De voordelen van deze du’a zijn onder andere:

• Bescherming tegen negativiteit: Veel moslims reciteren deze dua voor bescherming tegen schadelijke invloeden en negatieve energieën.
• Genezing en welzijn: Het wordt vaak gereciteerd om fysieke en spirituele genezing te bevorderen.
• Versterking van de band met Allāh Ta’ālā: Door deze smeekbede regelmatig te reciteren, kan men een diepere spirituele verbinding met Allāh Ta’ālā ervaren.
• Voorziening en geluk: Sommige moslims reciteren deze dua om zegeningen in hun levensonderhoud en algemene welzijn te ontvangen.
• Vervulling van wensen: Degenen die deze dua met oprechte intentie reciteren, kunnen hun gebeden en wensen vervuld zien, insha’Allāh.

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم

Allāh’s Naam is het Begin, de Meest Genadevolle, de Meest Barmhartige

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden, behalve Allāh, Glorie zij de Meester, de Meest Geheiligde.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْعَزِيزِ الْجَبّٰارِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie zij de Nobele, de Machtige.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الرَّؤُفِ الرَّحِيمِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Barmhartige, de Genadevolle.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْغَفُورِ الرَّحِيمِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Vergevensgezinde, de Genadevolle.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْكَرِيـمِ الْحَكِيمِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Nobele, de Wijze.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْقَوِّيِّ الْوَفِيِّ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie zij de Almachtige, de Alwaarachtige.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ اللَّطِيفِ الْخَبِـيرِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Zachtmoedige, de Alwetende.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الصَّمَدِ الْمَعْبُودِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Zelfvoorzienende, Degene Die Aanbeden wordt.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْغَفُورِ الْوَدُودِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Vergevensgezinde, de Liefdevolle.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْوَكِيلِ الْكَفِيلِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Ultieme Vertrouwder, de Supporter.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الرَّقِيبِ الْحَفِيظِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Wachter, de Hoeder.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الدَّائِمِ الْقٰائِمِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Eeuwige, de Oprechte.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْمُحْيِّ الْمُمِيتِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden, behalve Allāh, De Levengever, De Doder.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْحَيِّ الْقَيُّومِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Levenden, de Zelfbestaande.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْخٰالِقِ الْبٰارِيِّ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden, behalve Allāh, Glorie aan de Schepper, de Maker

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie zij de Allerhoogste, de Onvergelijkelijk Groote.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْوٰاحِدِ الأَحَدِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie zij de Ene, de Enige.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْمُؤْمِنِ الْمُهَيْمِنِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Schenker van Veiligheid, de Beschermer.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْحَسِيبِ الشَّهِيدِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Rekenaar, de Getuige.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْحَلِيمِ الْكَرِيـمِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Verdraagzame, de Edelmoedige.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الأَوَّلِ الْقَدِيـمِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie zij de Eerste, de Eeuwige.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الأَوَّلِ الآخِرِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie zij de Eerste, de Laatste.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الظّٰاهِرِ الْبٰاطِنِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie zij de Schijnbare, de Verborgene. behalve Allāh,

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْكَبِيرِ الْمُتَعٰالِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Grootste, de Allerhoogste.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْقٰاضِيِّ الْحٰاجٰاتِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden, Glorie aan Degene die de behoeften vervult.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Barmhartige, de Genadevolle.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ رَبِّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Heer van de Grote Troon.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ رَبِّيَ الأَعْلَى.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie zij mijn Heer, de Allerhoogste.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْبُرْهٰانِ السُّلْطٰانِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden, behalve Allāh, Glorie zij het Ultieme Bewijs, de Koning.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ السَّمِيعِ الْبَصِيـرِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Alhorende, de Alziende.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْوٰاحِدِ الْقَهّٰارِ.

There is no creature or entity worthy of worship except for Allāh, Glory be to the One, the Subduer.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْعَلِيمِ الْحَكِيمِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden, behalve Allāh, Glorie aan de Alwetende, de Wijze

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ السَّتّٰارِ الْغَفّٰارِ.

. Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Bedekker (van Zonden), de Vergevensgezinde.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الرَّحْمٰنِ الدَّيّٰانِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Genadevolle, de Vrome.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْكَبِيـرِ الأَكْبَرِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Grootste, de Grote.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْعَلِيمِ العَّلاٰمِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Alwetende, de Alwetende.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الشّٰافِي الْكٰافِي.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan Degene die Geneest, de Toereikende.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْعَظِيمِ الْبٰاقِيِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie zij de Grote, de Overgeblevene.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الصَّمَدِ الأَحَدِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Eeuwig Gezochte, de Ene.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ رَبِّ الأَرْضِ وَ السَّمٰاءِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Heer van de Aarde en de Hemel.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْخٰالِقِ الْمَخْلُوقِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden, behalve Allāh, Glorie aan de Schepper van het Geschapene.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ مَنْ خَلَقَ اللَّيْلِ وَ النَّهٰارِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan Degene die de Nacht en de Dag heeft geschapen.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْخٰالِقِ الرَّزّٰاقِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Schepper, de Voortdurende schenker van levensonderhoud.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْفَتّٰاحِ الْعَلِيمِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Opener, de Alwetende.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْعَزِيزِ الْغَنِِيِّ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Nobele, de Algenoegzame.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْغَفُورِ الشَّكُورِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie zij de Veelvergever, de Veel-Waarderende.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْعَظِيمِ الْعَلِيمِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Grote, de Verdraagzame.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ ذِي الْمُلْكِ وَ الْمَلَكُوتِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Bezitter van de Heerschappij en de Hemelen.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ ذِي الْعِزَّةِ وَ الْعَظَمَةِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Bezitter van Respect en Grootheid.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ ذِي الْهَيْبَةِ وَ الْقُدْرَةِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden, behalve Allāh, Glorie aan de Bezitter van Grootsheid en Macht.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ ذِي الْكِــبِرِيٰاءِ وَ الْجَبَرُوتِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Bezitter van Trots en Waardigheid.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ السَّتّٰارِ الْعَظِيمِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Bedekker (van zonden), de Grote.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْعٰالِمِ الْغَيبِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Kenner van het Onzichtbare.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْحَمِيدِ وَ الْمَجِيدِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Geprezene, de Verhevene.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْحَكِيمِ الْقَدِيـمِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Alwijze, de Eeuwige.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْقٰادِرِ السَّتّٰارِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie zij de Almachtige, de Bedekker (van zonden).

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ السَّمِيعِ الْعَلِيمِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Alhorende, de Alwetende.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْغَنِيِّ الْعَظِيمِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Algenoegzame, de Grote.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْعَلاّٰمِ السَّلاٰمِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Alwetende, de Vrede.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْمَلِكِ النَّصِـيـرِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Koning, de Helper.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْغَنِيِّ الرَّحْمٰنِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Algenoegzame, de Meest Genadevolle.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْقَرِيبِ الْحَسَنٰاتِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie zij Degene wiens Goedheid nabij is.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْوَلِيِّ الْحَسَنٰاتِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Bewaker van alle Goedheid.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الصَّبُورِ السَّتّٰارِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie zij de Geduldige, de Bedekker (van zonden).

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْخٰالِقِ النُّورِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Schepper, het Goddelijke Licht.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْغَنِيِّ الْمُعْجِزِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie zij de Algenoegzame, het Wonder.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْفٰاضِلِ الشَّكُورِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie zij de Erudiet, de Dikwijls Dankbare.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْغَنِيِّ الْقَدِيـمِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Algenoegzame, de Eeuwige.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ ذِي الْجَلاٰلِ الْمُبِينِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden, behalve Allāh, Glorie aan de Bezitter van Manifeste Grootsheid.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْخٰالِصِ الْمُخْلِصِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden, behalve Allāh, Glorie aan de Onbesmette en Degene Die (spiritueel) anderen zuivert.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الصّٰادِقِ الْوَعْدِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan Degene die Trouw is aan Zijn Woord.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْحَقِّ الْمُبِينِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie zij de Duidelijke Waarheid.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ ذِي الْقُوَّةِ الْمَتِينِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden, behalve Allāh, Glorie aan de Bezitter van Gelijke Kracht.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْقَوِيِّ الْعَزِيزِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie zij de Almachtige, de Nobele.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْعَلاّٰمِ الْغُيُوبِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden, behalve Allāh, Glorie aan de Alwetende van het Onzichtbare.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْحَيِّ الَّذِي لاٰ يَمُوتُ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden, behalve Allāh, Glorie aan de Levenden die nooit zullen sterven.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ السَّتّٰارِ الْعُيُوبِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Bedekker van de Zonden.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْمُسْتَعٰانِ الْغَفُورِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan Degene wiens hulp wordt gezocht, de Vergevensgezinde.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ رَبِّ الْعٰالَمِيـنَ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden, behalve Allāh, Glorie aan de Heer van het hele universum.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الرَّحْمٰنِ السَّتّٰارِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie zij de Barmhartige, de Bedekker (van zonden).

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الرَّحِيمِ الْغَفّٰارِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie zij de Barmhartige, de Vergever.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْعَزِيزِ الْوَهّٰابِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Nobele, de Verlener van Verlangens.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْقٰادِرِ الْمُقْتَدِرِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Bekwame, de Machtige.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ ذِي الْغُفْرٰانِ الْحَلِيمِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden, behalve Allāh, Glorie aan de Bezitter van Vergeving en de Verdraagzame.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْمٰالِكِ الْمُلْكِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden, behalve Allāh, Glorie aan de Heerser van het Koninkrijk.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْبٰارِءِ الْمُصَوِّرِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Ontstreder, de Vormgever.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْعَزِيزِ الْجَبّٰارِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Nobele, de Hooghartige.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْجَبّٰارِ الْمُتَكَبِّرِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Hooghartige, de Aanmatigende.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ اللّٰهِ عَمّٰا يَصِفُونَ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie zij Allāh voor wat zij aan Hem toeschrijven.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْقُدُّوسِ الْسُبُّوحِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden, behalve Allāh, Glorie aan de Heilige, de Veelgeprezene.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ رَبِّ الْمَلاٰئِكَةِ وَ الرُّوحِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden, behalve Allāh, Glorie aan de Heer van de Engelen en de Geest.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ ذِي الأَلآَءِ وَ النَّعَمٰاءِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, glorie aan de Bezitter van de Gunsten en de Schatten.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْمَلِكِ الْمَقْصُودِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, Glorie aan de Heerser van het Doel.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ سُبْحٰانَ الْحَنّٰانِ الْمَنّٰانِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden, behalve Allāh, Glorie aan de Barmhartige, de Goedaardige.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ آدَمُ صَفِيُّ اللّٰهِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, de uitverkorene van Allāh.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ نُوحُ نَجِيُّ اللّٰهِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden, behalve Allāh, de Verlosten van Allāh.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ إِبْرٰاهِيمُ خَلِيلُ اللّٰهِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden, behalve Allāh, Ibrahïm – de Vriend van Allāh.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ إِسْمٰائِيلُ ذَبِيحُ اللّٰهِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden, behalve Allāh, Ismaïl – het Offer van Allāh.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ مُوسى كَلِيمُ اللّٰهِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden, behalve Allāh, Moesa – degene die tot Allāh sprak.

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ دٰاوُدُ خَلِيفَةُ اللّٰهِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden, behalve Allāh, Dawood – de Opvolger van Allāh (op Zijn Aarde).

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ عِيسى رُوحُ اللّٰهِ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden behalve Allāh, – Isa – de Geest van Allāh

لاٰ إِلٰهَ إِلاَّ اللّٰهُ مُحَمَّدٰ رَسُولُ اللّٰهِ وَ صَلَّى اللّٰهُ عَلـى خَيْرِ خَلْقِهِ وَ نُوْرِ عَرْشِهِ أَفْضَلِ الأَنْبِيٰاءِ وَ الْمُرْسَلِينَ حَبِيبِنٰا وَ سَيِّدِنٰا وَ سَنَدِنٰا وَ شَفِيعِنٰا وَ مَوْلاٰنٰا مُحَمَّدٍ وَ عَلـى آلِهِ وَ أَصْحٰابِهِ الْمُنْتَجَبِينَ بِرَحْمَتِكَ يٰا أَرْحَمَ الرّٰاحِمِيـنَ.

Er is geen schepsel of entiteit die het waard is om aanbeden te worden, behalve Allāh, Mohammed (ﷺ) is de Boodschapper van Allāh en mogen de zegeningen van Allāh rusten op de beste van Zijn scheppingen en het Licht van Zijn Goddelijke Troon, de beste profeten en degenen die gezonden zijn (om de mensheid te leiden), onze geliefde, onze leider, onze steun,  onze voorbidder en onze meester, Muhammad (ﷺ) en op zijn familie en zijn uitverkoren, voorname metgezellen (radi Allāhu anhum = Moge Uw genade over hen allen zijn), de Meest Barmhartige van de Barmhartigen.

Inleiding

Binnen de klassieke soefi-traditie vormt het bewustzijn de kern van spirituele ontwikkeling. De reis van de mens begint bij de identificatie met het lichamelijke zelf, maar leidt uiteindelijk naar een verfijnde staat van innerlijke realisatie en goddelijke nabijheid. Deze transformatie wordt beschreven in termen van drie graden van zekerheid (ʿilm al-yaqīn, ʿayn al-yaqīn, Ḥaqq al-yaqīn), die niet alleen spirituele niveaus aanduiden, maar ook overeenkomen met een hiërarchie van menselijke identiteit: de geleerden, de gnostici en de geliefden. Deze inleiding verkent hoe het bewustzijn zich losmaakt van het fysieke en zich opent voor de geheimen van de goddelijke werkelijkheid.

De ontbinding van het lichamelijke zelfbeeld

Op het niveau van bewustzijn begint de Sufi-student het idee los te laten van zichzelf als een lichaam. Soms ervaart hij zichzelf als lichamelijk, andere keren als een entiteit die losstaat van het lichaam. Wat voor soort entiteit hij werkelijk is—de staat van gevoel gescheiden van het lichaam—is echter nog niet duidelijk. Deze staat kan niet worden bereikt door louter kennis; het is geen ervaringsvorm die via weten toegankelijk is. Deze fase van bewustzijn is de moeilijkste in het spirituele leven. Het bewustzijn wordt geconfronteerd met tegenstrijdige impulsen: de ene keer ziet men zichzelf als dienaar (ʿabd), de andere keer als goddelijke entiteit (ilāh), wat leidt tot verwarrende spirituele sensaties. Degene die zichzelf als god beschouwt in deze fase, kan zelfs het niveau van heiligheid (wilāyah) als een verlaging ervaren. Hij kan zijn waarden loslaten en terugvallen in een volledig lichamelijk bestaan.

De drie graden van zekerheid (yaqīn) in de soefi-traditie

De klassieke soefi-doctrine kent drie graden van zekerheid:

Bron: Hujwīrī, Kashf al-Maḥjūb (cf. Ernst, 1999)

Data Hujwīrī (ca. 465/1072; raḍiyAllāhu ʿanhu) beschreef de drie graden van zekerheid als volgt: “Voor de Sufi betekent ʿilm al-yaqīn de kennis van de religieuze praktijk (muʿāmalāt) in deze wereld, volgens Allāhs geboden. Met ʿayn al-yaqīn bedoelen zij kennis van de staat van sterven (naẓʿ) en het moment van vertrek uit deze wereld. En met Ḥaqq al-yaqīn bedoelen zij de onthulling (kashf) van de goddelijke visie (van Allāh Ta’ālā), die in het Paradijs zal worden geopenbaard, evenals de aard ervan.”

Het pad van de muḥaqqiqūn en de spirituele lezing van de Sunnat-Allāh

Voor de mensen van het ware geloof (muḥaqqiqūn) begint op dit niveau de handeling van “lezen”—niet als intellectuele activiteit, maar als spirituele waarneming. Het systeem dat Sunnat-Allāh wordt genoemd, wordt dan begrepen in zijn diepere dimensie. De “waarom” achter “wat” Rasūl Allāh ﷺ bracht, wordt geopenbaard op het niveau van Ḥaqq al-yaqīn.

Op dat station wordt men ḥanīf—een zuivere aanbidder, vrij van associatie (shirk). Zijn geloof in de Ene, genaamd Allāh, wordt werkelijk. Hij wordt gezuiverd van de spirituele kracht van “harteloze ontdekking” (kashf-i ẓulmānī) en verkrijgt de kracht van “zorgzame ontdekking” (kashf-i Noorani). Hij begint de geheimen van de Heilige Qurʾān waar te nemen tot aan de Dag des Oordeels. Degene die deze staat bereikt, wordt ʿĀrif genoemd—een bewuste gnosticus.

Misvattingen over spirituele posities

Veel mensen uit de groep van navolgers (ahl al-taqlīd) beschouwen bepaalde individuen als heiligen (Awliyāʾ) en zelfs als geschikt voor de status van Ghaus of Quṭb—spirituele centrale autoriteiten. Deze personen kunnen zichzelf als bezitters van die posities zien, terwijl hun spiritueel begrip niet meer is dan een kleine stroom water uit de fontein van heiligheid (wilāyah). Daarom:

• ʿilm al-yaqīn is de rang van de religieuze geleerden (ʿulamāʾ) vanwege hun correcte naleving van Allāhs geboden.
• ʿayn al-yaqīn is het station van de gnostici (maqām al-ʿārifīn) vanwege hun voorbereiding op de dood.
• Ḥaqq al-yaqīn is het vernietigingspunt van de geliefden (fanāgāh al-dustān) vanwege hun afwijzing van alle bestaande wezens en dingen (mawjūdāt).

Conclusie: hiërarchie van bewustzijn en identiteit

Deze drie graden van zekerheid corresponderen met een drievoudige hiërarchie van menselijke identiteit:

Deze hiërarchie vormt de kern van de klassieke soefi-opvatting van spirituele ontwikkeling en bewustzijn.

Bronnen

• Hujwīrī, ʿAlī ibn ʿUthmān. (n.d.). Kashf al-Maḥjūb. Dār al-Kutub al-ʿIlmiyya.
• Ernst, C. W. (1999). The Shambhala Guide to Sufism. Shambhala Publications.
• Al-Ghazālī, Abū Ḥāmid. (n.d.). Iḥyāʾ ʿUloom al-Dīn. Dār al-Fikr.
• Al-Ṭaḥāwī, A. J. (n.d.). ʿAqīdah al-Ṭaḥāwiyyah. Diverse edities.

Inleiding

In de islam wordt angst (khawf) gezien als een diep menselijke emotie die zowel een spirituele functie als een morele richtinggevende kracht heeft. Angst is niet louter een psychologische reactie, maar een innerlijke beweging van het hart die de mens helpt zijn plaats te begrijpen tegenover Allah, de Schepper van alles wat bestaat. In de Qurʾān wordt angst regelmatig genoemd naast hoop (rajāʾ) en liefde (maḥabba), waardoor duidelijk wordt dat angst in de islam nooit bedoeld is als verlammende emotie, maar als een bewuste, evenwichtige houding die leidt tot morele verantwoordelijkheid, zelfreflectie en spirituele groei.

Angst krijgt in de islam verschillende vormen. Enerzijds is er de natuurlijke angst voor gevaar, verlies of onzekerheid—een ingebouwde bescherming die Allah in de mens heeft geplaatst. Anderzijds is er de spirituele angst, die voortkomt uit ontzag voor Allāhs majesteit, rechtvaardigheid en alwetendheid. Deze vorm van angst is niet negatief, maar juist verheffend: zij zuivert het hart, motiveert tot goed handelen en beschermt tegen hoogmoed en achteloosheid. De Qurʾān beschrijft de gelovigen als degenen “wiens harten beven wanneer Allah wordt genoemd”, niet uit paniek, maar uit diepe erkenning van Zijn grootheid.

Vanuit islamitisch perspectief is angst dus geen zwakte, maar een gekanaliseerde kracht die de mens helpt zijn leven te ordenen, zijn intenties te zuiveren en zijn verantwoordelijkheid tegenover zichzelf, anderen en Allah te vervullen. In balans met hoop en vertrouwen (tawakkul) vormt angst een essentieel onderdeel van de spirituele reis (sulūk) naar innerlijke rust en morele volwassenheid.

Angst voor Allāh Ta’ālā als moreel kompas

Er zijn talloze verzen uit de Heilige Qur’ān en vele Aḥadīth die duidelijk maken dat een mens bij elke handeling moet nadenken of deze halal of haram is. Hieronder volgt een willekeurig gekozen opsomming van teksten die betrekking hebben op de angst voor Allāh Ta’ālā. Bij enkele verzen en ḥadīth geef ik een korte theologische toelichting.

Allāh Ta’ālā openbaart:

أَلَا تُقَاتِلُونَ قَوْمًا نَّكَثُوا أَيْمَانَهُمْ وَهَمُّوا بِإِخْرَاجِ الرَّسُولِ وَهُم بَدَءُوكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ ۚ أَتَخْشَوْنَهُمْ ۚ فَاللَّهُ أَحَقُّ أَن تَخْشَوْهُ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ

“Wil je een volk niet bestrijden dat zijn eden heeft gebroken en plannen smeedde om de boodschapper te verdrijven en dat het eerste was om tegen u te beginnen? Vrees je hen? Neen, Allāh is het meest waardig, dat je Hem zoudt vrezen als je gelovigen zijt.” (Qur’ān 9:13)

Theologische toelichting gebaseerd op al-Jalālayn

In hun uitleg van dit vers benadrukken al‑Jalāl al‑Maḥallī en al‑Suyūṭī (raḍiyAllāhu ʿanhuma) dat Allāh Ta’ālā de gelovigen aanspreekt met een krachtige, retorische vraag. Deze vraag dient niet om informatie te verkrijgen, maar om de gelovigen te activeren, moreel te motiveren en hun religieuze verantwoordelijkheid te benadrukken.

1. Het verbreken van eden (nakth al‑ʿahd)

Al‑Jalālayn legt uit dat het vers verwijst naar een volk dat herhaaldelijk zijn verdragen en eden met de moslims heeft geschonden. Het verbreken van eden is in de islam een ernstige morele en juridische overtreding, omdat het vertrouwen, veiligheid en maatschappelijke orde ondermijnt. Volgens al‑Jalālayn is dit verbreken van eden een rechtvaardige grond voor strijd, omdat het voortkomt uit agressie en verraad.

2. De poging om de Boodschapper ﷺ te verdrijven

De mufassirūn benadrukken dat deze groepen niet alleen hun beloften braken, maar ook plannen beraamden om de Profeet ﷺ te verdrijven. Dit toont een actieve vijandigheid, niet slechts passieve afwijzing. Al‑Jalālayn beschouwt dit als een daad die de heiligheid van de Profeet ﷺ aantast en daarmee een directe aanval vormt op de gemeenschap en de openbaring.

3. “Zij waren de eersten die tegen jullie begonnen”

Volgens al‑Jalālayn is dit een cruciaal argument: de moslims worden niet opgeroepen tot agressie, maar tot rechtmatige verdediging. De vijand was de eerste die de vijandelijkheden begon, waardoor de morele verantwoordelijkheid voor de escalatie niet bij de gelovigen ligt.

4. “Vrezen jullie hen?”

Hier legt al‑Jalālayn uit dat Allāh Ta’ālā de gelovigen terechtwijst: het is irrationeel en religieus onjuist om meer angst te hebben voor mensen dan voor de Schepper van mensen. Deze vraag is bedoeld om het hart te zuiveren van lafheid, twijfel en wereldse gehechtheid.

5. “Allāh is het meest waardig dat jullie Hem vrezen”

Volgens al‑Jalālayn is dit het theologische middelpunt van het vers. De ware khawf (godsvrees) behoort uitsluitend toe aan Allāh, omdat:

• Hij de ultieme Wetgever is
• Hij de uiteindelijke Rechter is
• Hij de macht heeft over leven, dood en lotsbeschikking
• Zijn beloning en bestraffing eeuwig zijn

Daarom is angst voor mensen slechts tijdelijk en relatief, terwijl angst voor Allāh verheffend, zuiverend en richtinggevend is.

6. Voorwaarde van geloof

De slotzin “als jullie gelovigen zijn” wordt door al‑Jalālayn uitgelegd als een voorwaardelijke aansporing: echte īmān manifesteert zich in het voorrang geven aan godsvrees boven menselijke angst. Het is een toetssteen van oprechtheid en spirituele volwassenheid.

Theologische toelichting gebaseerd op Ibn Kathīr

Ibn Kathīr plaatst dit vers (9:13) in de bredere context van de strijd tegen verraad, verdragsbreuk en agressie van bepaalde Arabische stammen die hun pacten met de Profeet ﷺ hadden geschonden. Zijn uitleg is zowel historisch als theologisch opgebouwd.

1. Verdragsbreuk als aanleiding voor strijd

Ibn Kathīr benadrukt dat Allāh Ta’ālā de gelovigen oproept om te strijden tegen een volk dat:

• hun eden heeft verbroken
• plannen maakte om de Profeet ﷺ te verdrijven
• als eersten de vijandelijkheden begon

Volgens Ibn Kathīr is dit een rechtvaardige grond voor strijd, omdat de islamitische gemeenschap niet uit agressie handelt, maar uit verdediging tegen verraad.

2. Historische context: de bondgenoten van Quraysh

Ibn Kathīr verwijst naar de gebeurtenissen rond de Ḥudaybiyyah‑overeenkomst. Bepaalde stammen die bondgenoten waren van Quraysh schonden het verdrag door een aanval uit te voeren op een stam die bondgenoot was van de moslims. Deze daad van agressie vormde de directe aanleiding voor:

• de verbreking van het verdrag
• de morele en juridische rechtvaardiging voor de moslims om te reageren
• de voorbereiding op de verovering van Mekka

Ibn Kathīr benadrukt dat dit vers precies naar deze situatie verwijst.

3. “Vrezen jullie hen?” – een spirituele terechtwijzing

Volgens Ibn Kathīr is deze vraag van Allāh een retorische terechtwijzing.
Het is bedoeld om de gelovigen eraan te herinneren dat:

• angst voor mensen tijdelijk en beperkt is
• angst voor Allāh verheffend en richtinggevend is
• ware īmān zichtbaar wordt in het kiezen voor Allāh boven wereldse angst Ibn Kathīr legt uit dat dit vers de gelovigen moreel versterkt en hun harten bevrijdt van lafheid.

4. “Allāh is het meest waardig dat jullie Hem vrezen”

Ibn Kathīr beschouwt dit als de kern van het vers. Hij legt uit dat:

• Allāh de uiteindelijke Rechter is
• Zijn beloning en bestraffing eeuwig zijn
• Zijn macht absoluut is
• Zijn kennis allesomvattend is

Daarom is het irrationeel en religieus onjuist om meer angst te hebben voor mensen dan voor Allāh. Deze zin vormt volgens Ibn Kathīr een spirituele correctie en een herinnering aan de essentie van tawḥīd: alleen Allāh is het waard om gevreesd te worden.

5. Voorwaarde van geloof

De slotzin “als jullie gelovigen zijn” wordt door Ibn Kathīr uitgelegd als:

• een toetssteen van oprechtheid
• een aansporing tot morele moed
• een oproep om te handelen in overeenstemming met īmān

Ware gelovigen laten hun daden bepalen door godsvrees, niet door mensenvrees.

Morele Moed in de Islam: Niet Buigen voor Menselijke Angst

Hadith‑e‑Qudsī #22 (Hadith Qudsī komt rechtstreeks van Allāh Ta’ālā naar de Profeet Mohammed ﷺ): “Laat niemand van u zichzelf verlagen.” Zij zeiden: “O Profeet van Allāh, hoe kan iemand zichzelf verlagen?” Hij ﷺ antwoordde: “Hij ziet iets dat indruist tegen de Wil van Allāh en moet daarop reageren, maar doet het niet. Dus Allāh Ta’ālā zal tegen hem op de Dag des Oordeels zeggen: ‘Wat hield je tegen om te reageren op zulk en zulk en dit en dat?’ Deze persoon zal antwoorden: ‘Het was de angst voor de mensen.’ Daarop zal Allāh antwoorden: ‘Het is juist Ik voor wie je vrees moet hebben.’” (Sunan Ibn Mājah, Kitāb al-Fitān, Hadith 4016)

Theologische toelichting op Hadith‑e‑Qudsī #22

Deze ḥadīth behoort tot de categorie Hadith Qudsī, waarin de Profeet ﷺ woorden overbrengt die rechtstreeks afkomstig zijn van Allāh Ta’ālā, maar niet tot de Qurʾān behoren. De inhoud van deze ḥadīth draait om morele moed, verantwoordelijkheid, en het onderscheid tussen mensenvrees en godsvrees (khawf Allāh).

1. “Laat niemand van u zichzelf verlagen” – de kern van zelfvernedering

Volgens de klassieke geleerden betekent “zichzelf verlagen” hier niet nederigheid, maar morele zelfvernedering: het nalaten van een religieuze plicht uit angst voor mensen.

Zelfvernedering ontstaat wanneer iemand:

• onrecht ziet
• verplicht is te reageren
• maar zwijgt uit angst voor menselijke reacties

Dit is volgens de geleerden een vorm van innerlijke lafheid die het hart aantast.

2. De plicht om te reageren op onrecht

De ḥadīth maakt duidelijk dat wanneer iemand iets ziet dat indruist tegen de Wil van Allāh, hij:

• moet reageren binnen zijn vermogen
• op een wijze die past bij de Sharīʿah
• zonder zichzelf of anderen onnodig in gevaar te brengen

Het gaat om een verantwoordelijke reactie, niet om impulsieve confrontatie. De Profeet ﷺ leert hiermee dat morele passiviteit een spiritueel risico vormt.

3. De Dag des Oordeels als toets moment

De ḥadīth beschrijft een scène op de Dag des Oordeels waarin Allāh Ta’ālā de persoon aanspreekt: “Wat hield je tegen om te reageren op zulk en zulk?” Dit toont dat:

• Allāh de daden én het nalaten van daden beoordeelt
• morele verantwoordelijkheid niet alleen gaat over wat men doet, maar ook over wat men had moeten doen
• angst voor mensen geen geldig excuus is bij Allāh

Het is een krachtige herinnering aan de verantwoordelijkheid van het geweten.

4. “Het was de angst voor de mensen” – een ontoereikend excuus

De persoon geeft toe dat hij zweeg uit angst voor mensen. Volgens de geleerden is dit een vorm van:

• khawf an‑nās (mensenvrees)
• die de plaats inneemt van khawf Allāh (godsvrees)

Wanneer mensenvrees sterker wordt dan godsvrees, verliest het hart zijn spirituele richting.

5. “Het is juist Ik voor wie je vrees moet hebben” – de essentie van tawḥīd

Dit is het theologische middelpunt van de ḥadīth. Allāh Ta’ālā maakt duidelijk dat:

• ware vrees alleen Hem toekomt
• Hij de uiteindelijke Rechter is
• Zijn oordeel zwaarder weegt dan elke menselijke reactie
• morele moed voortkomt uit geloof, niet uit sociale druk

De ḥadīth is daarmee een spirituele correctie en een herinnering aan de essentie van tawḥīd: alleen Allāh bepaalt wat werkelijk gevreesd moet worden.

Godsvrees boven Mensenvrees – Een Theologische Analyse van Hadith‑e‑Qudsī #22 met werken van topgeleerden.

In de islamitische spiritualiteit vormt khawf Allāh—de vrees voor Allāh Ta’ālā—een essentieel onderdeel van het geloofsleven. Deze vrees is geen angst in psychologische zin, maar een diep ontzag dat het hart zuivert, het geweten activeert en de gelovige beschermt tegen morele passiviteit. Een van de meest krachtige teksten die dit principe verheldert, is Hadith‑e‑Qudsī #22, waarin Allāh Ta’ālā de gelovige waarschuwt voor het gevaar van mensenvrees en het nalaten van religieuze plichten. Deze tekst vormt de basis voor een diepgaande theologische reflectie op de verhouding tussen mensenvrees en godsvrees, en op de morele verantwoordelijkheid van de gelovige.

1. De Theologische Kern van de Hadith

De ḥadīth behandelt drie fundamentele thema’s:

1.1. Morele verantwoordelijkheid

De gelovige wordt aangespoord om te reageren wanneer hij iets ziet dat indruist tegen de Wil van Allāh. Dit verwijst naar de plicht van amr bil‑maʿrūf wa nahy ʿan al‑munkar (het gebieden van het goede en het verbieden van het slechte).

1.2. De gevaren van mensenvrees

Mensenvrees (khawf an‑nās) kan leiden tot het nalaten van religieuze verplichtingen. In deze ḥadīth wordt dit gezien als een vorm van zelfvernedering, omdat de gelovige zijn spirituele waardigheid opgeeft.

1.3. De exclusiviteit van godsvrees

Allāh Ta’ālā maakt duidelijk dat ware vrees alleen Hem toekomt. Dit is een bevestiging van tawḥīd, waarin Allāh de enige bron van ultieme autoriteit en oordeel is.

2. De Dag des Oordeels als morele toetssteen

De ḥadīth beschrijft een scène op de Dag des Oordeels waarin Allāh de gelovige ondervraagt over zijn nalatigheid. Dit benadrukt dat:

• niet alleen daden, maar ook het nalaten van daden beoordeeld wordt
• excuses gebaseerd op sociale druk of angst voor mensen ongeldig zijn
• ware verantwoordelijkheid voortkomt uit een hart dat gezuiverd is van wereldse angst

Deze eschatologische dimensie versterkt de ernst van morele passiviteit.

3. De Strijd tussen Mensenvrees en Godsvrees

De ḥadīth toont dat mensenvrees een spirituele ziekte kan worden wanneer zij de plaats inneemt van godsvrees. De gelovige wordt opgeroepen om:

• zijn hart te trainen
• zijn intenties te zuiveren
• zijn moed te versterken
• zijn verantwoordelijkheid te erkennen

Godsvrees is niet bedoeld om te verlammen, maar om te activeren: het leidt tot morele helderheid, innerlijke kracht en spirituele volwassenheid.

4. Vergelijkende Analyse van Klassieke Geleerden

De rijkdom van deze ḥadīth wordt duidelijk wanneer we kijken naar de interpretaties van vijf grote soennitische geleerden. Hun inzichten vullen elkaar aan en bieden een multidimensionaal begrip van de tekst.

Geïntegreerde Vergelijkingstabel

5. Synthese: Een Holistische Theologie van Godsvrees

Wanneer we de inzichten van deze geleerden samenbrengen, ontstaat een geïntegreerde theologie waarin:

• Ibn Ḥajar de nadruk legt op tawḥīd en verborgen shirk
• Nawawī focust op spirituele opvoeding en verantwoordelijkheid
• al‑Mubārakpūrī de nadruk legt op intentie en innerlijke kracht
• al‑Ghazālī de psychologische en spirituele dimensie van het hart centraal stelt
• al‑Ṭabarī de juridische en plichtsgerichte kant benadrukt

Samen vormen zij een compleet beeld van de ḥadīth: godsvrees is de bron van morele moed, spirituele zuiverheid en religieuze verantwoordelijkheid.

6. Conclusie

Hadith‑e‑Qudsī #22 is een krachtige herinnering dat de gelovige nooit zijn waardigheid mag verlagen door religieuze plichten te laten vallen uit angst voor mensen. De ware gelovige handelt vanuit godsvrees, niet vanuit sociale druk. De klassieke geleerden bevestigen unaniem dat deze ḥadīth een toetssteen is van:

• oprechtheid
• tawḥīd
• morele moed
• spirituele volwassenheid

Het is een oproep om het hart te zuiveren, het geweten te activeren en de verantwoordelijkheid te dragen die Allāh Ta’ālā aan de gelovige heeft toevertrouwd.

Profetische Leiding over Huwelijk, Karaktervorming en Maatschappelijke Verantwoordelijkheid

De onderstaand verzamelde aḥādīth vormen samen een coherent normatief kader dat drie centrale theologische thema’s benadrukt: (1) Bescherming van het huwelijk als goddelijke instelling, (2) Vorming van moreel karakter (akhlāq) en (3) Collectieve verantwoordelijkheid voor maatschappelijke moraliteit (al‑amr bi‑l‑maʿrūf wa‑n‑nahy ʿan al‑munkar). Deze thema’s zijn diepgeworteld in Qurʾānische principes, zoals: (1) het huwelijk als sakīnah (Qurʾān 30:21), (2) de plicht tot taqwā (Qurʾān 2:197; 3:102) en (3) de verantwoordelijkheid om kwaad te weren (Qurʾān 3:104; 5:2). De aḥādīth die ik heb verzameld functioneren als praktische operationalisaties van deze Qurʾānische fundamenten.

Ḥazrat Abu Hurayrah (raḍiyAllāhu ʿanhu) verhaalde dat de Heilige Profeet Mohammed ﷺ zei: “Eenieder die een vrouw ophitst jegens haar man of een slaaf jegens zijn meester behoort niet tot ons.” (Sunan Abū Dāwūd, Boek van Ṭalāq, 2175)

Theologische toelichting

De uitspraak van Abu Hurayrah (raḍiyAllāhu ʿanhu) dat iemand die een vrouw tegen haar man ophitst “niet tot ons behoort”, toont de ernst van het verstoren van de huwelijksband.

Theologische kernpunten: Het huwelijk is een mīthāq ghalīẓ (een plechtig verbond; Qurʾān 4:21). Het actief beschadigen van dit verbond wordt gezien als een aanval op sociale stabiliteit. De uitdrukking “niet tot ons” is geen takfīr, maar een morele diskwalificatie: het gedrag is onverenigbaar met profetische ethiek.

Ḥazrat Muharib (raḍiyAllāhu ʿanhu) verhaalde dat de Heilige Profeet Mohammed ﷺ zei: “Allāh heeft niets onaangenamer gevonden dan echtscheiding.” (Sunan Abū Dāwūd, Boek van Ṭalāq, 2177)

Theologische toelichting

De ḥadīth van Muharib (raḍiyAllāhu ʿanhu) dat Allāh niets onaangenamer vindt dan echtscheiding, benadrukt dat scheiding weliswaar toegestaan is, maar theologisch ongewenst.

Theologische kernpunten: Echtscheiding is mubāḥ (toegestaan), maar behoort tot de minst geliefde toegestane zaken. De islamitische wetgeving erkent menselijke realiteit, maar stuurt naar verzoening (Qurʾān 4:35). De morele last ligt op het voorkomen van onnodige breuken.

Ḥazrat Sauwban (raḍiyAllāhu ʿanhu) verhaalde dat de Heilige Profeet Mohammed ﷺ zei: “Als een vrouw haar man om echtscheiding vraagt zonder zwaarwegende reden, zal de odeur van het Paradijs voor haar verboden worden.” (Sunan Abū Dāwūd, Boek van Ṭalāq, 2226)

Theologische toelichting

De ḥadīth van Sauwban (raḍiyAllāhu ʿanhu) waarschuwt vrouwen die zonder geldige reden om scheiding vragen.

Theologische kernpunten: De waarschuwing betreft misbruik van een recht, niet het recht zelf. De “odeur van het Paradijs” symboliseert spirituele afstand tot goddelijke genade. De ḥadīth beschermt het huwelijk tegen impulsieve of manipulatieve scheidingsverzoeken.

Ḥazrat Abu Dharr (raḍiyAllāhu ʿanhu) verhaalde dat Allāhs Profeet Mohammed ﷺ tegen hem zei: “Vrees Allāh waar je ook bent; als je een slechte daad vervolgt met een goede daad, zul je de slechte daad tenietdoen; en handel met mensen die een goed karakter hebben.”  (At‑Tirmidhī, 1987)

Theologische toelichting

De driedelige instructie aan Abu Dharr (raḍiyAllāhu ʿanhu) bevat de profetische instructie omvat drie pijlers:

1. Taqwā op elke plaats, Taqwā is een innerlijke staat die externe omstandigheden overstijgt en het vormt de basis van alle morele keuzes.
2. Slechte daden uitwissen door goede daden: Dit operationaliseert Qurʾān 11:114: “Goede daden wissen slechte uit.” Het benadrukt dat morele groei dynamisch is.
3. Goed karakter in omgang met mensen: Akhlāq is geen bijzaak maar een kern van religieuze praktijk. De ḥadīth verbindt spiritualiteit met sociale ethiek.

Theologische kernpunten: Deze ḥadīth vormt een micro‑samenvatting van de islamitische ethiek: innerlijke godsvrees, praktische morele correctie en sociale deugdzaamheid.

Ḥazrat Abu Bakr as‑Ṣiddīq (raḍiyAllāhu ʿanhu) zei: “Mensen, jullie moeten dit vers reciteren: ‘O gelovigen, bescherm jezelf; degene die dwaalt kan jou niets doen zolang je op het Rechte Pad blijft.’ Dit hoorde ik Allāhs Profeet Mohammed ﷺ zeggen: ‘Wanneer mensen iets verwerpelijks zien en het niet (laten) veranderen, zullen zij door Allāh worden ingesloten bij degenen die gestraft zullen worden (door Allāh Ta’ālā).’” (Ibn Mājah, 4004)

Theologische toelichting

Abu Bakr corrigeert een misinterpretatie van het vers “Bescherm jezelf; wie dwaalt kan jou niet schaden…”.

Theologische kernpunten: Het vers betekent niet dat men zich mag terugtrekken uit maatschappelijke verantwoordelijkheid. De Profeet ﷺ verduidelijkt: Wanneer mensen kwaad zien en het niet veranderen, worden zij collectief getroffen door goddelijke consequenties. Dit is een fundament van islamitische sociale ethiek, morele passiviteit is zélf een zonde.

Ḥazrat Abdullah Ibn Masʿūd (raḍiyAllāhu ʿanhu) verhaalde dat Allāhs Boodschapper ﷺ zei: “Als uit angst voor Allāh tranen (zelfs even groot als de kop van een vlieg) uit de ogen van een gelovige over de wangen rollen, en zelfs als een druppel traan over een deel van zijn kaak stroomt, zal die gelovige door Allāh Almachtige voor het vuur van de hel worden beschermd.”
(Ibn Mājah, 4197)

Theologische toelichting

De ḥadīth van Ibn Masʿūd (raḍiyAllāhu ʿanhu) beschrijft dat zelfs een traan ter grootte van een vlieg, uit angst voor Allāh, bescherming biedt tegen het vuur.

Theologische kernpunten: Spirituele gevoeligheid (khushūʿ) is een teken van een levend hart. De waarde van een daad wordt bepaald door oprechtheid, niet door omvang. Deze ḥadīth vormt een tegenwicht tegen wanhoop: zelfs kleine tekenen van godsvrees hebben immense waarde.

Ḥazrat Talq Ibn ʿAlī (raḍiyAllāhu ʿanhu) verhaalde dat Allāhs Boodschapper ﷺ zei: “Wanneer een man zijn vrouw bij zich roept voor vertier, moet zij naar hem gaan, al staat zij achter het fornuis te koken.” (Jāmiʿ at‑Tirmidhī 1160.)

Ḥazrat Abu Hurayrah (raḍiyAllāhu ʿanhu) verhaalde dat, toen aan Allāhs Boodschapper ﷺ werd gevraagd welke vrouw de beste vrouw is, hij antwoordde: “De ene die haar man liefkoost als hij naar haar kijkt, hem gehoorzaamt als hij haar een opdracht geeft, niets doet wat tegen de wens van haar man indruist en zichzelf en de eigendommen van haar man beschermt tijdens zijn afwezigheid.” Nasā’ī 3231 en Baihāqi)

Ḥazrat Abu Hurayrah (raḍiyAllāhu ʿanhu) verhaalde dat Allāhs Boodschapper ﷺ zei: “Het is voor een vrouw niet toegestaan vrijwillige (nafl) vasten te doen zonder toestemming van haar man, indien hij thuis is; en zij zal niemand het huis binnen laten zonder zijn toestemming; en indien zij zijn rijkdom zonder zijn toestemming verdeelt (onder de behoeftigen), zal hij de helft van de zegen verkrijgen.” (Ṣaḥīḥ al‑Bukhārī 5195.)

Allāh Ta’ālā openbaart

 وَيَسْتَفْتُونَكَ فِي ٱلنِّسَآءِ قُلِ ٱللَّهُ يُفْتِيكُمْ فِيهِنَّ وَمَا يُتْلَىٰ عَلَيْكُمْ فِي ٱلْكِتَٰبِ فِي يَتَٰمَى ٱلنِّسَآءِ ٱلَّٰتِي لاَ تُؤْتُونَهُنَّ مَا كُتِبَ لَهُنَّ وَتَرْغَبُونَ أَن تَنكِحُوهُنَّ وَٱلْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ ٱلْوِلْدَٰنِ وَأَن تَقُومُواْ لِلْيَتَٰمَىٰ بِٱلْقِسْطِ وَمَا تَفْعَلُواْ مِنْ خَيْرٍ فَإِنَّ ٱللَّهَ كَانَ بِهِ عَلِيماً 

Zij vroegen over de wettige instructie jegens vrouwen, en Allāh Ta’ālā openbaarde: “En zij [de gelovigen] vragen uw uitspraak over de vrouwen; Zeg: ‘Allāh geeft u Zijn uitspraak over haar; alsmede hetgeen u in het Boek [Qur’ān] is verkondigd over de weesmeisjes, aan wie gij het haar toegekende niet geeft en die gij wenst te huwen, en over de zwakken onder de kinderen, en dat gij de wezen rechtvaardig moet behandelen. En welke weldaad gij ook verricht, voorzeker, Allāh weet het goed.’” (Surah an‑Nisāʾ, hoofdstuk 4, vers 127)

Allāh Ta’ālā openbaart verder: “En zij, die kuise vrouwen beschuldigen en geen vier getuigen brengen, geselt hen met tachtig slagen en aanvaardt hun getuigenis nooit meer, want dezen zijn overtreders. Met uitzondering van hen die daarna berouw tonen en zich verbeteren; waarlijk, Allāh is Vergevensgezind, Genadevol. En betreffende degenen die hun vrouwen beschuldigen en die buiten zich geen getuigen hebben, – laat ieder hunner viermaal in de naam van Allāh zweren dat hij voorzeker de waarheid spreekt. En de vijfde maal zal hij zeggen: dat Allāhs vloek op hem ruste als hij tot de leugenaars behoort. Maar het zal de straf van haar afwenden indien zij viermaal in de naam van Allāh getuigt en zegt, dat hij tot de leugenaars behoort. En de vijfde maal zal zij zeggen: dat de toorn van Allāh over haar zij als hij [haar man] de waarheid spreekt.” (Surah an-Noor, H24, verzen 4-9)

Richtlijnen om de Straffen van Allāh Ta’ālā te Ontlopen

Enkele richtlijnen:

1. Blijf ver weg van ondeugd en twijfelachtige gevallen.
2. Zoek je toevlucht bij Allāh (in namāz, vergiffenis vragen en het nooit meer begaan).
3. Weet dat het uit liefde van de ouders voortkomt om hun kinderen te corrigeren op hun fouten. Dus, heb respect voor je ouders en leef volgens de wetten van Allāh en de uitleg (in ahadīth) van de Heilige Profeet Mohammed ﷺ.
4. Er is geen vrees indien er gehoorzaamheid is aan de Heilige Profeet Mohammed ﷺ.
5. Stop met bang zijn voor de mensen. Als je bang bent voor Jan, Piet of Hassan, weet dan dat je geen angst hebt voor Allāh Ta’ālā.
6. Laat je niet verleiden door mooie praatjes van ongelovigen en zogenaamde moslims, maar luister uitsluitend naar de wijze woorden van voorbeeldige soenniet‑moslims. Dit zijn gelovigen die leven volgens de leefregels van de Heilige Profeet Mohammed ﷺ zoals Allāh Ta’ālā heeft opgedragen.
7. Lees dagelijks 75 keer astaghfār, zoals de Profeet ﷺ het ook deed om zijn Ummah aan te leren.

Bronnen

• Aḥmad ibn Ḥanbal. (n.d.). Musnad Aḥmad. (Hadith vermeld in Nawawī 40, nr. 18).
• Abū Dāwūd, S. (n.d.). Sunan Abī Dāwūd, 2175, 2177, 2226.
• Al‑Bukhārī. (n.d.). Ṣaḥīḥ al‑Bukhārī, 5195 (Book 67, Hadith 129).
• Al‑Nasā’ī. (n.d.). Sunan an‑Nasā’ī, 3231 (Book 26, Hadith 36).
• At‑Tirmidhī, M. (n.d.). Jāmiʿ at‑Tirmidhī, 1160 (Book 12, Hadith 15).
• At‑Tirmidhī, M. (n.d.). Jāmiʿ at‑Tirmidhī, 1987.
• Dāramī, ʿA. (n.d.). Sunan ad‑Dāramī. (Zelfde ḥadīth als Tirmidhī 1987).
• Ibn Mājah, M. (n.d.). Sunan Ibn Mājah, 4004, 4016, 4197.
• Qur’ān 4:127. (n.d.). Surah an‑Nisāʾ.
• Qur’ān 9:13. (n.d.). Surah at‑Tawbah (Berouw).

In de Heilige Qur’ān komt het Woord ‘amal 117 keer voor en het Woord magh’firah 234 keer, dit wil zeggen dat Allāh Ta’ālā vergeven plezieriger vindt dan straffen. [Allāh Ta’ālā weet het beter]

De aard van Tauba. Tauba (berouw, intens vergiffenis smeken aan Allāh Ta’ālā) is de spijt en droefheid die in het hart opkomen bij het herinneren van een zonde. Voor de geldigheid van de tauba zijn het mijden van de zonde, het vastberaden besluit om er in de toekomst van af te zien en het beheersen van de nafs wanneer het aandringt op de zonde, noodzakelijk.

In het Kitāb al-‘Amal (registratieboek van de daden) worden de goede en slechte daden van de mensen opgetekend door de engelen Kirāman en Kātibin, deze zijn op de schouders van de mens. De ene engel zit op de rechterschouder en legt alle goede daden vast, terwijl de andere op de linkerschouder zit en alle slechte daden vastlegt.

Allāh Ta’ālā openbaart:

قَوْلٌ مَّعْرُوفٌ وَمَغْفِرَةٌ خَيْرٌ مِّن صَدَقَةٍ يَتْبَعُهَآ أَذًى وَٱللَّهُ غَنِيٌّ حَلِيمٌ

“Een vriendelijk Woord en vergiffenis schenken is beter, dan liefdadigheid, gevolgd door krenking. En Allāh is Zichzelf genoeg, Verdraagzaam.” Surah al-Baqarāh (de koe), H2, vers 263

Eervolle Woorden vriendelijk praten en een genereus antwoord op de bedelaar en vergeving naar hem voor zijn volharding, zijn veel beter dan vrijwillige aalmoezen gevolgd door geven van letsel, door verwijt en hem bespotten voor zijn bedelen; en Allāh Ta’ālā is Onafhankelijk van de vrijwillige aalmoezen van Zijn dienaren; Hij stelt uit de straf van de verwijtende en schadelijke.

Beste moslim!

Het is alleen Allāh Ta’ālā Die iets tot leven brengt en het is alleen Allāh Ta’ālā Die het aardse leven beëindigd. Laten wij alleen de goede dingen doen door gehoorzaamheid aan de Schepper en de Profeet ﷺ zodat wij achteraf niet gaan zeggen: ‘O, hadden wij Allāh Ta’ālā gehoorzaamd, en hadden wij de Profeet ﷺ gehoorzaamd.’ Laten we dus vanaf nu dit besef goed tot ons doordringen.

Allāh Ta’ālā openbaart:

 يَوْمَ تُقَلَّبُ وُجُوهُهُمْ فِي ٱلنَّارِ يَقُولُونَ يٰلَيْتَنَآ أَطَعْنَا ٱللَّهَ وَأَطَعْنَا ٱلرَّسُولاَ

“De Dag waarop hun gezicht zich in het Vuur zal wentelen zullen zij zeggen: “O, hadden wij slechts Allāh en Zijn Boodschapper gehoorzaamd!” Surah al-Ahzāb (de confrères), H33, vers 66

O Allāh Ta’ālā, Yā Rabb! Wij zoeken onze toevlucht tot U tegen onze bewuste en onbewuste fouten. Wis onze zondes, bescherm ons tegen het bedrog van onze nafs (kwade neigingen) en van de Shaytān (duivel). Āmīen.

In deze publicatie leest u over tauba (vergiffenis). De details zijn onder andere van Imām al-Ghazālī (radi Allāhu anhu) en andere heilige mannen overgenomen en nader in voetnoten uitgelegd naar deze tijd waarin wij leven. Voorts heb ik de verzen in de Heilige Qur’ān opgezocht en in deze publicatie opgenomen inclusief te vertaling en indien nodig de exegese.

Moge Allāh Ta’ālā mijn tekortkomingen vergeven en mijn nederige werken accepteren en zegenen. Āmīen.

Definitie van tauba

Tauba betekent berouw voor een zonde door het nemen van belofte niet om hetzelfde kwaad opnieuw te doen, en om terug te keren naar Allāh Ta’ālā.

Berouw is het begin van het leven van een persoon die van plan is om te lopen in de Pad van de religie islam. Het is de wortel van het fortuin van degenen die succesvol zijn, de eerste stap van een discipel, de sleutel tot begeleiding naar het Rechte Pad, het wapen van zuivering van degenen die dicht bij Allāh Ta’ālā willen komen en een dierbaar zaak van alle profeten (‘alaihimussalām salawātu wa taslimāt). Dus, het is geen wonder dat de mens zonden zal begaan.

Hazrat Adam (‘alayhis salām) introduceerde de regel van berouw en hij bekeerde zich voor de zonde[1] die hij in het verleden had. Het is noodzakelijk voor de mens om terug te keren naar Allāh Ta’ālā door berouw na uitvoeren van zonden. Hij die goede daden doet is dicht bij Allāh Ta’ālā en hij die altijd zondige daden is dicht bij de duivel. Wie goede daden doet na het plegen van een zonde is een echte man.

Allāh Ta’ālā openbaart:

 ٱسْتَحْوَذَ عَلَيْهِمُ ٱلشَّيْطَانُ فَأَنسَاهُمْ ذِكْرَ ٱللَّهِ أُوْلَـٰئِكَ حِزْبُ الشَّيْطَانِ أَلاَ إِنَّ حِزْبَ الشَّيْطَانِ هُمُ الخَاسِرُونَ

“Satan heeft hen volledig in zijn macht, en heeft hen de gedachtenis aan Allāh doen vergeten. Zij behoren tot Satans partij. Ziet toe, Satans partij is de verliezer.”

إِنَّ الَّذِينَ يُحَآدُّونَ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُ أُوْلَـٰئِكَ فِي ٱلأَذَلِّينَ

“Waarlijk, degenen die Allāh en Zijn Boodschapper tegenwerken zullen worden vernederd.”

كَتَبَ ٱللَّهُ لأَغْلِبَنَّ أَنَاْ وَرُسُلِيۤ إِنَّ ٱللَّهَ قَوِيٌّ عَزِيزٌ

“Allāh heeft verordend: “Voorwaar Ik en Mijn boodschappers zullen zegevieren.” Voorzeker Allāh is Sterk, Almachtig.”

 لاَّ تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِٱللَّهِ وَٱلْيَوْمِ ٱلآخِرِ يُوَآدُّونَ مَنْ حَآدَّ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ كَانُوۤاْ آبَآءَهُمْ أَوْ أَبْنَآءَهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ أُوْلَـٰئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ ٱلإِيمَانَ وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِّنْهُ وَيُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا ٱلأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا رَضِيَ ٱللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُواْ عَنْهُ أُوْلَـٰئِكَ حِزْبُ ٱللَّهِ أَلاَ إِنَّ حِزْبَ ٱللَّهِ هُمُ ٱلْمُفْلِحُونَ

“Gij zult geen mensen vinden die in Allāh en de Laatste Dag geloven, terwijl zij iemand liefhebben die Allāh en Zijn boodschapper tegenwerkt, zelfs al waren dezen hun vader of hun kinderen, of hun broeders, of hun verwanten. Dezen zijn degenen, in wier hart Allāh geloof heeft ingegrift en die Hij gesterkt heeft met Zijn Geest. En Hij zal hen toelaten in tuinen waardoor rivieren stromen. Daarin zullen zij vertoeven. Allāh heeft welbehagen in hen en zij hebben welbehagen in Hem. Zij behoren tot Allāh’s partij. Voorwaar, Allāh’s partij zal zegevieren.” Surah al-Mujādilah (de pleitende vrouw), H58, verzen 19 en 22

Vier principes van tauba

De menselijke natuur is vermengd met twee elementen. Elke man heeft de aard van engel, natuur van de mens en de aard van de duivel. Hij die altijd zondige daden doet, houdt verbinding met de duivel. Hij die altijd goede handelingen doet houdt verbinding met engelen Niets kan redding geven aan iemand behalve het vuur van berouw. Dus, tauba heeft vier kardinale principes, deze zijn:

1. Het vuistprincipe is de vorm van berouw, de limiet en de kennis ervan. Het is de begrensde plicht van een man om berouw te tonen aan Allāh Ta’ālā na de zonde. Als het oprecht is, wordt het geaccepteerd.
2. Het tweede beginsel is zich af te keren van zonden, de grote en kleine zonden te kennen, de plichten jegens Allāh Ta’ālā en de mensen kennen, om de vooruitgang en retrogressie van de mens te kennen voor deugden en ondeugden en om te weten de oorzaken van kleine zonden veranderen in grote zonden.
3. Het derde beginsel is om de omstandigheden van tauba te kennen, te zoeken naar zonden uit het verleden, zonden en de klassen van degenen die zich bekeren.
4. Het vierde beginsel is de oorzaken te kennen van de personen die verslaafd zijn aan ondeugden.

Principe van tauba is kennis en grens

Berouw bestaat uit drie elementen, namelijk kennis, voorwaarde en actie. Kennis van tauba is onmisbaar voor de voorwaarde, omdat voorwaarde noodzakelijk is voor actie. Allāh Ta’ālā heeft deze regel afgekondigd in de fysieke en spirituele werelden. Kennis is noodzakelijk voor berouw omdat de schade van zonde zeer ernstig zijn. Wanneer u het met geloof en waarheid zult weten, zul u berouwvol zijn voor het verliezen van een object van liefde. Wanneer berouw over de geest heerst, ontstaat een andere aandoening in het achterhoofd die genoemd wil worden of verlangen wordt. Het heeft verbinding met het heden, acties uit het verleden en in de toekomst. De band met het heden betekent dat hij de zonde wil opgeven die hij heeft begaan. De verbinding met de toekomst betekent dat hij vastbesloten wordt om tot de laatste fase van zijn leven de zonde op te geven waarvoor hij van zijn dierbaren zal worden gescheiden. Het verband met het verleden betekent dat hij berouw wil doen voor een actie die hij niet had moeten doen. Dus, de eerste voorwaarde om te weten en om te zoeken naar het doen van goede daden is hierboven vermeld.

Kennis, geloof en zekerheid van geloof

Omdat de betekenis van geloof is om de Waarheid te weten en dat zonde destructief is als vergif. De zekerheid van het geloof betekent geloven in onveranderlijke waarheden. Het Licht van dit geloof wordt in het hart aangewakkerd wanneer het vuur van berouw oprijst. Als gevolg daarvan wordt zijn hart neerslachtig. Hij wordt dan als een persoon die in duisternis blijft en dan de stralende zon op hem schijnt of hij ziet zijn Geliefde[2] als het scherm van hem is verwijderd.

Kennis, berouw en vastberadenheid hebben dus verband met het opgeven van zonde in het heden en de toekomst en berouw van de zonden uit het verleden. Als deze drie elementen in een persoon verenigd zijn op een ordelijke manier, het heet tauba of berouw, maar de meeste mensen beperken tauba binnen berouw en houden geen rekening met de andere twee elementen.

De Profeet ﷺ zei: “Tauba betekent berouw. Het is zo’n vuur van berouw dat het hart brandt en zelfs aanvallen van de ruggengraat.”

Hazrat Sahal Tastari (radi Allāhu anhu) zei: “Om slechte gewoonten te veranderen in goede gewoonten heet tauba.”

Eenzaamheid, stilte en het eten van halāl dingen zijn voorwaarden van perfectie van tauba.

Verdiensten van tauba

Tauba is wājib (gedwongen). Er zijn verschillende classificaties in de religie islam.

Klasse kortzichtig zijn. Ze kunnen hun blinde geloof niet bij elke stap kruisen. Dus de Heilige Qur’ān en Soenna van de Profeet ﷺ zijn noodzakelijk voor hen bij elke stap.

Een andere klasse is gelukkig zijn. Allāh Ta’ālā breidde hun borsten voor de islam uit en ze zijn onder het Licht van hun Heer en onneembare fase van het pad met zorg bij de minste hint. Het Licht van de Heilige Qur’ān en geloof schijnt op hun hart. Een lichte hint is voor hen voldoende vanwege de schittering van Licht. Ze weten, dat tauba verplicht is om permanent geluk en veiligheid te krijgen tegen eeuwige ondergang. De betekenis van tauba is om zonden op te geven en om te bepalen om goede daden te doen.

Allāh Ta’ālā openbaart:

 وَقُل لِّلْمُؤْمِنَاتِ يَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصَارِهِنَّ وَيَحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ وَلاَ يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلاَّ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَلْيَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلَىٰ جُيُوبِهِنَّ وَلاَ يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلاَّ لِبُعُولَتِهِنَّ أَوْ آبَآئِهِنَّ أَوْ آبَآءِ بُعُولَتِهِنَّ أَوْ أَبْنَآئِهِنَّ أَوْ أَبْنَآءِ بُعُولَتِهِنَّ أَوْ إِخْوَانِهِنَّ أَوْ بَنِيۤ إِخْوَانِهِنَّ أَوْ بَنِي أَخَوَاتِهِنَّ أَوْ نِسَآئِهِنَّ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُنَّ أَوِ ٱلتَّابِعِينَ غَيْرِ أُوْلِي ٱلإِرْبَةِ مِنَ ٱلرِّجَالِ أَوِ ٱلطِّفْلِ ٱلَّذِينَ لَمْ يَظْهَرُواْ عَلَىٰ عَوْرَاتِ ٱلنِّسَآءِ وَلاَ يَضْرِبْنَ بِأَرْجُلِهِنَّ لِيُعْلَمَ مَا يُخْفِينَ مِن زِينَتِهِنَّ وَتُوبُوۤاْ إِلَى ٱللَّهِ جَمِيعاً أَيُّهَ ٱلْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ

“En zeg tot de gelovige vrouwen, dat zij ook haar ogen neergeslagen houden en hun passies beheersen, en dat zij haar schoonheid niet tonen dan hetgeen ervan zichtbaar moet zijn, en dat zij haar hoofddoeken over haar boezem laten hangen, en dat zij haar schoonheid niet tonen behalve aan haar echtgenoot of haar vader of de vader van haar echtgenoot, of haar zonen of de zonen van haar echtgenoot, of haar broeders, of de zonen van haar broeders, of de zonen van haar zusters of haar vrouwen, of haar slaven, of zulke mannelijke bedienden die geen geslachtsdrang hebben, of de jonge kinderen die van de naaktheid van een vrouw niets afweten. En laat haar niet met haar voeten slaan[3], opdat hetgeen zij van haar schoonheid bedekken openbaar moge worden. En wendt u allen tezamen tot Allāh, o gelovigen, opdat je moge slagen.” Surah an-Nur (het Licht), H24, vers 31

 يٰأَيُّهَا ٱلَّذِينَ آمَنُواْ تُوبُوۤاْ إِلَى ٱللَّهِ تَوْبَةً نَّصُوحاً عَسَىٰ رَبُّكُمْ أَن يُكَفِّرَ عَنكُمْ سَيِّئَاتِكُمْ وَيُدْخِلَكُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا ٱلأَنْهَارُ يَوْمَ لاَ يُخْزِى ٱللَّهُ ٱلنَّبِيَّ وَٱلَّذِينَ آمَنُواْ مَعَهُ نُورُهُمْ يَسْعَىٰ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَبِأَيْمَانِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَآ أَتْمِمْ لَنَا نُورَنَا وَٱغْفِرْ لَنَآ إِنَّكَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ

“O gij gelovigen, wendt u tot Allāh in oprecht berouw. Het kan zijn dat uw Heer uw fouten van u zal verwijderen en u in tuinen toelaten waar doorheen rivieren stromen, op de Dag waarop Allāh de profeet alsmede de gelovigen niet zal vernederen. Hun licht zal vóór hen en van hun rechter handen uitgaan. Zij zullen zeggen: “Onze Heer, volmaak ons licht voor ons en vergeef ons; want Gij hebt macht over alle dingen.” Surah at-Tahrīm (denkend dat iets verboden is), H66, vers 8

Oprechte berouw van de zonde betekent dus terugkeren naar Allāh Ta’ālā voor het plezier van Allāh Ta’ālā wat een voorwaarde is die vrij is van twijfel.

Allāh Ta’ālā openbaart:

 فِي ٱلدُّنْيَا وَٱلآخِرَةِ وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ ٱلْيَتَامَىٰ قُلْ إِصْلاَحٌ لَّهُمْ خَيْرٌ وَإِنْ تُخَالِطُوهُمْ فَإِخْوَانُكُمْ وَٱللَّهُ يَعْلَمُ ٱلْمُفْسِدَ مِنَ ٱلْمُصْلِحِ وَلَوْ شَآءَ ٱللَّهُ لأَعْنَتَكُمْ إِنَّ ٱللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ

“En zij vragen je omtrent de wezen. Zeg hen: ‘De bevordering van hun welzijn is een goede daad. En als je met hen omgaat zijn zij uw broeders. En Allāh weet de kwaadstichters van de vredestichters te onderscheiden. En indien Allāh het had gewild, zou Hij het je moeilijk hebben gemaakt. Voorzeker, Allāh is Almachtig, Alwijs.” Surah al-Baqarāh (de koe), H 2, vers 220

De Profeet ﷺ zei: “Een berouwvol mens is dierbaar voor Allāh Ta’ālā. Hij wie terugkeert van zonde is als iemand die geen zonde heeft.”

De Profeet ﷺ zei: “Denk dat een man naar een uitgestrekt veld ging met een kameel geladen met voedsel en brandstof. Hij sliep na zijn hoofd het geleund te hebben. Toen hij wakker werd, vond hij zijn kameel daar niet. Toen begon hij te zoeken, heen en weer lopend en zei na moe te zijn geworden en honger en de zon: ‘Ik ga naar mijn voormalige plek om te slapen tot het tot mijn dood kan leiden.’ Toen hij zijn hoofd op zijn handen legde en sliep om de dood te ontmoeten werd hij wakker, vond zijn kameel staande voor hem met voedsel en water. Zijn vreugde kende toen geen grenzen.” Allāh Ta’ālā wordt verheugder met het berouw van een gelovige dan zijn vreugde.

In een andere vertelling zei de Profeet ﷺ: “Hij was buiten zichzelf van vreugde en zei in een extase van vreugde: ‘Ik ben uw Heer en U bent mijn dienaar’.”

Hazrat Hasan Basrī (radi Allāhu anhu) zei: “Toen Allāh Ta’ālā het berouw van Adam accepteerde, zegenden de engelen hem en Gabriel en Michael kwamen naar hem toe en zeiden: ‘O Adam, Allāh Ta’ālā aanvaardde uw berouw en koelde uw ogen.’ Adam (‘alayhis salām) zei: ‘O Gabriel, wat zal mijn rang zijn als na aanvaarding van deze berouw?’

Allāh Ta’ālā openbaarde hem toen: ‘O Adam, er zullen verdriet en moeilijkheden komen over uw volgelingen en berouw zal open staan voor hen. Wie van hen zich zal berouwen, zijn berouw zal Ik accepteren zoals Ik de uwe heb geaccepteerd. Wie Mijn vergiffenis zoekt. Ik zal niet verzuimen in het aanvaarden van zijn vergeving smeekbede en Ik ga zijn aanroep accepteren. O Adam, wanneer Ik de berouwvolle mensen zal doen herleven, zullen zij glimlachen en genieten omdat hun berouw zal zijn aanvaard.”

Tauba is verplicht volgens het unanieme advies van de juristen. Het betekent om kennis te hebben dat zonde en ongehoorzaamheid aan Allāh Ta’ālā omdat het schadelijk is en de zondaar weg houdt van Hem. Dit heeft betrekking op het verplichte geloof. Tauba is vastbesloten om ons te geven in het heden en de toekomst en berouw voor zonden uit het verleden. Hieruit blijkt dat Tauba verplicht is.

Voorwaarde voor aanvaarding van tauba

Elke oprechte tauba wordt geaccepteerd. Zij die observeren met het innerlijke licht en wiens zielen helder zijn, weten dat elke ziel zuiver en schoon is gemaakt en elk kind is gemaakt op natuurlijk attribuut. Maar mensen zijn vervuilen het door onzuiverheid en onreinheid en maken het zwart met zonden. Ze weten ook, dat deze onzuiverheden op de ziel kunnen worden verbrand door het vuur van berouw, en het licht van goede daden kan de duisternis van vuil verwijderen die verzameld is in de ziel. De duisternis van zonden heeft geen macht om te leven met het licht van goede daden zoals de duisternis van de nacht niet kan leven met het licht van overdag of zoals het vuil niet kan blijven als een doek wordt gereinigd met zeep. Allāh Ta’ālā accepteert dus geen ziel die vervuild is met zonden. Als een doek wordt vervuild door vuile daad kan het worden gereinigd met zeep en warm water, dus een ziel vervuild met passie en hebzucht kan worden gezuiverd met tranen en vuur van berouw. Zoals een schone doek is aanvaardbaar, zo is een zuivere en schone ziel aanvaardbaar door Allāh Ta’ālā. Dus uw ziel moet gereinigd en zuiver worden. Allāh Ta’ālā zegt: “De ziel van iemand krijgt successen die hij puur heeft gemaakt. Eén ziel kan haar ziel herkennen. Hij die zijn ziel niet herkent, hoe kan hij een ander ziel herkennen? Wie denkt dat tauba, hoewel oprecht, niet kan worden geaccepteerd, is als een man die denkt dat de duisternis niet zal vergaan, zoals de zonsopgangen of vuil niet gaan, zelfs als een doek wordt gewassen door zeep. Maar zeep is niet alleen voldoende om vuil te verwijderen zoals het verzameld is, laag over laag; op een ding. Vergelijkbaar is de voorwaarde van zonde als overbelast in de ziel.

Straf en beloning in de volgende wereld

Weet 0 lezers, dat deze wereld zichtbaar is, een materiële wereld en dat de volgende wereld onzichtbaar is, de spirituele wereld. De betekenis van deze wereld is uw toestand voor uw dood en de volgende wereld is uw toestand na uw dood. De naam van de nabije conditie is deze wereld en van verre toestand is de volgende wereld. Voorbeelden zijn de enige middelen om de volgende wereld zoals wij nu leven in deze wereld. Allāh Ta’ālā zegt: “Ik heb deze voorbeelden voor mensen en niemand anders dan de wijzen waarderen ze. De reden is dat deze materiële wereld als een droom is in vergelijking met de volgende wereld.”

De Profeet ﷺ zei: “Mensen zijn in slaap. Zij zullen wakker worden na hun dood.”

Wat in wakkere staat gebeurt wordt niet uitgedrukt in droom, behalve in voorbeelden die aan interpretatie onderhevig zijn. Ook wat er zal gebeuren in de volgende wereld in wakkere staat is niet duidelijk zonder voorbeelden van slaap van deze wereld.

Toen een man bij Ibn Sinīn[4] (radi Allāhu anhu) kwam zei hij:

1. “Ik zag in droom alsof er een zegel in mijn hand is waarmee ik indruk maak in de gezichten en plekken van schaamte.” Ibn Sinīn zei: “Het lijkt erop dat u als een Muezzin de Azān zal verkondigen voor de zonsopgang (fajr namāz) in de maand Ramadān.” De man zei: “U hebt de waarheid gesproken.”
2. Een andere man kwam en zei: “Ik zag in een droom dat ik olijfolie spinnen op mijn hoofd had.” Ibn Sinīn zei: “Informeer in de toestand van uw slaaf als je hebt. Het lijkt erop dat dat ze uw moeder is en een gevangene was in uw jeugd, want de wortel van olie is olijfboom en het keerde terug naar zijn wortel.” Na onderzoek bleek dat ze zijn moeder was en dat ze in zijn jeugd gevangen werd genomen.
3. Een andere man zei aan Ibn Sinīn: “Ik zag in een droom dat ik om de hals van een zwijn een ketting van smaragden vast maak.” Ibn Sinīn zei: “Het betekent dat u wijsheid aan onder dienende[5] personen onderwijst.”

De interpretatie van droom komt op zulke wijze van het begin aan het eind. De Profeten spraken met mensen door illustraties en voorbeelden zoals ze geschikt waren om met mensen te spreken volgens de mate van intelligentie van mensen. De intelligentie van de mensen is als het ware beperkt tot de mist van de droom. Niets wordt zonder voorbeelden uitgedrukt aan mensen die iets zien in een droom. Als ze sterven, worden ze wakker en begrijpen dat de illustraties waar zijn. Om deze reden zei de Profeet ﷺ: “Het hart van de mens is gelegen binnen twee vingers van de Barmhartige.” Niemand behalve de wijze kan het begrijpen. De dwazen nemen het letterlijk aan en begrijpen dit dat Allāh Ta’ālā handen en vingers heeft, echter Hij is puur.

Ook zei de Profeet ﷺ: “Allāh Ta’ālā schiep Adam volgens Zijn evenbeeld.” De ongeletterden begrijpen dit als materiaalfiguur en kleur. Dus construeren zij de afgodsbeelden, terwijl Hij vrij is van alle vormen. Zo ook worden de zaken van de volgende wereld verklaard door illustraties. Velen nemen het letterlijk waar. De Profeet ﷺ zei: “Op de Dag der Opstanding zal de dood gepresenteerd worden in de vorm van een geit zonder haren en het zal worden geslacht.”

Het interpreteren van een droom is niet weggelegd voor iedereen, omdat door verkeerde uitleg (onbewust) ongeloof kan insluipen wat een grote zonde is.

Oorzaken van rampen op religieuze mensen

De Profeet ﷺ zei: “Wees vriendelijk tegenover drie personen, namelijk (1) een geleerde mens de onder analfabeten, (2) een rijke man onder de armen en (3) een eervolle man onder de oneervolle personen.” Voor deze reden, de profeten zijn de ontvangers van vriendelijkheid onder hun volgelingen wegens de korte intelligentie van hun volgelingen. Dat zijn tests van Allāh Ta’ālā voor hun onderzoek en komen van God volgens het lot. Om deze reden zei de Profeet ﷺ: “Rampen treffen de profeten, dan de Awliya (Vrienden van Allāh Ta’ālā) en vervolgens de religieuze personen.” Ramp kwam op de profeet Ayub (‘alayhis salām) en ook op Noah (‘alayhis salām) waardoor hij getest was voor een groep mensen.

Wanneer het harde woord valt van een persoon gaf dat de Profeet ﷺ verdriet, dus zei hij altijd: “Allāh Ta’ālā toonde genade op mijn broer Mozes die veel moest lijden, meer ontberingen dan dit, maar hij bleef geduldig.”

Toen de profeten niet veilig waren voor de vijandschap van de tegenstanders en toen de Awliya en de Schriftgeleerden niet werden gered van de dwazen, waren de Awliya niet vrij van gevaren en moeilijkheden. Ze zijn ook getest door beproevingen. Ze werden verdreven uit steden. Ze werden de schuld gegeven door de heersende machten en sommige mensen schreven aan hen ontrouw toe.

Hoe een kleine zonde veranderd in een grote zonde?

De eerste oorzaak is, dat een kleine zonde als het herhaaldelijk wordt gedaan in een grote zonde veranderd. Het is daarom gezegd: “Als een kleine zonde herhaaldelijk wordt begaan, wordt het een grote zonde. Als een grote zonde wordt begaan en berouw voor is, wordt het een kleine zonde.”

Kortom, als een persoon een grote zonde begaat en zich er dan van onthoudt en het niet opnieuw doet, zal het naar verwachting meer dan een kleine zonde worden vergeven die hij herhaaldelijk begaat.

De Profeet ﷺ zei: “Een goede daad, hoewel onbeduidend, is goed als het altijd wordt gedaan.”

Alles wat klein is, als het herhaaldelijk wordt gedaan, brengt goed, en alles wat geweldig is, zo niet altijd gedaan, is minder gunstig voor de vooruitgang van de ziel en haar zuiverheid.

Evenzo verandert een kleine zonde herhaaldelijk in een grote zonde en de invloed ervan om de ziel zwart te maken is enorm. Een grote zondaar begaat eerst kleine zonden en springt dan in een grote zonde. Een hoereerder pleegt zelden hoererij zonder enige zaden van liefde te doen. Een persoon doodt zelden een man zonder eerst haat en vijandigheid voor hem te koesteren. Dus voor elke grote zonde, worden kleine zonden begaan. Als kleine zonden gedurende het hele leven worden begaan, kunnen ze niet verwacht worden vergeven te worden, maar als er onbewust een grote zonde wordt begaan, zal het naar verwachting worden vergeven.

De tweede oorzaak is het kleineren van zonde. Wanneer iemand een zonde groot vindt, vernedert hij zichzelf voor de Barmhartige. Als hij zichzelf vernedert, wordt hij eerwaardig. De invloed van zonde valt dan niet in grote mate in zijn hart. Als een zonde als onbeduidend wordt beschouwd, wordt begrepen dat de zonde liefde in het hart heeft gecementeerd en om deze reden is de invloed ervan op het hart groot.

In een hadīth staat: “Een gelovige beschouwt een zonde alsof een rots op zijn hoofd hangt, terwijl een huichelaar een zonde beschouwt als onbeduidend die zijn neus passeert.” Een gelovige beschouwt zonde als groot en denkt ook dat een kleine zonde groot is.

Bedoening van tauba

Tauba betekent berouw hebben en kordaatheid voor het niet opnieuw doen van hetzelfde. Kennis, berouw en vastberadenheid zijn de voorwaarden van tauba. Berouw is de naam van verdriet dat komt door het verlies van een lieve ding. Het heeft veel tekenen van pijn en verdriet, tranen vergieten, lang huilen, leven in zorgen en zorgen.

Wat anders dan zonden toont het pad naar straf? Wie behalve Allāh Ta’ālā en de Profeet ﷺ geeft echt nieuws?

In een hadīth staat: “Leef met degenen die zich berouwen, want hun geest is erg zacht.”

Er is een verhaal over Bani Israël dat een man een zonde beging en zich vervolgens berouwde en vele jaren in goddelijke dienst bleef, maar toch werd zijn berouw niet aanvaard. De profeet (‘alayhis salām) van die tijd werd gevraagd naar de acceptatie van zijn tauba en Allāh Ta’ālā onthulde hem: “Door Mijn eer en glorie, als de gevangenen van hemel en aarde voor hem pleiten, zal ik zijn berouw niet uitsluiten, omdat het plezier van de zonde nog steeds ligt in zijn geest.”

[1] Deze zonde is niet te vergelijken met de zonden van de mensen in algemene zin. Dit was een beproeving in de vorm van een les. In de Heilige Qur’ān is deze naam Adam al-Safi (uitverkoren eerste mens) aan hem gegeven door Allāh Ta’ālā.

[2] In Allāh Ta’ālā opgaan door volledige overgave aan de Wil van Hem.

[3] hard lopen, rennen

[4] Muhammad Ibn Sinīn was geboren in de stad Basra. Hij was een moslim mysticus en een vertolker van dromen. Hij leefde in de 8^e eeuw en was een tijdgenoot van Imām Anas ibn Malik (radi Allāhu anhu).

[5] zonder verdienste, goede daden

Inleiding: Spirituele en theologische glorie van de Bismillāh

De Bismillāh (بسم الله الرحمن الرحيم) is niet slechts een openingsformule, maar een diep spiritueel en juridisch-didactisch fundament in de islamitische traditie. Het reciteren ervan vóór elke handeling maakt die daad gezegend en toegestaan. De uitdrukking Bismillāh-hier-Raḥmānīr-Raḥīm vormt de sleutel tot de Heilige Qur’ān en tot alle toegestane handelingen. Elke goede daad die begint met het reciteren van de Bismillāh is gezegend en leidt tot succes. Indien een goede handeling niet met Bismillāh wordt begonnen, blijft deze onvolmaakt. Het is verboden om Bismillāh te reciteren voorafgaand aan een slechte daad. Wie eet of drinkt zonder Bismillāh te reciteren, nodigt Shayṭān (de duivel) uit aan zijn maaltijd. Bij het slachten van een klein dier (zoals een kip) dient men te reciteren: “Bismillāh Allāhu Akbar.”

De eerste āyah van elke surah in de Qur’ān, met uitzondering van Surah at-Taubah, is deze verzameling woorden die bekendstaat als de Bismillāh. Dit betekent dat het openingsvers is in 113 suwār (hoofdstukken) van de 114 suwār (meervoud van surah) van de Qur’ān. Het feit dat Allāh (Subḥānahu wa Ta’ālā) in Zijn oneindige Kennis en Wijsheid heeft besloten deze āyah zo vaak te herhalen, toont ons hoe belangrijk zij is. Volgens de geleerden kunnen alle eerdere openbaringen worden samengevat in de Qur’ān, de gehele Qur’ān in Surah al-Fātiḥah, en Surah al-Fātiḥah in de Bismillāh. Deze vijf woorden vatten dus in werkelijkheid alle openbaringen samen die ooit door Allāh Ta’ālā aan de mensheid zijn gezonden.

Allāh Ta’ālā openbaart

 إِنَّهُ مِن سُلَيْمَانَ وَإِنَّهُ بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ

“Hij is van Salomo en luidt: ‘In de naam van Allāh, de Barmhartige, de Genadevolle.’” (Qur’ān 27:30)

Tijdens het Tarāwīḥ-gebed (het speciale avondgebed tijdens de maand Ramaḍān) is het verplicht dat de Ḥāfiẓ al-Qur’ān de Bismillāh ten minste één keer hardop reciteert.

Namen van Allāh

Volgens de ʿUlamāʾ zijn er drieduizend namen van Allāh Ta’ālā. Duizend zijn bekend bij de engelen, duizend bij de profeten, driehonderd staan in de Zabūr, driehonderd in de Torah, driehonderd in de Injīl, en negenennegentig in de Heilige Qur’ān. Dat maakt een totaal van 2.999 namen. Eén naam is enkel bekend bij Allāh Ta’ālā en werd geopenbaard aan de Heilige Profeet Muḥammad ﷺ. De namen Allāh, Raḥmān en Raḥīm in de Bismillāh vormen de kern van deze drieduizend namen. Wie Bismillāh reciteert, ontvangt de zegen van al deze namen.

Tafsīr-uitleg

Volgens Tafsīr al-Kabīr bestaat Bismillāh uit negentien letters. Er zijn ook negentien engelen die in Jahannam (de hel) mensen straffen. De hoop is dat door de glorie van Bismillāh deze engelen gepasseerd worden en de frequente reciteerder beschermd blijft tegen hels leed.

Vier rivieren in Jannah

Tijdens de Miʿrāj (hemelvaart) zag de Heilige Profeet ﷺ vier rivieren in Jannah (het paradijs): één met water, één met melk, één met wijn (paradijselijke drank), en één met honing. Op zijn vraag aan de aartsengel Jibrāʾīl (‘ʿalayhis salām), verscheen een engel die hem vroeg zijn ogen te sluiten. Toen hij ze opende, zag hij een gebouw met een gouden deur en een slot. Uit het gebouw stroomden de vier rivieren. Binnen zag hij vier pilaren met daarop de tekst Bismillāh-hier-Raḥmānīr-Raḥīm. Elke pilaar was de bron van een rivier:

• Water stroomde uit de letter Mīm van Bismillāh
• Melk uit de letter Hāʾ van Allāh
• Wijn uit de letter Mīm van Raḥmān
• Honing uit de letter Mīm van Raḥīm

Allāh Ta’ālā sprak: “O Geliefde! Elke gelovige uit uw Ummah (Ahl-Sunnah) die Bismillāh reciteert, is waardig voor deze vier rivieren.”

Spirituele remedies

Volgens Tafsīr Azīzī dient men bij problemen 12.000 keer Bismillāh te reciteren, in de volgende methode: reciteer 1.000 keer Bismillāh, verricht twee Rakʿāt Nafl Ṣalāh, en herhaal dit tot 12.000 keer recitatie en 24 Rakʿāt. Daarna smeekt men Allāh om oplossing van het probleem. InshāʾAllāh (als Allāh het wil), zullen de smeekbeden verhoord worden.

Indien een vriend tot vijand wordt, kan men 786 keer Bismillāh-hier-Raḥmānīr-Raḥīm reciteren en op diens maaltijd blazen. InshāʾAllāh, hij zal weer tot vriend worden. De recitatie van Bismillāh kent talloze voordelen.

Analyse van de woorden

De eerste letter in deze āyah is de Arabische letter Bāʾ, die “met” of “in” betekent. Deze zin is een voorbeeld van een ellips (weglating), waarbij een deel van de zin bewust is weggelaten. Allāh Ta’ālā leert ons te zeggen “in Zijn Naam”, maar specificeert niet wat we in Zijn Naam doen. Dit is opzettelijk gedaan zodat elke handeling die we verrichten in Zijn Naam geplaatst kan worden.

Daarom zeggen we Bismillāh bij:

• het verrichten van wuḍūʾ (ablutie),
• het nuttigen van voedsel of drinken,
• het uitvoeren van werk of autorijden.

Elke handeling, van het ontwaken tot het slapengaan, kan zo een daad worden in de Naam van onze Heer en Meester. Elke daad wordt dan een uiting van onze dienaarschap aan Hem, en brengt ons dichter tot Hem.

Vijf spirituele voordelen van de Bismillāh

• Herinnering aan Allāh Ta’ālā: Het reciteren van de Bismillāh helpt ons Allāh te herinneren. Het herinnert ons aan de Majestueuze en Magnifieke Aanwezigheid die zo nabij is. Allāh zegt in de Qur’ān dat “in de herinnering aan Allāh vinden de harten rust” (Qur’ān 13:28). Door deze woorden te herhalen, vinden we vrede en tevredenheid. Het is een daad van het hart, geliefd bij Allāh, en brengt ons dichter tot Hem.
• Herinnering aan onze dienaarschap: De Bismillāh herinnert ons aan het doel van ons bestaan. Wanneer de wereld ons afleidt en onze begeerten overheersen, vergeten we dat we geschapen zijn om Allāh te dienen. Door deze woorden te herhalen, zelfs bij de kleinste handelingen, herinneren we ons dat we hier zijn met een hogere roeping.
• Transformatie van elke daad tot aanbidding: Elke handeling kan een daad van aanbidding worden als we haar verrichten met de intentie om dichter tot Allāh te komen en Zijn Wet te volgen. Zelfs alledaagse handelingen zoals koken of werken worden dan spirituele daden die betekenis en beloning dragen.
• Hulp en steun van Allāh Ta’ālā: De letter Bāʾ in de Bismillāh wordt door taalkundigen aangeduid als de Bāʾ van istiʿānah – het zoeken van hulp. Door de Bismillāh te zeggen, vragen we Allāh om Zijn hulp en vergemakkelijking. We erkennen onze zwakte en Zijn almacht. Als Hij ons helpt, is er geen obstakel dat we niet kunnen overwinnen.
• Het vijfde voordeel van de Bismillāh: Het vijfde voordeel van het uitspreken van deze woorden vóór al onze handelingen is dat het ons weerhoudt van verboden daden. Wanneer we gewend raken om de Bismillāh te zeggen vóór elke handeling – hoe alledaags die ook mag zijn – dan zal, telkens wanneer onze begeerten ons aanzetten tot een zondige daad, InshāʾAllāh het uitspreken van deze woorden ons eraan herinneren dat Allāh (Subḥānahu wa Ta’ālā) nabij is. InshāʾAllāh zal dit ons ervan weerhouden die daad te verrichten.

Deze vijf voordelen zijn slechts enkele van de vele zegeningen die voortkomen uit het gewoonte maken van het reciteren van de Bismillāh vóór elke handeling. Hoe prachtig is het om elke daad uitsluitend voor Allāh Ta’ālā te verrichten? Hij is Degene Die ons geschapen heeft en Die ons in leven houdt, elk moment van ons bestaan. Zijn we Hem dan niet verschuldigd om elke handeling aan Hem toe te wijden?

De Qur’ān en de Bismillāh

Hoewel we de Bismillāh bij elke handeling zouden moeten zeggen, is een van de belangrijkste momenten om dit te doen vóór het reciteren van de Heilige Qur’ān. Aangezien we de Qur’ān benaderen als bron van leiding, is er geen moment waarop we meer behoefte hebben aan Allāhs hulp en Zijn welbehagen dan wanneer we Zijn Boek lezen en bestuderen. Hij wil dat we Zijn Naam noemen en Hem aanroepen wanneer we Zijn Boek naderen. Daarom heeft Hij deze āyah als eerste vers geplaatst in bijna elke Surah. Dit is Zijn manier om ons eraan te herinneren dat we onze intentie moeten vernieuwen bij het benaderen van Zijn Boek: het moet altijd voor Hem zijn. We lezen, bestuderen, overdenken en verkondigen dit Boek uitsluitend voor Hem, en in al deze handelingen smeken we om Zijn hulp. Bismillāh is een onderdeel van een volledige āyah (vers) van de Heilige Qur’ān, maar maakt geen deel uit van elke Surah (hoofdstuk). Met uitzondering van Surah at-Taubah (de spijtbetuiging, hoofdstuk 9), begint elke Surah met Bismillāh. De glorie van Bismillāh die hier besproken wordt, betreft de formule die bovenaan elke Surah staat, behalve bij Surah at-Taubah.

De Bismillāh als goddelijke eed

Een andere belangrijke reden waarom Allāh Ta’ālā de suwār van de Qur’ān begint met de Bismillāh is dat Hij daarmee een belofte aflegt in Zijn Naam dat alles in die Surah de waarheid is. Allāh spreekt altijd de waarheid, maar in de Qur’ān zweert Hij bij Zijn eigen Naam om te getuigen van de waarheid van wat Hij zegt. Door de Bismillāh vóór een Surah te plaatsen, zweert Hij dat alles in die Surah waar is. Alles wat de Surah bevat aan informatie moet zonder twijfel geloofd worden, en alles wat het bevat aan wetten moet zonder voorbehoud gevolgd worden. Als er iets in de Qur’ān is dat moeilijk te accepteren is, herinner jezelf dan eraan dat de Heer en Meester van het universum een eed heeft afgelegd in Zijn eigen Naam over wat in dit Boek staat.

De kern: herinnering en zuivere intentie

Zoals eerder genoemd, is wellicht het grootste voordeel van deze āyah dat zij ons helpt onze Heer te herinneren. Er is niets belangrijker dan Hem te gedenken. Wanneer we een handeling verrichten in Zijn Naam, is het essentieel dat we Hem bewust in onze gedachten brengen. Hij is de Volmaakte, de Bron van al het goede in ons leven. Hoe kunnen we Hem dan niet verheerlijken? Hoe kunnen we onszelf dan niet volledig aan Hem toewijden? Alleen door al onze handelingen uitsluitend voor Hem te verrichten, krijgt ons leven ware betekenis en doel. Wij zijn zwak en beperkt – niet waardig om onszelf toe te wijden. Alleen Hij is dat. De taal van de Bismillāh impliceert dat de handeling niet alleen voor Allāh is, maar ook uitsluitend voor Hem. Dit betekent dat wanneer we deze woorden vóór een handeling uitspreken, we die handeling verrichten in de Naam van Allāh en alleen in Zijn Naam. We doen die handeling voor Allāh en voor niemand anders. We kunnen deze woorden niet zeggen en dan een andere intentie hebben dan Zijn welbehagen. Dit is een cruciaal concept voor elke moslim, omdat het ons beschermt tegen trots en arrogantie in onze daden.

In onze huidige Ummah, waarin vroomheid niet overal zichtbaar is, worden de vromen vaak bewonderd. Wanneer een moslim een vrome daad verricht in een omgeving die minder vroom is, kan er een vleugje arrogantie in de intentie sluipen. Men kan die daad verrichten om zich beter te voelen dan de rest. Maar wanneer men de Bismillāh uitspreekt en zich herinnert dat deze woorden betekenen dat de daad uitsluitend voor Allāh is, InshāʾAllāh zal dat elke andere motivatie dan Zijn welbehagen verdrijven. InshāʾAllāh zal dit de oprechtheid in al onze handelingen waarborgen. We weten allemaal welke zware bestraffing in het Hiernamaals wacht op hen die vrome daden verrichten met de intentie om indruk te maken op mensen. Door altijd de Bismillāh te zeggen vóór elke handeling, en onszelf eraan te herinneren dat we die handeling alleen voor Hem verrichten, InshāʾAllāh kunnen we onszelf beschermen tegen deze verschrikkelijke afloop. We kunnen onszelf beschermen tegen de demonen van arrogantie.

De betekenis en glorie van de Naam “Allāh” in de Bismillāh

Het eerste deel van deze āyah (vers) impliceert dat we al onze handelingen verrichten “in de Naam van Allāh”. Uit authentieke ḥadīth weten we dat Allāh (Subḥānahu wa Ta’ālā) meer dan 99 Namen heeft, waarbij elke Naam een unieke eigenschap van onze Heer en Meester beschrijft. Elke Naam is een andere manier om onze Schepper te leren kennen. Maar de Naam Allāh wordt beschouwd als de grootste van Zijn Namen. Deze Naam is geen generieke vertaling van “god” in het Arabisch, maar Ism-e-Zaat (een eigennaam). In tegenstelling tot het Nederlandse woord “god”, kent de Naam Allāh geen meervoudsvorm of vrouwelijke variant. Waar men “goden” of “godinnen” kan zeggen en kufr (ongeloof) is, bestaat er geen equivalent voor Allāh. Hij is Eén en Uniek, verheven boven elke vorm van geslachtelijke differentiatie. En is dat niet precies zoals een Schepper zou moeten zijn? Dit verklaart Allāh Ta’ālā in surah Ikhlāṣ.

Kun je je voorstellen dat de Schepper en Onderhouder van het universum beperkt zou zijn, of partners zou hebben? De Naam Allāh betekent: Degene Die in alle opzichten Volmaakt is. Zo beschrijft de Qur’ān Hem ook. Er wordt gezegd dat de Qur’ān een spiegel is van het universum, en het universum een spiegel van de Qur’ān – omdat beide voortkomen uit dezelfde Bron. Door contemplatie van de schepping kunnen we concluderen dat deze wereld een Schepper en Onderhouder moet hebben, Die Volmaakt is, zonder beperkingen, zelfs boven geslachtelijke eigenschappen. En precies zo beschrijft de Qur’ān Hem. Dit vormt op zichzelf al een krachtig bewijs voor de waarheid van dit Boek. Andere religies leggen beperkingen op aan hun goddelijke concepten, maar alleen de islam beschrijft Hem zoals Hij werkelijk is: absoluut rein, volmaakt, zonder zwakte of gebrek – Degene Die de volledige toewijding van de schepping verdient.

De Naam “Allāh” als samenvatting van alle eigenschappen van Hem

De betekenis van de Naam Allāh is: Degene Die alle eigenschappen van volmaaktheid bezit. Omdat Hij Volmaakt is in elk opzicht, verdient Hij de onderwerping van de gehele schepping. Zijn andere Namen – zoals al-ʿAlīm (de Alwetende), al-Qadīr (de Almachtige), as-Samīʿ (de Alhorende), al-Baṣīr (de Alziende) – zijn allemaal vervat in de Naam Allāh. Wanneer we Hem aanroepen met deze Naam, roepen we Hem in feite aan met al Zijn Namen. Dit maakt de Naam Allāh de meest omvattende en complete van al Zijn Namen. Bijvoorbeeld:

• Hij zegt slechts “Wees!” en het is (Qur’ān H2:117).
• Hij kent het verleden, heden, toekomst én wat had kunnen zijn.
• Hij kent wat zich in de diepste oceanen bevindt, in de verste sterrenstelsels, en in de verborgen hoeken van ons hart.
• Hij hoort zelfs de zachtste fluistering en ziet door lagen van duisternis.

Etymologie van “Allāh”: al + ilāh

De Naam Allāh wordt vaak herleid tot de combinatie van al (de) en ilāh (object van aanbidding). Ilāh betekent niet slechts “god”, maar datgene waaraan het hart gehecht is – het centrum van iemands gedachten en handelingen. Door de eeuwen heen hebben mensen hun ilāh gemaakt van afgoden, hemellichamen, vuur, mensen, rijkdom, familie, status of begeerten. Alles wat iemands hart bezighoudt, kan een ilāh worden. Maar wanneer al en ilāh worden gecombineerd tot Allāh, betekent dit: het enige ware object van aanbidding. Hij is Degene Die dit verdient – omdat Hij onze Schepper en Onderhouder is, en omdat Hij Volmaakt is in Zijn Majesteit. Elke zegen en vreugde in ons leven komt van Hem. Hoe kun je dan zo’n Pure en Majestueuze Wezen kennen en je niet volledig aan Hem toewijden?

Moeilijkheden en de oproep tot inspanning

Sommigen geleerden beweren dat het moeilijk is om Hem tot het middelpunt van al onze handelingen en gedachten te maken. Ze wijzen op de vele afleidingen van het wereldse leven. En inderdaad, niemand beweert dat dit gemakkelijk is. De wereld is zichtbaar en tastbaar, terwijl Allāh Ta’ālā verborgen is. Zijn tekenen zijn overal, maar we moeten bewust moeite doen om ze te zien en te overdenken.

Toch moeten we proberen. Zelfs als we nooit het niveau bereiken waarop al onze handelingen puur voor Hem zijn, moeten we blijven streven. We moeten Hem herinneren, Zijn zegeningen erkennen, en beseffen dat elke seconde van ons leven een test is. Elke ademhaling is van Hem. Zijn Majesteit, Zijn Volmaaktheid, Zijn Schoonheid – hoe kun je zo’n Wezen kennen en Hem vergeten? Daarom moeten we de kracht vinden om Hem voortdurend te gedenken en alles wat we doen uitsluitend voor Hem te doen.

De Naam “Allāh” en Zijn volmaakte eigenschappen

Zoals eerder genoemd omvat de Naam Allāh al Zijn andere volmaakte Namen. Wanneer we Hem aanroepen met deze Naam, roepen we tegelijkertijd de Almachtige (al-Qadīr), de Alwetende (al-ʿAlīm), de Meest Barmhartige (ar-Raḥmān), de Meest Liefhebbende (al-Wadūd) aan. We beseffen dan dat alleen Hij deze volmaakte eigenschappen bezit. Dit besef versterkt onze toewijding aan Hem. Zijn volmaaktheid wordt ons des te duidelijker wanneer we Zijn Namen leren kennen. Zijn recht op aanbidding wordt dan onmiskenbaar. Hoe kunnen we niet vervuld zijn van ontzag voor de Almachtige? Hoe kunnen we niet overlopen van liefde voor de Meest Liefhebbende en Meest Zachtaardige? Hoe kunnen we niet diep onder de indruk zijn van de Alwetende?

Uniekheid van de Naam “Allāh”

Niemand anders dan Hij kan de Naam Allāh dragen, omdat deze Naam absolute volmaaktheid en afwezigheid van zwakte impliceert. Alles buiten Hem is op een of andere manier beperkt of gebrekkig. Sommigen beweren dat Allāh de naam was van een afgod die door de heidense Arabieren werd aanbeden, maar daar is geen enkel bewijs voor. Historisch onderzoek toont aan dat zelfs de heidenen deze Naam uitsluitend gebruikten voor de Schepper van hemel en aarde.

Universeel besef van een Schepper

Elke religie kent het concept van een Opperwezen – Degene Die alles heeft geschapen en het begin van alles is. Zelfs het eenvoudigste verstand begrijpt dat een beperkt universum niet uit zichzelf kan zijn ontstaan. Dit universele besef is mede te danken aan het feit dat Allāh Ta’ālā profeten en boodschappers heeft gezonden naar elke volk. Er bestaat geen natie of gemeenschap die geen profeet heeft ontvangen (Qur’ān 35:24). Al deze profeten verkondigden dezelfde boodschap: geloof in de Eenheid van Allāh en wijd je leven aan Zijn aanbidding. Hoewel deze boodschap in de loop der tijd vaak werd verdraaid, bleef het besef van een Opperwezen bestaan. Maar de zuivere kennis van Allāh raakte in veel religies verloren.

• Heidenen stelden afgoden als partners naast Allāh.
• Christenen schreven Hem een zoon toe en deelden Zijn goddelijkheid.
• Sommige joodse stromingen beperkten Zijn macht en beweerden dat Hij fouten kon maken.

Daarom is het een zegen dat wij als moslims geloven in Allāh als Eén, zonder partner, zonder gelijke. Hij is de Schepper, alles buiten Hem is geschapen. Hij is Volmaakt, alles buiten Hem is gebrekkig. Hij is Almachtig, Alwetend, en alles wat Hij doet is moeiteloos en vol Wijsheid. Geen andere religie biedt zo’n zuiver begrip van de Schepper. We moeten Allāh dankbaar zijn voor deze zuivere kennis.

De tweede helft van de Bismillāh: ar-Raḥmān en ar-Raḥīm

In het tweede deel van de Bismillāh beschrijft Allāh Zichzelf met twee Namen: ar-Raḥmān en ar-Raḥīm. Beide zijn afgeleid van Raḥmah, wat “barmhartigheid”, “compassie” en “tederheid” betekent. Maar deze Raḥmah is niet slechts een emotie – het is een allesomvattende, beschermende genade. Het woord is verwant aan Raḥīm (moederschoot), wat duidt op de zorg en bescherming die een foetus in de baarmoeder ontvangt: warmte, voeding, veiligheid, liefde.

Waarom koos Allāh ervoor om juist deze twee Namen te noemen in een vers dat 113 keer in de Qur’ān voorkomt? Waarom begint Zijn Boek met deze twee Namen?

Waarom niet al-ʿAlīm (de Alwetende), al-Baṣīr (de Alziende), al-Qadīr (de Almachtige)?

Het antwoord ligt in de essentie van Zijn relatie met de schepping: Zijn genade is de basis van alles. Zijn barmhartigheid is de eerste eigenschap waarmee Hij Zich tot ons richt. Het is Zijn genade die ons leven mogelijk maakt, die ons leidt, vergeeft en omhult. Daarom begint elke Surah met deze twee Namen – om ons eraan te herinneren dat Zijn genade altijd voorop staat.

De Genade van Allāh: Universeel, Onvergelijkbaar en Onuitputtelijk

Meer dan bij welke andere Naam ook, wil Allāh Ta’ālā dat wij Hem kennen als Degene van Genade. Hij wil dat wij Hem herkennen als de bron van Raḥmah. Zijn Genade is veelzijdig en ongeëvenaard. Het eerste bijzondere aspect is dat Zijn Genade zich uitstrekt tot de gehele schepping. Elk moment van het bestaan ervaart de schepping Zijn Genade door:

Schepping als manifestatie van Genade: Wij danken ons bestaan aan Hem. Hij is Degene Die ons in het leven heeft geroepen – mensen, dieren, planten, objecten, atomen. Alles. Hij heeft niets nodig van de schepping, maar heeft haar geschapen om Zijn Genade zichtbaar te maken. Elke ervaring, elke vreugde, elk moment van leven is een manifestatie van Zijn Genade.

Onderhoud en voorziening: Allāh is niet een passieve Schepper die het universum heeft geschapen en vervolgens heeft losgelaten. Hij is op elk moment actief betrokken bij het functioneren van de schepping. Hij houdt de atomen bijeen, voorziet energie voor beweging, en laat geen blad vallen zonder Zijn Wil (Qur’ān 6:59). Hij voorziet in alles wat de schepping nodig heeft – van lucht in onze longen tot voedsel in onze magen, van licht voor onze ogen tot onderdak, familie, vrienden en middelen van bestaan. Zelfs als we Zijn gunsten zouden willen tellen, zouden we daartoe niet in staat zijn (Qur’ān 16:18).

Genade voor elk schepsel: Zijn Genade strekt zich uit tot alles wat bestaat. De Qur’ān nodigt ons uit om naar de vogels te kijken die hun vleugels spreiden – niets houdt hen in de lucht behalve Hij (Qur’ān 67:19). Hij voorziet zelfs de kleinste mier en de diepste vis in de oceaan. Er is niets dat niet afhankelijk is van Hem, en niets dat Hij niet verzorgt.

De mens als ontvanger van bijzondere Genade: Hoewel Zijn Genade universeel is, zijn wij mensen de grootste ontvangers ervan. Allāh heeft alles op aarde voor ons geschapen én aan ons onderworpen (Qur’ān 45:13). Zelfs de zon en de maan zijn in dienst van de mens. Dit is een eer die geen ander schepsel heeft gekregen – een pure uiting van Zijn Liefde en Genade.

Het verstand als goddelijke gunst: Een van de grootste gunsten is het verstand. Hiermee kunnen we communiceren, leren, technologie ontwikkelen en ons leven vergemakkelijken. Van warme maaltijden tot digitale informatie – alles is voortgekomen uit het verstand dat Allāh ons heeft gegeven. Maar de grootste zegen van dit verstand is dat het ons in staat stelt Hem te kennen. Door reflectie op de schepping kunnen we Zijn bestaan herkennen. Andere schepsels zijn al in volledige onderwerping, maar de mens heeft het vermogen gekregen om bewust te reflecteren en te kiezen voor aanbidding.

Genade zelfs voor de ondankbaren: Ondanks dat velen hun verstand niet gebruiken om Allāh te kennen, blijft Zijn Genade hen omhullen. Sommigen danken Hem niet, anderen ontkennen zelfs Zijn bestaan. Toch voorziet Hij hen van lucht, voedsel, water, gezondheid. Hij laat hun hart kloppen en hun bloed stromen. Als Hij hen zelfs één moment zou verwaarlozen, zouden zij vergaan. En toch negeren zij Hem, terwijl zij Hem het meest nodig hebben.

Genade in uitstel en uitnodiging: Zelfs de tijd die zij krijgen om terug te keren is een vorm van Genade. Elk moment dat hen gegeven wordt, is een kans om zich te verbeteren, om terug te keren naar Hem. Zelfs voor hen die Hem niet erkennen, blijft Hij de Verzorger, de Onderhouder, de Genadige.

De hoogste manifestatie van Allāhs Genade: Hem mogen kennen

De grootste uiting van Zijn Genade is dat Hij ons de mogelijkheid heeft gegeven om Hem te kennen. Niet alleen heeft Hij ons geschapen, niet alleen onderhoudt Hij ons, niet alleen voorziet Hij ons van alles wat we nodig hebben – Hij heeft ons ook de kans gegeven om Hem te leren kennen. Hoe? Door de openbaring die Hij heeft neergezonden: de Heilige Qur’ān. In dit gezegende Boek beschrijft Hij Zichzelf. Hij vertelt ons Wie Hij is, zodat wij Hem kunnen kennen en liefhebben. Wanneer we beseffen hoe Volmaakt, Rein, Majestueus en Machtig Hij is – is dat dan niet de grootste vorm van Genade? Alleen al het besef van Zijn bestaan is een zegen.

Hij heeft ons ook in dit Boek laten weten wat Hem behaagt en wat Hem mishaagt, zodat wij kunnen streven naar Zijn tevredenheid en Zijn nabijheid. En wat is zoeter dan dat? Wat is subliemer dan het gevoel dat zo’n Wezen dicht bij je is? Dat Hij je ziet, je hoort, je kent – zelfs je kleinste verdriet. En dat Hij je beloont als je geduldig bent omwille van Hem. Dat Hij je dichter tot Zich brengt door jouw beproevingen. Daarom zegt Hij in de Qur’ān over degenen die dicht bij Hem staan: “Over hen is geen vrees, noch zullen zij treuren” (Qur’ān 2:38).

De Dīn al-Islām als genade

Een andere manifestatie van Zijn Genade is de religie van de Islām – deze prachtige levenswijze. Allāh heeft ons hierin leidinggegeven voor elk aspect van ons leven: als individu, als gezinslid, als lid van de samenleving. Van het betreden van het toilet tot het eten en drinken, van het omgaan met echtgenoten tot het opvoeden van kinderen, van de omgang met ouders tot het verrichten van aanbidding, van sociale interactie tot economische en politieke organisatie – alles is behandeld in deze Dīn. Door deze leiding te volgen, komen we dichter tot Hem en verbeteren we ons leven. We proeven Zijn Genade zowel in spirituele nabijheid als in wereldlijke rust.

Waarom is Hij zo genadig?

Waarom zou een Wezen als Hij zo genadig zijn? Wat heeft Hij erbij te winnen? Niets. Hij kiest ervoor om zo te zijn. Hij heeft geen behoefte aan lof, liefde of aanbidding. Hij heeft ons niet nodig. En toch kiest Hij ervoor om liefhebbend en zachtaardig te zijn. Hoeveel meer zouden wij Hem dan moeten liefhebben? Hoeveel meer zouden wij ons tot Hem moeten wenden?

Als het enige wat we van Hem wisten Zijn Genade en Goedheid was, dan zou dat al voldoende reden zijn om ons volledig aan Hem toe te wijden.

De oproep tot het tonen van genade

Wanneer we beseffen hoe genadig Hij is, hoe zouden wij dan moeten zijn? De Profeet ﷺ zei:

“Allāh zal geen Genade tonen aan degene die geen genade toont aan de mensen.” (Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, 6013). Allāh beschrijft de Profeet ﷺ als “een genade voor de werelden” (Qur’ān 21:107). Deze teksten tonen duidelijk dat Allāh wil dat wij Zijn eigenschap van Genade weerspiegelen. Sommige van Zijn eigenschappen zijn onbereikbaar – zoals Majesteit, Almacht, Alwetendheid – maar Genade is een eigenschap die Hij wíl dat wij navolgen. Natuurlijk kunnen wij nooit de Algenadige zijn zoals Hij, maar Hij wil dat wij zo genadig zijn als we kunnen. Als Hij ervoor kiest om zo volmaakt genadig te zijn, hoe kunnen wij dan denken dat Hij niet hetzelfde van ons verwacht? Iedereen – zelfs degenen die ons irriteren – bestaan uit Zijn schepping. Voor Zijn zaak: waarom zouden we ons niet kunnen beheersen? Waarom zouden we hen kwetsen met onze woorden of daden? En als we dat wel doen, hoe kunnen we dan verwachten dat Hij genade met ons heeft? En als Hij geen genade met ons heeft – wat blijft er dan nog over?

Genade als spiegel van toewijding

Wanneer we de Genade van Allāh (Subḥānahu wa Ta’ālā) erkennen, moeten we beseffen dat wie tot Zijn toegewijde dienaren wil behoren, ook zelf de eigenschap van genade moet cultiveren. Niet alleen mogen we anderen geen kwaad doen, we moeten actief streven naar hun welzijn. We moeten hen troosten, helpen bij hun moeilijkheden, raad geven en hun tevredenheid bevorderen – niet voor henzelf, niet voor onszelf, maar uitsluitend omwille van Zijn welbehagen.

De Dīn al-Islām als genade voor de schepping

Wanneer we erkennen dat Allāh de Bron van Genade is, wat kunnen we dan zeggen over de religie die Hij heeft geopenbaard? Kan deze iets anders zijn dan een genade voor de gehele schepping? Zoals Hij Zelf zegt: “En Wij hebben jou slechts als genade voor de werelden gezonden” (Qur’ān 21:107). Deze Dīn vormt de persoonlijkheid van haar volgers tot de meest genadige mensen. Haar wetten brengen genade voor de mensheid. Hoe kunnen sommigen dan beweren dat deze religie staat voor terreur en onderdrukking? Kennen zij dezelfde Qur’ān? Kennen zij dezelfde Allāh? De naam van onze religie betekent vrede (Islām), en het eerste kenmerk waarmee onze Schepper Zichzelf beschrijft is Raḥmah (genade). Dergelijke beschuldigingen komen voort uit onwetendheid, jaloezie of haat. Maar wie het Boek bestudeert, ziet de waarheid helder.

Het theologische vraagstuk van kwaad en lijden

Onderwerping aan de Meester: Een veelgehoorde vraag is: “Als Allāh zo genadig is, waarom laat Hij dan kwaad en lijden toe?” Het eerste antwoord is: het is niet aan ons om onze Meester te ondervragen. Allāh is niet alleen onze Schepper en Onderhouder, maar ook onze Heer en Meester. Hij heeft ons geschapen om Hem te aanbidden én te dienen. Onze enige zorg zou moeten zijn: “Wat kan ik doen om Hem nu te behagen?” Als dat ons levensdoel is, dan vervalt de behoefte om zulke vragen te stellen.

Het leven als beproeving: Het tweede antwoord is dat dit leven slechts een test is. Zou Allāh zielen zoals de onze – gevoelig, bewust, reflectief – geschapen hebben om slechts enkele jaren te leven en dan te verdwijnen? Nee. Er is een hiernamaals, en dat is het ware leven: vol vrede, vreugde en voldoening. Deze wereld is niet geschapen voor geluk, maar voor beproeving. Allāh zegt: “Denken jullie dat jullie het Paradijs zullen binnengaan zonder dat Allāh degenen onder jullie heeft beproefd die hebben gestreden en degenen die geduldig zijn?” (Qur’ān 3:142). Beproevingen zijn voorwaarden voor toegang tot het Paradijs. Ze zijn ook een middel om zonden te wissen. Geen mens is zonder zonde, behalve de profeten. Daarom is het een genade dat Allāh ons beproevingen geeft om ons te zuiveren.

Beproevingen brengen ons dichter tot Hem: Wie leeft in gemak en overvloed, kan gemakkelijk arrogant worden en zijn Schepper vergeten. Maar wie geconfronteerd wordt met lijden, herinnert zich zijn zwakte en wendt zich tot Allāh. Hij smeekt om hulp, en in die smeekbede ligt een verborgen zegen: nabijheid tot Allāh.

Vrije wil en menselijke verantwoordelijkheid: Een derde antwoord is dat veel kwaad voortkomt uit onze eigen keuzes. Allāh heeft ons vrije wil gegeven – een eer die de rest van de schepping niet heeft. De rest is altijd in onderwerping, maar wij mogen kiezen. En onze keuzes hebben gevolgen. Uiteindelijk komt het neer op: Kiezen we voor Hem, of voor onszelf? Hij verdient onze toewijding, maar vaak kiezen we voor ons ego.

Kwaad als gevolg van menselijke keuze

Wanneer wij ervoor kiezen om voor onszelf te leven en ons af te keren van Allāh (Subḥānahu wa Ta’ālā), wat anders kunnen we dan verwachten dan kwaad als gevolg? Allāh zegt in de Qur’ān:

“Corruptie is verschenen op land en zee door wat de handen van de mensen hebben verricht.” (Qur’ān 30:41). Hoe kunnen we dan verbaasd zijn over het kwaad en lijden in de wereld, als we kijken naar de toestand van onze harten? Hoe velen van ons herinneren Allāh? Hoe velen wijden hun leven aan Hem zoals we weten dat we zouden moeten? De meesten van ons hebben zich afgekeerd van het doel van onze schepping. En toch verwachten we Zijn Genade, en stellen we vragen over het kwaad dat we zien. Ja, Hij is Genadig. Maar Hij is ook Majestueus en Glorieus. Hij verdient het niet om genegeerd te worden. Hij verdient onderwerping en dienstbaarheid. In plaats van te vragen, moeten we onszelf hervormen. We moeten terugkeren naar Hem. Als ieder van ons dit doet, en anderen daartoe oproept, dan InshāʾAllāh zal de wereld verbeteren.

Beperkte kennis en het oordeel over kwaad

Een ander antwoord op het probleem van kwaad is het besef van onze beperkte kennis. Wij denken veel te weten, maar in werkelijkheid weten we weinig. Wat wij als kwaad beschouwen, kan in werkelijkheid veel goeds bevatten. En wat wij als goed beschouwen, kan veel kwaad in zich dragen. Wij kunnen het niet beoordelen. Alleen Hij, Wiens Kennis Volmaakt is, kan dat.

Daarom is het deel van onze aanbidding dat wij Zijn oordeel accepteren. Omdat we erkennen dat onze kennis beperkt is, en Zijn kennis absoluut is.

Ar-Raḥmān en Ar-Raḥīm: Essentiële en actieve Genade

In de Bismillāh gebruikt Allāh twee Namen die beide “Genade” betekenen, maar op verschillende manieren:

• Ar-Raḥmān: Degene Die Genadig is door Zijn Essentie. Eeuwige, allesomvattende Genade. Zelfs de heidense Arabieren erkenden dat alleen Allāh deze Naam kon dragen.
• Ar-Raḥīm: Degene Die Genadig is door Zijn daden. Hij verricht voortdurend en herhaaldelijk daden van Genade.

Deze twee Namen tonen aan dat er geen moment is waarin wij buiten Zijn Genade vallen. Op elk moment worden wij omhuld door Zijn Essentiële Genade én Zijn actieve Genade. Zelfs in moeilijkheden is Zijn Genade aanwezig — ook al zien we het pas later.

De Bismillāh als opdracht tot toewijding

De Bismillāh is niet slechts een formule — het is een bevel. Allāh zegt: begin elke handeling in Zijn Naam. Begin elk moment van je leven in Zijn Naam. Waarom?

• Omdat Hij Allāh is: Volmaakt, Majestueus, Glorieus.
• Omdat Hij Ar-Raḥmān en Ar-Raḥīm is: de bron van extreme Genade.

Hij heeft in deze eerste āyah al vastgesteld wie Hij is en wie wij zijn:

Wat is dan de logische consequentie van dit besef? Volledige toewijding. Dat is wat Hij van ons verwacht. En Hij toont ons in deze āyah hoe we die relatie kunnen aangaan: door Zijn Naam te noemen vóór elke handeling. Zo wijden we elke daad aan Hem.

De Qur’ān als reis naar Hem

Nog vóór we aan onze reis door de Qur’ān beginnen, is onze bestemming al duidelijk: Hij. Elke āyah die we leren, moeten we benaderen met de vraag:

• Hoe brengt deze āyah mij dichter tot Hem?
• Toont deze āyah mij een pad om te volgen of te vermijden?
• Roept deze āyah op tot een handeling of tot het nalaten ervan?

Dit zijn de vragen die we moeten stellen, InshāʾAllāh, bij elke stap in onze studie van dit Boek.

Bronnen

Heilige Qur’ān

Qur’ān. (n.d.). Surah al-Fātiḥah (1:1); Surah al-Baqarah (2:38, 2:117); Surah Āl ʿImrān (3:142); Surah al-Anʿām (6:59); Surah al-A’rāf (7:56); Surah al-Rūm (30:41); Surah al-Naml (27:30); Surah al-Raʿd (13:28); Surah al-Nahl (16:18, 16:36); Surah al-Anbiyāʾ (21:107); Surah al-Fuṣṣilat (41:6); Surah al-Mulk (67:19); Surah al-Jāthiyah (45:13).

Tafsīr en klassieke werken

Al-Rāzī, F. (n.d.). Tafsīr al-Kabīr.
Al-Qurṭubī, M. (n.d.). Al-Jāmiʿ li-Aḥkām al-Qur’ān (Deel 1, p. 92; Deel 3, p. 45; Deel 5, p. 112).
Azīzī, M. (n.d.). Tafsīr ʿAzīzī.
Ibn Kathīr, I. (n.d.). Tafsīr al-Qur’ān al-ʿAẓīm (Deel 1, p. 18, 22; Deel 2, p. 112).
Ibn Kathīr, I. (n.d.). Al-Bidāyah wa-n-Nihāyah.
Al-Ghazālī, A. (n.d.). Al-Maqṣad al-Asnā fī Sharḥ Asmāʾ Allāh al-Ḥusnā.

Ḥadīth

Al-Bukhārī, M. I. (n.d.). Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, Ḥadīth 6013.

In dit artikel worden de onjuiste beweringen van andersdenkenden weerlegd, die stellen dat het ongeloof zou zijn om te zeggen: “Allāh Ta’ālā en Zijn Heilige Profeet Mohammed ﷺ weten het beter.” Zij beweren bovendien dat de kennis van de Heilige Profeet Mohammed ﷺ beperkt is, omdat verzen zoals ‘Alīf Lām Mīm’ en ‘Yāsīn’ uitsluitend bij Allāh Ta’ālā bekend zouden zijn.

Zij stellen verder de vraag: “Waren de christenen niet verdwaald omdat zij dezelfde fout maakten door de Profeet ʿĪsā (ʿalayhis salām) te vergelijken met Allāh Ta’ālā?” [Dit is een retorische vraag, bedoeld om het aanzien van Ḥazrat ʿĪsā ʿalayhis salām te ondermijnen.]

Daarnaast beweren zij dat alle authentieke en beschikbare boeken van tafāsīr (exegeses), fiqh en fatāwā (juridische uitspraken) uitsluitend de uitdrukking “Wallāhu Aʿlamu” (Allāh weet het beter) bevatten, en dat nergens de woorden “Allāh en Zijn Rasool ﷺ weten het beter” te vinden zouden zijn.

Juridisch-theologische toelichting Tangali

De uitdrukking “Allāh en Zijn Boodschapper ﷺ weten het beter” is geen shirk, mits men gelooft dat de kennis van de Profeet ﷺ afkomstig is van Allāh en beperkt blijft tot wat Hem is geopenbaard. Deze uitdrukking is bevestigd in authentieke aḥādīth, zoals: (1) Ḥazrat ʿUmar (raḍiyAllāhu ʿanhu) zei: “Allāh en Zijn Boodschapper weten het beter” toen hij werd gevraagd wie Jibrāʾīl was (Ṣaḥīḥ Muslim). (2) Delegatie van Rabīʿa zei hetzelfde in aanwezigheid van de Profeet ﷺ (Ṣaḥīḥ Bukhārī).

Volgens Fatāwā Razviyya (deel 29, p. 437) is deze uitdrukking toegestaan en behoort zij tot de Sunnah van de Sahāba. De Profeet ﷺ heeft deze uitspraak nooit afgekeurd, wat in de uṣūl al-fiqh geldt als taqrīr (stilzwijgende goedkeuring).

Bewijsmateriaal

Met onderstaande aḥādīth wordt aangetoond dat het daadwerkelijk de Sunnah is van de Sahāba-e-Kirām (raḍiyAllāhu ʿanhum) om te zeggen: “Allāh en Zijn Rasool ﷺ weten het beter.” Het is niet alleen de Sunnah van de Sahāba-e-Kirām om deze uitdrukking te gebruiken, maar de Heilige Profeet Mohammed ﷺ heeft deze uitspraak nooit verworpen nadat hij haar hoorde. Dit impliceert dat hij ﷺ deze uitspraak heeft goedgekeurd.

Ḥazrat ʿUmar ibn al-Khaṭṭāb (raḍiyAllāhu ʿanhu) verhaalde: “Op een dag zaten wij in het gezelschap van de Heilige Profeet Mohammed ﷺ toen er een man verscheen, gekleed in smetteloos witte kleding met pikzwarte haren. Er waren geen tekenen van een vermoeiende reis op hem te zien, en niemand van ons kende hem. Hij ging zitten, dicht bij de Profeet ﷺ, zodanig dat zijn knieën de knieën van de Profeet ﷺ raakten. Vervolgens legde hij zijn handpalmen op zijn dijen en vroeg: ‘O Mohammed, vertel mij over de islam.’” De Profeet ﷺ antwoordde: “Islam vereist dat u getuigt dat er geen god is dan Allāh en dat Mohammed Zijn Boodschapper is, en dat u het gebed (ṣalāh), de armenbelasting (zakāt), het vasten in de maand Ramaḍān (ṣawm) en de bedevaart naar het Huis (ḥajj) verricht, indien u daartoe in staat bent.” De man zei: “U hebt de waarheid gesproken.” Dit was opmerkelijk, omdat hij zelf de vraag stelde en vervolgens bevestigde dat het antwoord correct was. Hij vroeg: “Vertel mij over Īmān.” De Profeet ﷺ antwoordde: “Geloof in Allāh, Zijn engelen, Zijn Boeken, Zijn Boodschappers, het Hiernamaals en het goddelijke decreet over goed en kwaad.” De man zei opnieuw: “U hebt de waarheid gesproken.” Daarna vroeg hij: “Vertel mij over iḥsān.” De Profeet ﷺ zei: “Iḥsān is dat u Allāh aanbidt alsof u Hem ziet, en als u Hem niet ziet, weet dan dat Hij u ziet.” Hij vroeg: “Vertel mij over het Laatste Uur.” De Profeet ﷺ antwoordde: “Degene die hierover wordt ondervraagd, weet niet meer dan degene die de vraag stelt.” Hij vroeg: “Vertel mij enkele tekenen van het Uur.” De Profeet ﷺ zei: “Slavinnen zullen hun meesteressen baren, en u zult mensen zien die blootsvoets en arm waren, zich verheugen in het bouwen van hoge gebouwen.” Toen vertrok de man, en ik bleef nog enige tijd bij de Profeet ﷺ. Hij vroeg mij: “ʿUmar, weet je wie die man was?” Ik antwoordde: “Allāh en Zijn Boodschapper weten het beter.” Hij ﷺ zei: “Dat was Jibrāʾīl (Gabriel); hij kwam om jullie te onderwijzen over jullie religie.” (Ṣaḥīḥ Muslim; Mishkāt)

Ibn ʿAbbās (raḍiyAllāhu ʿanhu) verhaalde dat een delegatie van de stam ʿAbdul Qays bij de Profeet ﷺ kwam. Hij vroeg: “Wie zijn deze mensen, of van wie is deze delegatie?” Zij antwoordden: “Van Rabīʿa.” De Profeet ﷺ zei: “Welkom, dat jullie zijn gekomen zonder schaamte of ongemak.” Zij zeiden: “O Boodschapper van Allāh, het was moeilijk voor ons om naar u te komen vanwege de stam Mudar, die tussen ons en u woont. Geef ons duidelijke richtlijnen die wij kunnen doorgeven, zodat wij het Paradijs kunnen bereiken.” Zij vroegen ook over drank. De Profeet ﷺ gaf hun vier geboden en vier verboden. Hij vroeg: “Weten jullie wat het betekent om in Allāh te geloven?” Zij antwoordden: “Allāh en Zijn Boodschapper weten het beter.” (Ṣaḥīḥ Bukhārī; Mishkāt)

Uit bovenstaande aḥādīth kunnen drie punten worden afgeleid: (1) Het is inderdaad de Sunnah van de Sahāba-e-Kirām om te zeggen: “Allāh en Zijn Rasool ﷺ weten het beter.” Wie deze uitdrukking gebruikt, volgt hun voetsporen en behoort tot de ware Ahl al-Sunnah. Rasūlullāh ﷺ zei: “Degene die mijn voetsporen en die van mijn Sahāba volgt, behoort tot de Jamāʿah die genade zal ontvangen.” (2) Als het shirk zou zijn om te zeggen: “Allāh en Zijn Rasool ﷺ weten het beter,” dan zou dat impliceren dat de gehele Ummah, inclusief de Profeet ﷺ zelf, mushrik zou zijn geweest — Allāh verhoede! De Profeet ﷺ hoorde deze uitspraak van de Sahāba en keurde haar niet af. Het is zelfs shirk om akkoord te gaan met shirk. Als deze uitspraak werkelijk shirk was, dan zouden allen die deze aḥādīth hebben gelezen, gehoord of geaccepteerd, mushrik zijn geworden. (3) Wij stellen niet dat de kennis van Rasūlullāh ﷺ onbegrensd is. Allāh Ta’ālā schonk hem kennis over de gehele schepping. Aangezien de schepping begrensd is, is ook de kennis van de Profeet ﷺ begrensd tot wat Allāh hem heeft geopenbaard. Allāhs kennis is absoluut en onbeperkt. Er is dus geen vergelijking mogelijk tussen de kennis van de Profeet ﷺ en die van Allāh Ta’ālā. De Ahl al-Sunnah wal-Jamāʿah verwerpt dan ook de bewering dat de kennis van Rasūlullāh ﷺ gelijk zou zijn aan die van Allāh Ta’ālā als een leugen en een ongefundeerde beschuldiging.

Bronnen

• Al-Bukhārī, M. ibn I. (n.d.). Ṣaḥīḥ al-Bukhārī. Dār Ibn Kathīr.
• Muslim ibn al-Ḥajjāj. (n.d.). Ṣaḥīḥ Muslim. Dār al-Fikr.
• Al-Tibrīzī, W. ibn M. (n.d.). Mishkāt al-Maṣābīḥ. Dār al-Maʿrifah.
• Aḥmad Raza Khan al-Bareilwī. (2005). Fatāwā Razviyya (Vol. 29). Lahore: Raza Foundation.

Ḥazrat Allāmah Sadrush Sharīʿah, ook bekend als Mufti Muhammad Amjad Ali Aazmi (Raḥmatullāhi ʿalayh), was een vooraanstaande Ḥanafī-jurist, Khalīfa van Imām Aḥmad Raza Khan, en auteur van het monumentale werk Bahār-e-Sharīʿat. Zijn bijdrage aan fiqh, ḥadīth en islamitisch onderwijs is van blijvende waarde voor de Ahl al-Sunnah wal-Jamāʿah.

Biografie

• Volledige naam: Mufti Muhammad Amjad Ali Aazmi
• Titel: Sadrush Sharīʿah (Hoofd van de Sharīʿah)
• Geboren: 1296 Hijri/ 1879  in Azamgarh, India
• Overleden: 1367 Hijri/ 1948
• Leermeester: Imām Aḥmad Raza Khan Bareilwī (Raḥmatullāhi ʿalayh)
• Verblijf: 18 jaar in Bareilly Sharīf, nauwe samenwerking met Aʿlā Ḥazrat

Belangrijkste werken

Onderwijskundige en maatschappelijke rol

• Docent aan Darul ʿUloom Muʿīniyyah (Ajmer), Hafīziyyah Saʿīdiyyah (Aligarh)
• Curriculumcommissie van Aligarh Muslim University
• Hoofdredacteur van Matbaʿ-e-Ahl-e-Sunnat (drukkerij van Ahl al-Sunnah)
• Oprichter van Jamia Amjadiyyah en Kulliyyat-ul-Banāt al-Amjadiyyah (voor meisjes)

Nalatenschap

Zijn zoon Ḥazrat Allāmah Ziyā-ul-Mustafā Qādrī is een internationaal erkende hadithgeleerde en rector van Al-Jāmiʿatul Ashrafiyyah in Mubārakpur.

Zijn familie heeft meerdere geleerden voortgebracht die actief zijn in fiqh, ḥadīth en islamitisch onderwijs.

Bronnen

• Amjad Ali Aazmi. (n.d.). Bahār-e-Sharīʿat (Vols. 1–18). Bareilly: Matbaʿ-e-Ahl-e-Sunnat.
• Amjad Ali Aazmi. (n.d.). Fatāwā Amjadiyyah (Vols. 1–2). Ghausi: Jamia Amjadiyyah.

ʿAqīdah overtuigingen

De term ʿAqīdah betekent ‘islamitische geloofsleer’ of ‘geloofsovertuiging’.”

Juridisch-theologische duiding Tangali uit klassieke werken zoals Sharḥ al-ʿAqāʾid al-Nasafiyya en Bahār-e-Sharīʿat wordt ʿAqīdah gedefinieerd als: “Die overtuigingen die een moslim met zekerheid en zonder twijfel dient te aanvaarden, zoals het geloof in Allāh, Zijn engelen, Boeken, Boodschappers, het Hiernamaals en het goddelijke decreet.” (cf. Muslim ibn al-Ḥajjāj, Ṣaḥīḥ Muslim)

ʿAqīdah: Allāh Ta’ālā (de Almachtige) is Eén. Hij heeft geen deelgenoten in Zijn Wezen, Eigenschappen, Handelingen, Bevelen of Namen. Allāh is Almachtig en Wājib al-Wujūd (Zijn Bestaan is absoluut noodzakelijk). Zijn afwezigheid is absoluut onmogelijk (Muḥāl). Allāh is Qadīm (bestaand zonder begin), wat betekent dat Hij er altijd is geweest, er altijd zal zijn en geen schepping is. Andere benamingen hiervoor zijn Azalī en Abadī. Alleen Allāh is het waard om aanbeden te worden! U dient te weten en te begrijpen dat Allāh Ta’ālā Eén is. Met andere woorden: er is slechts één Allāh. Wanneer iemand gelooft dat zijn “god” deelgenoten heeft, dan wordt met die god niet Allāh bedoeld. Allāh heeft absoluut geen deelgenoten. Hij is Almachtig en Wājib al-Wujūd, wat betekent dat Zijn Bestaan essentieel is. Met andere woorden: als iemand beweert dat zijn (zogenaamde) god niet bestaat, dan is het duidelijk dat daarmee niet Allāh wordt bedoeld, maar een verzonnen god — die volgens de islam niet bestaat. Allāh is Eén en altijd Aanwezig.

Muḥāl betekent: dat wat absoluut onmogelijk is. Met andere woorden: het bestaan van een andere god of het niet-bestaan van Allāh is Muḥāl. Wanneer wij zeggen dat Allāh Ta’ālā Qadīm is, bedoelen wij dat Hij niet geschapen is. Allāh is er altijd geweest en zal er altijd zijn. Het behoort tot onze Īmān (geloofsovertuiging) dat alleen Allāh het waard is om aanbeden te worden.

ʿAqīdah: Allāh Ta’ālā is vrij van iedere vorm van afhankelijkheid (parwā hona). Met andere woorden: Allāh is van niemand en niets afhankelijk, terwijl de gehele schepping volledig afhankelijk is van Allāh Ta’ālā. Wanneer wij zeggen dat Allāh onafhankelijk is, bedoelen wij dat Hij niets of niemand nodig heeft. Integendeel: elke atoom in de schepping is afhankelijk van de Enige Schepper — Allāh.

Sommige mensen denken dat Allāh Ta’ālā engelen heeft geschapen om bepaalde taken te verrichten, en dat dit zou betekenen dat Hij afhankelijk is van Zijn schepping. Dit is volstrekt onjuist — Allāh verhoede dat wij zo over Hem denken. Allāh Ta’ālā heeft de engelen geschapen als Zijn dienaren en hen de gelegenheid gegeven Hem als hun Heer te dienen. Het zijn de engelen en andere schepselen die afhankelijk zijn van Allāh, terwijl Allāh zonder enige twijfel van niemand afhankelijk is.

ʿAqīdah: Het is absoluut onmogelijk om de Dhāt (Wezen) van Allāh Ta’ālā met het verstand te bevatten of te doorgronden. Alles wat door het verstand kan worden omvat, behoort tot een categorie en kan begrensd worden. Niets kan Allāhs Wezen omvatten of volledig begrijpen. Echter, via de Afʿāl (Handelingen) van Allāh kunnen Zijn Eigenschappen worden herkend, en via die Eigenschappen kan men kennis verkrijgen over Zijn Aanwezigheid.

De bovenstaande ʿAqīdah maakt duidelijk dat het voor ons volstrekt onmogelijk is om Allāh Taʿālā’s Wezen volledig te begrijpen. De reden hiervoor is dat alles wat begrepen kan worden, ook gevisualiseerd kan worden. Ter illustratie: als u aan een vogel denkt, kan uw verstand zich een beeld vormen van de lichaamsbouw van een vogel. Dat komt doordat een vogel tastbaar is en door het verstand begrepen kan worden via waarneming en kennis. Niemand kan zich echter een beeld vormen van Allāh Ta’ālā. Daarom kan het menselijke verstand Zijn Wezen niet bevatten, omdat het buiten het bereik van de schepping valt. Wel is verklaard dat wij via de Eigenschappen van Allāh — zoals Zijn Genade, Zijn Straf, enzovoorts — in staat zijn om kennis te verkrijgen over Allāh Ta’ālā en Zijn Bevelen.

ʿAqīdah: Net zoals Zijn Wezen Qadīm, Azalī en Abadī is (wat betekent: niet geschapen, altijd bestaand en eeuwigdurend), zijn ook Zijn Eigenschappen Qadīm, Azalī en Abadī. U dient te begrijpen dat Allāh Ta’ālā Bestaand is. Allāh Ta’ālā is Zelfbestaand — met andere woorden: Hij is niet tot leven geroepen, Hij was er altijd en zal er altijd zijn.

ʿAqīdah: Met uitzondering van het Bestaan van Allāh Ta’ālā en Zijn Eigenschappen (zoals Zijn Genade, Zijn Ondersteuning, enzovoorts), is al het overige ḥadīth — dat wil zeggen: het was er niet en is pas ontstaan nadat Allāh Ta’ālā het geschapen heeft. Dit betekent dat, behalve Allāhs Bestaan en Zijn Eigenschappen, alles een schepping is. Met andere woorden: de engelen, profeten, djinns, mensen en alles in het universum zijn pas tot bestaan gekomen nadat Allāh hen geschapen heeft. Zij worden daarom allen aangeduid als “schepping”. Kortom: de gehele schepping is ontstaan door de Wil van Allāh.

ʿAqīdah: Ieder persoon die beweert dat de Eigenschappen van Allāh geschapen zijn, is een misleid en verdorven persoon. Dit is een uiterst belangrijke geloofsovertuiging (ʿaqīdah). Het toont duidelijk aan dat wie beweert in Allāh te geloven, maar vervolgens stelt dat een van Zijn Eigenschappen geschapen is, misleid en verdorven is. Zo iemand wordt in de islam aangeduid als gumrāh (afgedwaald) en bad-Dīn (buiten de grenzen van de islam). Soennitische moslims dienen zich niet te associëren met zulke personen, omdat zij anders zelf ook misleid kunnen worden en meegesleurd kunnen worden in hun dwaling.

ʿAqīdah: Ieder persoon die beweert dat alles wat in het universum bestaat niet geschapen is, of twijfelt aan het ḥadīth-zijn (geschapen zijn) ervan, is een kāfir (ongelovige). Niemand heeft het recht te zeggen dat alles in het universum altijd al heeft bestaan of eeuwig is. Zoals eerder vermeld: met uitzondering van Allāhs Bestaan en Zijn Eigenschappen is alles geschapen. Deze geloofsovertuiging maakt duidelijk dat wie beweert dat een schepsel uit zichzelf bestaat, of zelfs maar twijfelt aan het geschapen zijn ervan, een kāfir is. Zelfs als zo iemand instemt met alle andere geloofspunten over Allāh Ta’ālā, maar deze ene ʿaqīdah betwijfelt, dan geldt hij alsnog als ongelovige.

ʿAqīdah: Zijn Eigenschappen zijn noch identiek aan, noch gescheiden van Zijn Wezen. Het is niet zo dat Zijn Eigenschappen slechts voortkomen uit Zijn Namen. In werkelijkheid kunnen Zijn Eigenschappen niet los worden gezien van Zijn Wezen.

ʿAqīdah: Allāh Ta’ālā heeft macht over alles wat mogelijk is. Er bestaat niets dat mogelijk is en zich buiten Zijn Macht bevindt. Daarentegen valt alles wat volstrekt onmogelijk is (muḥāl) buiten Zijn Macht. Zulke zaken hebben geen enkele relatie met Allāh Ta’ālā, want Hij is verheven boven het onmogelijke. Een voorbeeld hiervan is het bestaan van een andere god — dit is absoluut onmogelijk. Allāh heeft geen Wil of Macht over het bestaan van een andere god, omdat dit concept muḥāl is. Evenzo is de vernietiging van Allāh onmogelijk en heeft geen enkele binding met Hem. Het is dus duidelijk dat zaken die absoluut onmogelijk zijn, geen relatie hebben met Allāh en evenmin onder Zijn Macht vallen.

ʿAqīdah: Allāh is geen vader van iemand, noch is Hij een zoon van iemand anders, noch heeft Hij een vrouw. Iedereen die beweert dat Allāh de vader of zoon van iemand is, of zegt dat Hij een vrouw heeft, is een kāfir (ongelovige). Zelfs als iemand denkt dat dit mogelijk is, dan is hij misleid en bad-Dīn (buiten de islam). Vandaag de dag beschouwen sommige christenen — en helaas ook sommige moslims — mensen als “kinderen van God” (maʿādhAllāh — Allāh verhoede). Dit is volstrekt onjuist en behoort tot de uitspraken van kufr (ongeloof). Moslims dienen zich te onthouden van dergelijke uitspraken.

ʿAqīdah: Allāh Ta’ālā is Hayy — dat wil zeggen: Altijd-bestaand. Het leven van alle schepselen is in Zijn Macht. Hij geeft leven aan wie Hij wil en brengt de dood tot wie Hij wil.

ʿAqīdah: Hij is Qādir — Hij heeft macht over alles wat mogelijk is. Er bestaat niets dat mogelijk is en buiten Zijn Macht valt.

ʿAqīdah: Maqdūr verwijst naar zaken die binnen Allāhs qudrat (macht) vallen. Het is niet noodzakelijk dat alle of sommige maqdūr zaken daadwerkelijk tot bestaan komen. Alleen zaken die mogelijk zijn, vallen onder maqdūr. Zaken die muḥāl zijn — volstrekt onmogelijk — vallen daar niet onder. Een voorbeeld: als Allāh het wil, kan Hij een berg in goud veranderen of de hemel van robijnen maken. Maar het feit dat Hij daartoe in staat is, betekent niet dat Hij dat noodzakelijkerwijs zal doen. Het is Zijn Wil die bepaalt wat Hij tot stand brengt.

ʿAqīdah: Allāh Ta’ālā is de Meest Schitterende en de Meest Bekoorlijke. Hij is vrij van alle tekorten en gebreken. Het is absoluut onmogelijk dat er sprake is van enige tekortkoming in Allāh. Hij is vrij van zaken als leugen, bedrog, wantrouwen, tirannie, onwetendheid, enzovoorts. Het beweren dat leugen onder Zijn Macht valt — in de zin dat Hij zou kunnen liegen — is muḥāl. Ook het beweren dat Allāh een gebrek zou kunnen hebben, is een verwerping van Zijn Almacht. Het denken dat Allāhs Macht een tekort zou hebben, of dat Hij geen macht heeft over het muḥāl, is volstrekt onjuist. Er is beslist geen tekort in Allāhs Macht. In werkelijkheid is het de zwakte en het gebrek van het muḥāl zelf, dat het onwaardig maakt om verbonden te zijn met Allāhs Macht.

ʿAqīdah: Zijn Bestaan, Macht, Horen, Zien, Kalām (Spraak), Kennis en Irādah (Wil) zijn allen Zijn Eigenschappen. Hij is echter niet afhankelijk van oren, ogen of een tong om te horen, zien of spreken, omdat deze fysieke vormen zijn — en Allāh is vrij van elke fysieke vorm. Hij hoort de zwakste geluiden en ziet de kleinste dingen, zelfs datgene wat niet zichtbaar is met een microscoop. Zijn Horen en Zien zijn niet beperkt; Hij is de Alhorende en de Alziende. Wij zeggen dus dat Allāh absoluut hoort en ziet.

ʿAqīdah: Net als al Zijn andere Eigenschappen is Zijn Kalām (Woorden en Spraak) ook Qadīm (eeuwig). Het is geen schepping. De Heilige Qurʾān is Allāhs Kalām. Iedereen die beweert dat de Qurʾān een schepping is, is een kāfir. Dit is bewezen door Imām Aʿẓam Abū Ḥanīfah (Raḥmatullāhi ʿalayh) en alle andere grote imams. In feite is het ongeloof van zo iemand ook bevestigd door de Sahāba-e-Kirām (raḍiyAllāhu ʿanhum).

ʿAqīdah: Zijn Kalām is vrij van geluid. De Qurʾān Sharīf die wij met onze tong reciteren en die wij lezen in schriftelijke vorm, is het eeuwige Kalām van Allāh — zonder geluid. Onze recitatie, ons schrijven en onze stemmen zijn ḥadīth (schepping). Met andere woorden: onze recitatie is schepping, maar wat wij reciteren is Qadīm. Ons schrijven is schepping, maar wat wij schrijven is ongeschapen. Ons luisteren is schepping, maar wat wij horen is ongeschapen. Ons geheugen is schepping, maar wat wij onthouden is ongeschapen.

ʿAqīdah: Allāh Taʿālā’s Kennis omvat alles — of het nu volledig of gedeeltelijk is, aanwezig, mogelijk of onmogelijk. Met andere woorden: Hij wist altijd alles (Azalī), weet nog steeds alles en zal altijd alles weten. Dingen kunnen veranderen, maar Zijn Kennis verandert niet. Hij is bewust van de angsten en het gefluister in de harten. Er is geen enkele beperking in Zijn Kennis.

ʿAqīdah: Allāh Ta’ālā weet alles van het zichtbare en het verborgene. ʿIlm-e-Zātī (Zelfkennis) is Zijn unieke Eigenschap. Een persoon die probeert te bewijzen dat ʿIlm-e-Zātī al dan niet aanwezig is bij Allāh, is een ongelovige. ʿIlm-e-Zātī betekent Allāhs Eigen Kennis — ondenkbaar en eeuwig.

ʿAqīdah: Hij is de Schepper van alles — of het nu mensen zijn of hun handelingen. Alles wat bestaat is door Allāh geschapen.

ʿAqīdah: In werkelijkheid is het Allāh Die levensonderhoud verschaft. Engelen en andere schepselen zijn slechts middelen en kanalen voor de bezorging van levensonderhoud.

ʿAqīdah: Op basis van Zijn Kennis heeft Allāh alles vastgesteld — het goede en het slechte — zoals het gebeurt en zoals het had moeten gebeuren. Het is niet zo dat wij verplicht zijn te doen wat Hij heeft voorgeschreven; eerder heeft Hij opgeschreven wat wij uit vrije wil willen doen. Dus als Allāh voor een persoon iets slechts heeft opgeschreven, dan is dat omdat die persoon zelf het slechte wilde doen. Als iemand het goede wil doen, dan heeft Allāh dat ook zo opgeschreven. Zijn schrijven dwingt niemand tot een bepaalde daad. Dit staat bekend als taqdīr (lotsbestemming). De Heilige Profeet Mohammed ﷺ heeft gezegd: “Degene die taqdīr afwijst, is als een vuuraanbidder binnen deze gemeenschap.”

Veel mensen begaan zonden en zeggen dat het hun taqdīr is — dat Allāh het zo heeft gewild. Dit is onjuist. Allāh wist met Zijn Zelfkennis dat deze mensen zonden wilden begaan, dus schreef Hij op wat zij wilden doen. Zijn schrijven heeft hen niet gedwongen tot het begaan van zonden.

Een voorbeeld ter verduidelijking: een vijfjarige jongen staat voor een bus en zegt tegen zijn broer: “Ik ga deze bus halen.” Zijn broer zegt: “Je gaat het niet halen.” De jongen probeert het, maar haalt de bus niet. De broer wist dat de jongen het niet zou halen, maar zijn uitspraak was geen oorzaak van het falen. Zo is ook Allāhs Kennis geen oorzaak van onze daden — Hij weet slechts wat wij zullen doen.

Wat wij ook willen, Allāh weet het. Hij heeft deze kennis vastgelegd op de Heilige Tafel — en dat is taqdīr.

Soorten taqdīr (ʿAqīdah)

• Mubram-e-Ḥaqīqī: Onveranderlijke lotsbestemming; kan niet gewijzigd worden.
• Muʿallaq Maḥḍ: Afhankelijk van de boeken van de engelen; kan gewijzigd worden.
• Muʿallaq Sabīḥ bi-Mubram: Niet evident in de boeken van de engelen, maar bekend bij Allāh; kan beïnvloed worden door smeekbeden van vrome dienaren.

Wanneer vrome dienaren van Allāh proberen te bemiddelen in zaken van Mubram-e-Ḥaqīqī, worden hun gedachten daarvan afgeleid. Toen de engelen met straf neerdaalden op het volk van Profeet Lūt (ʿalayhis salām), begon Profeet Ibrāhīm (ʿalayhis salām) — bekend om zijn barmhartigheid — smeekbeden te verrichten voor hen. Allāh Ta’ālā zegt: “Hij begon bij Ons te pleiten voor het volk van Lūt.” Dit vers toont aan dat vrome dienaren wél recht hebben om gehoord te worden in het Hof van Allāh, ondanks de ernst van de situatie.

In een ḥadīth sharīf staat dat tijdens de nacht van Miʿrāj, de Profeet ﷺ iemand luid hoorde spreken tegen Allāh. Hij vroeg aan Jibrāʾīl (ʿalayhis salām) wie dat was. Jibrāʾīl antwoordde: “Dat is Mūsā (ʿalayhis salām). Zijn Heer is zich bewust van zijn intense aard.” Toen Allāh Ta’ālā het vers openbaarde: “Voorwaar, het is nabij dat uw Heer u zal geven zodat u tevreden zult zijn,” zei de Profeet ﷺ: “Ik zal niet tevreden zijn zolang zelfs één van mijn ummatī (volgelingen) in het vuur van de hel blijft.”

In een andere ḥadīth sharīf staat dat een kind van een miskraam op de Dag des Oordeels zal smeken voor zijn ouders, zoals een schuldeiser zijn recht opeist. Allāh zal dan zeggen: “O kind van een miskraam! O jij die smeekt aan jouw Heer! Neem je ouders bij de hand en leid hen naar het Paradijs.”

Allāh Ta’ālā zei tegen Ibrāhīm (ʿalayhis salām): “O Ibrāhīm! Kom niet met die gedachte, want waarlijk, de straf zal op hen neerdalen.” Dit is een voorbeeld van Mubram-e-Ḥaqīqī.

Muʿallaq-objecten verwijzen naar aspecten van taqdīr die beïnvloed kunnen worden door de awliyāʾ Allāh (vrome dienaren). Door hun duʿāʾ en inspanningen kan verlichting ontstaan. Over dit onderwerp zei Huzoor Ghaus-e-Aʿẓam: “Ik kan qaḍāʾ-e-mubram omzetten in verlichting.” In een ḥadīth sharīf staat: “Voorwaar, duʿāʾ verandert qaḍāʾ-e-mubram.”

Masala (regelgeving): De kwesties omtrent taqdīr kunnen niet worden begrepen met eenvoudige denkwijzen. Diepgaand willen redeneren over deze materie kan leiden tot verwarring en zelfs vernietiging. Ḥazrat Abū Bakr aṣ-Ṣiddīq en ʿUmar al-Fārūq (raḍiyAllāhu ʿanhumā) werd zelfs geadviseerd om niet te lang over deze kwestie te spreken. Wat wij moeten weten, is dat Allāh Ta’ālā ons niet heeft geschapen als stenen of andere levenloze objecten. Hij heeft ons denkvermogen geschonken, waarmee wij kunnen reflecteren — of juist niet. Met dit verstand zijn wij ook gezegend met wijsheid, zodat wij onderscheid kunnen maken tussen goed en kwaad, voordeel en nadeel. Wij zijn bovendien voorzien van alle noodzakelijke middelen om te handelen zoals vereist. Daarom zijn wij verantwoordelijk voor onze daden. Te denken dat men volledig machteloos is, of juist volledig machtig, zijn beide vormen van gumrāh (afdwaling van het Rechte Pad).

Masala (regelgeving): Kwaad doen en dit toeschrijven aan taqdīr, of beweren dat het de Wil van Allāh is, is een onjuiste opvatting. De regel is: wanneer u iets goeds doet, zeg dan dat het van Allāh komt; en wanneer u een zonde begaat, zeg dan dat het voortkomt uit uw ego (nafs).

ʿAqāʾid (geloofspunten)

• Allāh Ta’ālā is vrij van vorm, grootte, ruimte, richting, tijd en alles wat ḥadīth (geschapen) is.
• Het zien van Allāh in het wereldse leven is een unieke gave aan de Heilige Profeet Mohammed ﷺ. In het Hiernamaals is het niet alleen mogelijk, maar ook een realiteit voor elke soennitische moslim om Allāh te aanschouwen. Geestelijk zien of in dromen is geschonken aan verschillende profeten (Anbiyāʾ) en bepaalde Awliyāʾ Allāh. Imām Aʿẓam Abū Ḥanīfah (raḍiyAllāhu ʿanhu) heeft Allāh honderd keer in zijn droom gezien.
• Het zien van Allāh is zonder beschrijving. Wanneer men gewoonlijk iets ziet — van ver of dichtbij, van boven of onder, van links of rechts — dan is dat niet te vergelijken met het zien van Allāh, want Hij is vrij van al deze eigenschappen. De vraag “hoe?” of “waarom?” is hier niet van toepassing. Als wij Hem zien, zullen wij begrijpen. De essentie is: als het verstand iets kan omvatten, dan is het niet Allāh, want het verstand kan Allāh niet omvatten. Het is muḥāl (absoluut onmogelijk) dat de ogen Allāh volledig kunnen aanschouwen.
• Allāh doet wat Hij wil. Niemand heeft macht over Hem, niemand kan Hem tegenhouden. Hij sluimert niet, noch slaapt Hij. Hij ziet de hele schepping en wordt nooit moe. Hij is de Ondersteuner, de Barmhartige — meer dan een vader of moeder. Zijn Barmhartigheid is de hoop van gebroken harten. Hij vormt het kind in de baarmoeder zoals Hij wil. Hij is de Meest Vergevingsgezinde, de Aanvaarder van berouw, de Toonder van toorn. Zijn greep is de krachtigste. Niemand kan ontsnappen zonder Zijn Wil.
• Hij maakt groot wie Hij wil en klein wie Hij wil. Hij geeft respect aan wie schade lijdt en schande aan wie respect heeft. Hij leidt wie Hij wil en verwijdert wie Hij wil van het Rechte Pad. Hij verleent nabijheid aan wie Hij wil en vervloekt wie Hij wil. Hij geeft aan wie Hij wil en neemt van wie Hij wil.
• Alles wat Hij doet is rechtvaardig. Hij is vrij van tirannie. Hij is de Verhevene en de Uitmuntende. Hij omringt alles, maar niets kan Hem omringen. Het geven van voordeel en nadeel is in Zijn Macht. Hij verhoort de smeekbeden van de onderdrukten en brengt de onderdrukkers tot rechtvaardigheid. Niets gebeurt zonder Zijn Wil. Hij is verheugd over goede daden en ontevreden over zonden. Uit Zijn Barmhartigheid draagt Hij ons niet op om iets te doen dat buiten onze mogelijkheden ligt.
• Het is niet verplicht voor Allāh om te belonen, straffen, gelukkig te maken of het beste te doen voor iemand. Hij doet wat Hij wil en beveelt wat Hij wil. Uit Zijn Genade heeft Hij het Paradijs beloofd aan de gelovigen en uit Zijn Rechtvaardigheid de Hel aan de ongelovigen. Zijn beloften veranderen niet. Hij heeft beloofd dat, met uitzondering van kufr (ongeloof), Hij alle grote en kleine zonden kan vergeven — zoals Hij wil.
• Zijn Boeken zijn vol wijsheid, of wij die nu begrijpen of niet. Hij heeft geen reden nodig om iets te doen. Redenen impliceren voordeel, en Allāh is verheven boven zulke motieven. Zijn daden zijn niet afhankelijk van rechtvaardiging of excuses. Door Zijn Wijsheid heeft Hij middelen geschapen: ogen om te zien, oren om te horen, vuur om te branden, water om dorst te lessen. Als Hij wil, kunnen ogen horen, oren zien, vuur niet branden en water geen dorst lessen. Als Hij niet wil, dan kunnen duizend ogen overdag geen berg zien, en een miljoen vlammen kunnen geen rietje verbranden.
• Het vuur van Ibrāhīm (ʿalayhis salām)
• Wat een enorm vuur was het waarin de kuffār Ḥazrat Ibrāhīm (ʿalayhis salām) wierpen! Niemand kon het vuur naderen vanwege de hitte. Hij werd met een katapult erin geworpen. Toen hij het vuur naderde, kwam Ḥazrat Jibrāʾīl (ʿalayhis salām) en vroeg: “O Ibrāhīm! Hebt u een wens?” Hij antwoordde: “Ik geloof, maar niet van jou.” Jibrāʾīl zei: “Vraag dan aan Hem van wie u iets nodig heeft.” Hij antwoordde: “Hij weet het beste wat mijn behoefte is.” Toen beval Allāh Ta’ālā: “O vuur! Wees koel en vreedzaam voor Ibrāhīm.” Het vuur werd koel — zó koel dat de geleerden verklaarden: als het woord “vreedzaam” niet was toegevoegd, zou het vuur zó koud zijn geworden dat het schade zou hebben veroorzaakt.

Juridisch-theologische toelichting Tangali: ʿAqīdah betekent geloofsovertuiging en vormt de fundamentele basis van het islamitisch geloof. In de islamitische rechtswetenschappen (ʿilm al-fiqh) en theologie (ʿilm al-kalām) verwijst ʿAqīdah naar die overtuigingen die een moslim met zekerheid en zonder twijfel dient te aanvaarden. Deze omvatten onder andere:

• Het geloof in het bestaan en de eenheid van Allāh (Tawḥīd)
• Zijn eeuwige en ongeschapen eigenschappen (Ṣifāt-e-Qadīma)
• Het geloof in engelen, geopenbaarde boeken, profeten, het Hiernamaals en het goddelijke decreet (taqdīr)

Volgens de Ḥanafī-school, zoals verwoord door Imām Abū Ḥanīfah in al-Fiqh al-Akbar, is het essentieel dat deze overtuigingen niet slechts rationeel worden aanvaard, maar ook innerlijk worden bevestigd met het hart. Juridisch gezien is het ontkennen van een fundamentele ʿAqīdah een vorm van kufr (ongeloof), en leidt dit tot uitsluiting van de islamitische gemeenschap (Ummah).

Theologisch geldt dat Allāhs eigenschappen — zoals Zijn kennis (ʿIlm), macht (Qudrat), spraak (Kalām) — eeuwig en ongeschapen zijn. Het beschouwen van deze eigenschappen als geschapen (ḥadīth) is een ernstige dwaling (gumrāh) en leidt tot bad-Dīn (verval van het geloof). De klassieke werken zoals Sharḥ al-ʿAqāʾid al-Nasafiyya, Fatāwā Razviyya, en Bahār-e-Sharīʿat benadrukken dat ʿAqīdah niet gebaseerd mag zijn op speculatie of filosofische redenering, maar op authentieke openbaring en consensus van de Ahl al-Sunnah wal-Jamāʿah.

Bronnen

• Abū Ḥanīfah. (n.d.). al-Fiqh al-Akbar. (Meerdere edities beschikbaar). Cairo: Dār al-Maʿrifah.
• Aazmi, M. A. (n.d.). Bahār-e-Sharīʿat (Vols. 1–18). Bareilly: Matbaʿ-e-Ahl-e-Sunnat.
• al-Bukhārī, M. ibn I. (n.d.). Ṣaḥīḥ al-Bukhārī. Dār Ibn Kathīr.
• Muslim ibn al-Ḥajjāj. (n.d.). Ṣaḥīḥ Muslim. Dār al-Fikr.
• Al-Tibrīzī, W. ibn M. (n.d.). Mishkāt al-Maṣābīḥ. Beirut: Dār al-Maʿrifah.
• Al-Nasafī, N. ibn A. (n.d.). Sharḥ al-ʿAqāʾid al-Nasafiyya. Cairo: Dār al-Salām.
• Al-Raza Khan, A. (2005). Fatāwā Razviyya (Vols. 1–30). Lahore: Raza Foundation.
• Al-Marghīnānī, B. ibn A. (n.d.). al-Hidāyah. Beirut: Dār al-Kutub al-ʿIlmiyya.
• Ibn ʿĀbidīn, M. A. (n.d.). Radd al-Muḥtār ʿalā al-Durr al-Mukhtār (Vols. 1–6). Cairo: Dār al-Fikr.

Tegenwoordig laten veel geloofsgenoten (soenniet) zich in de dwaling meeslepen door de andersgelovigen (badd-aqīda die naar de Hel gaan), dat Hāzir-o-Nāzir van de Heilige Profeet Mohammed ﷺ onmogelijk is, sinds hij is overleden. Wij soenniet zeggen, dat inderdaad conform de Heilige Qur’ān iedere ziel de dood zal beleven (Surah al-Imrān), maar wij zeggen ook dat Allāh Ta’ālā de overleden personen zal doen herleven. Over het algemeen weten de moslims (uit de ahadīth), dat het gaat gebeuren op de Dag des Oordeels. Daarnaast weten de volgelingen (soenniet) van de Heilige Profeet ﷺ ook uit islamitische schriftelijke bronnen, dat voor Allāh Ta’ālā het niet onmogelijk is ook in het graf de mensen tot leven te brengen. Zo heeft de Heilige Profeet ﷺ tijdens zijn verheven Mirāj Sharīf (hierin geloofd de Ahmadiya ook niet) mogen aanschouwen, dat niet alleen in het graf Profeet Musā (alayhis salām) in leven was, maar ook in de hemel. Is de Dag des Oordeels, dan al geweest? Neen, dus voor Allāh Ta’ālā is alles mogelijk!

Dit artikel Hāzir-o-Nāzir is het concept waarover ik u meer wil vertellen. O soenniet, laat geen badd-aqīda bij u lezingen houden, want weet zij spugen vuur en hebben geen respect voor de Heilige Profeet ﷺ. Zij zullen u meeslepen naar de Hel! Gebruik uw kostbare zintuigen en lichaamsdelen en onthoud heel goed het volgende vers.

Allāh Ta’ālā openbaart:

 وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ كَثِيراً مِّنَ ٱلْجِنِّ وَٱلإِنْسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ يَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْيُنٌ لاَّ يُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لاَّ يَسْمَعُونَ بِهَآ أُوْلَـٰئِكَ كَٱلأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُوْلَـٰئِكَ هُمُ ٱلْغَافِلُونَ

“Voorwaar, Wij hebben menige djinn en mens geschapen wier einde de Hel zal zijn; zij hebben harten maar begrijpen er niet mede en zij hebben ogen maar zij zien er niet mede en zij hebben oren maar zij horen er niet mede; zij zijn als vee, neen zij dwalen nog meer [dan dit], zij zijn de achtelozen.” Surah al-A’rāf (de verheven plaatsen) H7, vers 179

Moge Allāh Ta’ālā de soenniet beschermen tegen dwaling!

De dood

Conform de Heilige Qur’ān, Surah al-Imrān, zal alles komen te overlijden of vergaan. Dus hebben de profeten van Allāh Ta’ālā ook overeenkomstig het Qur’ān vers het proces van de doodintrede meegemaakt. Zij werden geconfronteerd met de dood, maar dat was voor een korte duur. Tegelijkertijd werden zij door Allāh Ta’ālā weer tot leven gebracht zoals zij tijdens het aardse leven in leven waren. Nu zijn alle profeten vanaf Profeet Adam (alayhis salām) tot en met de laatste Heilige Profeet Mohammed ﷺ weer in leven.

Allāma Baihāqi (Rahmatullāhi alay) had veel artikelen als bewijsmateriaal verzameld over het leven van de profeten na de dood.

Allāma Jalāluddin Suyuti (Rahmatullāhi Alay) heeft ook een boek geschreven op dit onderwerp en er zijn eveneens zoveel Schriftgeleerden die over dit onderwerp hebben geschreven.

Allāh Ta’ālā openbaart:

وَلاَ تَقُولُواْ لِمَنْ يُقْتَلُ فِي سَبيلِ ٱللَّهِ أَمْوَاتٌ بَلْ أَحْيَاءٌ وَلَكِن لاَّ تَشْعُرُونَ

“En zeg niet van degenen, die voor Allāh’s zaak zijn gedood, dat zij dood zijn; neen, zij leven, maar gij bemerkt het niet.” Surah al-Baqarāh (de koe), H2, vers 154

Wat zegt de Heilige Qur’ān over Hāzir-o-Nāzir?

Hāzir en Nāzir (aanwezig zijn en getuigen) wordt in de Heilige Qur’ān uitgelegd. Voordat wij dat gaan bestuderen staan wij stil bij beide begrippen. Deze terminologie wordt als volgt verhelderd:

Hāzir: aanwezig zijn (fysiek of spiritueel)
Nāzir: zien of aanschouwen met de eigen ogen (zowel van dichtbij als van ver).

Weet, dat voor daadwerkelijk aanwezig zijn en aanschouwen u ‘bewust dient te zijn van’ en ‘begrijpen’ van wat u ziet. Bijvoorbeeld, een persoon Said is in zijn huis en kijkt naar de televisie-uitzending van Jumu’ah (vrijdaggebed) in Mekka. Hieruit kunt u afleiden, dat Said thuis fysiek aanwezig (hāzir) is en ziet (nāzir) de uitzending in zijn huis uit Mekka. Nu ziet Said met zijn eigen ogen, dat de Imām het Jumu’ah gebed voorgaat in Mekka ondanks dat Said in Paramaribo zit. Over dit feit, terwijl Said in Paramaribo zit en kijkt naar de gebeurtenis in Mekka, heeft Said twee bekwaamheden nodig om getuige te worden van de gebeurtenis in Mekka. Hij moet zich ervan bewust zijn van wat hij hoort en wat hij ziet, maar ook van wat hij begrijpt van de gebeurtenis. Daarom, wanneer Said voldaan heeft aan de genoemde voorwaarden (aanwezig zijn en zien) samen met de bekwaamheid om de gebeurtenis te bevatten, dan zal Said als getuige van de gebeurtenis erkend kunnen worden.

Stel dat Said nu blind en doof is, dan kan Said niet als een realistische getuige genoemd kunnen worden, omdat hij niet voldoet aan de voorwaarden om als getuige erkend te worden. Daarom, een getuige is iemand die hāzir en nāzir is bij een gebeurtenis en de gebeurtenis volledig begrijpt.

Was de getuige Said nu fysiek aanwezig in Mekka om de gebeurtenis te aanschouwen, was hij spiritueel aanwezig of zag hij alles live via de satelliet?

Het is dus duidelijk, dat niemand nāzir kan zijn zonder ook hāzir te zijn, beide voorwaarden gaan samen, hand in hand. Dit is een heel belangrijke punt om te bevatten. Nu u de begrippen hāzir en nāzir samen met de definitie van getuigenis heeft begrepen, gaan wij kijken wat in de Heilige Qur’ān staat over de Heilige Profeet ﷺ.

Allāh Ta’ālā openbaart:

يٰأَيُّهَا ٱلنَّبِيُّ إِنَّآ أَرْسَلْنَٰكَ شَٰهِداً وَمُبَشِّراً وَنَذِيراً

“O Profeet, Wij hebben u als getuige, drager van blijde tijdingen en waarschuwer gezonden.” Surah al-Ahzāb (33) H33, vers 45

Tafsir Imām Jalāluddin Suyuti: “O profeet! Inderdaad, wij hebben u als getuige gezonden tegen degenen naar wie u gezonden bent en als een drager van goede tijdingen voor degenen die uw oprechtheid van het Paradijs bevestigen en als waarschuwer voor degenen die u van de straf van het vuur verloochenen.

فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِن كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنَا بِكَ عَلَىٰ هَـٰؤُلاۤءِ شَهِيداً

“En wat geschiedt, wanneer Wij een getuige van elk volk zullen roepen en u als getuige tegen deze zullen brengen.” Surah an-Nisā (de vrouwen) H4, vers 41

Let op! In bovenstaande verzen wordt de Heilige Profeet ﷺ getuige genoemd voor alle naties die Allāh Ta’ālā op aarde heeft gezet. Dan moet de Heilige Profeet ﷺ toch aanwezig moeten zijn geweest en zelf ook met eigen ogen gezien (nāzir) hebben gezien wat gebeurt, dus is hij ﷺ nog steeds aanwezig (hāzir) na zijn aardse leven, anders kan hij niet getuigen over de moslim en de andersgelovigen van de afgelopen 1400 jaar tot de Dag des Oordeels. Een ander aspect is zijn aanwezigheid bij de ondervraging in het graf van de overleden mensen (moslims en niet-moslims).

Zo zijn er veel meer verzen over dit onderwerp in de Heilige Qur’ān.

Is Allāh Ta’ālā hāzir en nāzir?

De ongelovigen zeggen, dat alleen Allāh Ta’ālā hāzir en nāzir is om alles op ieder moment te kunnen overzien. Dit is niet waar, omdat Allāh Ta’ālā niet afhankelijk is van tijd en plaats. Allāh Ta’ālā is eeuwig hāzir en nāzir zonder tijd en zonder plaats, want Allāh Ta’ālā was er altijd, zelfs toen niets en ook de Noor (het Licht) van de Heilige Profeet ﷺ niet geschapen was. Toen was er ook geen tijd en plaats.

Allāh Ta’ālā Zijn attributen zoals Leven, Kennis, Macht en Rede zijn zonder tijd en zonder plaats. Zo zijn Allāh Ta’ālā Zijn attributen! Allāh Ta’ālā Zijn attributen zijn altijd aanwezig geweest en zal voor eeuwig blijven voortbestaan, ook na de Dag des Oordeels.

Imān van Ahle Sunnah wal Jamā’ah

Het is het geloof van de Ahle Sunnah wal Jamā’ah, dat de Heilige Profeet Mohammed ﷺ de macht heeft gekregen van Allāh Ta’ālā om hāzir en nāzir te zijn. Sommige mensen zeggen: “De soenniet geloven dat de Heilige Profeet ﷺ net als Allāh Ta’ālā aanwezig is.” Dit is volkomen onjuist! De soenniet geloven niet in de gelijkwaardigheid van Allāh Ta’ālā en de Heilige Profeet ﷺ.

Ten slotte, de Ulema hebben de woorden “Hāzir-o-Nāzir” voor de Heilige Profeet ﷺ gebruikt. Dit hebben zij afgeleid van onder andere de Qur’ān verzen die in dit artikel zijn gememoreerd.

• Allāh Ta’ālā is niet afhankelijk van iemand of iets. Het hele universum is afhankelijk van Allāh Ta’ālā.

• Net als Allāh Ta’ālā zijn de kwaliteiten van Hem ook Qadīm. Met uitzondering van Allāh Ta’ālā en Zijn kwaliteiten is al het andere “Hādith” (een leven te roepen of dat die is gemaakt door Allāh).

• Elk persoon die zegt dat Allāh Ta’ālā kwaliteiten Hādith zijn of zegt, dat de schepping Qadīm is, is een misleid persoon.

• Allāh Ta’ālā is niet iemands vader, Hij is ook niet iemands zoon. Allāh beschikt niet over een vrouw. Iedereen die zegt dat Allāh blijkt te beschikken over een vader of voor Hem te zijn als een zoon of om te bewijzen dat Allāh Ta’ālā een vrouw heeft is een kāfir (ongelovige).
• Allāh Ta’ālā is aanwezig in het bestaan. De term die gebruikt wordt om dit “Hayy“. Ieders leven en bestaan zijn in controle van Allāh Ta’ālā. Hij geeft leven en veroorzaakt de dood aan wie Hij wil.

• Het is ook niet nodig dat alles wat in de macht van Allāh Ta’ālā is ook zichtbaar moet zijn, hoewel het in staat is te ontstaan. Een voorbeeld hiervan is, als Allāh Ta’ālā wil kan Hij een berg van massief goud maken, maar er is geen gouden berg. Echter, als Allāh Ta’ālā wenst, dan kan het bestaan hoewel het op dit moment niet bestaat.

• Allāh Ta’ālā is de bezitter van alle expertise en alle goede.  Allāh Ta’ālā is zuiver en vrij van alle dingen die tekorten (gebreken) hebben. Met andere woorden, voor Hem is het onmogelijk elk gebrek te bezitten “muhāl” (dat die nooit mogelijk zou zijn, dat kan nooit). Allāh Ta’ālā is vrij van leugens, tirannie, onwetendheid en schaamteloosheid. Deze kwaliteiten zijn volledig muhāl voor Allāh Ta’ālā. Het aanvaarden of zeggen dat Allāh Ta’ālā de bevoegdheid heeft om te liegen is om aan te tonen dat Allāh Ta’ālā kan beschikken over een gebrek en om Allāh Ta’ālā te ontkennen.

• Het bestaan, macht, horen, zien, spreken, kennis, voornemen, enzovoorts zijn de Geheiligde kwaliteiten van Allāh Ta’ālā. Het horen, zien en spreken van Allāh Ta’ālā is echter niet afhankelijk van de oren, ogen of de tong, want het zijn allemaal menselijke organen en Allāh Ta’ālā is vrij van alle menselijke vormen. Allāh Ta’ālā hoort de aller zachtste geluiden en ziet de aller kleinste objecten. Hij ziet zelfs wat niet met de lens van een microscoop gezien kan worden, maar Zijn gezicht en gehoor zijn niet alleen beperkt tot deze dingen. Hij ziet en hoort alles.

• Net als Zijn andere kwaliteiten is Zijn spraak ook Qadīm en niet hādith. Wie de Qur’ān-e-Azīm accepteert als een creatie is volgens Imam-e-Azam Abu Hanīfa en de andere Imams (radi Allāhu anhum) een kāfir (ongelovige) en zijn ontrouw is ook gebleken volgens de Sahāba-e-Kirām (radi Allāh anhum-ul ajma’in).

• De spraak van Allāh Ta’ālā is vrij van geluid. De Heilige Qur’ān die we reciteren en schrijven is Qadim en zonder geluid. Onze voordracht, ons schrijven en onze stem is hādith. Met andere woorden, onze recitatie is hādith en wat wij reciteren is Qadim. Onze schrijven is hādith en wat wij hebben onthouden is Qadim.

• De Kennis van Allāh Ta’ālā omvat alles, zij het gedeeltelijk, volledig bestaand of niet-bestaand. Allāh Ta’ālā wist altijd alles, weet alles en zal altijd alles weten. Voorwerpen veranderen, maar de kennis van Allāh Ta’ālā verandert niet. Hij heeft kennis van de problemen en de angsten van het hart en er is geen beperking op Zijn kennis.

• Allāh Ta’ālā is op de hoogte van alles wat verborgen is en duidelijk is. “Ilm-e-Zaati” (Goddelijke Kennis) is Zijn unieke kwaliteit. Elke persoon die beweert I’lm-e-Zaati te bezitten, zij het verborgen of zichtbaar is een kāfir, omdat deze Goddelijke Kennis niet aan iemand is gegeven.

• Allāh Ta’ālā is de Schepper van alles, zij het een voorwerp of handeling. Hij is het, die voedsel geeft. Engelen, enz. zijn slechts een middel.

• Allāh Ta’ālā is vrij van de ruimte, plaats, tijd, vorm, beweging en stilstand. Allāh Ta’ālā vrij is van alles wat hādith is.

• Als Allāh Ta’ālā wil kan Hij kleine voorwerpen groot maken en kleine objecten groot. Hij geeft aanzien aan wie Hij wil en schande aan wie Hij wil. Hij geeft en neemt wat Hij wil. Wat Hij doet is volkomen eerlijk en rechtvaardig. Hij is vrij van tirannie. Hij is de meest Verheven en Hoge. Hij omringd alles en niets omringt Hem. Het geven van voordeel en verlies is in Zijn Macht. Hij is de Heer van alles. Hij antwoord op het verzoek van de onderdrukten en Hij straft de tirannen en onderdrukkers.

• Niets gebeurt zonder Zijn wil. Hij is blij met het goede en niet blij met het slechte. Zijn genade is zo groot, dat hij Zijn aanbidders niets laat doen wat boven hun capaciteit ligt. Allāh Ta’ālā is de Heer. Hij kan doen wat Hij wil en commandeert wat Hij wil.

• Allāh Ta’ālā heeft Jannah (Paradijs) aan de moslims belooft, en Hij heeft Jahannam (Hel) belooft aan de kuffār (ongelovigen) vanwege hun ongeloof. Zijn beloften veranderen nooit. Met uitzondering van polytheïsme (toekennen van partners aan Allāh Ta’ālā) en ontrouw, kan Hij gratie verlenen voor elke grote of kleine zonde, als Hij wil.

• Allāh Ta’ālā elke actie bestaat uit grote wijsheid of we op de hoogte zijn van het wel of niet. Zijn acties zijn niet afhankelijk van welke reden dan ook. Hij heeft met Zijn Kennis op de aarde alles gemaakt als een middel voor alles.

• Allāh Ta’ālā heeft ogen geschapen om te zien, oren om te horen, vuur om te branden en water om dorst te lessen. Als Allāh Ta’ālā wenst dan kunnen de ogen horen, vuur dorst lessen en water branden. Indien hij niet wil, dan kan iemand honderdduizend ogen hebben en nog steeds geen berg zien in fel daglicht. Er kan miljoen branden zijn en zelfs een rietje van gras zal niet verbranden. Een voorbeeld van de bovengenoemde verklaring is toen Hazrat Ibrahim (alayhis salām) in het vuur werd gegooid. Het was een grote brand die de kuffār hadden aangestoken om hem daarin te zetten! De hitte van dit vuur was zo intens, dat niemand in de buurt van het vuur kon gaan, daarom hebben zij gebruik gemaakt van een katapult om hem er in te schieten. Allāh Ta’ālā gaf het vuur de volgende opdracht: “O vuur! Wordt koud en vreedzaam voor Ibrahim.” Het vuur werd onmiddellijk koud voor Hazrat Ibrahim (alayhis salām).

• Het geloven dat Allāh Ta’ālā iets van iemand (Zijn schepping) vraagt is volkomen kufr (ongeloof) en tegen de leer van de Heilige Qur’ān en de Ahadīth.

• De aqīda van de Ahle Sunnat wa Jamā’ah is dat de kennis van het onzichtbare, die in is bezit is van Allāh Ta’ālā Zijn Persoonlijke Kennis is en Hij krijgt het van niemand.

• Aqīda verwijst naar die zaken waarin met zekerheid en overtuiging in iemands hart en ziel wordt geloofd. Ze zijn niet besmet met enige twijfel of onzekerheid. Het Arabische woord ‘aqīda komt van de wortel ‘aqada, die betekenissen van zekerheid, bevestiging, bevestiging, enz. overbrengt.

• Sommige mensen geloven dat Allāh Ta’ālā kan liegen. Allāh verbiedt!

• De aqīda van de Ahle Sunnat wa Jamā’ah is dat Allāh Ta’ālā niet liegt en Hij niet beschikt over de macht om te liegen. Dit wordt bewezen door het Qur’ān vers: “Wiens woord is meer waarheidsgetrouw dan die van Allāh.”

• Imām Fakhruddin Rāzi (radi Allāhu anhu) zei dat het niet is toegestaan voor een moslim om zelfs van mening te zijn dat Allāh Ta’ālā kan liegen. Hij zei dat door zo te denken die moslim Imān kwijt raakt. Tafsir Kabir

• Om een leugen te zeggen is een defect aan de persoonlijkheid van Allāh Ta’ālā en daarom een defect in de macht van Allāh Ta’ālā is muhāl (totaal onmogelijk). Tafsir Kabir

• Allāh Ta’ālā is vrij van alle gebreken. Tafsir Baidhāwi

• Er is niemand meer waarheidsgetrouwer dan Allāh Ta’ālā en liegen is voor Allāh Ta’ālā onmogelijk. Tafsir Khazin

• Elke persoon die beweert dat Allāh Ta’ālā bepaalde kwaliteiten bezit die niet waardig is voor Zijn Bestaan of om aan te tonen dat Allāh Ta’ālā een defect of ongeduld heeft, is een kāfir. Fatāwa Aalamgiri

Inleiding over vrees voor Allāh Ta’ālā (khashyah / taqwā)

De vrees voor Allāh Ta’ālā is in de klassieke soennitische bronnen geen angst die verlamt, maar een eerbiedige ontzagshouding die het hart zuivert en het handelen rechtzet. De Qur’ān beschrijft dat ware kennis leidt tot diep ontzag:

Allāh Ta’ālā openbaart:

وَمِنَ ٱلنَّاسِ وَٱلدَّوَآبِّ وَٱلأَنْعَامِ مُخْتَلِفٌ أَلْوَانُهُ كَذَلِكَ إِنَّمَا يَخْشَى ٱللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ ٱلْعُلَمَاءُ إِنَّ ٱللَّهَ عَزِيزٌ غَفُورٌ

“Ook mensen, beesten, vee zijn van verschillende kleur. Alleen Zijn dienaren die kennis bezitten, vrezen Allah. Voorwaar, Allah is Almachtig, Vergevensgezind.” (Qur’ān 35:28). Deze vrees is dus een vrucht van inzicht, niet van onzekerheid.

De Profeet ﷺ benadrukte dat hij onder de mensen degene was met de meeste vrees voor Allāh Ta’ālā, wat de spirituele waarde van deze eigenschap benadrukt (Ṣaḥīḥ al‑Bukhārī, Boek 81, Hadith 610). In een andere overlevering wordt gesteld dat wie Allāh Ta’ālā in het verborgene vreest, beloond wordt met schaduw op de Dag waarop er geen andere schaduw is (Ṣaḥīḥ Muslim, Boek 12, Hadith 1031).

Imām al‑Ghazālī legt uit dat khashyah ontstaat wanneer het hart de majesteit van Allāh Ta’ālā werkelijk begrijpt, en dat deze vrees de mens beschermt tegen zonde en hem leidt naar oprechtheid (Iḥyāʾ ʿUloom al‑Dīn, Kitāb Khawf wa Rajāʾ). Imām al‑Qurṭubī benadrukt dat vrees en hoop samen de gelovige in balans houden, waarbij vrees de ziel disciplineert en hoop haar verheft (Tafsīr al‑Qurṭubī, onder 7:56).

In de Ḥanafī‑jurisprudentie wordt vrees voor Allāh Ta’ālā gezien als een noodzakelijke innerlijke staat die de naleving van verplichtingen versterkt en de intentie zuivert (Radd al‑Muḥtār, Kitāb al‑Ṣalāh). Bahāre Sharīʿat beschrijft dat taqwā de basis vormt voor alle daden van aanbidding en dat zonder deze innerlijke houding de uiterlijke daden hun spirituele waarde verliezen (Bahāre Sharīʿat, Juzʾ 1).

Ibn Ḥajar al‑ʿAsqalānī verduidelijkt dat de vrees van de Profeet ﷺ voortkwam uit zijn diepste kennis van Allāh Ta’ālā, en dat dit het hoogste model vormt voor de gelovige (Fatḥ al‑Bārī, Sharḥ Ḥadīth 610). De klassieke geleerden benadrukken dat deze vrees niet leidt tot wanhoop, maar tot nederigheid, gehoorzaamheid en spirituele groei.

Verraad, Agressie en Vrees: Een Analyse van Qur’ān 9:13

Allāh Ta’ālā openbaart

 أَلاَ تُقَاتِلُونَ قَوْماً نَّكَثُوۤاْ أَيْمَانَهُمْ وَهَمُّواْ بِإِخْرَاجِ ٱلرَّسُولِ وَهُم بَدَءُوكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ أَتَخْشَوْنَهُمْ فَٱللَّهُ أَحَقُّ أَن تَخْشَوْهُ إِن كُنتُمْ مُّؤُمِنِينَ

“Wil je een volk niet bestrijden dat zijn eden heeft gebroken en plannen smeedde om de boodschapper te verdrijven en dat het eerste was om tegen u te beginnen? Vrees je hen? Neen, Allāh is het meest waardig, dat je Hem zoudt vrezen als je gelovigen zijt.” (Qur’ān 9:13)

Theologische en Juridische Analyse in Klassiek Soennitisch Perspectief

In de Heilige Qur’ān behoort vers 9:13 tot de verzen die de verhouding tussen verdragsrecht, agressie en de verplichting tot verdediging binnen de islamitische openbaring expliciet benoemen. (Qur’ān 9:13). De klassieke soennitische literatuur behandelt dit vers uitvoerig, waarbij exegeten, juristen en spirituele geleerden gezamenlijk een geïntegreerd begrip bieden van de morele, juridische en spirituele implicaties. (Al‑Qurṭubī, Vol. 8)
In deze toelichting onderzoek ik Qur’ān vers 9:13 vanuit drie dimensies en verbindt het vers met een relevante Hadith Qudsī die de innerlijke houding van vrees voor Allāh Ta’ālā tegenover angst voor mensen verduidelijkt. (Ibn Mājah, Vol. 5, Hadith 4008)

Exegetische Analyse van Qur’ān 9:13

Het vers opent met een verwijzing naar een volk dat zijn eden heeft gebroken, wat in de klassieke exegese wordt beschouwd als een ernstige schending van een bindend verdrag (ʿahd) dat bescherming en vrede tussen partijen waarborgt. (Al‑Qurṭubī, Vol. 8)
Volgens Jalālayn verwijst de passage “plannen smeedde om de boodschapper te verdrijven” naar hun actieve poging om de Profeet ﷺ uit zijn woonplaats te verwijderen, wat een daad van openlijke vijandschap vormt. (Al‑Jalālayn, Vol. 1)
De frase “en dat het eerste was om tegen u te beginnen” benadrukt dat de vijandelijkheden niet door de moslims werden geïnitieerd, maar door de tegenpartij, waardoor de strijd een reactie is op agressie en geen bron van agressie. (Al‑Qurṭubī, Vol. 8)
In Al‑Itqān wordt uitgelegd dat dit vers behoort tot de verzen die de juridische basis vormen voor het verbreken van verdragen wanneer de andere partij deze als eerste schendt. (Al‑Itqān, Vol. 1)
Ibn Ḥajar vermeldt dat de Profeet ﷺ nooit een strijd begon zonder dat de tegenpartij eerst de grenzen van het verdrag had geschonden, wat dit vers bevestigt. (Fatḥ al‑Bārī, Vol. 6)

Juridische Implicaties in de Klassieke Fiqh

De vraag “Vrees je hen?” toont dat angst voor mensen nooit een reden mag zijn om een door Allāh Ta’ālā opgelegde verplichting te verlaten. (Iḥyāʾ ʿUloom al‑Dīn, Vol. 4)
In Bahāre Sharīʿat wordt benadrukt dat taqwā inhoudt dat men de Sharīʿah volgt, zelfs wanneer dit moeilijk is of wanneer tegenstanders machtig lijken. (Bahāre Sharīʿat, Vol. 1)
Radd al‑Muḥtār vermeldt dat strijd alleen toegestaan is wanneer verdragen worden verbroken of wanneer vijandelijkheden worden gestart door de tegenpartij, wat precies de situatie is die in dit vers wordt beschreven. (Radd al‑Muḥtār, Vol. 6)
Durr al‑Muḥtār bevestigt dat de juridische basis voor strijd altijd gekoppeld is aan objectieve criteria zoals verraad, agressie en het verbreken van eden. (Durr al‑Muḥtār, Vol. 6)
Al‑Fatāwā al‑ʿĀlamgīrī werkt deze principes verder uit door te stellen dat de moslims verplicht zijn verdragen te respecteren zolang de andere partij dat ook doet, maar dat schending door de tegenpartij de bescherming opheft. (Al‑ʿĀlamgīrī, Vol. 2)
In Fatāwā Razviyya wordt benadrukt dat het nalaten van een verplichting uit angst voor mensen een tekort aan īmān en taqwā vormt, wat direct aansluit bij de vermaning in dit vers. (Fatāwā Razviyya, Vol. 10)

Spirituele Dimensie: Vrees voor Allāh Ta’ālā versus Angst voor Mensen

Imam Al‑Ghazālī (raḍiyAllāhu ʿanhu) legt uit dat ware vrees (khashyah) voortkomt uit kennis van Allāh Ta’ālā en dat deze vrees de gelovige bevrijdt van verlammende angst voor schepselen. (Iḥyāʾ ʿUloom al‑Dīn, Vol. 4)
Het vers stelt vervolgens: “Neen, Allāh Ta’ālā is het meest waardig, dat je Hem zoudt vrezen”, waarmee wordt aangegeven dat beslissingen over oorlog en vrede uitsluitend gebaseerd moeten zijn op goddelijke leiding en niet op menselijke emoties. (Qur’ān 9:13)
De Hadith literatuur toont dat de Profeet Mohammed ﷺ de meest vrome en de meest rechtvaardige was in het handhaven van verdragen, en dat zijn strijd altijd gebaseerd was op openlijke agressie van de tegenpartij. (Ṣaḥīḥ al‑Bukhārī, Boek 56, Hadith 304; Vol. 4)

Integratie van de Hadith Qudsī

De volgende Hadith Qudsī vormt een directe spirituele verdieping van de boodschap van Qur’ān 9:13: “Laat niemand van u zichzelf verlagen.” Zij zeiden: “O Profeet ﷺ van Allāh Ta’ālā, hoe kan iemand zichzelf verlagen?” Hij antwoordde: “Hij ziet iets dat indruist tegen de Wil van Allāh Ta’ālā en moet daarop reageren, maar doet het niet, dus Allāh Ta’ālā zal tegen hem op de Dag des Oordeels zeggen: ‘Wat hield je tegen om te reageren op zulk en zulk en dit en dat?’” Deze persoon zal antwoorden: “Het was de angst voor de mensen.” Daarop zal Allāh Ta’ālā antwoorden: “Het is juist Ik voor wie je vrees moet hebben.” Hadith Qudsī komt rechtstreeks van Allāh Ta’ālā naar de Profeet Mohammed ﷺ (Ibn Mājah, Vol. 5, Hadith 4008; Al‑Tirmidhī, Vol. 4, Hadith 2168).

Deze overlevering verduidelijkt dat het nalaten van morele plicht uit angst voor mensen een vorm van spirituele zelfvernedering is. (Ibn Mājah, Vol. 5, Hadith 4008)
Waar Qur’ān 9:13 de gelovigen waarschuwt om niet bang te zijn voor een vijand die verdragen heeft verbroken, waarschuwt de Hadith Qudsī voor een subtielere vorm van lafheid: het nalaten van morele plicht uit angst voor menselijke reacties. (Al‑Tirmidhī, Vol. 4, Hadith 2168)
Beide teksten benadrukken dat ware vrees uitsluitend aan Allāh Ta’ālā toekomt, en dat deze vrees de gelovige moet leiden tot moed, rechtvaardigheid en het handhaven van de goddelijke grenzen. (Iḥyāʾ ʿUloom al‑Dīn, Vol. 4)

Nog een aantal aḥādīth zonder toelichting

Ḥazrat Abu Hurayrah (raḍiyAllāhu ʿanhu) vertelde dat de Heilige Profeet Mohammed ﷺ zei: “Eenieder die een vrouw ophitst jegens haar man of een slaaf jegens zijn meester, behoort niet tot ons.” (Sunan Abū Dāwūd, Vol. 3, Hadith 2175)

Ḥazrat Muharib (raḍiyAllāhu ʿanhu) vertelde dat de Heilige Profeet Mohammed ﷺ zei: “Allāh Ta’ālā heeft niets onaangenamer gevonden dan echtscheiding.” (Sunan Abū Dāwūd, Vol. 3, Hadith 2177)

Ḥazrat Thawban (raḍiyAllāhu ʿanhu) vertelde dat de Heilige Profeet Mohammed ﷺ zei: “Als een vrouw haar man om echtscheiding vraagt zonder zwaarwegende reden, zal de odeur van het Paradijs voor haar verboden worden.” (Sunan Abū Dāwūd, Vol. 3, Hadith 2226)

Ḥazrat Abu Zarr (raḍiyAllāhu ʿanhu) vertelde dat de Heilige Profeet Mohammed ﷺ aan hem zei: “Heb vrees voor Allāh Ta’ālā waar je ook bent; als je een slechte daad vervolgt met een goede daad, zul je de slechte daad tenietdoen; en handel met mensen die een goed karakter hebben.” (Jāmiʿ al‑Tirmidhī, Vol. 4, Hadith 1987; Musnad Aḥmad, Vol. 5; Sunan al‑Dārimī, Vol. 2)

Ḥazrat Abu Bakr as‑Ṣiddīq (raḍiyAllāhu ʿanhu) zei: “Mensen, jullie moeten dit vers reciteren: ‘O gelovigen, bescherm jezelf; degene die dwaalt kan jou niets doen zolang je op het Rechte Pad blijft.’ Ik hoorde Allāh Taʿālā’s Profeet Mohammed ﷺ zeggen: ‘Wanneer mensen iets verwerpelijks zien en het niet (laten) veranderen, zullen zij door Allāh Ta’ālā worden ingesloten bij degenen die gestraft zullen worden (door Allāh Ta’ālā).’” (Jāmiʿ al‑Tirmidhī, Vol. 4, Hadith 2168; Sunan Ibn Mājah, Vol. 5, Hadith 4005). Beiden hebben deze ḥadīth als ṣaḥīḥ verklaard.

Ḥazrat Abdullah ibn Masʿūd (raḍiyAllāhu ʿanhu) vertelde dat Allāh Taʿālā’s Boodschapper ﷺ zei: “Als uit angst voor Allāh Ta’ālā tranen (zelfs zo klein als de kop van een vlieg) uit de ogen van een gelovige over de wangen rollen en zelfs een druppel traan over een deel van zijn kaak doorstroomt, zal die gelovige door Allāh Ta’ālā voor het vuur van de hel worden beschermd.” (Jāmiʿ al‑Tirmidhī, Vol. 4, Hadith 1633)

Ḥazrat Abu Umamah (raḍiyAllāhu Ta’ālā ʿanhu) vertelde dat de Heilige Profeet Mohammed ﷺ vaak zei: “Een man die vrees heeft voor Allāh Ta’ālā verdient niets beters voor zichzelf dan een goede vrouw die hem gehoorzaamt als hij haar vraagt iets te doen, hem liefkoost als hij naar haar kijkt, eerlijk is tegenover hem als hij haar vraagt iets te doen, en betrouwbaar is door zichzelf en de eigendommen van haar man te beschermen tijdens zijn afwezigheid.” (Jāmiʿ al‑Tirmidhī, Vol. 3, Hadith 3895)

Ḥazrat Anas ibn Malik (raḍiyAllāhu ʿanhu) vertelde dat Allāh Taʿālā’s Boodschapper ﷺ zei: “Wanneer een vrouw de dagelijkse vijf gebeden (namāz) verricht, gedurende de Ramaḍān vast, haar kuisheid beschermt en haar man gehoorzaamt, mag zij naar het Paradijs door de deur van haar eigen keuze.” (Jāmiʿ al‑Tirmidhī, Vol. 4, Hadith 1163)

Conclusie

Qur’ān 9:13 biedt een geïntegreerde visie op verdragsrecht, agressie en spirituele moed. (Qur’ān 9:13). De klassieke soennitische bronnen tonen dat strijd alleen gerechtvaardigd is wanneer verdragen worden verbroken en vijandelijkheden worden gestart door de tegenpartij. (Al‑Qurṭubī, Vol. 8)
Tegelijkertijd benadrukken zowel het vers als de Hadith Qudsī dat angst voor mensen nooit een reden mag zijn om een goddelijke verplichting te verlaten. (Ibn Mājah, Vol. 5, Hadith 4008)
De spirituele kern van dit vers is dat ware vrees — khashyah — uitsluitend aan Allāh Ta’ālā toekomt, en dat deze vrees de gelovige moet leiden tot rechtvaardigheid, moed en gehoorzaamheid. (Iḥyāʾ ʿUloom al‑Dīn, Vol. 4)

Bronnen

• Al‑ʿĀlamgīrī, N. (z.j.). Al‑Fatāwā al‑ʿĀlamgīriyya (Vols. 1–6).
• Al‑Ḥaṣkafī, ʿA. (z.j.). Al‑Durr al‑Muḥtār (Vols. 1–10).
• Al‑Jalālayn, J., & Al‑Suyūṭī, J. (z.j.). Tafsīr al‑Jalālayn (1 vol.).
• Al‑Nasā’ī, A. ibn Shuʿayb. (z.j.). Sunan al‑Nasā’ī (Vols. 1–8).
• Al‑Qurṭubī, M. A. (z.j.). Al‑Jāmiʿ li‑Aḥkām al‑Qurʾān (Vols. 1–20).
• Al‑Suyūṭī, J. (z.j.). Al‑Itqān fī ʿUloom al‑Qurʾān (Vols. 1–2).
• Amjad ʿAlī Aʿẓamī. (z.j.). Bahāre Sharīʿat (Vols. 1–20).
• Ibn ʿĀbidīn, M. A. (z.j.). Radd al‑Muḥtār ʿalā al‑Durr al‑Muḥtār (Vols. 1–10).
• Ibn Ḥajar al‑ʿAsqalānī, A. (z.j.). Fatḥ al‑Bārī (Vols. 1–13).
• Ibn Mājah, M. ibn Yazīd. (z.j.). Sunan Ibn Mājah (Vols. 1–2).
• Muslim, M. ibn al‑Ḥajjāj. (z.j.). Ṣaḥīḥ Muslim (Vols. 1–5).
• Qur’ān. (z.j.). Heilige Qur’ān.
• Razā Khān, A. (z.j.). Fatāwā Razviyya (Vols. 1–30).
• Al‑Tirmidhī, M. ibn ʿĪsā. (z.j.). Jāmiʿ al‑Tirmidhī (Vols. 1–6).
• Abū Dāwūd, S. ibn al‑Ashʿath. (z.j.). Sunan Abī Dāwūd (Vols. 1–4).
• Al‑Bukhārī, M. ibn Ismāʿīl. (z.j.). Ṣaḥīḥ al‑Bukhārī (Vols. 1–9).
• Al‑Ghazālī, A. Ḥ. (z.j.). Iḥyāʾ ʿUloom al‑Dīn (Vols. 1–4).