen niets te vrezen hebben. De Heilige Qur’ān is dus de leidraad voor alle mensen, maar alleen de eervolle soenniet zal onmiddellijk de Heilige Qur’ān naleven en eigen wereldse belangen opgeven. De Sunnah van de Profeet Mohammed ﷺ is de uitleg hoe de verzen van de Heilige Qur’ān te praktiseren. Dit heeft de Profeet Mohammed ﷺ zelf eerst als rolmodel gedaan en de Sahāba-e-Kirām (radi Allāhu anhum) hebben het nagedaan, dit noemen wij sunnat. Allāh Ta’ālā vertelt ook in bovenstaande verzen dat Iblīs de mensen gaat doen dwalen en laten afdwalen. Allāh Ta’ālā zegt dat degene die de leiding van Allāh Ta’ālā niet volgt een volgeling van Iblīs is.

Definitie van tabarrujj en de gevolgen

Allāh Ta’ālā openbaart:

وَقَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ وَلاَ تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ ٱلْجَاهِلِيَّةِ ٱلأُولَىٰ وَأَقِمْنَ ٱلصَّلاَةَ وَآتِينَ ٱلزَّكَـاةَ وَأَطِعْنَ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُ إِنَّمَا يُرِيدُ ٱللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنكُـمُ ٱلرِّجْسَ أَهْلَ ٱلْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيـراً 

“Blijft in uw huizen en stelt uw schoonheid niet ten toon als in de vroegere dagen der onwetendheid; leeft het gebed na, en betaalt de Zakāt en gehoorzaamt Allāh en Zijn boodschapper. O huisgenoten, Allāh wenst alleen onreinheid van u te verwijderen, en u schoon en zuiver te maken.” Surah al-Ahzāb (de confrères), H33, vers 33

Tafsir Ibn Kathīr: “O vrouwen van de profeet! Je bent niet zoals elke andere vrouw. Als je gehoorzaamt heb je Taqwa (vrees voor Allāh Ta’ālā). Dit zijn de goede manieren die Allāh Ta’ālā voorschreef op de vrouwen van de Profeet Mohammed ﷺ, zodat ze dat zouden naleven en als een voorbeeld voor de vrouwen van de Ummah zijn. Allāh Ta’ālā richtte Zich tot de vrouwen van de Profeet Mohammed ﷺ dat ze Allāh Ta’ālā moeten vrezen zoals Hij hen Gebood, en dat geen andere vrouw hun gelijke kan zijn in deugd en status. Dit is de bepaling van bepaalde manieren zodat de moeders van de gelovigen een voorbeeld kunnen zijn; en het Verbod van Tabarruj.

Definitie Ibn Kathīr: Tabarruj is ongehoorzaamheid aan Allāh Ta’ālā en de Profeet Mohammed ﷺ.

Voorbeelden van tabarruj

Degene die Allāh Ta’ālā en de Profeet Mohammed ﷺ ongehoorzaam is kan zichzelf alleen maar schaden en kan op geen enkele manier Allāh Ta’ālā schade toebrengen. De Profeet Mohammed ﷺ zei: “Al mijn volgelingen zullen het Paradijs binnengaan behalve degenen die weigeren [de Shari’ah na te leven].” Er werd gevraagd: “O Boodschapper van Allāh, wie zou weigeren?” Hij antwoordde: “Degene die mij gehoorzaamt, gaat het Paradijs binnen en degene die mij ongehoorzaam is, heeft geweigerd.” Sahīh al-Bukhārī

Verfraaien en tonen aan vreemde mannen

Er wordt gemeld dat Hazrat Mu’āwiyah (radi Allāhu anhu) een preek hield in Groot-Syrië en vertelde dat de Profeet Mohammed ﷺ zeven dingen verbood en hij noemde tabarruj als een van hen.

‘Abdullah ibn Mas’ud (radi Allāhu anhu) meldde dat de Profeet Mohammed ﷺ tien soorten gedrag afkeurde. Ibn Mas’ud zei dat onder hen het [zich] tonen en verfraaien [van vrouwen] was wat wordt gedaan op een verkeerde plaats. Imām Jalāluddin as-Suyuti (radi Allāhu anhu) legde uit dat tabarruj wil zeggen door verfraaiing te tonen, pronken met / bij vreemde mannen.

Tabarruj is een ernstige destructieve zonde

Umayya, de dochter van Ruqayyah (radi Allāhu anhunna), bezocht de Profeet Mohammed ﷺ om de boodschap van de islam te aanvaarden en te erkennen dat hij ﷺ de Boodschapper van Allāh Ta’ālā is. De Profeet Mohammed ﷺ zei tegen haar: “Ik geef toe dat je naast Allāh geen partners mag aanbidden, dat je niet steelt, hoererij of overspel pleegt, dat je je kind niet doodt, vertel geen leugens over dat wat je doet met je handen en met wat tussen je benen is, dat je niet jammert en dat je geen tabarruj maakt zoals die van de Jāhiliyyah (pre-islamitische tijdperk).” Ahmad ibn Hanbal in zijn Musnad

Het is duidelijk dat de Profeet Mohammed ﷺ tabarruj (vertoning van schoonheid) associeerde als een van de ernstige destructieve zonden.

Tabarruj brengt de vloek en verdrijving uit de genade van Allāh Ta’ālā

De Profeet Mohammed ﷺ zei: “Er zullen [in het latere] deel van mijn land vrouwen zijn die gekleed zijn, maar in feite naakt zijn. Op hun hoofd staan ​​bulten zoals die van kamelen. Vervloek ze, want ze zijn zeker vervloekt.” At-Tabrānī

Tabarruj is een attribuut van het volk van de hel

De Profeet Mohammed ﷺ zei: “Van de mensen van de hel zijn er twee soorten die ik nog nooit heb gezien, namelijk degene die zwepen heeft als de staart van een os en ze slaan mensen ermee. De tweede zijn de vrouwen die ondanks hun kleding naakt zouden zijn, die op het verkeerde pad worden verleid en anderen verleiden met hun haar hoog opgemaakt als bulten. Deze vrouwen gaan het Paradijs niet binnenkomen en ze gaan de geur van het Paradijs niet waarnemen, hoewel de geur vanaf die afstand kan worden waargenomen. Sahīh Muslim

Tabarruj is een schande

De Profeet Mohammed ﷺ zei: “Elke vrouw die haar kleren uittrekt in een ander huis, dan het huis van haar man heeft het schild [bescherming] tussen haar en Allāh Ta’ālā gebroken.” Ahmad ibn Hanbal, al-Hākim

Imām an-Nawāwi (radi Allāhu anhu) gaf als tafsir: “Het gezegde van de Profeet Mohammed ﷺ ‘Elke vrouw die haar kleren uittrekt in een ander huis dan het huis van haar man’, betekent dat ze haar schoonheid laat zien aan vreemden door haar schild van kleding af te doen; ze heeft het schild tussen haar en Allāh Ta’ālā gebroken.”

Allāh Ta’ālā openbaart:

 يَٰبَنِيۤ ءَادَمَ قَدْ أَنزَلْنَا عَلَيْكُمْ لِبَاساً يُوَارِي سَوْءَاتِكُمْ وَرِيشاً وَلِبَاسُ ٱلتَّقْوَىٰ ذٰلِكَ خَيْرٌ ذٰلِكَ مِنْ آيَاتِ ٱللَّهِ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُونَ 

 يَابَنِيۤ ءَادَمَ لاَ يَفْتِنَنَّكُمُ ٱلشَّيْطَانُ كَمَآ أَخْرَجَ أَبَوَيْكُمْ مِّنَ ٱلْجَنَّةِ يَنزِعُ عَنْهُمَا لِبَاسَهُمَا لِيُرِيَهُمَا سَوْءَاتِهِمَآ إِنَّهُ يَرَاكُمْ هُوَ وَقَبِيلُهُ مِنْ حَيْثُ لاَ تَرَوْنَهُمْ إِنَّا جَعَلْنَا ٱلشَّيَاطِينَ أَوْلِيَآءَ لِلَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ

 وَإِذَا فَعَلُواْ فَاحِشَةً قَالُواْ وَجَدْنَا عَلَيْهَآ آبَاءَنَا وَٱللَّهُ أَمَرَنَا بِهَا قُلْ إِنَّ ٱللَّهَ لاَ يَأْمُرُ بِٱلْفَحْشَآءِ أَتَقُولُونَ عَلَى ٱللَّهِ مَا لاَ تَعْلَمُونَ 

“O kinderen van Adam! Wij hebben u inderdaad kleding neergezonden om uw naaktheid te bedekken, ook om sierlijk te zijn, doch het kleed van godsvrucht is het beste. Dit is een teken van Allāh, opdat zij er lering uit mogen trekken.”

“O kinderen van Adam, laat Satan u niet verleiden, zoals hij uw ouders uit het paradijs verdreef en hen van hun kleding beroofde, opdat hij hun hun naaktheid mocht tonen. Waarlijk, hij ziet u, hij en zijn stam, vanwaar gij hen niet ziet. Voorzeker, Wij hebben de duivelen vrienden gemaakt voor hen, die niet geloven.”
“En wanneer zij een slechte daad begaan, zeggen zij: ‘Wij zagen dit onze vaderen doen en Allāh heeft het ons bevolen.’ Zeg: “Allāh legt nooit slechte daden op. Zeg je van Allāh, hetgeen gij niet weet?” Surah al-A’rāf (de verheven plaatsen), H7, verzen 26-28

Dus, als een vrouw Allāh Ta’ālā niet vreest en haar privé delen niet bedekt, dan verbreekt ze het schild tussen haar en Allāh Ta’ālā, de Allerhoogste. Dit komt omdat ze zichzelf heeft blootgelegd en oneer heeft aangedaan en een klacht heeft gepleegd tegen haar eigen man, dus op haar beurt zal Allāh Ta’ālā haar schild blootleggen, ze zal echt in een schandaal verkeren [op aarde].

Tabarruj is een onkuise zonde

De vrouw is ‘Arwāh (bron van aantrekkingskracht) en daarom mag haar lichaam niet worden getoond door kleding te dragen die pronkt met haar lichaam, haar vorm en gelaatstrekken; dat is een schande. Allāh Ta’ālā beveelt ons om weg te blijven van schandelijke zonden. En wanneer ze een fāhishah begaan (kwade daad, in naakt rond de Ka ‘bah lopen, elke vorm van onwettige geslachtsgemeenschap, enz.)

Het is eerder Satan die zulke fāhishah, zulke schandelijke zonden, bestelt. Shaytān bedreigt je met armoede en beveelt je fahshā te plegen.

Allāh Ta’ālā openbaart:

ٱلشَّيْطَانُ يَعِدُكُمُ ٱلْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُم بِٱلْفَحْشَآءِ وَٱللَّهُ يَعِدُكُم مَّغْفِرَةً مِّنْهُ وَفَضْلاً وَٱللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ

“Satan dreigt je met armoede en gelast je hetgeen slecht is, terwijl Allāh uit Zichzelf je vergiffenis en overvloed belooft; en Allāh is Overvloedig gevend, Alwetend.” Surah al-Baqarāh (de koe), H2, vers 268

Tabarruj is een satanische weg

Het verhaal van Adam en zijn vrouw laat zien hoe de vijand (Satan) van Allāh Ta’ālā er zo op gebrand was hen ertoe aan te zetten hun persoonlijke delen te laten zien om slechte en schandelijke zonden te verspreiden. Het laat ook zien dat tabarruj van vrouwen het primaire doel is van Shaytān, dat hij vurig tracht te bereiken.

De Profeet Mohammed ﷺ zei: “Ik heb geen enkele kans op onrust achtergelaten die schadelijker is voor mannen dan de schade die aan ze aangericht is door vrouwen.” Sahīh al-Bukhārī

Mag een moslimvrouw alleen wonen?

Als wij de Heilige Qur’ān verzen en Ahadīth hebben bestudeerd en begrepen, dan weten wij al dat vooral vrouwen het doel zijn van Iblīs. Zolang de vrouw woont in de omgeving van haar ouders, man of onder toezicht van oudere familieleden waarmee nikāh verboden is, is zij veilig mits zij gehoorzaam is aan Allāh Ta’ālā en de Profeet Mohammed ﷺ zoals eerder voorbeelden zijn behandeld. Dit wil dus zeggen dat een vrouw niet alleen in het buitenland mag gaan wonen, omdat Iblīs makkelijk een vrouw kan verleiden en er geen toezicht is van ouders, broers en echtgenoot. Deze makkelijke verleiding kan de vrouw lezen en weten dat de eerste vrouw Hazrat Hawwāh al in het Paradijs was verleid.

Vrouwen mogen werken mits zij niet vogelvrij gaan wonen, omdat Inblies hen gaat beïnvloeden voor materieel gewin zoals Allāh Ta’ālā openbaarde en de vrouw zo in de val van verval terecht komt. Een vrouw die tijdens haar werkzaamheden (kantoorbaan, lesgeven) met mannen in contact komt dient steeds alert te zijn op haar stemgebruik bij vreemde mannen. Als de Profeet Mohammed ﷺ vrouwen verboden heeft om zelfs in zikr van Allāh Ta’ālā met luide stem ibādat te doen, omdat haar prachtige stem mannen kunnen aanlokken, dan spreekt het voor zich dat zij niet met melodieuze stem met mannelijke collega’s praat.

Vrouwen mogen ook niet in de avond (na maghrib, geldt ook voor kleine kinderen) alleen op straat gaan, omdat Iblīs neerstrijkt op de zee en zijn dienaren (demonen) zich bij hem verzamelen en opdracht krijgen om vrouwen te beïnvloeden mannen te bespelen en aan te trekken. Zulke vrouwen daten zich te pletter met verschillende mannen op facebook, Whatsapp, Instagram enzovoorts wat harām is.

Hazrat Ibn `Umar (radi Allāhu anhu) vertelde dat de Profeet Mohammed ﷺ zei: “Als de mensen wisten wat ik weet over alleen reizen, dan zou niemand’ s nachts alleen reizen.” Sahīh al-Bukhārī

Hazrat Ibn `Umar (radi Allāhu anhu) vertelde dat de Profeet Mohammed ﷺ zei: “Als de mensen wisten wat ik weet over alleen zijn, dan zou een berijder ‘s [zelfs] nachts niet reizen.” Jami` at-Tirmizi 

Als een vrouw en een man voornemens zijn met elkaar te trouwen dan is er geen verbod om gedachten en wensen met elkaar uit te wisselen, omdat zij elkaars karakter kunnen leren kennen. Dit kan afgeleid worden van het feit dat een man en een vrouw die met elkaar willen trouwen elkaar één keer mogen zien (face to face) om zeker te zijn wie de persoon is met wie getrouwd gaat worden.

Vaak denken vrouwen en mannen dat zij alert genoeg zijn en niet kunnen worden verleid door de streken van Iblīs. Let op! Iblīs kent alle trucs en kan dagen tot maanden wachten voordat hij toeslaat. Hij zal in je dromen komen en mooie dingen laten zien, maar wees opgepast. Iblīs was zelfs achter profeten en Awliya. Hij heeft veel Awliya verdreven uit de status van Wilāyāh.

Wereldse rijkdom

Ubaydullāh bin Jahsh die een zwak moslim geloof had onderwierp zich aan de priesters en werd een afvallige door zijn geloof voor de wereldse rijkdom te veranderen om zodoende aan armoede te ontsnappen. Deze vervloekte persoon, dat was de zoon van de tante van de Profeet Mohammed ﷺ en dwong ook zijn vrouw Umm-e-Habībah om af te wijken van de religie islam en rijk te worden. Dit deed zij gelukkig niet.

Tegenwo0rdig zie je zowel mannen als vrouwen rare bokkesprongen maken, te frauderen, enzovoorts om rijk te worden. Dit is niet islam.

Besluit

De Heilige Qur’ān en Ahadīth die in dit boekje zijn gebruikt zijn slechts enkele, terwijl er veel meer waarschuwingen van Allāh Ta’ālā zijn in de Heilige Qur’ān. Vrouwen dienen dus niet alleen te wonen, de Shari’ah verbiedt dit omdat er geen toezicht en bescherming van naasten zijn met wie nikāh verboden is. Er is een Nederlands spreekwoord: “Als de kat van huis is dansen de muizen.”

Tot slot, als een vrouw haar respect, waardigheid en kuisheid kwijt is geraakt kan zij nóóit meer dit goedmaken, zo openbaart Allāh Ta’ālā. Een vrouw die alleen woont is ook al bij voorbaat bestempeld met een onbetrouwbaar persoon.

Het is farz ‘ain (voor elke moslim man of vrouw) om zoveel mogelijk fiqh te leren zoals nodig is uit en het is een misdaad, een zonde, om ze niet te leren. Al-Hadiqah, pag. 323, en in het voorwoord van Radd al-Mukhtar

Een lezing gehouden door Allama prof. dr. Muhammed Fazl-ur-Rahmān Ansāri (AlayhirRahma) op het all-India Philosophical Congress gehouden in Calcutta in december 1935.

Allāh’s Naam zijt het begin, de Barmhartige, de Genadevolle. 

Wij danken en prijzen Hem en roepen de zegen van Allāh op Zijn boodschapper, onze meester Mohammed ﷺ, de laatste van alle profeten.

Om te beginnen lijkt het noodzakelijk enkele opmerkingen te maken over de functie van de filosofie voor dit probleem. Het probleem is van transcendentale aard en heeft direct betrekking op ons religieus bewustzijn. Dat de hemel echt is en bestaat, kan niet aan onze zintuigen worden geopenbaard, maar moet het om die reden door de filosofie worden ontkend? Nee, de filosofie moet haar gegevens ontleenden aan verschillende vormen van menselijk bewustzijn [van het wetenschappelijk bewustzijn, van het artistieke bewustzijn, van het morele bewustzijn], dus ook van het religieuze bewustzijn. Het is niet de functie van de filosofie om hun feiten in twijfel te trekken, omdat ze alleen de gegevens zijn. Zijn functie is eerder om hun elementen conceptueel te begrijpen en ze in een systeem te combineren.[1]

Leven na de dood en dus hemel en hel zijn gegevens die ons door het religieuze bewustzijn worden gegeven. De filosofie is om ze te begrijpen, om ze te evalueren. 

Mijn taak bij de huidige gelegenheid is om de Heilige Qur’ān conceptie van de hemel te presenteren, want het is deze conceptie, die mij het meest redelijk lijkt. Alvorens dit te doen lijkt het noodzakelijk om kort de opvattingen van de Heilige Qur’ān te geven over de verschillende stadia van het menselijk leven. De volgende verzen uit dat Boek zijn in dit verband zeer leerzaam.

Allāh Ta’ālā openbaart:

ٱلَّذِينَ يَرِثُونَ ٱلْفِرْدَوْسَ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ

 وَلَقَدْ خَلَقْنَا ٱلإِنْسَانَ مِن سُلاَلَةٍ مِّن طِينٍ

ثُمَّ جَعَلْنَاهُ نُطْفَةً فِي قَرَارٍ مَّكِينٍ

ثُمَّ خَلَقْنَا ٱلنُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا ٱلْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا ٱلْمُضْغَةَ عِظَاماً فَكَسَوْنَا ٱلْعِظَامَ لَحْماً ثُمَّ أَنشَأْنَاهُ خَلْقاً آخَرَ فَتَبَارَكَ ٱللَّهُ أَحْسَنُ ٱلْخَالِقِينَ

ثُمَّ إِنَّكُمْ بَعْدَ ذٰلِكَ لَمَيِّتُونَ

ثُمَّ إِنَّكُمْ يَوْمَ ٱلْقِيَامَةِ تُبْعَثُونَ

 وَلَقَدْ خَلَقْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعَ طَرَآئِقَ وَمَا كُنَّا عَنِ ٱلْخَلْقِ غَافِلِينَ

 وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءً بِقَدَرٍ فَأَسْكَنَّٰهُ فِي ٱلأَرْضِ وَإِنَّا عَلَىٰ ذَهَابٍ بِهِ لَقَٰدِرُونَ

 فَأَنشَأْنَا لَكُمْ بِهِ جَنَّاتٍ مِّن نَّخِيلٍ وَأَعْنَابٍ لَّكُمْ فِيهَا فَوَاكِهُ كَثِيرَةٌ وَمِنْهَا تَأْكُلُونَ

“Die het paradijs zullen erven. Zij zullen daarin vertoeven. Voorwaar, Wij scheppen de mens uit een uittreksel van klei; dan plaatsen Wij hem als een kleine levenskiem in een veilige plaats. Vervolgens vormen Wij de levenskiem tot een klonter bloed; daarna vormen Wij het geronnen bloed tot een [vormeloze] klomp; dan vormen Wij beenderen uit deze [vormeloze] klomp; daarna bekleden Wij deze beenderen met vlees; vervolgens ontwikkelen Wij het tot een nieuwe schepping. Gezegend zij Allāh, de Beste Schepper. Voorzeker daarna sterf je. En, op de Dag der Verrijzenis[2] zul je worden opgewekt. En boven u hebben Wij zeven wegen gemaakt, en nimmer veronachtzamen Wij de schepping. Wij zenden water uit de hemel neer in bepaalde hoeveelheid en Wij doen deze in de aarde blijven en voorzeker zijn Wij ook in staat die weer weg te nemen. En Wij brengen daarmede tuinen van dadelpalmen en wijnstokken voor u voort, waarvan je overvloedig fruit hebt; en je eet daarvan.” Surah al-Mu’minun (de gelovigen), H23, verzen 11-19

Bovenstaande verzen geven ons in het kort [inzicht in] het hele proces van menselijke evolutie, evenals de rol die religie in het menselijk leven speelt. De mens komt uit de aarde voort. De aardse materie doorloopt verschillende stadia van evolutie voordat ze zijn sublimatie in de menselijke vorm vindt. Het neemt de vorm aan van de levenskiem, die hoewel het microscopisch groot is, de opslagplaats is van de fysieke, intellectuele en morele kenmerken van de mens. De kiem groeit en wordt mens. Bij een volwassen man is het fysieke aspect, dat meestal en grondiger wordt gerealiseerd, maar het menselijk gestel is slechts een voertuig voor de ziel om zichzelf te ontwikkelen. De ziel moet zich ontwikkelen van de ruwe vorm van eenvoudig bewustzijn naar een bepaald stadium van spiritualiteit. Deze evolutie kan alleen worden uitgewerkt door de teelt van onze faculteiten. De Heilige Qur’ān gebruikt het woord falāh voor deze teelt. Falāh betekent letterlijk het uit de latente vermogens rukken. Zo wordt de boer die het land bewerkt en de ontelbare schatten van de aarde aan de oppervlakte brengt, in het Arabisch falāh genoemd. De mens zou zich op dezelfde manier moeten gedragen. Zijn ziel bezit oneindige mogelijkheden van vooruitgang. Hij moet het veld van de diepten van zijn ziel tot leven brengen en zijn latente vermogens naar buiten brengen. Net zoals de gewone boer regen nodig heeft voor zijn gewas, zo heeft ook de mens regen nodig. Die regen komt van Allāh Ta’ālā in de vorm van Openbaring en wordt aan de mensheid gegeven via het medium profeten. De mens moet een receptiën worden voor deze geestelijke regen als hij een goede oogst wil oogsten. Zonder dat zou het veld van de menselijke ziel steriel worden en onderhevig aan verval. Dit is verder aangegeven in de Heilige Qur’ān.

Allāh Ta’ālā openbaart:

وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا

 قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّاهَا

 وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّاهَا

“En bij de ziel en haar volmaaktheid; Hij openbaarde haar wat slecht en wat goed [voor haar] is; Voorwaar, geslaagd is hij die haar loutert, en voorzeker hij gaat te gronde die haar te gronde richt.” Surah as-Shams (de zon), H91, verzen 7-10

Zo beschouwt de Heilige Qur’ān de mens als een evolutionair wezen dat is geschapen uit de goede vezel en over de hoogste capaciteiten beschikt om geestelijke vooruitgang te boeken. In feite is het allereerste Attribuut van Allāh Ta’ālā dat in het openingsvers van de Heilige Qur’ān wordt genoemd Rabb, dat wil zeggen Hij die Zijn schepselen door de ene fase na de andere leidt totdat ze perfectie bereiken.

Ons huidige leven is een voorbereiding [op het leven na de dood]. Het is noodzakelijk om onze vermogens uit te werken en ze naar een bepaald stadium van evolutie in ons aardse verblijf te brengen [tussenstop of verblijf]. Dan alleen zullen we geschikt zijn voor vooruitgang in het leven na de dood.

Elke actie in dit leven heeft een hiernamaals. Het creëert een permanente indruk op de ziel. Wanneer de ziel uit het lichaam vertrekt, verlaat het dit lichaam voorgoed. Het neemt dan een ander soort lichaam aan. De grote moslimfilosoof en heilige, Shah Wali’ullah, noemt het Nusma.[3] Deze Nusma is misschien wat Sir Oliver Lodge als ectoplasma noemt. Hij zegt: “Exsudatieve (afscheiding) van een vreemd wit kortstondig [veranderend] deeg als substantie, dat door wetenschappelijke onderzoekers in verschillende stadia van evolutie is gefotografeerd, en die zich in delen of het geheel van het lichaam vormt, beginnend in een stopverfachtige vorm, en eindigend in een schijn [het aannemen van een vorm]. Dit is het geestelijke lichaam dat de Geest bevat en toch verschilt van het gewone lichaam.”[4]

De dood is dus geen vernietiging, maar een poort voor het aangaan van een nieuw leven, een leven van onbeperkte vooruitgang. Wij kunnen dat leven alleen betreden als we ons er geschikt voor hebben gemaakt. Dit kan worden geïllustreerd door een voorbeeld. Stel dat we twee zaden van een boom halen de ene rijp en de andere onvolwassen. We zaaien beide onder vergelijkbare omstandigheden, maar we krijgen geen plant van de onrijpe hoewel het zijn leven begon met dezelfde mogelijkheden als de rijpe. Evenzo als we geen bepaald stadium van geestelijke ontwikkeling in ons aardse leven hebben bereikt, kunnen we het hemelse leven niet betreden. 

Nu, na het verlaten van het fysieke lichaam, komt de ziel niet in één keer in haar leven van hemel of hel. Het blijft hangen in de etherische (voorbij de aardse) wereld genaamd Barzakh in de islam. Hier blijven haar vermogens in ambiance, hoewel intact, en deze staat zal doorgaan tot het uur van Opstanding wanneer zij naar de hemel of de hel zal worden gezonden, maar de indrukken die zij door haar daden op aarde heeft opgedaan komen aan de oppervlakte.

Karakter is de kristallisatie van iemands gedachten: “De gedachten die hij of zij in deze wereld dacht, nemen hun vorm aan, deugdzame gedachten nemen gelukkige vormen aan en slechte gedachten nemen vormen van rampen aan volgens wat hij in deze wereld geloofde.”[5]

De Heilige Qur’ān verklaart dat er een dag zal komen dat het zonnestelsel vernietigd zal worden, wat zal resulteren in het volledig beëindigen van de huidige levensomstandigheden. Allāh Ta’ālā zal dan nieuwe hemelen en een nieuwe aarde tot stand brengen.

Allāh Ta’ālā openbaart:

 يَوْمَ تُبَدَّلُ ٱلأَرْضُ غَيْرَ ٱلأَرْضِ وَٱلسَّمَٰوَٰتُ وَبَرَزُواْ لِلَّهِ ٱلْوَاحِدِ الْقَهَّارِ

“De dag [zal komen] waarop de aarde en de hemel door een andere aarde en hemel zullen worden vervangen; en zij (de mensen zullen) allen voor Allāh, de Ene, de Opperste verschijnen.” Surah Ibrahim, H14, vers 48

Deze nieuwe wereld zal een affiniteit hebben met het lichaam van de ziel, dat anders zal zijn dan het lichaam dat het op aarde had. Dit nieuwe lichaam is in de Heilige Qur’ān beschreven als “nieuwe schepping”.

Allāh Ta’ālā openbaart:

يَوْمَ تَبْيَضُّ وُجُوهٌ وَتَسْوَدُّ وُجُوهٌ فَأَمَّا ٱلَّذِينَ ٱسْوَدَّتْ وُجُوهُهُمْ أَكْفَرْتُمْ بَعْدَ إِيمَانِكُمْ فَذُوقُواْ ٱلْعَذَابَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ 

وَأَمَّا ٱلَّذِينَ ٱبْيَضَّتْ وُجُوهُهُمْ فَفِي رَحْمَةِ ٱللَّهِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ

“Op den dag, waarop sommige gezichten verlicht en andere gezichten verduisterd zullen zijn. Wat hen betreft, wier gezicht verduisterd zal zijn: “Heb je verworpen, nadat je had geloofd? Ondergaat dan de straf, omdat je placht te verwerpen”. Maar degenen wier gezicht verlicht zal zijn, dezen zullen Allāh’s barmhartigheid smaken; daarin zullen zij verblijven.” Surah Ale Imrān (het Huis van Profeet Imrān), H3, verzen 106-107

وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ هَلْ نَدُلُّكُمْ عَلَىٰ رَجُلٍ يُنَبِّئُكُمْ إِذَا مُزِّقْتُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍ إِنَّكُمْ لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ

“En de ongelovigen zeggen: zullen wij u een man aanwijzen die u meedeelt dat wanneer gij door bederf uiteen valt, gij dan opnieuw zult worden geschapen?” Surah Saba, H34, vers 7

Nu, de zielen, die lijden aan geestelijke ziekten en niet tot een bepaalde norm komen, zullen naar een geestelijk ziekenhuis worden gestuurd dat de hel wordt genoemd. De Heilige Qur’ān moet veel over dit onderwerp zeggen, maar om in details te treden zou het een lange degressiviteit zijn. Het volstaat hier om te zeggen dat de hel één van de stadia in het evolutieproces zal zijn voor de ziel die de mogelijkheden die haar in het aardse verblijf worden geboden niet heeft benut en haar vermogens heeft belemmerd en ziek en beschadigd is geworden. Na genezing zal het uit die staat komen en beginnen aan zijn evolutionaire reis. Imām Bukhārī (radi Allāhu anhu) belegt een traditie van de Heilige Profeet Mohammed ﷺ in die zin: “Wanneer de zondaars tahzib en tanqiyah hebben bereikt, zullen zij de hemel binnen mogen gaan.”[6]       

De woorden tahzib en tanqiyah zijn zeer betekenisvol gesproken. Tahzib betekent het afsnijden van de takken van een boom, zodat de boom kan genieten van een meer weelderige groei; en tanqiyah betekent het scheiden van de corrupte en de corrupte delen van een ding om het volledig te zuiveren.

Laten we, na kort de aard van de hel te hebben bekeken, tot het hemelse leven komen. De zielen, die de vereiste standaard van volmaaktheid bereiken, zullen opnieuw beginnen aan hun evolutionaire reis in de volgende wereld. Ze zullen indrukken van hun daden op aarde dragen. Deze indrukken zullen, vanwege de juistheid van de acties, de ziel omsluiten in een gewaad van ondefinieerbaar geluk; ondefinieerbaar omdat het van een heel ander karakter zal zijn dan aards geluk. In onze huidige staat van eindig en geketend bestaan kunnen we de realiteit ervan niet realiseren. Onze woorden zijn uitgevonden om dingen uit te drukken die voornamelijk van de fysieke natuur. Ze kunnen geen ideeën van transcendentale waarheden overbrengen. Deze kunnen alleen allegorisch worden omschreven zoals de Heilige Qur’ān dat doet. Ibn Jarir (radi Allāhu anhu) zegt: “Wat in de hemel is, lijkt op niets van deze wereld, behalve in naam.”

Allāh Ta’ālā openbaart:

فَلاَ تَعْلَمُ نَفْسٌ مَّآ أُخْفِيَ لَهُم مِّن قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزَآءً بِمَا كَانُواْ يَعْمَلُونَ

“Maar niemand weet welke verkwikking der ogen voor hen verborgen is gehouden als beloning voor wat zij hebben gedaan.” Surah as-Sajdah (prosternatie), H32, vers 17

Volgens een Hadith: “Allāh heeft voor de rechtschapen gezorgd wat geen oog heeft gezien, geen oor heeft gehoord, noch heeft het ooit in de geest van de mens opgekomen.”[7]

Zo zijn de uitdrukkingen beschrijvend van de hemel die in de Heilige Qur’ān voorkomen allegorisch (symbolisch), bijvoorbeeld tuinen, beekjes, dure kledingstukken, heerlijke vruchten, enz. Om dit punt verder te illustreren, kan ik een incident[8] uit het leven van de Profeet Mohammed ﷺ noemen: een vrome dame zag een rivier in een droom en ze kwam op de een of andere manier te denken dat het betrekking had op een van de overleden Usman bin Maz’un, een Sahābi van de Profeet Mohammed ﷺ. Ze vertelde haar droom aan de Heilige Profeet Mohammed ﷺ om uitleg te krijgen. Hij ﷺ zei: “Het is zijn (edele) daden die voor hem (of ten behoeve van hem) stromen.”

Ik zal nu bepaalde verzen van de Heilige Qur’ān opgeven, die het hemelse leven uitbeelden, maar ze voor de duidelijkheid onder negen verschillende rubrieken plaatsen.

Allāh Ta’ālā openbaart:

رَّسُولاً يَتْلُواْ عَلَيْكُمْ آيَاتِ ٱللَّهِ مُبَيِّنَاتٍ لِّيُخْرِجَ ٱلَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّالِحَاتِ مِنَ ٱلظُّلُمَاتِ إِلَى ٱلنُّورِ وَمَن يُؤْمِن بِٱللَّهِ وَيَعْمَلْ صَالِحاً يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا ٱلأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَآ أَبَداً قَدْ أَحْسَنَ ٱللَّهُ لَهُ رِزْقاً

“Een boodschapper, die aan u de duidelijke woorden van Allāh voordraagt, opdat hij degenen die geloven en goede daden verrichten uit de duisternis in het licht moge brengen; en wie in Allāh gelooft en goed doet, hem zal Hij in tuinen toelaten waar doorheen rivieren stromen om daarin voor eeuwig te vertoeven. Allāh heeft hem inderdaad een voortreffelijk onderhoud geschonken.” Surah at-Talāq (de scheiding), H65, vers 11

لاَ يَمَسُّهُمْ فِيهَا نَصَبٌ وَمَا هُمْ مِّنْهَا بِمُخْرَجِينَ

“Vermoeidheid zal hen daar niet raken noch zullen zij er van worden verdreven.” Surah al-Hijr (de rotsachtige pad), H15, vers 48

خَالِدِينَ فِيهَا لاَ يَبْغُونَ عَنْهَا حِوَلاً

“Daarin zullen zij vertoeven en zij zullen niet wensen daaruit weg te gaan.” Surah al-Kahf (de spelonk), H18, vers 108

 إِنَّ لَكَ أَلاَّ تَجُوعَ فِيهَا وَلاَ تَعْرَىٰ 

 وَأَنَّكَ لاَ تَظْمَأُ فِيهَا وَلاَ تَضْحَىٰ

“(Daarin is voorraad voor u) opdat je er niet zult hongeren noch naakt zult zijn. En dat je er geen dorst zult lijden noch zult blootgesteld zijn aan de hitte van de zon.”
 Surah Tā Hā, H20, verzen 118-119

جَنَّاتُ عَدْنٍ يَدْخُلُونَهَا تَجْرِي مِن تَحْتِهَا ٱلأَنْهَارُ لَهُمْ فِيهَا مَا يَشَآؤونَ كَذَلِكَ يَجْزِي ٱللَّهُ ٱلْمُتَّقِينَ

“Tuinen der eeuwigheid zullen zij binnengaan, waardoor rivieren vloeien. Zij zullen er in ontvangen wat zij wensen. Zo beloont Allāh de rechtvaardigen [die waken tegen het kwaad].” Surah an-Nahl (de bij), H16, vers 31

لاَّ يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْواً إِلاَّ سَلاَماً وَلَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيهَا بُكْرَةً وَعَشِيّاً

“Zij zullen daarin geen ijdel gesprek [vrij zijn van kwade gedachten en neigingen] horen: slechts “vrede”, en ’s morgens en ’s avonds zullen zij hun levensonderhoud ontvangen.” Surah Maryam, H19, vers 62

وَنَزَعْنَا مَا فِي صُدُورِهِم مِّنْ غِلٍّ تَجْرِي مِن تَحْتِهِمُ ٱلأَنْهَٰرُ وَقَالُواْ ٱلْحَمْدُ للَّهِ ٱلَّذِي هَدَانَا لِهَـٰذَا وَمَا كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْلاۤ أَنْ هَدَانَا ٱللَّهُ لَقَدْ جَآءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِٱلْحَقِّ وَنُودُوۤاْ أَن تِلْكُمُ ٱلْجَنَّةُ أُورِثْتُمُوهَا بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ

“Welke wrok er ook in hun hart moge zijn, wij zullen deze van hen verwijderen. Er zullen rivieren voor hen vloeien. En zij zullen zeggen: alle lof komt Allāh toe, Die ons hiertoe heeft geleid. En als Allāh ons niet had terechtgewezen, hadden wij geen leiding kunnen vinden. De Boodschappers van onze Heer brachten inderdaad de waarheid. En er zal hen worden toegeroepen: dit is het paradijs, dat u als erfdeel is gegeven, voor hetgeen gij deed.” Surah al-A’rāf (de verheven plaatsen), H7, vers 43

 لَهُمْ دَارُ ٱلسَّلَٰمِ عِندَ رَبِّهِمْ وَهُوَ وَلِيُّهُمْ بِمَا كَانُواْ يَعْمَلُونَ

“Voor hen is het Huis van Vrede (het Paradijs) bij hun Heer en Hij is hun Vriend, wegens hetgeen zij doen.” Surah an-An’ām (het vee), H6, vers 127

لاَ يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْواً وَلاَ تَأْثِيماً

إِلاَّ قِيلاً سَلاَماً سَلاَماً

“Zij zullen daar geen ijdele gesprekken of zondige taal horen; doch het woord vrede, vrede.” Surah al Wāqi’ah (de onoverkomelijke gebeurtenis), H56, verzen 25-26

إِنَّ ٱلْمُتَّقِينَ فِي مَقَامٍ أَمِينٍ

“Voorwaar, de rechtvaardigen zullen in een woning vrede en veiligheid zijn.” Surah ad-Dukhān (de rook), H44, vers 51

 وَأَمَّا ٱلَّذِينَ ٱبْيَضَّتْ وُجُوهُهُمْ فَفِي رَحْمَةِ ٱللَّهِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ

“Maar degenen wier gezicht verlicht zal zijn, dezen zullen Allāh’s barmhartigheid smaken; daarin zullen zij verblijven. Surah Ale Imrān (het Huis van Profeet Imrān), H3, vers 107

 يَوْمَ تَرَى ٱلْمُؤْمِنِينَ وَٱلْمُؤْمِنَاتِ يَسْعَىٰ نُورُهُم بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَبِأَيْمَانِهِم بُشْرَاكُمُ ٱلْيَوْمَ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا ٱلأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا ذَلِكَ هُوَ ٱلْفَوْزُ ٱلْعَظِيمُ

“En de Dag waarop gij de gelovige mannen en vrouwen zult zien, hun licht vóór hen en aan hun rechter handen uitstralende; verblijdend nieuws is er voor u op deze Dag! Tuinen waar doorheen rivieren stromen, waarin gij zult vertoeven. Dat is de opperste zegepraal.” Surah al-Hadīd (het ijzer), H57, vers 12

مَنْ عَمِلَ صَالِحاً مِّن ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَىٰ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَاةً طَيِّبَةً وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُم بِأَحْسَنِ مَا كَانُواْ يَعْمَلُونَ

“Die juist handelt, hetzij man of vrouw en een gelovige is, hun zullen Wij voorzeker een goed leven schenken; en gewis zullen Wij hen belonen naar hun beste werken.” Surah an-Nahl (de bij), H16, vers 97

وَهُدُوۤاْ إِلَى ٱلطَّيِّبِ مِنَ ٱلْقَوْلِ وَهُدُوۤاْ إِلَىٰ صِرَاطِ ٱلْحَمِيدِ

“En zij zullen naar het reine woord en het pad van de Geprezene worden geleid.” Surah al-Hadj (de pelgrimstocht), H22, vers 24

قُلْ أَؤُنَبِّئُكُمْ بِخَيْرٍ مِّن ذٰلِكُمْ لِلَّذِينَ ٱتَّقَوْا عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا ٱلأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَأَزْوَاجٌ مُّطَهَّرَةٌ وَرِضْوَانٌ مِّنَ ٱللَّهِ وَٱللَّهُ بَصِيرٌ بِٱلْعِبَادِ

“Zeg: zal ik u over iets beters inlichten dan over dit alles? Voor degenen, die Allāh vrezen, zijn er tuinen bij hun Heer, waar doorheen rivieren stromen; daar zullen zij vertoeven en voor hen zijn reine metgezellen, alsmede Allāh’s welbehagen. En Allāh ziet Zijn dienaren.” Surah Ale Imrān (het Huis van Profeet Imrān), H3, vers 15

عَالِيَهُمْ ثِيَابُ سُندُسٍ خُضْرٌ وَإِسْتَبْرَقٌ وَحُلُّوۤاْ أَسَاوِرَ مِن فِضَّةٍ وَسَقَاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَاباً طَهُوراً

“Zij zullen klederen van fijne groene zijde en zwaar brokaat dragen en zilveren armbanden. En hun Heer zal hun een zuivere drank geven.” Surah al-Insān (de tijd, de mens), H76, vers 21

Uitleg: en hun Heer zal hen een zuiver drankje laten drinken. In de glorieuze staat van omsingeld te worden door Licht, Vrede, Barmhartigheid en Heiligheid van Allāh Ta’ālā, zullen de zielen lofzangen zingen ter ere van hun Heer.

دَعْوَاهُمْ فِيهَا سُبْحَانَكَ ٱللَّهُمَّ وَتَحِيَّتُهُمْ فِيهَا سَلاَمٌ وَآخِرُ دَعْوَاهُمْ أَنِ ٱلْحَمْدُ للَّهِ رَبِّ ٱلْعَالَمِينَ

“Hun aanroep daarin zal zijn: Heilig zijt Gij, O Allāh! en hun groet “Vrede”. En het einde van hun aanroep zal zijn: Alle lof komt Allāh toe, de Heer der Werelden.” Surah Yunus, H10, vers 10

يٰأَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ

ٱرْجِعِي إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً

“Maar gij, o ziel in vrede! Keer tot uw Heer terug, verblijd in Allāh’s welbehagen.” Surah al-Fajr (de dageraad), H89, verzen 27-28

Uitleg: in de hemelse staat zullen de zielen gezegend worden met het welbehagen van Allāh.

 وَعَدَ ٱللَّهُ ٱلْمُؤْمِنِينَ وَٱلْمُؤْمِنَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا ٱلأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَمَسَاكِنَ طَيِّبَةً فِي جَنَّاتِ عَدْنٍ وَرِضْوَانٌ مِّنَ ٱللَّهِ أَكْبَرُ ذٰلِكَ هُوَ ٱلْفَوْزُ ٱلْعَظِيمُ

“Allāh heeft de gelovigen, mannen en vrouwen tuinen beloofd waar doorheen rivieren stromen, heerlijke woonplaatsen in tuinen der eeuwigheid. En het behagen van Allāh is het grootste. Dit is de grootste zegepraal.” Surah at-Tawbah (berouw), H9, vers 72

 فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِندَ مَلِيكٍ مُّقْتَدِرٍ

“Op de juiste plaats in de tegenwoordigheid van de Almachtige Koning.” Surah al-Qamar (de maan), H54, vers 55

Uitleg: de climax van de zegeningen van de hemel zal worden bereikt in het visioen van Allāh en in het leven in Zijn Heilige Tegenwoordigheid.

 وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاضِرَةٌ 

 إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌ

“Op die Dag zullen sommige gezichten verlicht zijn, Opziende naar hun Heer;” Surah al-Qiyāmah (de wederopstanding), H75, verzen 22-23

Uitleg: in de zetel van de Waarheid, voor (of met) de Machtigste Heer; op die dag zullen de gezichten helder zijn, kijkend naar hun Heer.

 تَحِيَّتُهُمْ يَوْمَ يَلْقَوْنَهُ سَلاَمٌ وَأَعَدَّ لَهُمْ أَجْراً كَرِيماً

“De Dag waarop zij Hem zullen ontmoeten zal hun groet “Vrede” zijn. En Hij heeft hun een eervolle beloning bereid.” Surah al-Ahzāb (de confrères), H33, vers 44

سَلاَمٌ قَوْلاً مِّن رَّبٍّ رَّحِيمٍ 

“Het woord van de Genadevolle Heer zal [klinken] Vrede.” Surah Yasin, H36, vers 58

Maar wanneer de beschrijving van het hemelse leven is gegeven, wil ik nogmaals een punt benadrukken. Deze beschrijving is alleen bedoeld om ons een idee te geven en niet om de echt echte hemel weer te geven. De Profeet Mohammed ﷺ zegt: “Laat dat wat u ervan weet [dus, die vorm die u in uw Geest hebt].”

Over de werkelijke aard van de hemel zou ik uiteindelijk willen verwijzen naar de betekenis van het woord “Jannat” dat in de Heilige Qur’ān over het algemeen is gebruikt om de hemel aan te duiden. In de eerste plaats betekent Jannat iets dat voor het blote oog verborgen is; in de tweede plaats betekent het rang en weelderige groei. Het hemelse leven is dus, volgens de Heilige Qur’ān, een leven verborgen voor de ogen dat bestaat uit het ontvouwen van de latente vermogens van de ziel en haar volledige groei.

Allāh Ta’ālā openbaart:

هَـٰذَا مَا تُوعَدُونَ لِيَوْمِ ٱلْحِسَابِ

إِنَّ هَـٰذَا لَرِزْقُنَا مَا لَهُ مِن نَّفَادٍ

“Dit is hetgeen u beloofd is voor de Dag des Oordeels. Voorwaar dit is Onze voorziening die nooit uitgeput zal zijn.” Surah Saad, H38, verzen 53-54

Uiteindelijk moet ik stellen dat deze opvatting van de hemel lijkt te voldoen aan alles wat het hart en het intellect van de hemel vereisen. Er zit geen element in dat in strijd is met deze verlangens. Het bevredigt mijn wetenschappelijk bewustzijn omdat dit het bestaan en de geldigheid van de wet in dat leven bevestigt. Het bevredigt mijn artistieke bewustzijn omdat de hemel een wereld van schoonheid en genade is. Het bevredigt mijn morele bewustzijn omdat het de verblijfplaats is waar gerechtigheid wordt gecombineerd met geluk en eeuwige vooruitgang. Het bevredigt mijn religieuze bewustzijn omdat het de realisatie bevestigt van het hoogste verlangen van mijn ziel, het visioen van en de nabijheid van mijn Heer. Het voldoet aan de eisen van de conceptie van een transcendentale aandoening en is het best geschikt voor onze acceptatie.

[1] Realism, S.Z. Hasan

[2] “En de werken [daden tijdens het aardse leven] van ieder mens hebben Wij om zijn hals gehangen; en op de Dag der Verrijzenis zullen Wij voor hem een boek [waarin uw daden zijn opgeschreven] brengen en hij zal het opengeslagen zien.” Surah al-Isrā (de nachtelijke tocht), H17, vers 13

[3] Hujjatullah-il-Balighah

[4] The Mystical Message, pag. 601; Sir Oliver Joseph Lodge (12 juni 1851 – 22 augustus 1940) was een Brits natuurkundige en schrijver.

[5] Keemiya-e-Sa’adat: Imām Ghazālī

[6] Bukhārī: 9:532b, 8:542 en 3:620 geven dit aan (Alīm computersoftware)

[7] Bukhārī: 9:589 (Alīm Computer Software)

[8] Bukhārī: 5:266; 9:132; 3:852; 9:145 (Alīm Computer Software)

Wij weten dat een groot deel van de zelfmoorden in feite mensen zijn die “om hulp roepen” en die niet echt van plan zijn zichzelf te doden, maar te ver gaan. Het verzoek van een persoon om euthanasie kan gemakkelijk te wijten zijn aan tijdelijke wanhoop en onheil. Het risico van onomkeerbare fouten zou daarom nog groter zijn.

Tegenwoordig is de medische wetenschap in een staat van voortdurende verandering en vooruitgang, daarom is het voor artsen uiterst moeilijk om een ​​lijst van ziekten op te stellen die altijd dodelijk zijn. Door de vooruitgang in medicijnen kan een aantal kankerpatiënten, tot voor kort gedoemd, nu worden genezen. Mensen die lijden aan hartaandoeningen kunnen nu een lang nuttig leven leiden. Hoewel een patiënt zich bewust is van zijn toestand en opzettelijk om euthanasie vraagt, zou het verder een daad van totale wreedheid zijn om een ​​patiënt te laten weten dat zijn leven moet worden beëindigd.

Hoewel het een hooggekwalificeerde arts is die normaal verzoekt om het leven van de patiënt te beëindigen, schatten artsen de kracht van de patiënt om te herstellen van de ziekte niet correct in. Artsen mogen niet worden belast met de verantwoordelijkheid om in feite een beslissing tot moord te nemen.

Deze immense verantwoordelijkheid, om de uiteindelijke beslisser te zijn om het leven van de patiënt te verkorten, zou ook niet moeten worden gegeven aan familieleden of aan mensen met affectieve banden. Die familieleden die geen integriteit en morele normen hebben, zullen beslissingen nemen met hun eigen motieven in gedachten. Euthanasie is eigenlijk het versoepelen van het respect van het menselijk leven. Legaliseren van euthanasie opent de deur naar zelfmoord en moord.

De islamitische religie hecht veel waarde aan het menselijk leven. Onder deze omstandigheden, zelfs vanwege strikte medische redenen voor euthanasie-patiënten, keurt het islamitische geloof het doden van een mens niet goed, ongeacht of dit het verzoek van de patiënt, de arts of familieleden is geweest. Wat het menselijk lichaam betreft is lichte koorts, een verkoudheid, hoofdpijn en lichte ziekte geen vloek, maar een zegen. In feite is zijn afwezigheid een ongeluk. Als de Awliya geen ongeluk of ziekte ervaren in een periode van 40 dagen, keren ze terug naar bekering en diepe meditatie uit angst dat ze door Allāh Ta’ālā zijn afgedankt.

De Heilige Profeet ﷺ zei: “Allāh schenkt ongeluk en ziekte aan degenen van wie Hij houdt. En geen enkele moslim is gekweld door ziekte of andere ongemakken, maar dat Allāh zijn zonden voor hem zal verwijderen zoals een boom zijn bladeren afwerpt.”

Nikāh, wat ‘huwelijk’ betekent in het Arabisch, is meer dan alleen een sociaal contract in de islam. Het is een heilig verbond, gezegend door Allāh Ta’ālā, dat een basis legt voor een harmonieus en bevredigend levenspartnerschap.

Wat Openbaart Allāh Ta’ālā hierover?

De Profeet Mohammed ﷺ en zijn vrouwen

De Heilige Profeet Mohammed ﷺ is het beste rolmodel voor alle facetten van het leven van de man en de vrouwen en dochters (radi Allāhu anhunna) van de Profeet Mohammed ﷺ de beste rolmodellen voor de vrouwen. Dit rolmodel geldt ook voor Hazrat Meriam (radi Allāhu anha), de moeder van Profeet Isa (alayhis salām).

Allāh Ta’ālā openbaart over Meriam (radi Allāhu anha):

 وَإِذْ قَالَتِ ٱلْمَلاَئِكَةُ يٰمَرْيَمُ إِنَّ ٱللَّهَ ٱصْطَفَـٰكِ وَطَهَّرَكِ وَٱصْطَفَـٰكِ عَلَىٰ نِسَآءِ ٱلْعَـٰلَمِينَ

“Toen zeiden de engelen: “O, Maria, Allāh heeft u uitverkoren en u gereinigd en u boven de vrouwen aller volkeren uitverkoren.” Surah al-Imrān (het huis van Imrān), H3, vers 42

De vrouwen en dochters (radi Allāhu anhunna) van de Profeet Mohammed ﷺ zijn de moeders (Ummehāt ul-Mu’minin) van de Ummah. De vrouwen die met de Profeet Mohammed ﷺ trouwden worden zo genoemd, zij waren inderdaad dames met uitzonderlijke karakters die veel hebben bijgedragen in het leven van de Profeet Mohammed ﷺ. Het waren ook geweldige moslima’s en rolmodellen voor de vrouwen in de Ummah. De Profeet Mohammed ﷺ had elf vrouwen. Hij trouwde pas nadat Hazrat Sayyidah Khadija (radi Allāhu anha) was overleden. De reden van trouwen met meer dan vier vrouwen was om hem te helpen de Shari’ah (Heilige Qur’ān en Sunnah) te verspreiden en het te leren aan de vrouwen in de Ummah. Reden was ook dat Allāh Ta’ālā op gegeven ogenblik verboden had dat mannen en vrouwen met elkaar allerlei zaken bespraken, en dit gold ook voor de Profeet Mohammed ﷺ als het rolmodel. De vrouwen stelden vragen via vooral Hazrat Sayyidah Aisha Sadaqāh (radi Allāhu anhu) aan de Profeet Mohammed ﷺ en het antwoord hoorden deze vrouwen weer via haar.

De namen van de vrouwen (radi Allāhu anhunna) van de Profeet Mohammed ﷺ zijn: Hazrat Khadija, Hazrat Sau’dah & Aisha, Hazrat Umm-e-Habiba, Hazrat Hafsa, Hazrat Umm-e-Salamah, Hazrat Zaynab, Hazrat Safia, Hazrat Maria Qibtiyya, Hazrat Juwairriyah, Hazrat Maymuna en Hazrat Rayhānah (radi Allāhu anhunna).

Introductie van enkele vrouwen (radi Allāhu anhunna) van de Profeet Mohammed ﷺ

Sayyidah Khatidja-ul-Kubra

Hazrat Sayyidah Khadija-ul-Kubra (Khadija de Grote) was een edele dame die behoorde tot de Quraysh stam. De Profeet Mohammed ﷺ trouwde met haar toen hij 25 jaar oud was en zij op dat moment 40 jaar oud was. Ze was een zeer toegewijde vrouw, metgezel, raadslid en stond altijd klaar om de Profeet Mohammed ﷺ bij te staan in alle beproevingen. Ze bleek een immense steun en hulp aan de zaak van de islam. Ze overleed op 65-jarige leeftijd op de 11e Ramadān al-Mubārak, 10e jaar na de eerste Openbaring. De Profeet Mohammed ﷺ heeft over haar gezegd: “De edelste vrouwen van de wereld zijn Sayyidah Meriam (salām-un-alayha) en Sayyidah Khadija (radi Allāhu anha).” Sahīh al-Bukhārī

Sayyidah Sau’dah

Hazrat Sayyidah Sau’dah (radi Allāhu anha) was een weduwe en de dochter van Sayyidah Zama (radi Allāhu anhu). Ze trouwde met de Profeet Mohammed ﷺ nadat Sayyidah Khadija (radi Allāhu anha) was overleden. De Profeet Mohammed ﷺ was toen 55 jaar oud. Ze was gul, aanhankelijk en vriendelijk. De reden voor zijn huwelijk was dat hij ﷺ iemand nodig had om voor zijn kinderen te zorgen zodat hij zich kon concentreren op de zware verantwoordelijkheden van het profetische ambt. Sayyidah Aisha Siddiqāh (radi Allāhu anha) heeft over haar gezegd: “Het is slechts Sau’dah, bij het zien van wie ik wenste dat mijn ziel in haar lichaam leefde.” Sayyidah Sau’dah (radi Allāhu anha) is overleden in 55 Hijri (H). Ze was de dochter van Sayyidena Abu Bakr (radi Allāhu anhu) en was ongehuwd. In het 10e jaar van de missie trouwde de Profeet Mohammed ﷺ met haar. Daar zij erg jong was ten tijde van haar nikāh, begon Hazrat Aisha (radi Allāhu anha) pas met hem ﷺ te leven in Medinat-ul-Munawwarah in 2 H. de Profeet Mohammed ﷺ trouwde met Sayyidah Aisha Siddiqāh (radi Allāhu anha) om de banden van vriendschap met Sayyidena Abu Bakr (radi Allāhu anhu), zijn beste vriend, maar ook zodat zij andere vrouwen kon onderwijzen. Sayyidah Aisha (radi Allāhu anha) leidde een zeer eenvoudig leven zonder comfort en luxe. Ze kleedde zich heel simpel. Ze assisteerde de Profeet Mohammed ﷺ met de grootst mogelijke toewijding en hij hield heel veel van haar. Zij leidde een zeer vroom leven. Toen de Profeet Mohammed ﷺ overleed was ze 25 jaar oud. Daarna leefde ze voor nog eens 48 jaar en zag de regeringen van alle vier Khulafā. Ze wordt herinnerd om haar intelligentie, intuïtie, haar kennis van Ahadīth en de beginselen van religie, geheimen van islamitische kennis, Arabische literatuur, vroomheid en islamitische fiqh. Ze werd een grote Madani (persoon van Medinat-ul-Munawwarah) Schriftgeleerde en kende enkele duizenden Ahadīth uit het hoofd. De Profeet Mohammed ﷺ zette haar in om te onderwijzen en de aan haar vooral door vrouwen gestelde vragen te beantwoorden. Ze gaf ook les aan andere vrouwen. Een grote geleerde, Imām Zahri (radi Allāhu anhu) heeft over haar gezegd: “Sayyidah Aisha’s (radi Allāhu anha) kennis zal de kennis van alle mannen en moeders van de gelovigen overtreffen.”

Sayyidah Umm-e-Habībah

Hazrat Sayyidah Umm-e-Habībah (radi Allāhu anha) de dochter van Abu Sufyan (ooit de grootste tegenstander van de Profeet Mohammed ﷺ) was ook getrouwd met de Profeet Mohammed ﷺ. Umm-e-Habiba (radi Allāhu anha) was eerder getrouwd en tijdens de eerste jaren van vervolgingen migreerde ze met haar man naar Abessinië (Ethiopië). Helaas werd haar man beïnvloed door het christendom en hij omarmde het christendom. Daar Umm-e-Habiba een oprechte moslima was kon ze niet langer bij een ongelovige blijven wonen en scheidde ze van haar man omwille van de islam. Umm-e-Habiba nam haar dochter mee en zonderde zich af. Ze werd op dat moment door alle mannen vergeten. Allāh Ta’ālā ‘vergat’ haar en haar offer echter niet. Op een dag kwam een ​​slaaf naar haar toe en vertelde haar dat de koning haar wilde zien en dat er een bericht voor haar was. Toen ze naar de koning ging kreeg ze te horen dat de Profeet Mohammed ﷺ om haar hand had gevraagd en met haar wilde trouwen. Umm-e-Habiba was zeer vereerd en gelukkig en de Profeet Mohammed ﷺ stuurde voor haar 400 dinar als mahr (bruidsschat). Zes jaar later, nadat de Hijri had plaatsgevonden ging Umm-e-Habiba naar Medina om bij de Profeet Mohammed ﷺ te verblijven en werd ze hartelijk ontvangen.

Sayyidah Hafsah

Hazrat Sayyidah Hafsah (radi Allāhu anha) was de dochter van Umar ibn Al-Khattāb (radi Allāhu anhu). Hafsa was ook eerder getrouwd geweest. Hafsa werd op zeer jonge leeftijd weduwe. Haar vader maakte zich zorgen en besloot een echtgenoot voor haar te zoeken. In het begin dacht Hazrat Umar aan Abu Bakr en Usman (radi Allāhu anhum), maar ze verontschuldigden zich allebei. Umar was ook teleurgesteld en boos. Dus ging hij naar de Profeet Mohammed ﷺ om de kwestie met hem te bespreken. De Profeet Mohammed ﷺ legde hem uit dat Abu Bakr en Usman hadden geweigerd, omdat ze wisten dat de Profeet Mohammed ﷺ om de hand van Hafsa wilde vragen. Dus, Hafsa trouwde in 2 of 3 Hijri met de Profeet Mohammed ﷺ. Hij ﷺ gaf zijn eigen dochter Sayyidah Umm Koelsoem (radi Allāhu anha) ten huwelijk aan Sayyidena ‘Usman Ghani (radi Allāhu anhu).

Hazrat Hafsa was een zeergeleerd persoon en bracht het grootste deel van haar tijd door met lezen en schrijven. De Profeet Mohammed ﷺ had haar persoonlijk onderwezen zodat ze een Alimah (Schriftgeleerde autoriteit) was op het gebied van islamitische kennis. Zij was ook gevraagd door Hazrat Abu Bakr (radi Allāhu anhu) om de originele handgeschreven kopie van de Heilige Qur’ān te bewaren. Ze was erg vroom en heilig. Ze is overleden in de maand Sha’bān 45 Hijri.

Sayyidah Safiyyah

Hazrat Sayyidah Safiyyah (radi Allāhu anha) was de dochter van een Jood die bekend stond als Huyayy Ibn Akhtab, het hoofd van de stam Banu Nadir die ook een andere neef van de Profeet Mohammed ﷺ was. Huyayy was ook de vijand van de islam en vocht tegen de Boodschapper ﷺ en de moslims in de slag om de loopgraaf en stierf uiteindelijk.

Na de dood van Huyayy werd zijn dochter door Hazrat Bilāl (radi Allāhu anhu) teruggebracht naar de Profeet Mohammed ﷺ die wist dat Safiyya alleen was en hij ﷺ kon haar niet alleen laten. Daarom vroeg de Profeet Mohammed ﷺ haar of ze voor hem wilde zorgen en ze antwoordde positief. Ze omarmde toen de islam en trouwde met de Profeet Mohammed ﷺ. Toen ze het huis van de Profeet Mohammed ﷺ binnenging kreeg ze de titel ‘Moeder van de gelovigen’. Na het heengaan van de Profeet Mohammed ﷺ rouwde ze veel om hem. Zij diende de islam met grote oprechtheid en diep geloof.

Allāh Ta’ālā openbaart: “Voor de mensen is de liefde tot begeerten schoonschijnend gemaakt, vrouwen, kinderen, stapels goud en zilver, raspaarden, vee en akkers. Dat is de voorziening van het leven dezer wereld, maar Allah is het, bij Wie het juiste einddoel ligt.” Surah al-Imrān (het huis van Imrān), H3, vers 14

Rechten van de vrouw

Vrouwen zijn geen slavinnen van hun mannen, maar hebben ook rechten en plichten. Zij hebben recht op een mahr (huwelijksgift) en een goede man. Doch, er zijn vrouwen die graag een goed geschoolde man wil hebben om mee nikāh te doen en van hem te leren zodat zij de Shari’ah beter kunnen belijden. Echter, nadat de man aan haar zegt dat haar handelingen tegen de Shari’ah indruisen worden zij agressief tegen hun man. Dit kan een teken zijn van munāfiq (huichelaar), tegen Allāh Ta’ālā zeggen een goede islam geleerde man te willen en als Allāh Ta’ālā haar met zo’n man in contact brengt voor nikāh beginnen de kwalen boven water te komen.

Allāh Ta’ālā openbaart:

وَٱلَّذِينَ يَرْمُونَ ٱلْمُحْصَنَاتِ ثُمَّ لَمْ يَأْتُواْ بِأَرْبَعَةِ شُهَدَآءَ فَٱجْلِدُوهُمْ ثَمَانِينَ جَلْدَةً وَلاَ تَقْبَلُواْ لَهُمْ شَهَادَةً أَبَداً وَأُوْلَـٰئِكَ هُمُ ٱلْفَاسِقُونَ

“En zij, die kuise vrouwen beschuldigen en geen vier getuigen brengen, geselt hen met tachtig slagen en aanvaardt hun getuigenis nooit meer, want dezen zijn overtreders.” Surah an-Noor (het Licht), H24, vers 4

 إِنَّ ٱلَّذِينَ يَرْمُونَ ٱلْمُحْصَنَاتِ ٱلْغَافِلاَتِ ٱلْمُؤْمِناتِ لُعِنُواْ فِي ٱلدُّنْيَا وَٱلآخِرَةِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ

“Zij die kuise, gelovige vrouwen, die geen kwaad kennen, belasteren, zijn in deze wereld en in het Hiernamaals vervloekt. Voor hen is er een grote kastijding.” Surah an-Noor (het Licht), H24, vers 23

Imām Jalāluddin Suyuti haalt in zijn boek een hadīth aan: “Vrouwen behoren tot het leger van Iblīs.” Jinnāt wa Shayātin

Maar, Allāh Ta’ālā is Vergevensgezind en wie [man en vrouw] tauba (spijtbetuiging) doet aan de Schepper om nooit meer onheuse praktijken te doen wordt vergeven, omdat Allāh Ta’ālā houdt van moslims die spijt hebben van hun slechte daden.

Allāh Ta’ālā openbaart aan de mannen: “De vrouw is geen speeltje om mee te doen wat je maar wilt. Het is verboden om de gedachte op na te houden dat je een vrouw wil huwen om alleen seks. Zo een nikāh heeft geen toekomst en je hebt die vrouw vernedert. De nikāh is een ibādat, het is de toekomst van de groei van de moslimnatie.”

Allāh Ta’ālā openbaart:

 وَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا عَرَّضْتُمْ بِهِ مِنْ خِطْبَةِ ٱلنِّسَآءِ أَوْ أَكْنَنتُمْ فِيۤ أَنْفُسِكُمْ عَلِمَ ٱللَّهُ أَنَّكُمْ سَتَذْكُرُونَهُنَّ وَلَـٰكِن لاَّ تُوَاعِدُوهُنَّ سِرّاً إِلاَّ أَن تَقُولُواْ قَوْلاً مَّعْرُوفاً وَلاَ تَعْزِمُوۤاْ عُقْدَةَ ٱلنِّكَاحِ حَتَّىٰ يَبْلُغَ ٱلْكِتَابُ أَجَلَهُ وَٱعْلَمُوۤاْ أَنَّ ٱللَّهَ يَعْلَمُ مَا فِيۤ أَنْفُسِكُمْ فَٱحْذَرُوهُ وَٱعْلَمُوۤاْ أَنَّ ٱللَّهَ غَفُورٌ حَلِيمٌ

“En er zal geen schuld op je rusten, indien gij niet rechtstreeks spreekt over een huwelijksaanzoek aan die vrouwen, of indien je dit in uw gedachten verborgen houdt. Allāh weet, dat je het haar zult zeggen. Maar belooft haar niets in het geheim tenzij je op de goede wijze spreekt. En besluit niet tot de huwelijksband, voordat de voorgeschreven wachttijd ten einde is. En weet, dat Allāh weet, wat in uw gedachten is en vrees derhalve voor Hem en weet, dat Allāh Vergevensgezind, Verdraagzaam is.” Surah al-Baqarāh (de koe), H2, vers 235

ٱلْيَوْمَ أُحِلَّ لَكُمُ ٱلطَّيّبَـٰتُ وَطَعَامُ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلْكِتَـٰبَ حِلٌّ لَّكُمْ وَطَعَامُكُمْ حِلٌّ لَّهُمْ وَٱلْمُحْصَنَـٰتُ مِنَ ٱلْمُؤْمِنَـٰتِ وَٱلْمُحْصَنَـٰتُ مِنَ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلْكِتَـٰبَ مِن قَبْلِكُمْ إِذَا ءاتَيْتُمُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ مُحْصِنِينَ غَيْرَ مُسَٰفِحِينَ وَلاَ مُتَّخِذِيۤ أَخْدَانٍ وَمَن يَكْفُرْ بِٱلإِيمَٰنِ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ وَهُوَ فِي ٱلآخِرَةِ مِنَ ٱلْخَٰسِرِينَ

“Alle goede dingen zijn u deze dag geoorloofd. Het voedsel der mensen van het Boek is u geoorloofd en uw voedsel is hun toegestaan. En geoorloofd zijn voor u kuise, gelovige vrouwen en kuise vrouwen uit het midden dergenen, wie het Boek was gegeven vóór u, wanneer gij haar, haar huwelijksgift geeft, een geldig huwelijk aangaande en geen ontucht plegende, noch heimelijk minnaressen nemende. En wie het geloof verwerpt, diens werk is waarlijk tevergeefs en hij zal in het Hiernamaals onder de verliezers zijn.” Surah al-Mā’idah (de tafel), H5, vers 5

Allāh Ta’ālā openbaart over mahr:

 وَءَاتُواْ ٱلنِّسَآءَ صَدُقَٰتِهِنَّ نِحْلَةً فَإِن طِبْنَ لَكُمْ عَن شَيْءٍ مِّنْهُ نَفْساً فَكُلُوهُ هَنِيئاً مَّرِيئاً

“En geeft de vrouwen gewillig haar mahr (huwelijksgift). Maar als zij naar haar eigen behagen u er een gedeelte van kwijtschelden, geniet het dan met genoegen en heilzaam gevolg.” Surah an-Nisā (de vrouwen), H4, vers 4

يَٰأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ لاَ يَحِلُّ لَكُمْ أَن تَرِثُواْ ٱلنِّسَآءَ كَرْهاً وَلاَ تَعْضُلُوهُنَّ لِتَذْهَبُواْ بِبَعْضِ مَآ ءَاتَيْتُمُوهُنَّ إِلاَّ أَن يَأْتِينَ بِفَٰحِشَةٍ مُّبَيِّنَةٍ وَعَاشِرُوهُنَّ بِٱلْمَعْرُوفِ فَإِن كَرِهْتُمُوهُنَّ فَعَسَىٰ أَن تَكْرَهُواْ شَيْئاً وَيَجْعَلَ ٱللَّهُ فِيهِ خَيْراً كَثِيراً

“O, gij die gelooft [mannen], het is u niet geoorloofd, vrouwen te erven tegen haar wil, noch mag je haar tegenhouden opdat gij een gedeelte van wat gij haar hebt gegeven [mahr], moogt terugnemen, tenzij zij schuldig zijn aan een schandelijk kwaad [harām seks]; en blijft met haar vriendelijk omgaan en als gij afkeer van haar hebt, kan het zijn, dat gij afkeer hebt van iets, waarin Allāh veel goeds kan hebben gelegd.” Surah an-Nisā (de vrouwen), H4, vers 19

وَمَن لَّمْ يَسْتَطِعْ مِنكُمْ طَوْلاً أَن يَنكِحَ ٱلْمُحْصَنَٰتِ ٱلْمُؤْمِنَٰتِ فَمِنْ مَّا مَلَكَتْ أَيْمَٰنُكُم مِّن فَتَيَٰتِكُمُ ٱلْمُؤْمِنَٰتِ وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِإِيمَٰنِكُمْ بَعْضُكُمْ مِّن بَعْضٍ فَٱنكِحُوهُنَّ بِإِذْنِ أَهْلِهِنَّ وَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ بِٱلْمَعْرُوفِ مُحْصَنَٰتٍ غَيْرَ مُسَٰفِحَٰتٍ وَلاَ مُتَّخِذَٰتِ أَخْدَانٍ فَإِذَآ أُحْصِنَّ فَإِنْ أَتَيْنَ بِفَٰحِشَةٍ فَعَلَيْهِنَّ نِصْفُ مَا عَلَى ٱلْمُحْصَنَٰتِ مِنَ ٱلْعَذَابِ ذَلِكَ لِمَنْ خَشِيَ ٱلْعَنَتَ مِنْكُمْ وَأَن تَصْبِرُواْ خَيْرٌ لَّكُمْ وَٱللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ

“En wie uwer het niet kan bekostigen vrije gelovige vrouwen [soenniet vrouwen] te huwen, hij huwe hetgeen gij bezit, namelijk gelovige slavinnen. En Allāh kent uw geloof het beste. U bent van elkander; huwt haar daarom met de toestemming van haar meesters en geeft haar een mahr (huwelijksgift) op de gebruikelijke wijze, kuis zijnde, geen ontucht plegende, noch er heimelijke minnaars [vrouwen die met vreemde mannen (blijven) chatten op Facebook, Whatsapp, andere social media, enz.] op nahoudende. En indien zij, nadat zij gehuwd zijn zich schuldig maken aan ontrouw [liegen voor hun man en seks hebben met andere mannen, enz.], geldt voor haar de helft van de straf, die voor de vrije vrouwen is voorgeschreven. Dit is voor degene uwer die vreest te zondigen. Maar het is beter voor u dat gij u weerhoudt en Allāh is Vergevensgezind, Genadevol.” Surah an-Nisā (de vrouwen), H4, vers 25

ٱلرِّجَالُ قَوَّٰمُونَ عَلَى ٱلنِّسَآءِ بِمَا فَضَّلَ ٱللَّهُ بَعْضَهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ وَبِمَآ أَنْفَقُواْ مِنْ أَمْوَٰلِهِمْ فَٱلصَّٰلِحَٰتُ قَٰنِتَٰتٌ حَٰفِظَٰتٌ لِّلْغَيْبِ بِمَا حَفِظَ ٱللَّهُ وَٱلَّٰتِي تَخَافُونَ نُشُوزَهُنَّ فَعِظُوهُنَّ وَٱهْجُرُوهُنَّ فِي ٱلْمَضَاجِعِ وَٱضْرِبُوهُنَّ فَإِنْ أَطَعْنَكُمْ فَلاَ تَبْغُواْ عَلَيْهِنَّ سَبِيلاً إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ عَلِيّاً كَبِيراً

“Mannen zijn voogden over de vrouwen omdat Allāh de enen boven de anderen heeft doen uitmunten en omdat zij [mannen] van hun rijkdommen besteden. Deugdzame vrouwen zijn dus zij, die gehoorzaam zijn en heimelijk bewaren [wat tussen haar man en haar besproken en gedaan wordt], hetgeen Allāh onder haar hoede heeft gesteld. En degenen, van wie gij ongehoorzaamheid vreest, wijst haar terecht en laat haar in haar bedden alleen en tuchtigt haar. Als zij u dan daarna gehoorzamen, zoekt geen weg tegen haar. Waarlijk, Allah is Verheven, Groot.” Surah an-Nisā (de vrouwen), H4, vers 34

De Profeet Mohammed ﷺ zei: “Vrouwen zijn om vier redenen getrouwd: rijkdom, schoonheid, afkomst en religieuze toewijding. Kies degene die religieus toegewijd is, mogen uw handen met stof worden ingewreven [dat wil zeggen moge u voorspoedig zijn).” Sahīh al-Bukhārī, Sahīh Muslim